Оңтүстік-Батыс Конференциясы: АҚШ Колледж Спорты Тарихы
Southwest Conference
Оңтүстік Конференциясы (SWC) – 1914-1996 жж. АҚШ колледж спорты лигасы. Техас, Оклахома, Арканзас университеттерінен құралған. Бұзушылықтар мен құлдырау тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының жоғары оқу орны спорттық лигасы
United States college athletics league
Оңтүстік-Батыс конференциясы (SWC) – 1914 жылдан 1996 жылға дейін Америка Құрама Штаттарында болған NCAA I дивизионындағы жоғары оқу орны спорттық конференциясы. Көбінесе Техас штаттарының мектептерінен құралған, әр түрлі уақытта Оклахома және Арканзас штаттарының мектептері де кірген. Конференцияның негізгі мүшелері Техас штатындағы мектептер және Арканзас штатындағы бір мектеп болды: Бейлор университеті, Райс университеті, Оңтүстік методистік университеті, Техас A&M университеті, Техас христиан университеті, Техас техникалық университеті, Хьюстон университеті, Арканзас университеті және Остин қаласындағы Техас университеті. Ұзақ жылдар бойы тұрақтылық пен жетістікке ие болғаннан кейін, конференцияның жалпы спорттық деңгейі 1980-ші жылдары төмендеді, себебі көптеген мүше мектептер NCAA рекрутинг ережелерін бұзды, бұл 1987 және 1988 жылдардағы SMU футбол бағдарламасының тоқтатылуымен (“өлім жазасы”) аяқталды. Арканзас, конференцияда көп жыл бойы шеттетілгендей сезінгеннен кейін, 1990–1991 оқу жылынан кейін Оңтүстік-Шығыс конференциясына қосылды, бірақ олар 1991 жылғы маусымда футболдан SWC-де өнер көрсетті. Бес жылдан кейін конференция күрт тарап кетті, Бейлор, Техас, Техас A&M және Техас Техникалық университеті (1956 жылы Шекара конференциясынан қосылған) бұрынғы Үлкен Сегіз Конференциясының мүшелерімен бірігіп, жаңа лига – Үлкен 12 Конференциясын құрды, ал Райс, SMU, TCU және Хьюстон университеттерінен аз танымал конференцияларда орын тапты, кейіннен TCU және Хьюстон университеттері Үлкен 12 құрамына қосылды.
The Southwest Conference (SWC) was an NCAA Division I college athletic conference in the United States that existed from 1914 to 1996. Composed primarily of schools from Texas, at various times the conference included schools from Oklahoma and Arkansas. For most of its history, the core members of the conference were Texas based schools plus one in Arkansas: Baylor University, Rice University, Southern Methodist University, Texas A&M University, Texas Christian University, Texas Tech University, University of Houston, University of Arkansas and University of Texas at Austin. After a long period of stability and success, the conference's overall athletic prowess began to decline throughout the 1980s, due in part to numerous member schools violating NCAA recruiting rules, culminating in the suspension of the entire SMU football program ("death penalty") for the 1987 and 1988 seasons. Arkansas, after years of feeling like an outsider in the conference, left after the 1990–91 school year to join the Southeastern Conference, although they did compete in the SWC in football for the 1991 season. Five years later, the conference precipitously broke up as Baylor, Texas, Texas A&M, and Texas Tech (which had entered in 1956 from the Border Conference) combined with the members of the former Big Eight Conference to form a new league, the Big 12 Conference, while Rice, SMU, TCU, and Houston found homes in less prominent conferences, with TCU and Houston later joining the Big 12 themselves.
