Кіріспе

Дэвид Чарльз Пенхалигон (6 маусым 1944 – 22 желтоқсан 1986) – британдық саясатшы, 1974–1986 жылдары Корнуолл аймағынан сайланған, Трюро сайлау округінің Либералдық партиясынан парламент депутаты. Ол барлық саяси партияларда беделді тұлға болды және егер автокөлік апатында қаза болмағанда, партия жетекшілігіне үміткерлердің бірі болуға мүмкіндігі зор еді. 2014 жылы оның өмірі мен қызметі туралы материалдарды жинау мақсатында Crowdfunder жеңілдікпен қаржыландыру кампаниясы ұйымдастырылды.

Өмірбаян

Пенхалигон Д күні Труро қарттар үйінде дүниеге келді және Трурода өсті. Ол актриса Сьюзан Пенхалигонның туысы еді. Ол Труро мектебінде оқыды, содан кейін Корнуолл техникалық колледжінде механиканы оқыды. Пенхалигон Камборн қаласындағы Холман Бразерс компаниясында тау-кен бұрғылау саласында ғылыми-зерттеу және әзірлеу инженері болып жұмыс істеді. Бір қызығы, ол сонымен қатар Корнуолл залында жартылай ди-джей болды, онда ол 1964 жылы Труро қалалық залында өткен музыкалық шарада 14 жасар Роджер Тейлорды, кейіннен Queen тобының барабаншысын кездестірді. 1973 жылы ол Chartered Mechanical Engineer мамандығы бойынша біліктілік алды; 1967 жылдан бастап Chacewater-де әкесінен қосалқы пошта кеңсесін мұраға алды (оның 1968 жылы Аннетт Лиджиге үйленгеннен кейін ол бизнесті басқарды). Оның либералдық қызметі жергілікті радиохабар таратуда жұмыс істеуге әкелді. Пенхалигонның Либералдық партияға қосылу шешімі 1963 жылы, 19 жасында кісі өлтіру ісі бойынша маңызды куәгер болған кезде туды. Оның дәлелдемелері, айыпталушы Деннис Уитидің жанын қорғағанмен, оны соттаудан және асылудан сақтап қалуға жеткіліксіз болды. Пенхалигон өлім жазасына қарсы болды. Ол Труро жас либералдарын жетекшілік етті және жергілікті партияны (Корнуоллдағы ең әлсіз партия) ең күштілерінің біріне айналдырды; ол 1966 жылдан 1968 жылға дейін Корнуолл жас либералдарының төрағасы болды. Алайда ол 1966 жылғы жалпы сайлауда Труродан Либералдық партияның үміткері ретінде таңдалмады (сондай-ақ басқа округтерге де іріктеліп алынбады), сондай-ақ 1968 жылы Фалмут пен Камборн округтерінен де қабылданбады, себебі оның күшті корнуоллдық акценті тартымсыз деп есептелді. 1970 жылғы жалпы сайлауда ол Девон округіндегі Тотнес округінен сайлауға түсті, бұл кезде бұрынғы үміткер Пол Тайлер Бодминге ауысты. Ол партияның жалпы жағдайы нашар болған сайлауда үлкен жетістікке жете алмады. Алайда, Пенхалигон сайлау кампанияларын жүргізуде пайдалы тәжірибе жинады және ішкі қалалық Бірмингемдегі Уоллес Лоулердің тәжірибесінен қосымша кеңестер алды.

Трюродағы науқан

1971 жылы Пенелигон Трюроға кандидат ретінде оңай сайланды, бұл орын Тотнестен де қиындық тудыратын сияқты көрінді. Бұл оған өзін таныстырып, болашақ сайлаушыларымен кездесуге үш жыл уақыт берді (бұл практика сайлау округін «күту» деп аталады) және 1974 жылдың ақпан айындағы сайлауда ол 21 000-ға жуық дауыс жинап, отырған консерватор депутатының басымдығын 2 561 дауысқа дейін азайтты. Трюро либералдар үшін келесі сайлаудағы төртінші «мақсатты» округке айналды, ал ол ақпан айындағы нәтижелердің шешімсіздігіне байланысты бірнеше ай ішінде өтетін болады.

