Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық суретші (1942 жылы туған)
American artist (born 1942)
Линда Мэри Монтано (18 қаңтар 1942 жылы туған, Саугертис, Нью-Йорк) – американдық перформанс суретшісі.
Linda Mary Montano (born January 18, 1942, Saugerties, New York) is an American performance artist.
Ерте өмір
Монтано терең католик дінін ұстанатын, жартылай ирланд, жартылай итальян отбасында өсті, және оны өнерге толы орта қоршады. Оның екі ата-анасы да оркестрде ойнаған, бірақ Линданың католик обрядтарына деген құштарлығы мен қайырымдылық қызмет етуге деген ниеті оны Нью-Рошель колледжінде бір жыл оқығаннан кейін Мэриknoll қарындастарының жаңадан кірушілер тобына қосылуға жетеледі. Дегенмен, тәртіпте екі жыл өткен соң Монтано ауыр анорексиядан қиналды және бұрынғы колледжіне оралып, 1965 жылы мүсінші мамандығы бойынша бітірді.
Montano was raised in a devoutly Roman Catholic household, partly Irish and partly Italian, surrounded by artistic activity. Both her parents played in an orchestra but Linda's fascination with Catholic ritual and desire to do humanitarian service led her to join the novitiate of the Maryknoll Sisters after one year studying at the College of New Rochelle. After two years with the order, however, Montano was suffering from severe anorexia, and she left to return to her former college, from which she graduated in 1965 as a sculptor.
Көркем өнер
1960 жылдардың қалған бөлігінде Монтано оқуын жалғастырып, өнер көрсетуді бастады, ал 1971 жылы өзін толығымен өнерге арнады. Осы кезеңде ол фотограф Митчелл Пейнге үйленді. Осы уақытта Монтано католик шіркеуінен алыстады, бірақ сенімін жоғалтқанына қарамастан, өзінің жұмысына қатаң католик тәрбиесінің әсерін үнемі мойындады. Мысалы, монастырь өмірінің тәртібі мен отбасының адал еңбек этикасы оның кейінгі мансабында өте тәртіпті өнер көрсетулерін жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Монтаноның алғашқы маңызды өнері, «Тауық әйел» (Chicken Woman, 1972) Висконсин университетінің (Мэдисон қаласы) МФА мүсін көрмесіне негізделген. Ол өнер ғимаратының төбесінде үш 2 метрлік (5 метрлік) минималистік торы бар үш ұрғашы тауықты көрмеге қойды. Бұл 1969 жылғы «Тауық шоуы» деп аталды. Монтано 1970 жылы күйеуі Митчелл Пейнмен бірге Сан-Францискоға көшті. Монтано, беті иглотерапиялық инелермен жабылған күйде, монах сияқты әуенмен оқиғаларды айтады. Бұл шешімі туралы Монтано кейінірек: «Ән сөздері, сөйленген сөздерге қарағанда, мидың сезімтал бөлігіне жетеді емес пе?» деп сұрады. Ол өнер және дін туралы диалогын үш жыл бойы дзен монастырында тұрып, ал 1980 жылдары Ананда Ашрамына барып, онда 30 жылдан астам доктор Рамамурти Мишрамен оқыды. Оның ықпалы мен оның көзқарасын бағалау оның өнеріне де, өміріне де үлкен әсер етті. Тайваньдық өнерші Техчинг Ссиемен кездескен соң, олар бір жыл бойы (1983 жылдың 4 шілдесінен 1984 жылдың 3 шілдесіне дейін) екі суретшіні 24 сағат бойы арқанмен байланыстырып, бірлескен өнер туындысын жасады. 1980 жылдардың соңында Монтано Энни Спринкл мен Барбара Каррелласпен бірге «Қасиетті секс» семинарларын өткізе бастады, олармен бірге ол «семинар, секс сиқыры және театрлық қойылымның біріктірілген түрі» болған «МетаморфоСекс» (кейін Монтаноның ұсынысымен «Махаббат өнері» деп өзгертілді) атты туындыны жасады, ол алғаш рет 1995 жылы Техаста көрсетілді.