Алғашқы жылдар
Техас университетінің спорт директоры Л. Тео Беллмонт Техас және көршілес штаттардағы мектептерге спорттық конференция ұйымдастыруға қызығушылықтарын білу үшін сауалнамалар жіберді. 1914 жылдың 1 наурызына дейін көптеген мектептер бұл идеяны қолдады. Конференцияның алғашқы ұйымдастыру кездесуі 1914 жылдың 30 сәуірінде белгіленді, бірақ барлық қатысушы мектептер өкілдер жібере алмағандықтан, ол 5 және 7 мамыр күндері Далластағы (Техас штаты) «Ориентал» қонақ үйінде өтті. Кездесуді Беллмонт басқарды, ол бастапқыда Луизиана штаты университеті мен Миссисипи университетінің де конференцияға қосылуын қалаған, бірақ олар бас тартты. Оңтүстік-Батыс университеттер аралық спорттық конференциясы 8 желтоқсанда Хьюстондағы «Райс» қонақ үйінде өткен ресми отырыста құрылды. Конференцияның алғашқы жылдары мүшелік құрамында өзгерістер болды: 1916 жылы салыстырмалы түрде шағын болған Оңтүстік-Батыс университеті конференциядан шықты, 1918 жылы Оңтүстік Методист университеті (SMU) қосылды, ал 1923 жылы Техас Христиан университеті (TCU) мүшелікке қабылданды. Райс университеті 1916 жылы конференциядан шығып, 1918 жылы қайта қосылды. Филипс университеті бір жыл (1920) конференция мүшесі болды. Оклахома 1919 жылы Миссури аңғарының университеттер аралық спорттық қауымдастығына (кейін «Үлкен сегіз» конференциясы деп аталды) қосылу үшін кетіп, 1925 жылы Оклахома А&М оны ілесіп кетті. Дегенмен, Техас пен Оклахома арасындағы ойындар Далласта жыл сайын өткізілетін «Red River Rivalry» матчында конференциядан тыс кездесу ретінде жалғасты. 1925 жылдан 1991 жылға дейін Арканзас университеті Техас штатынан тыс орналасқан конференцияның жалғыз мүшесі болды.
L. Theo Bellmont, the University of Texas athletic director, sent out questionnaires to schools in Texas and neighboring states to gauge their interest in organizing an athletic conference. By March 1, 1914, a number of schools had responded favorably to the idea. The first organizational meeting of the conference was set for April 30, 1914; since not all schools involved could send representatives to attend that date, it was ultimately held on May 5 and 7 at the Oriental Hotel in Dallas, Texas. It was chaired by Bellmont, who originally wanted Louisiana State University and the University of Mississippi to join the conference as well, but they declined to do so. The Southwest Intercollegiate Athletic Conference became an official body on December 8 at a formal meeting at the Rice Hotel in Houston. Its early years saw fluctuation in membership; Southwestern (a comparatively smaller school) dropped out of the conference in 1916, and Southern Methodist University (SMU) joined in 1918, while Texas Christian University (TCU) became a member in 1923. Rice University left the conference in 1916, only to rejoin in 1918. Phillips University was a conference member for one year (1920). Oklahoma left in 1919 to join the Missouri Valley Intercollegiate Athletic Association (later known as the Big Eight Conference), and was followed by Oklahoma A&M in 1925. However, the series between Texas and Oklahoma would continue as a non conference matchup in the annual Red River Rivalry game held in Dallas. From 1925 until 1991, the University of Arkansas would be the only conference member not located within the state of Texas.
Басты жылдар
