Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nosferatu - The Stranglers тобының Хью Корнуэлл және Captain Beefheart's Magic Band тобының барабаншысы Роберт Уильямстың бірлескен альбомы. Ол 16 қараша 1979 жылы United Artists компаниясымен шығарылды. Альбомның обложкасында Ф. В. Мурнаудың 1922 жылғы осы аттас фильмінен алынған кадр бейнеленген, ал альбом фильмге саундтрек ретінде ұсынылған. Альбомда Франк Заппаның тобынан клавиштерші Иан Андервуд және гитарист Дэвид Уолдруп сияқты қонақ музыканттар да бар. Devo тобының Марк және Боб Матерсбоулар "Rhythmic Itch" әнінде орындады, ал "Wrong Way Round" әнінде Ян Дьюри жарманкедегі дауыс беруші рөлінде бейнеленген (альбом тізімінде "Дункан Паундкейк" деп көрсетілген).
Nosferatu is an album by Hugh Cornwell of the Stranglers and Robert Williams, drummer in Captain Beefheart's Magic Band. It was released on 16 November 1979 by United Artists. The album cover features a still from F. W. Murnau's 1922 film of the same name, with the album styled as a soundtrack to the film. Guest musicians on the album include keyboardist Ian Underwood from Frank Zappa's band and guitarist David Walldroop. Mark and Bob Mothersbaugh of the band Devo play on the song "Rhythmic Itch", and "Wrong Way Round" features Ian Dury as a fairground barker (listed as "Duncan Poundcake" on the album credits).
Өмірбаян
Гитарист және вокалист Хью Корнуэлл мен Капитан Бифхарт барабаншысы Роберт Уильямстың біріктірілген альбомдық ынтымақтастығы Корнуэллдің Солтүстік Америкадағы Stranglers гастролінен кейін 1978 жылы сәуірде Сан-Францискода үш рет өткен Beefheart концертіне қатысқаннан кейін басталды. Корнуэлл мен Уильямс концерттерден кейін бір-бірімен дос болып, байланыста қалуға келісті. Сол жылы, Корнуэллдің Stranglers кестесінде үзіліс болғанда, ол 1978 жылдың Рождествосына дейін Уильямспен хабарласып, оны альбом жазуға шақырды. "Носферату альбомын жасауға қатысты мотивация таза қиял болды", - деді Корнуэлл 2014 жылы. "Дегенмен, [Stranglers басисті Жан Жак] Burnel Euroman жазды, сондықтан мен де тырысып көруге неге болмасқа?" 1922 жылғы Nosferatu фильмі бастапқыда үнсіз фильм болғандықтан, Корнуэлл "жақсы бастама оған саундтрек жасауға тырысу болар еді" деп шешті.
The one off album collaboration between guitarist and vocalist Hugh Cornwell of the Stranglers and Captain Beefheart drummer Robert Williams began when Cornwell, after a North American Stranglers tour, attended three consecutive Beefheart shows in San Francisco in April 1978. Cornwell and Williams befriended each other after the shows and decided to keep in touch. Later the same year, when Cornwell had a break in his Stranglers schedule, he contacted Williams just before Christmas 1978 and invited him to record an album. "As far as the motivation to make the record goes, Nosferatu was pure whimsy," Cornwell said in 2014. "I mean [Stranglers bassist Jean Jacques] Burnel had just recorded Euroman, so I thought, why not have a go?" As the 1922 film Nosferatu had been a silent movie originally, Cornwell decided that "a good starting place would be to try to approximate a soundtrack for it,"
Роберт Уильямсқа олар екеуінің ғана, оркестрсіз жазба жасаулары және әндер студияда жазылатыны айтылды. Уильямс кейін Лос-Анджелестегі ең жақсы студияларды брондап, достасы Джо Чикареллиді жазу инженері ретінде шақырды. Корнуэлл 1978 жылдың Рождествосынан кейін Лос-Анджелеске ұшып, жазу сессияларын бастады. Олар бірнеше күн сайын студиядан студияға көшіп отыруға мәжбүр болды, бұл жазу процесін қажетсіз ұзартты. 2014 жылы Уильямс жазу және жазу процедурасы туралы былай деді: "Хью мен мен әдетте барабан трегінен бастап студияда әндерді құрастырдық. Хью Носфератуды бастамас бұрын демо-жазбасы болған жоқ, бірақ біз екеуіміз дамытқан бірнеше ән үшін гитарада бірнеше шағын рифтері болды. Содан кейін біз сессиялардан кассеталарды үйге алып келіп, зерттейтінбіз және келесі бөліктерді ойлап табатынбіз. Біз күндіз ұйықтап, түнде жұмыс істедік, дәл вампирлер сияқты." Альбом 1922 жылғы фильмде вампир граф Орлок рөлін ойнаған актер Макс Шректің естелігіне арналған. Альбомның ішкі қаптамасының бір жағында әннің мәтіні, екінші жағында жапондық хання маскасы (К. Канеко) бейнеленген.