During the rest of the 1960s, Montano continued to study and began performing, and by 1971, she was devoting herself exclusively to performance art. Around this time she married the photographer Mitchell Payne. During this period, Montano drifted away from the Catholic Church, but despite this loss of faith, she consistently acknowledged the influence of her strict Catholic upbringing on her work – for instance in how the discipline of convent life and her family's loyal work ethic made her able to carry out extremely disciplined performances in her later career. Montano's first major performance, Chicken Woman (1972) was based on her MFA sculpture show at the University of Wisconsin, Madison. There, she exhibited nine live chickens in three 8 feet (2 m) by 16 feet (5 m) minimalist chicken wire cages on the roof of the art building. It was titled "The Chicken Show" from 1969. Montano moved to San Francisco 1970 with her husband, Mitchell Payne. Montano, face covered in acupuncture needles, intones the events in a monk like drone. Of this decision to sing, Montano would later ask, "Don't singing words go to a more sensitive part of the brain than do spoken words?" She continued her art theology dialogue by living in a Zen monastery for three years and to Ananda Ashram in the 1980s where she studied with Dr. Ramamurti Mishra for over 30 years. His influence and appreciation of her vision encouraged both her art and life. Upon meeting Taiwanese performance artist Tehching Hsieh, they performed a collaboration whereby the two artists were bound to each other by a length of rope 24 hours a day for a whole year (from July 4, 1983 to July 3, 1984). During the late 1980s Montano began teaching Sacred Sex workshops with Annie Sprinkle and Barbara Carrellas with whom she also created MetamorphoSex (later changed to The Art of Love at Montano's suggestion), a "workshop, sex magic ritual and theatre performance rolled into one" which was first performed in Texas in 1995.
Өмір сүрген өнердің жеті жылы
Монтаноның шығармалары өнер мен өмір арасындағы байланысты күрделі, өмірді өзгертетін рәсімдер арқылы зерттейді, олардың кейбіреулері жеті жылдан астам уақытқа созылады. Ол көркемдік ритуалдардың – көбінесе жеке өзара әрекеттесулер немесе бірлескен семинарлар түрінде ұйымдастырылатындардың – адамның өмірін өзгертуге және жақсартуға, сондай-ақ рухани энергия күйлеріне, үнсіздікке және өнер мен өмір шекараларын жоюға назар аудару мүмкіндігін қалай пайдалануға болатынымен қызығушылық танытады. 1984 жылдан бастап Монтано "Тірі өнердің жеті жылы" атты тағы бір амбициялық жобаны іске қосты, онда ол Кингстондағы үйінде тек бір түсті киім киіп, күннің бір бөлігін түрлі түсті бөлмеде өткізіп, белгілі бір дыбыс үнін тыңдады – бәрі де нақты бір чакраның энергетикалық сипаттамаларына сәйкес келді. Ол әр жыл сайын түсін өзгертіп, жоба аяқталғаннан кейін анасы Милдред Монтаноның есімін сақтау үшін, ішек қатерінен 1988 жылы қайтыс болған анасының есімін сақтау мақсатында "Тірі өнердің тағы жеті жылы" жобасын жалғастырды. Бұл жолы ол түстерді пайдаланбады, бірақ сол чакраларға назар аударуға тырысты. 1998 жылдан бастап Монтано басқа суретшілерге циклдар ұсынды: Мишель Буш, Барбара Карреллас, С.С. Дуркин, Коосил Жа Хванг, Вернита Н'Конита, Эстер К. Смит, Криста Келли Уолш, сондай-ақ Виктория Сингх пен Куртис Чемпионның серіктей жобалары, Стивен Рейнс және Элизабет Стивенс пен Энни Спринкл үш суретшіге үш цикл беруді үміттенеді, олардың әрқайсысы 2019 жылға дейін созылды. Осыдан кейін Монтано сахналық өнерді жеке оқытуға, денсаулығы нашарлап бара жатқан әкесі Генриге күтім жасауға және "Өнер/Өмір кеңесін" қайтадан қолдануға көшті – бұл техниканы ол жеті жыл бойы Жаңа мұражайда қолданды, онда куратор Марсия Таккер жеке бөлме жасап, Монтаноға ай сайын бір рет адамдарға кеңес беруге рұқсат берді, бұл кеңес берулер Монтано сол жылы киген түспен бірдей боялған терезе орнатылымында өтті. Сол кезде (1984–1991) Монтано ашу құралы ретінде таро, ладонь және экстрасенстік оқуларды, сондай-ақ клиенттерінің сұрақтарына олардың проблемалары мен қиындықтарына ең креативті шешімдерді табу ниетімен жауап беру үшін мұқият тыңдауды қолданды. (Монтано әлі де "Өнер/Өмір/Күлкі кеңесін" қолданады, бірақ қазіргі католиктік практикасымен тыйым салынған таро, ладонь немесе экстрасенстік оқуларсыз).