1925 жылға қарай конференцияның атауы қысқарып, жай ғана Оңтүстік-Батыс конференциясы болып өзгерді. Техас сондай-ақ 1970 жылы United Press International (UPI) Ұлттық чемпионатында (яғни бапкерлердің дауыс беруі бойынша) жеңіске жетті, ол 1974 жылға дейін боул ойындарынан бұрын марапатталды. Техас 1970 маусымынан кейін Нотр-Дамға 24:11 есебімен Cotton Bowl Classic-те жеңіліп, Associated Press (AP) чемпионатының жеңімпазы атанын Небраскаға берді, олар Orange Bowl-да LSU-ді 17:12 есебімен жеңгеннен кейін. Бірінші Cotton Bowl Classic-тен бастап және 1995 жылға дейін Оңтүстік-Батыс конференциясының чемпионы Жаңа жыл күні Далластағы Cotton Bowl Classic ойынына "үй иесі" команда ретінде автоматты түрде шақырылды. Олардың қарсыластары көбінесе Үлкен Сегіз конференциясының немесе Оңтүстік-Шығыс конференциясының күміс жүлдегерлері болды, алайда тәуелсіз Пенсильвания штаты мен Нотр-Дам да жиі қатысты. 1940 жылдардан бастап Cotton Bowl Classic төрт маңызды боул ойынының бірі саналды және көбінесе ұлттық чемпионатты анықтауға әсер етті. Дегенмен, 1990 жылдары ойынның маңыздылығы азайды, бұл негізінен SWC-нің беделінің төмендеуіне байланысты болды. 1977 жылы Нотр-Дам 1978 жылғы қаңтарда Техасты жеңіп, Cotton Bowl Classic ұлттық чемпионатында жеңіске жеткен соңғы команда болды. Техас 1983 жылы ұлттық чемпионатты жеңсе, 1984 жылғы қаңтардағы ойында жеңіске жете алатын еді, бірақ олар Джорджияға 10:9 есебімен жеңілді. SWC жылдар бойына көптеген легендарлы ойыншылар мен бапкерлерге үй болды. Футболдан Джон Хейсман, Дана Х. Библ, Пол "Аю" Брайант, Даррелл Ройал, Фрэнк Бройлс, Хейден Фрай, Лу Холц, Билл Йёман, Джин Сталлингс және Грант Тифф конференцияда бас бапкерлер ретінде жұмыс істеді. SWC-нің танымал ойыншыларының қатарында Дэйви О'Брайен, Сэмми Бау, Бобби Лэйн, Доак Уокер, Том Лэндри, Боб Лилли, Дон Мередит, Эрл Кэмпбелл, Андре Уэр, Майк Синглетари, Джон Дэвид Кроу, Лэнс Алворт, Дэн Хэмптон, Стив Атвотер, Джо Фергюсон және Эрик Дикерсон болды. Арканзас штатының Стив Литтл, Техас A&M-нің Тони Франклин және Техастың Рассел Эркслебен үштік тобы бір маусымда 60 ярдтан астам қашықтыққа гол соғып, рекорд орнатты. 1980 жылдардың басында Хьюстон университетінің Phi Slama Jama командасымен бірге SWC баскетболдың даңқты кезеңі болды. Алайда, 20 ғасырдың соңғы тоқсанында ең тұрақты бағдарлама Арканзас университеті болды, ол 1978, 1979, 1981, 1983, 1990, 1991 жылдары Sweet 16 турниріне, 1978, 1979, 1990 және 1991 жылдары Elite 8 турниріне, ал 1978 және 1990 жылдары Final Four турниріне қатысты. Арканзастың атақты үштігі – Марвин Делф, Рон Брюер және Сидни Монкриф – лиганың қалған командаларына қиындық тудырды. 1990 жылдардың басында "Razorbacks" командасының Ли Мейберри, Тодд Дей және Оливер Миллер 1989 жылдан 1991 жылға дейін үш рет SWC тұрақты маусымы мен турнирінде жеңіске жетті, бұл мектептің конференциядағы соңғы үш маусымы болды. Арканзас жанкүйерлерінің Razorbacks-ке деген құмарлығы SWC баскетбол ареналарының шегінен жиі асып түсті, сондықтан Далластағы Reunion Arena (SWC постсезондық турнирінің жылдық орны) Hog жанкүйерлерінің саны мен қарқындылығына байланысты "Barnhill South" деп аталды (Razorbacks кампусындағы аренасынан кейін). Баскетболдан ерекше бапкерлерге Нолан Ричардсон, Том Пендерс, Эдди Саттон, Эб Лемонс, Гай В. Льюис, Шелби Меткалф және Джеральд Майерс жатты. SWC-нің ұлы ойыншылары жоғарыда аталған үштік, Хаким Оладжувон, Клайд Дрекслер, Винни Джонсон, Джон Кончак, Альвин Робертсон, Рикки Пирс, Даррелл Уокер, Джо Клейн, Дей, Мейберри, Миллер және Ю. Техас Лонгхорнс бейсбол командасы бапкер Клифф Густафсон басшылығымен 1975 және 1983 жылдары ұлттық чемпионаттарды жеңіп алды, сондай-ақ Бибб Фалк басшылығымен 1949 және 1950 жылдары да жеңіске жетті. Арканзас Рейзорбекс командасы да Колледж әлем чемпионатына жолдама алған үздік командаларды құрады. "Хогс" 1979 жылы 2-ші, 1985 жылы 3-ші, ал 1987 және 1989 жылдардағы маусымдарда 5-ші орынды иеленді. Хогс SEC-ке көшкеннен бері осы дәстүрді жалғастырды, Арканзас түлектері Дэйв Ван Хорн басшылығымен төрт рет CWS-ке жетті және 2018 жылы ұлттық жүлдегер атанды. Техас A&M 1980 жылдардың соңында билікке келді, 1989 жылы 58-ден 5-ке дейін, бірақ аймақтық чемпионаттың екі турында өз алаңында ЛСУ-ға екі рет жеңіліп қалды. 