Парламенттік мансап

Пенхалигон қайта қабылданып, сол округтегі қалған Лейборист дауыс берушілерді оны қолдауға көндіруге тырысты. 1974 жылғы қазан айындағы сайлауда ол 464 дауыспен сайланды – бұл сайлаудың жалғыз либералдық жеңісі болды. Парламент ережелеріне сәйкес, "тағайындалған қызметтерге байланысты табысқа иелік ету" туралы, ол қосалқы пошта шеберлігін әйеліне берді. Парламентте ол әдемі әзіл-қалжыңмен сөйлейтін, ұлттық ең төменгі жалақыны және мемлекеттік зейнетақыны арттыруды талап ететін сөздерімен танылды. 1976 жылы Либералдық партия төрағалығына өтетін сайлауда ол Дэвид Стилге қарағанда Корнуолл депутаты Джон Пардоға дауыс берді. Оны дәстүрлі саяси тұрғыдан бағалау қиын болды: ол өлім жазасы туралы пікірін өзгертті, бастапқыда 1974 жылғы желтоқсанда қарсы дауыс берді, бірақ 1975 жылғы желтоқсанда қолдады. Ұлттық мәселелер туралы жиі сөйлегенімен, Пенхалигонның басты назары жергілікті мәселелерге екені анық болды. Ол әсіресе Корнуоллдағы қалайы өндіру өнеркәсібі мен жергілікті балық аулау флотын қорғаумен танылды. Ол Корнуоллдың ауылдық аймақтарындағы жол отынының қымбаттығы және нашар инфрақұрылым мәселелері туралы сеніммен және біліммен айтты.

Либ-Лаб келісім

1977 жылы наурыз айында «Либ-Лаб» келісімі тұңғыш рет талқыланғанда Пенхалигон бастапқыда оған қарсы болды және оған қарсы сөйледі. Кейін ол 1977 жылдың қыркүйегінде Либералды Ассамблеяға «экономикалық революция» болғанын айтты. 1978 жылдың қаңтарында арнайы Ассамблеяда ол либералдық мүшелерді білдіретін делегаттарды келісімді жалғастыруға көндіруде шеберлік танытты. Келісім либералдарға үкіметтік заңнамаға әсер етуге мүмкіндік берді және Пенхалигон Тони Бенннің электр энергетикасы саласындағы заң жобасын орталықтандыру туралы ұсыныстарына қарсылық білдірді, бұл өздігінен ешқандай прогреске жол бермеді. Пенхалигонның «Либ-Лаб» келісімін қолдауының бір себебі – ерте жалпы сайлау либералдардың нашар нәтиже көрсетуіне және оның өзінің мандаты қауіпті болуы мүмкін деген қауіптің болуы еді. 1978 жылдың қазанында келісім күші жойылғаннан кейін ол: «Келе жатқан мерекеге ешкім ерікті түрде бармайды!» деді. Партияның бұрынғы жетекшісі Джереми Торпқа қатысты 1978 жылдың тамызындағы қастандыққа қатысты қылмыстық іс ерекше алаңдаушылық туғызды, Пенхалигон Торпты мандатын тастауға және Либералдық партияны оны қолдамауға шақырды. Торп қайта сайлануға тырысқанда, Пенхалигон оның сайлау кампаниясына көмектесуден бас тартты. Оның аз ғана басымдығы мен либералдық депутаттардың арасындағы ең осалы депутат екеніне сенуіне қарамастан, Пенхалигон 1979 жылғы жалпы сайлауда үлкен басымдықпен (8 708 дауыс) мандатын сақтап қалды. Консервативті үкіметке қарсы ол ядролық энергияға қарсы күресті. Либералдық партия мүшелерінің көпшілігіне қарсы, ол НАТО-ны және ядролық қаруды қолдады, жеке еуропалық ядролық емес қорғанысты «құрлықтағы таза қыз сияқты болумен» теңеді, бірақ Ұлыбританияда орналасқан АҚШ-тың қанатты зымырандарын «екі кілтті басқару» принципі бойынша бақылауды қолдады.