Montano's work investigates the relationship between art and life through intricate, life altering ceremonies, some of which last for seven or more years. She is interested in the way artistic ritual, often staged as individual interactions or collaborative workshops, can be used to alter and enhance a person's life and to create the opportunity for focus on spiritual energy states, silence and the cessation of art/life boundaries. From 1984 onwards, Montano did another ambitious project titled "Seven Years of Living Art", in which she lived in her home in Kingston wearing strictly monochromatic clothing, spent a portion of every day in a coloured room, and listened to a designated tone, all of which corresponded to the energetic qualities of a specific chakra. She changed color every year, and after the project was finished followed it up with "Another Seven Years of Living Art", in part to memorialise her mother, Mildred Montano, who died in 1988 of colon cancer. This time, she did not use the colors, but aimed to focus on the same chakras. From 1998, Montano has given cycles to other artists: MIchelle Bush, Barbara Carrellas, SC Durkin, Koosil Ja Hwang, Vernita N'Cognita, Esther K. Smith, Krista Kelly Walsh, with satellite projects by Victoria Singh & Kurtis Champion, Steven Reigns and Elizabeth Stephens & Annie Sprinkle hoping to give three cycles to three artists, each dating up to 2019. After this, Montano focused upon freelance teaching of performance art, caring for her increasingly ill father, Henry, and counseling people again practicing "Art/Life Counseling", a technique she used for seven years at The New Museum where curator Marcia Tucker had built a private room and allowed Montano to counsel people once a month in the window installation which was painted the same color that Montano wore for that year. At that time (1984–1991), Montano used tarot, palm and psychic readings as tools of discovery, as well as attentive listening so that she could respond to the questions of her clients with the intention of finding the most creative ways to respond to their problems and difficulties. (Montano still practices "Art/Life/Laugher Counseling" but without the assistance of tarot, palm, or psychic readings which are forbidden by her current practice of Catholicism).
Өнер / Өмір институты
Монтаноның өзі құрған Art/Life Institute, Кингстондағы болашақ перформанс суретшілеріне резиденция ұсынады, осы жерде Монтано өзінің туындыларын жасап, орындаған. Ол сондай-ақ өзінің және басқалардың жұмысынан алынған перформанс жаттығуларын қамтитын "Art/Life Institute нұсқаулығын" жазды. Бұл нұсқаулықтың мақсаты – перформанс өнерін кез келген адам үшін қолжетімді құрал ету болды. Монтаноның туындылары өмір мен өнер арасындағы шекараны сауалға салды, ал институт және суретшінің басқа да Art/Life кеңестері осы шекараларды жоюға тырысты, перформансты барлық адамдар мен өмірдің барлық саласына енгізуге ұмтылды. Институтта резиденцияны аяқтауға мүмкіндігі жоқтар үшін Монтано онлайн режимінде "Виртуалды резиденция" ұсынады, ондағы тапсырмалар перформансты табиғирақ және кез келген адам үшін қолжетімді етуге бағытталған.
Founded by Montano herself, the Art/Life Institute offers residency to aspiring performance artists in Kingston for Performance Artists, where Montano worked on and performed her works. She also wrote The Art/Life Institute Handbook, which included performance exercises that drew from her own work as well as that of others. The handbook was intended to make performance art a tool accessible to anyone. Montano's work has questioned the boundaries between life and art, and the institute and the artist's other Art/Life counseling perpetrated the dissolution of these boundaries by attempting to bring performance to all people and all aspects of life. For those not able to complete a residency at the institute, Montano even has a "Virtual Residency" available online with tasks that similarly designed to make performance more natural and accessible to anyone.
Католиктік дінге қайта оралу
Әкесінің ықпалы Монтаноны қайтадан католик дініне оралуға және нәтижесінде шіркеуге баруға әкелді.
The influence of her father led Montano to return to Catholicism and ultimately to church attendance.