Robert Williams was told that it would just be the two of them recording without a band, and that the songs would be written in the studio. Williams then booked some of the best recording studios in Los Angeles and invited his friend Joe Chiccarelli along as their recording engineer. Cornwell flew out to Los Angeles to begin the recording sessions just after Christmas 1978. With such short notice, they had to move around from studio to studio every few days, which made the recording process longer than necessary. In 2014, Williams said of the writing and recording procedure: "Hugh and I made the songs up in the studio usually starting with the drum track Hugh did not have a demo before starting Nosferatu but he had a few little riffs on guitar for just a few songs that we both fleshed out. Then we would bring home cassettes from the sessions to study and come up with subsequent parts. We spent daylight hours sleeping and worked throughout the night, very much like vampires." The album is dedicated to the memory of actor Max Schreck, who played the lead role as the vampire Count Orlok in the 1922 film. The inner sleeve features song lyrics on one side and a lifesize Japanese hannya mask (by K. Kaneko) on the other.
Әндер мен тақырыптар
1979 жылы NME журналына берген сұхбатында Корнуэлл альбомның бірінші жағындағы барлық әндердің Носферату туралы ойдан шығарылған фильмнің "бөліктері немесе эпизодтары" екенін айтты. "Жоғалған жердегі жеңілгендер" әнінде ол қайтадан қабіріне оралып, "өзінің қайғылы өмірін ойға дағыды". Альбомның екінші жағы негізінен "әдепсіздіктің түрлерін зерттеуден" тұрады, деді Корнуэлл. "Мені ол қызықтырады. Әдепсіздік – әрбір адамның бір бөлігі, себебі барлық адамдар да кемшіліксіз емес, ал осы кемшіліктер әдепсіздікке алып келеді".
In a 1979 interview with NME, Cornwell said that all the songs on side one of the album are "portions or episodes" of an imaginary film about Nosferatu. In "Losers in a Lost Land", he's back in his crypt, "pondering his miserable existence." The album's second side consists mostly of "studies in aspects of perversity," Cornwell stated. "It fascinates me. Perversity is a part of everyone, because all humans are imperfect and those imperfections create perversities."
Сыни қабылдау
Айра Роббинс (Trouser Press) альбомның өлеңдерін жоғары бағалап, бірақ оның «диссонансты орындалуын» ұнатпады. Ол «Кремнің «Ақ бөлмесі» жағынан үйлесімсіз болмағанда, ешқандай жеңілдік болмас еді» деген пікірде болды. Ол альбомның «тыңдаушыдан оған лайық болғаннан артық күш-жігерді талап ететінін (немесе оны қайтара алмайтынын)» қорытындылады. Ал Роберт Эндейкотт 2014 жылы жарық көрген «Peaches: A Chronicle of The Stranglers 1974 1990» кітабында альбомды «өте керемет және таң қалдыратын жаңалыққа толы» деп сипаттады.
Ira Robbins of Trouser Press praised the album's lyrics, but disliked its "atonal performances." He felt that "if not for an incongruous cover of Cream's "White Room," there wouldn't be any light relief at all." He concluded that the album "requires more from the listener than it deserves (or returns)." Robert Endeacott, on the other hand, in his 2014 book Peaches: A Chronicle of The Stranglers 1974 1990, called the album "pretty bloody hot and startlingly original."