Альянс құрамында

Пенхалигон бастауынан бастап СДП-Либералдық альянсты қолдады, бірақ Либералдық партияның мақсатты округтерін СДП-ның бақылауына алу әрекеттеріне наразылық білдірді. 1982 жылдың қаңтарында ол партиялар арасындағы дауларды реттеуге тағайындалған "өрт сөндірушілердің" бірі болды (оның СДП әріптесі Джон Хорам еді). Ол 1983 жылғы сайлау науқанында ерекше көзге түсіп, Либералдық партия атынан көлік, өнеркәсіп және энергетика мәселелері жөнінде сөз сөйледі. Хьюго Янг оны "кез келген басқа либералды депутатқа қарағанда ұлттық сайлау саясатын жақсырақ түсінетін" деп сипаттады. Сайлаудан кейін ол СДП мен либералдарды бір жетекшінің басшылығымен біріктіруді ынталы түрде қолдады, бұл Парламенттік орындарды бөлу туралы дауларды болдырмау мақсатында жасалды.

Өлім және мұра

1983 жылдан бастап Пенхалигон жеке округтердегі науқандарды жоспарлаған либералдық сайлау штабын басқарды. 1984 жылдың қыркүйегінде өткен Либералдық Ассамблеяда ол Либералдық партияның президенті сайланды (бұл лауазымға отырған депутаттың алғаш рет сайлануы), ал 1985-1986 жылдары партия президенті қызметін атқарды. Осыған байланысты, өкілеттігі аяқталған соң Либералдық Ассамблеяға төрағалық ету міндеті де жүктелді. Осы кезде партия қорғаныс саясаты және ядролық қаруды қолдау мәселелері бойынша жарылды; Пенхалигон араласпады, кейін бұл қадамын өкінді. 1985 жылы ол экономика жөніндегі бас сөйлеуші болып тағайындалды; қаржылық тәжірибесі жоқ екенін мойындаса да, ол консерваторлардың жекешелендіру және монетаризм саясатына қарсы шықты. Ол қайтыс болған кезде Альянс жалпы сайлау науқанын жоспарлауда маңызды рөл атқарды. 1986 жылдың 22 желтоқсанында сағат 6:45-те жұмысшылармен кездесу үшін пошта бөліміне бара жатқанда, мұзды жолда жүк көлігі бақылауын жойып, оның Rover SD1 көлігіне Пробус, Корнуоллдағы Truck Fork тұсында соқтығысты. Пенхалигон оқиға орнында көз жұмды. Жүк көлігінің жүргізушісі апат үшін жауапкершілікке тартылмады. 1987 жылдың наурыз айында өткен сот тергеуі Пенхалигонның апат кезінде қауіпсіздік белбеуін тақпағанын, ал жүк көлігінің жүргізушісі де белбеусіз болғанын көрсетті. Ол көліктен шығып кетіп, екі аяғы сынды. Пенхалигонның денесінде қабырғалардың және мойын омыртқаларының көптеген сынықтары болды. Өлімнің себебі – аортаның зақымдануы, сондай-ақ көкбауыр мен бауырдың ауыр зақымдануы еді. 1986 жылдың шілдесінен бастап Пенхалигон Оксфорд университетінің түлегі Мэтью Тейлорды экономика жөніндегі ғылыми көмекшісі ретінде жұмысқа алды; Тейлор оның орнына Трюро округінен либералдық кандидат болып таңдалды және 1987 жылғы Трюродан өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Пенхалигонның әйелі оның өмірбаянын 1989 жылы жазды; оның ұлы Мэтью бұрын Либералдық демократтардың белсенді мүшесі болды және 2006 жылдың мамыр айында Хакни қаласының мэрі лауазымына партияның кандидаты болды.

Пенелигон сыйлығы

Либерал-демократтар Пенхалигонның мүшелерді тарту және оларды ынталандыру қабілетін, "Пенхалигон" сыйлығы арқылы еске алады. Бұл трофей партияның күзгі конференциясында жыл сайын мүшелігі ең көп өскен және мүшелер мен белсенділерді дамытуға, олардың қатысуын қамтамасыз етуге бағытталған іс-шараларды жүзеге асырған жергілікті партияға табыс етіледі.