Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Чарльз Пенхалигон (6 маусым 1944 – 22 желтоқсан 1986) – британдық саясатшы, 1974–1986 жылдары Корнуолл аймағынан сайланған, Трюро сайлау округінің Либералдық партиясынан парламент депутаты. Ол барлық саяси партияларда беделді тұлға болды және егер автокөлік апатында қаза болмағанда, партия жетекшілігіне үміткерлердің бірі болуға мүмкіндігі зор еді. 2014 жылы оның өмірі мен қызметі туралы материалдарды жинау мақсатында Crowdfunder жеңілдікпен қаржыландыру кампаниясы ұйымдастырылды.
British politician (1944–1986)
David Charles Penhaligon (6 June 1944 – 22 December 1986) was a British politician from Cornwall who was Liberal Member of Parliament for the constituency of Truro from 1974–86. He was a popular figure in all parties and had potential to be a front runner for the party leadership had he not been killed in a car accident. In 2014 a Crowdfunder campaign was launched to record his life's work and impact.
Өмірбаян
Пенхалигон Д күні Труро қарттар үйінде дүниеге келді және Трурода өсті. Ол актриса Сьюзан Пенхалигонның туысы еді. Ол Труро мектебінде оқыды, содан кейін Корнуолл техникалық колледжінде механиканы оқыды. Пенхалигон Камборн қаласындағы Холман Бразерс компаниясында тау-кен бұрғылау саласында ғылыми-зерттеу және әзірлеу инженері болып жұмыс істеді. Бір қызығы, ол сонымен қатар Корнуолл залында жартылай ди-джей болды, онда ол 1964 жылы Труро қалалық залында өткен музыкалық шарада 14 жасар Роджер Тейлорды, кейіннен Queen тобының барабаншысын кездестірді. 1973 жылы ол Chartered Mechanical Engineer мамандығы бойынша біліктілік алды; 1967 жылдан бастап Chacewater-де әкесінен қосалқы пошта кеңсесін мұраға алды (оның 1968 жылы Аннетт Лиджиге үйленгеннен кейін ол бизнесті басқарды). Оның либералдық қызметі жергілікті радиохабар таратуда жұмыс істеуге әкелді. Пенхалигонның Либералдық партияға қосылу шешімі 1963 жылы, 19 жасында кісі өлтіру ісі бойынша маңызды куәгер болған кезде туды. Оның дәлелдемелері, айыпталушы Деннис Уитидің жанын қорғағанмен, оны соттаудан және асылудан сақтап қалуға жеткіліксіз болды. Пенхалигон өлім жазасына қарсы болды. Ол Труро жас либералдарын жетекшілік етті және жергілікті партияны (Корнуоллдағы ең әлсіз партия) ең күштілерінің біріне айналдырды; ол 1966 жылдан 1968 жылға дейін Корнуолл жас либералдарының төрағасы болды. Алайда ол 1966 жылғы жалпы сайлауда Труродан Либералдық партияның үміткері ретінде таңдалмады (сондай-ақ басқа округтерге де іріктеліп алынбады), сондай-ақ 1968 жылы Фалмут пен Камборн округтерінен де қабылданбады, себебі оның күшті корнуоллдық акценті тартымсыз деп есептелді. 1970 жылғы жалпы сайлауда ол Девон округіндегі Тотнес округінен сайлауға түсті, бұл кезде бұрынғы үміткер Пол Тайлер Бодминге ауысты. Ол партияның жалпы жағдайы нашар болған сайлауда үлкен жетістікке жете алмады. Алайда, Пенхалигон сайлау кампанияларын жүргізуде пайдалы тәжірибе жинады және ішкі қалалық Бірмингемдегі Уоллес Лоулердің тәжірибесінен қосымша кеңестер алды.