1993 жылы "Аджиз" Колледж әлем чемпионатына қатысты. Райс конференцияның соңғы жылдарында бапкер Уэйн Грэм басшылығымен колледж бейсболының элитасына қадам басты, 1997 жылы CWS-ке жетті, конференция таратылғаннан кейін бір жыл өткен соң. Арканзас Рейзорбекс жол талқылауда үстемдік танытты, 15 SWC кросс-кантри командалық титулын, 11 SWC жабық трасса командалық титулын, 9 SWC ашық трасса командалық титулын және бір маусымда кросс-кантри, жабық трасса және ашық трассада жеңіске жеткен 8 SWC үштік тәжін жеңіп алды. SWC кезеңінде Razorbacks 14 NCAA ұлттық командалық чемпионатын және бір NCAA командалық үштік тәжін жеңіп алды. Арканзастың жеке SWC чемпиондары мен жеке NCAA чемпиондарының тізімі ұзын. Арканзастың легендарлы бапкері Джон МакДоннел, спорт түріне қарамастан NCAA тарихындағы ең көп жеңіске жеткен бапкері ерекше көзге түсті. Бейлордың Майкл Джонсон, Техас A&M-нің Рэнди Мэтсон, Райстың Фред Хансен, Хьюстонның Карл Льюис және Арканзастың Майк Конли кейіннен Олимпиадада алтын медальдар жеңіп алды.
By 1925, the conference's name was shortened to simply Southwest Conference. Texas also won the 1970 United Press International (UPI) National Championship (i. e., the coaches' poll), which until 1974 was awarded prior to the bowl games. Texas lost the Cotton Bowl Classic following the 1970 season to Notre Dame by a score of 24–11, giving the Associated Press (AP) Championship to Nebraska after they beat LSU by a score of 17–12 in the Orange Bowl. Since its first Cotton Bowl Classic and lasting until 1995, the Southwest Conference Champion automatically received an invitation as the "host" team in the Cotton Bowl Classic game on New Year's Day in Dallas. Opponents usually were the runners up from the Big Eight Conference or the Southeastern Conference, although independents Penn State and Notre Dame were also often featured. From the 1940s onward, the Cotton Bowl Classic was counted among the four major bowl games, and often had national championship implications. However, in the 1990s, the game declined in importance, largely because of the decline of SWC prominence. In 1977, Notre Dame became the last team to win a national championship in the Cotton Bowl Classic by beating Texas in the January 1978 game. Texas may have been awarded the national championship in 1983 if they had won the January 1984 game, but they lost 10 9 to Georgia. The SWC had many legendary players and coaches over the years. In football, John Heisman, Dana X. Bible, Paul "Bear" Bryant, Darrell Royal, Frank Broyles, Hayden Fry, Lou Holtz, Bill Yeoman, Gene Stallings, and Grant Teaff all served as head coaches in the conference. Some notable SWC players included Davey O'Brien, Sammy Baugh, Bobby Layne, Doak Walker, Tom Landry, Bob Lilly, Don Meredith, Earl Campbell, Andre Ware, Mike Singletary, John David Crow, Lance Alworth, Dan Hampton, Steve Atwater, Joe Ferguson, and Eric Dickerson. The trio of kicking contemporaries Steve Little of Arkansas, Tony Franklin of Texas A&M, and Russell Erxleben of Texas all kicked record setting field goals of 60 + yards in the same season. The early 1980s were the glory years of SWC basketball, including the Phi Slama Jama teams at the University of Houston. However, the most consistent program during the last quarter of the 20th century was the University of Arkansas with Sweet 16 appearances in 1978, 1979, 1981, 1983, 1990, 1991, Elite 8 appearances in 1978, 1979, 1990, and 1991, and Final Four appearances in 1978 and 1990. Arkansas's famed Triplets Marvin Delph, Ron Brewer and Sidney Moncrief gave the rest of the league fits. In the early 1990s, the Razorbacks' Lee Mayberry, Todd Day, and Oliver Miller won three straight SWC regular season and tournament titles from 1989 to 1991, the school's last three seasons in the conference. The passion of Arkansas fans for their Razorbacks often overran the confines of SWC basketball venues, so much so, that Reunion Arena in Dallas (annual