Penhaligon was born on D Day at Truro Nursing Home and was brought up in Truro. He was a cousin of actress Susan Penhaligon. He attended Truro School, and then Cornwall Technical College where he studied mechanical engineering. Penhaligon worked for Holman Brothers in Camborne as a research and development engineer working on rock drilling. As an interesting anecdote, he was also a part time DJ at the Hall for Cornwall where he once encountered 14 year old Roger Taylor, subsequently the Queen drummer, at a musical event that he compered in Truro City Hall during 1964. By 1973 he had qualified as a Chartered Mechanical Engineer; he also took over from his father a sub post office in Chacewater from 1967 (after his marriage in 1968 to Annette Lidgey, she ran the business). His Liberal activities led to some work in local broadcasting. Penhaligon's decision to join the Liberal Party was inspired in 1963 when, aged 19, he was an important witness to a murder case. His evidence, which supported the case of the defendant Dennis Whitty, was not enough to prevent him from being convicted and hanged. Penhaligon was appalled by the practice of capital punishment. He led the Truro Young Liberals and built up the local party (which had been the weakest in Cornwall) into one of the strongest; he was the chair of the Cornish Young Liberals from 1966 to 1968. However he was not selected as Liberal candidate for Truro in the 1966 general election (nor for any other seat), and he was also rejected for Falmouth and Camborne in 1968 apparently because his strong Cornish accent was thought unattractive. In the 1970 general election he fought the Devon constituency of Totnes when the previous candidate Paul Tyler transferred to Bodmin. He polled poorly in the context of an election in which the party as a whole suffered. However, Penhaligon had acquired useful experience of fighting election campaigns and picked up additional tips from Wallace Lawler's practices in inner city Birmingham.
Трюродағы науқан
1971 жылы Пенелигон Трюроға кандидат ретінде оңай сайланды, бұл орын Тотнестен де қиындық тудыратын сияқты көрінді. Бұл оған өзін таныстырып, болашақ сайлаушыларымен кездесуге үш жыл уақыт берді (бұл практика сайлау округін «күту» деп аталады) және 1974 жылдың ақпан айындағы сайлауда ол 21 000-ға жуық дауыс жинап, отырған консерватор депутатының басымдығын 2 561 дауысқа дейін азайтты. Трюро либералдар үшін келесі сайлаудағы төртінші «мақсатты» округке айналды, ал ол ақпан айындағы нәтижелердің шешімсіздігіне байланысты бірнеше ай ішінде өтетін болады.
In 1971 Penhaligon was easily selected as candidate for Truro, a seat which did not look an easier prospect than Totnes. This gave him three years in which to get his name known and meet his prospective constituents (a practice known as 'nursing' a constituency) and when the election came in February 1974 he won nearly 21,000 votes and cut the majority of the sitting Conservative MP to 2,561. Truro became the fourth 'target' constituency for the Liberals for the next election — which would take place within months because of the inconclusive outcome in February.
Парламенттік мансап
Пенхалигон қайта қабылданып, сол округтегі қалған Лейборист дауыс берушілерді оны қолдауға көндіруге тырысты. 1974 жылғы қазан айындағы сайлауда ол 464 дауыспен сайланды – бұл сайлаудың жалғыз либералдық жеңісі болды. Парламент ережелеріне сәйкес, "тағайындалған қызметтерге байланысты табысқа иелік ету" туралы, ол қосалқы пошта шеберлігін әйеліне берді. Парламентте ол әдемі әзіл-қалжыңмен сөйлейтін, ұлттық ең төменгі жалақыны және мемлекеттік зейнетақыны арттыруды талап ететін сөздерімен танылды. 1976 жылы Либералдық партия төрағалығына өтетін сайлауда ол Дэвид Стилге қарағанда Корнуолл депутаты Джон Пардоға дауыс берді. Оны дәстүрлі саяси тұрғыдан бағалау қиын болды: ол өлім жазасы туралы пікірін өзгертті, бастапқыда 1974 жылғы желтоқсанда қарсы дауыс берді, бірақ 1975 жылғы желтоқсанда қолдады. Ұлттық мәселелер туралы жиі сөйлегенімен, Пенхалигонның басты назары жергілікті мәселелерге екені анық болды. Ол әсіресе Корнуоллдағы қалайы өндіру өнеркәсібі мен жергілікті балық аулау флотын қорғаумен танылды. Ол Корнуоллдың ауылдық аймақтарындағы жол отынының қымбаттығы және нашар инфрақұрылым мәселелері туралы сеніммен және біліммен айтты.
Penhaligon was readopted and worked on trying to persuade the remaining Labour voters in the seat to back him. In the October 1974 election he was elected with a majority of 464 votes – the only Liberal gain of that election. Due to House of Commons rules on 'offices of profit under the crown' he transferred his sub postmastership to his wife. In Parliament he swiftly won a reputation for humorous speeches, urging a national minimum wage and increased state pensions. He voted for fellow Cornish MP John Pardoe over David Steel in the Liberal leadership election of 1976. He was hard to place in conventional political terms: he changed his mind over capital punishment, initially voting against in December 1974, but supporting it in December 1975. Although frequently speaking on national issues, it was clear that Penhaligon's main concern was local. He became known in particular for defending the Cornish tin mining industry and the local Fishing fleets. He spoke with conviction and knowledge about the problems of rural areas in Cornwall with road fuel costs and inadequate infrastructure.
Либ-Лаб келісім
1977 жылы наурыз айында «Либ-Лаб» келісімі тұңғыш рет талқыланғанда Пенхалигон бастапқыда оған қарсы болды және оған қарсы сөйледі. Кейін ол 1977 жылдың қыркүйегінде Либералды Ассамблеяға «экономикалық революция» болғанын айтты. 1978 жылдың қаңтарында арнайы Ассамблеяда ол либералдық мүшелерді білдіретін делегаттарды келісімді жалғастыруға көндіруде шеберлік танытты. Келісім либералдарға үкіметтік заңнамаға әсер етуге мүмкіндік берді және Пенхалигон Тони Бенннің электр энергетикасы саласындағы заң жобасын орталықтандыру туралы ұсыныстарына қарсылық білдірді, бұл өздігінен ешқандай прогреске жол бермеді. Пенхалигонның «Либ-Лаб» келісімін қолдауының бір себебі – ерте жалпы сайлау либералдардың нашар нәтиже көрсетуіне және оның өзінің мандаты қауіпті болуы мүмкін деген қауіптің болуы еді. 1978 жылдың қазанында келісім күші жойылғаннан кейін ол: «Келе жатқан мерекеге ешкім ерікті түрде бармайды!» деді. Партияның бұрынғы жетекшісі Джереми Торпқа қатысты 1978 жылдың тамызындағы қастандыққа қатысты қылмыстық іс ерекше алаңдаушылық туғызды, Пенхалигон Торпты мандатын тастауға және Либералдық партияны оны қолдамауға шақырды. Торп қайта сайлануға тырысқанда, Пенхалигон оның сайлау кампаниясына көмектесуден бас тартты. Оның аз ғана басымдығы мен либералдық депутаттардың арасындағы ең осалы депутат екеніне сенуіне қарамастан, Пенхалигон 1979 жылғы жалпы сайлауда үлкен басымдықпен (8 708 дауыс) мандатын сақтап қалды. Консервативті үкіметке қарсы ол ядролық энергияға қарсы күресті. Либералдық партия мүшелерінің көпшілігіне қарсы, ол НАТО-ны және ядролық қаруды қолдады, жеке еуропалық ядролық емес қорғанысты «құрлықтағы таза қыз сияқты болумен» теңеді, бірақ Ұлыбританияда орналасқан АҚШ-тың қанатты зымырандарын «екі кілтті басқару» принципі бойынша бақылауды қолдады.