site of the SWC postseason tournament) was deemed "Barnhill South" (after the Razorbacks' on campus arena) based on the numbers and intensity of Hog fans present. Outstanding basketball coaches included Nolan Richardson, Tom Penders, Eddie Sutton, Abe Lemons, Guy V. Lewis, Shelby Metcalf, and Gerald Myers. Great SWC hoops players included the aforementioned Triplets, Hakeem Olajuwon, Clyde Drexler, Vinnie Johnson, Jon Koncak, Alvin Robertson, Ricky Pierce, Darrell Walker, Joe Kleine, Day, Mayberry, Miller, and U. S. Reed, among others. The Texas Longhorns baseball program under coach Cliff Gustafson won national titles in 1975 and 1983, as well as titles under Bibb Falk in 1949 and 1950. The Arkansas Razorbacks also fielded fine teams that advanced to the College World Series. The Hogs finished 2nd in 1979, 3rd in 1985, and 5th in both the 1987 and 1989 seasons. The Hogs have continued this tradition since moving to the SEC, reaching the CWS four times under Arkansas alumnus Dave Van Horn, and were the 2018 national runners up. Texas A&M rose to power in the late 1980s, going 58–5 in 1989 before losing twice in the regional championship round on its home field to LSU. The Aggies reached the College World Series in 1993. Rice began its ascent to college baseball's elite in the conference's final years under coach Wayne Graham, reaching the CWS in 1997, the year after the conference disbanded. The Arkansas Razorbacks were dominant in track and field winning 15 SWC cross country team titles, 11 SWC indoor track team titles, 9 SWC outdoor track team titles, and an incredible 8 SWC triple crowns (cross country, indoor track and outdoor track champions all in the same season). During their SWC days, the Razorbacks won 14 NCAA national team championships and one NCAA team triple crown. The list of Arkansas individual SWC champions and individual NCAA champions is long. Standout coaches and athletes include the legendary John McDonnell of Arkansas, the winningest coach in NCAA history regardless of sport. Baylor's Michael Johnson, Texas A&M's Randy Matson, Rice's Fred Hansen, Houston's Carl Lewis, and Arkansas' Mike Conley all went on to win Olympic gold medals.
Соңғы жылдар
1980 жылдары конференцияның көптеген спорттық бағдарламалары рекрутингтік дауларға және NCAA-ның сынақ мерзіміне тап болды. 1980 жылдары сынақ мерзімінен құтылған жалғыз бағдарламалар – Арканзас, Бейлор және Райс болды. Қайта-қайта ірі бұзушылықтарға байланысты, 1987 жылы SMU Mustangs футбол командасы NCAA тарихында үшінші рет "өлім жазасын" алды (1952–53 жылдары Кентукки баскетбол командасынан және 1973–1975 жылдары Оңтүстік-Батыс Луизиана баскетбол командасынан кейін). NCAA SMU-ның 1987 жылғы маусымын тоқтатты және 1988 жылы оларды тек жеті сыртқы ойынға шектеді. Бірақ, мектептің шамамен барлық ойыншылары басқа оқу орындарына ауысып кетті, бұл SMU-ны 1988 жылғы футбол маусымын да тоқтатуға мәжбүр етті. SMU 1990 жылға дейін сынақ мерзімінде қалды. Ол кезде NCAA ережелері сынақ мерзіміндегі оқу орындарының тікелей эфирде көрсетілуіне тыйым салды. Осының салдарынан конференцияның теледидардағы үлесі азайды. SWC-нің футболдағы көрсеткіштері күрт төмендеді. Соңғы SWC футбол чемпионы, боул ойынын жеңіп алған – Техас A&M, ол 1988 жылғы Cotton Bowl Classic-те Нотр-Дамды 35–10 есебімен жеңді. Одан бері соңғы сегіз SWC чемпионы өздерінің боул ойындарында жеңіліске ұшырады. 1982 жылы SMU көптеген сауалнамаларда екінші орын алғаннан кейін, SWC командалары ұлттық титул үшін күресте маңызды бәсекелес болмады. Мысалы, Техас 1981, 1983, 1990 және 1995 жылдары күшті командаларға ие болды. Арканзас 1988 және 1989 жылдары ұлттық деңгейде танылды, ал Техас A&M 1985 жылдан 1995 жылға дейін бәсекеге қабілетті болды. Алайда, осы футбол командаларының ешқайсысы маусым соңында ұлттық чемпионат үшін күреске қатыса алмады.
The 1980s saw many of the conference's athletic programs hit by recruiting scandals and NCAA probations. The only programs to escape probation in the 1980s were Arkansas, Baylor, and Rice. Because of repeated major violations, in 1987, the SMU Mustangs football program became only the third in NCAA history to receive the so called "death penalty" (after Kentucky basketball in 1952–53 and Southwestern Louisiana basketball from 1973 to 1975). The NCAA canceled SMU's 1987 season, and limited it to seven road games for 1988. However, nearly all of the school's lettermen transferred elsewhere, forcing SMU to keep its football program shuttered for 1988 as well. SMU also remained on probation until 1990. At that time, NCAA rules prohibited schools on probation from appearing on live television. As a result, the conference's market share in television coverage dwindled. The SWC's performance in football declined precipitously. The last SWC football champion to win a bowl game was Texas A&M, who beat Notre Dame in the 1988 Cotton Bowl Classic by a score of 35–10. Since then, the final eight SWC champions lost in their bowl games. After SMU's second place finish in most polls in 1982, SWC programs usually were not serious contenders for the national title. For instance: Texas had strong teams in 1981, 1983, 1990, and 1995. Arkansas earned national recognition in 1988 and 1989, and Texas A&M was competitive from 1985 to 1995. However, by the end of their respective seasons, none of these football teams were able to remain in the national championship hunt.
Колледждік футбол қауымдастығының соңғы күндері
1984 жылғы 27 маусымда АҚШ Жоғарғы Соты NCAA мен Оклахома Университетінің Регенттер Кеңесі арасындағы сот ісінде NCAA өз мүшелерін медиа контентін сатуы үшін жазалай алмайтыны туралы шешім шығарды. Осының нәтижесінде жеке мектептер мен спорттық конференциялар өздерінің құқықтары үшін келісімдер жасауға еркін болды. Үлкен Он және Тынық мұхиты аралық он конференциялары өз құқықтарын CBS және ABC телеарналарына сатты. I дивизион футбол бағдарламаларының көпшілігі (қазір I дивизион футбол кубогының жартылай финалы деп аталады) өз құқықтарын «Колледж футбол қауымдастығы» деп аталатын ұйым арқылы ABC және CBS телеарналарына бірлесіп сатуды жөн көрді. CFA-ның басты міндеті – мүше конференциялар мен тәуелсіз колледждер үшін теледидар трансляциясы құқығын келісуде көмектесу болды. 1990 жылға қарай теледидар ландшафты өзгерді және көптеген мықты командалар CFA-дан тыс, жақсы шарттарға қол жеткізу мүмкіндігін көрді. Бұл бастаманы Нотр-Дам университеті жасады, олар CFA-дан шығып, 1991 жылғы маусымға дейін үй матчтарын NBC телеарнасына трансляциялау құқығын сатты. Оңтүстік-Шығыс конференциясы (SEC) Арканзас университетін шақырғанда, бұл CFA-да үлкен қызығушылықты тудырды. CFA-ның басқа конференциялары SEC-тің жақсы теледидар өнімін жасау үшін және CFA-дан шығу ниетімен осы шақыруларды жасағанын дұрыс болжады. 1995 жылы SEC және Big East конференциялары CFA-дан бөлініп, CBS телеарнасымен ұлттық келісімге қол қойды. Бұл келісім SEC-ке сол кездегі рекордтық 95 миллион доллар табыс әкелді. Одан да маңыздысы, бұл телекелісімдердегі өзгеріс әрі қарай колледж конференцияларының масштабты қайта құрылуына әкелді, ал SWC-нің тарауы бірінші ірі қайта құрылымды бастады. (SWC тарағаннан кейін 2000 жылдардың ортасында тағы бір ірі қайта құрылым болды, ал 2010 жылдардың басында одан да күрт өзгерістер орын алды, қазіргі кезде үшінші қайта құрылым жүріп жатыр.) 1990 жылы Арканзас Оңтүстік-Шығыс конференциясына өтуін жариялады, бұл Оңтүстік-Батыс конференциясының аяқталуының басталуын білдірді. Бұл жаңалықтан кейін, Тулейн және Майами университеттері, сол кездегі Метро конференциясының мүшелері, Арканзастың орнын толтыру үшін SWC-ге қосылуға үміткер болып қарастырылды. 1994 жылдың наурыз айында Техас, Техас A&M, Бейлор және Техас Технологиялық университеттері Үлкен Сегіз конференциясының мүшелерімен бірігіп, Үлкен 12 конференциясын құруға шақыруды қабылдады. Содан кейін SMU, TCU және Райс Батыс Атлетика конференциясына қосылуға шақыруды қабылдады, ал Хьюстон АҚШ Конференциясының негізін қалаушы мүшесі болды. Хьюстон мен Райс арасындағы «Байу-Бэкет» матчы конференцияда өткен соңғы футбол ойыны болды. 1996 жылдың мамыр айында бейсбол және жеңіл атлетика чемпионаттары аяқталғаннан кейін Оңтүстік-Батыс конференциясы ресми түрде таратылды.