When the Lib–Lab pact was first mooted in March 1977, Penhaligon was initially opposed and spoke against it. He later came round and told the Liberal Assembly in September 1977 that it had achieved an 'economic revolution'. At a special Assembly in January 1978 he was a star speaker in persuading the delegates representing Liberal members to continue the pact. The pact allowed the Liberals to influence government legislation and Penhaligon objected to proposals from Tony Benn for an Electricity Industry Bill which would centralise control, which single handedly prevented any progress. Part of Penhaligon's support for the Lib Lab pact was his fear that an early general election would result in a poor performance for the Liberals, and his own seat might be vulnerable. In October 1978 after the pact had lapsed, he explained that "Turkeys don't volunteer for Christmas!". The scandal over former party leader Jeremy Thorpe, who was charged with conspiracy to murder in August 1978, was a matter of particular concern and Penhaligon urged Thorpe to stand down and the Liberal Party not to endorse him. When Thorpe did seek re election, Penhaligon refused to help his campaign. Despite his narrow majority and the belief that he was the most vulnerable of the Liberal MPs, Penhaligon kept his seat with a much larger majority (8,708) in the 1979 general election. Against the Conservative government, he strongly opposed nuclear power. Against the majority of Liberal Party members he strongly supported NATO and nuclear weapons, describing a separate European non nuclear defence as 'akin to a behaving like a virgin in a brothel', although he supported demands for 'dual key control' of United States cruise missiles based in Britain.
Альянс құрамында
Пенхалигон бастауынан бастап СДП-Либералдық альянсты қолдады, бірақ Либералдық партияның мақсатты округтерін СДП-ның бақылауына алу әрекеттеріне наразылық білдірді. 1982 жылдың қаңтарында ол партиялар арасындағы дауларды реттеуге тағайындалған "өрт сөндірушілердің" бірі болды (оның СДП әріптесі Джон Хорам еді). Ол 1983 жылғы сайлау науқанында ерекше көзге түсіп, Либералдық партия атынан көлік, өнеркәсіп және энергетика мәселелері жөнінде сөз сөйледі. Хьюго Янг оны "кез келген басқа либералды депутатқа қарағанда ұлттық сайлау саясатын жақсырақ түсінетін" деп сипаттады. Сайлаудан кейін ол СДП мен либералдарды бір жетекшінің басшылығымен біріктіруді ынталы түрде қолдады, бұл Парламенттік орындарды бөлу туралы дауларды болдырмау мақсатында жасалды.
Penhaligon supported the SDP–Liberal Alliance from the start, although he resented SDP attempts to take control of the Liberal Party's target seats. He was named in January 1982 as one of the 'firemen' who would sort out any disagreements between the parties (John Horam was his SDP counterpart). He was particularly prominent and impressive in the 1983 election campaign in which he spoke for the Liberal Party on Transport, Industry and Energy; Hugo Young described him as having "a closer grasp of national electoral politics than any other Liberal MP". Following the election he became an early proponent of a merger between the SDP and the Liberals under a single leader, largely to avoid disputes over allocations of Parliamentary seats.