On June 27, 1984, the U. S. Supreme Court ruled in NCAA v. Board of Regents of the University of Oklahoma that the NCAA could not punish its membership for selling their media content. As a result, individual schools and athletic conferences were freed to negotiate contracts on their own behalf. The Big Ten and Pacific 10 conferences sold their rights to CBS and ABC. Most of the rest of the Division I A football programs (what is now called the Division I Football Bowl Subdivision) chose to sell their rights together through an organization called the College Football Association to ABC and CBS. The primary function of the CFA was to negotiate television broadcast rights for its member conferences and independent colleges. By 1990, the television landscape had changed and a number of the stronger programs saw opportunities for better deals outside of the CFA. This was spearheaded by Notre Dame, who left the CFA and sold their home game broadcast rights to NBC in time for the 1991 season. When the Southeastern Conference (SEC) invited the University of Arkansas it created shockwaves across the CFA. The other conferences in the CFA correctly assumed the SEC made these additions to create a better TV product with the idea of leaving the CFA. In 1995, the SEC and the Big East broke from the CFA, signing a national deal with CBS. The SEC would earn a then staggering $95 million from the deal. More significantly, this change in television contracts ultimately would lead to significant realignment of college conferences, with the SWC's demise triggering the first major realignment. (After the SWC's demise, another major realignment took place in the mid 2000s, with an even more dramatic realignment in the early 2010s and a third one now ongoing.) In 1990, Arkansas announced its departure for the Southeastern Conference, marking the beginning of the end for the Southwest Conference. After the announcement, Tulane and Miami, then part of the Metro Conference, were both seriously considered by the SWC to join the conference as replacements for Arkansas. In March 1994, Texas, Texas A&M, Baylor, and Texas Tech accepted invitations to join with the members of the Big Eight Conference to form the Big 12 Conference. Soon afterward, SMU, TCU, and Rice accepted invitations to join the Western Athletic Conference, while Houston became a charter member of Conference USA. The Bayou Bucket game between Houston and Rice was the last football game played in the conference. In May 1996, after the completion of championship matches in baseball and track & field, the Southwest Conference was officially dissolved.
Мұра
82 жылдық тарихы барысында Оңтүстік-Батыс конференциясының командалары студенттер спортының 64 ұлттық чемпионатын жеңіп алды. 1997 жылы конференцияның 1914 жылдан 1996 жылға дейінгі ресми құжаттары Даллас қаласынан Техас Техникалық университетінің кампусына көшіріліп, Оңтүстік-Батыс Жинағы/Арнайы Жинақтар кітапханасының бір бөлігіне айналды. Мұрағатта сондай-ақ әрбір мүше университеттен алынған кең ауқымды суреттер мен естелік заттар сақталған. Оңтүстік-Батыс конференциясының соңғы комиссары (1995-96 жж.) Кайл Калландер барлық SWC брендтері мен авторлық құқықтарына ие (кейіннен ол 1996-2023 жылдары Үлкен Оңтүстік конференциясының комиссары қызметін атқарды), ал зейнеткерлікке шыққан көмекші комиссар Бо Картер SWC тарихшысы деп есептеледі.