Өлім және мұра
1983 жылдан бастап Пенхалигон жеке округтердегі науқандарды жоспарлаған либералдық сайлау штабын басқарды. 1984 жылдың қыркүйегінде өткен Либералдық Ассамблеяда ол Либералдық партияның президенті сайланды (бұл лауазымға отырған депутаттың алғаш рет сайлануы), ал 1985-1986 жылдары партия президенті қызметін атқарды. Осыған байланысты, өкілеттігі аяқталған соң Либералдық Ассамблеяға төрағалық ету міндеті де жүктелді. Осы кезде партия қорғаныс саясаты және ядролық қаруды қолдау мәселелері бойынша жарылды; Пенхалигон араласпады, кейін бұл қадамын өкінді. 1985 жылы ол экономика жөніндегі бас сөйлеуші болып тағайындалды; қаржылық тәжірибесі жоқ екенін мойындаса да, ол консерваторлардың жекешелендіру және монетаризм саясатына қарсы шықты. Ол қайтыс болған кезде Альянс жалпы сайлау науқанын жоспарлауда маңызды рөл атқарды. 1986 жылдың 22 желтоқсанында сағат 6:45-те жұмысшылармен кездесу үшін пошта бөліміне бара жатқанда, мұзды жолда жүк көлігі бақылауын жойып, оның Rover SD1 көлігіне Пробус, Корнуоллдағы Truck Fork тұсында соқтығысты. Пенхалигон оқиға орнында көз жұмды. Жүк көлігінің жүргізушісі апат үшін жауапкершілікке тартылмады. 1987 жылдың наурыз айында өткен сот тергеуі Пенхалигонның апат кезінде қауіпсіздік белбеуін тақпағанын, ал жүк көлігінің жүргізушісі де белбеусіз болғанын көрсетті. Ол көліктен шығып кетіп, екі аяғы сынды. Пенхалигонның денесінде қабырғалардың және мойын омыртқаларының көптеген сынықтары болды. Өлімнің себебі – аортаның зақымдануы, сондай-ақ көкбауыр мен бауырдың ауыр зақымдануы еді. 1986 жылдың шілдесінен бастап Пенхалигон Оксфорд университетінің түлегі Мэтью Тейлорды экономика жөніндегі ғылыми көмекшісі ретінде жұмысқа алды; Тейлор оның орнына Трюро округінен либералдық кандидат болып таңдалды және 1987 жылғы Трюродан өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Пенхалигонның әйелі оның өмірбаянын 1989 жылы жазды; оның ұлы Мэтью бұрын Либералдық демократтардың белсенді мүшесі болды және 2006 жылдың мамыр айында Хакни қаласының мэрі лауазымына партияның кандидаты болды.
From 1983 Penhaligon headed the Liberal by election unit which planned the campaigns in individual seats. At the Liberal Assembly in September 1984 he was chosen as President elect of the Liberal Party (the first sitting MP to be elected to the post), and served as Party President from 1985 to 1986. This carried with it the job of presiding over the Liberal Assembly at the end of his term, which saw a party split over defence policy and whether to support nuclear weapons; Penhaligon did not intervene, something he regretted afterwards. He was appointed as Chief spokesman on the economy in 1985; though admitting he had no financial experience, he challenged the Conservative policy on privatisation and monetarism. He was a central figure in planning the Alliance general election campaign at the time of his death. At 6.45 am on 22 December 1986, he was travelling to a post office to meet workers there when a van skidded on an icy road and hit his Rover SD1 car near Truck Fork, Probus, Cornwall. Penhaligon was pronounced dead at the scene. The van driver was not prosecuted for the accident. The inquest held in March 1987 strongly suggested that Penhaligon was not wearing a seat belt at the time of the crash, nor was the driver of the van, who was thrown out of his vehicle and suffered two broken legs as a result. Penhaligon's injuries were extensive fracture of his ribs and fracture of the neck vertebrae. The cause of death was damage to the aorta as well as massive damage to the spleen and liver. From July 1986, Penhaligon had employed Matthew Taylor, a University of Oxford graduate, as his research assistant on the economy; Taylor was selected to follow him as Liberal candidate for Truro and was duly returned in the 1987 Truro by election. Penhaligon's widow wrote his biography in 1989; his son Matthew has previously been an active member of the Liberal Democrats and was the party's candidate for the Mayoralty of Hackney in May 2006.
Пенелигон сыйлығы
Либерал-демократтар Пенхалигонның мүшелерді тарту және оларды ынталандыру қабілетін, "Пенхалигон" сыйлығы арқылы еске алады. Бұл трофей партияның күзгі конференциясында жыл сайын мүшелігі ең көп өскен және мүшелер мен белсенділерді дамытуға, олардың қатысуын қамтамасыз етуге бағытталған іс-шараларды жүзеге асырған жергілікті партияға табыс етіледі.
The Liberal Democrats remember Penhaligon's ability to recruit and enthuse members through the Penhaligon Award, a trophy presented annually at the party's autumn party conference to the Local Party which demonstrates the greatest increase in party membership together with activities to develop and involve members and activists.