Over the course of its 82 year history, teams of the Southwest Conference garnered 64 recognized national championships in collegiate sports. In 1997, the official records of the conference from 1914 to 1996 were moved from Dallas to the campus of Texas Tech University, becoming part of the Southwest Collection/Special Collections Library. The archive also contains an extensive assortment of images and memorabilia from each member university. The final commissioner of the Southwest Conference (1995 96) Kyle Kallander has the rights to all SWC brands and copyrights (he later served as commissioner of the Big South Conference from 1996 2023), and retired assistant commissioner Bo Carter is considered as the SWC historian.
Конференциялық нысандар
Бұл 1995–96 оқу жылындағы, конференцияның соңғы жылы болған конференция объектілерінің тізімі. Сыйымдылығы мен атаулары 1995–96 жылдарға сәйкес келеді.
This is a listing of the conference facilities as of the 1995–96 school year, the conference's last. Capacities and venue names are also current for 1995–96. SchoolFootball stadiumCapacityBasketball arenaCapacityBaseball StadiumCapacityBaylorFloyd Casey Stadium50,000Ferrell Center10,084Old Baylor Ballpark1,500HoustonAstrodome56,000Hofheinz Pavilion9,000Cougar Park4,000RiceRice Stadium70,000Autry Court5,000Cameron Field1,000SMUCotton Bowl / Texas Stadium68,000 / 65,675Moody Coliseum9,000No teamMorrison Bell Field (program ended in 1980)TexasTexas Memorial Stadium77,500Frank Erwin Center16,300Disch–Falk Field6,649Texas A&MKyle Field70,210G. Rollie White Coliseum7,800Olsen Field6,100TCUAmon G. Carter Stadium44,008Daniel–Meyer Coliseum7,200TCU Diamond1,500Texas TechJones Stadium50,000Lubbock Municipal Coliseum8,344Dan Law Field5,500
Мектеп Футбол стадионы Сыйымдылығы Баскетбол аренасы Сыйымдылығы Бейсбол стадионы Сыйымдылығы
Бейлор Флойд Кейси стадионы 50 000 Феррелл орталығы 10 084 Ескі Бейлор бейсбол алаңы 1 500
Хьюстон Астродом 56 000 Хофхайнц павильоны 9 000 Кугар паркі 4 000
Райс Райс стадионы 70 000 Аутри корты 5 000 Кэмерон Филд 1 000
СМУ Cotton Bowl / Техас стадионы 68 000 / 65 675 Муди Колизей 9 000 Команда жоқ Моррисон Белл Филд (1980 жылы бағдарлама аяқталды)
Техас Техас мемориалдық стадионы 77 500 Фрэнк Эрвин орталығы 16 300 Диш–Фалк алаңы 6 649
Техас А&М Кайл Филд 70 210 G. Ролли Уайт Колизей 7 800 Ольсен алаңы 6 100
ТКУ Амон Г. Картер стадионы 44 008 Даниел–Мейер Колизей 7 200 ТКУ Даймонд 1 500
Техас Тех Джонс стадионы 50 000 Лаббок қалалық Колизей 8 344 Дан Лоу алаңы 5 500
This is a listing of the conference facilities as of the 1995–96 school year, the conference's last. Capacities and venue names are also current for 1995–96. SchoolFootball stadiumCapacityBasketball arenaCapacityBaseball StadiumCapacityBaylorFloyd Casey Stadium50,000Ferrell Center10,084Old Baylor Ballpark1,500HoustonAstrodome56,000Hofheinz Pavilion9,000Cougar Park4,000RiceRice Stadium70,000Autry Court5,000Cameron Field1,000SMUCotton Bowl / Texas Stadium68,000 / 65,675Moody Coliseum9,000No teamMorrison Bell Field (program ended in 1980)TexasTexas Memorial Stadium77,500Frank Erwin Center16,300Disch–Falk Field6,649Texas A&MKyle Field70,210G. Rollie White Coliseum7,800Olsen Field6,100TCUAmon G. Carter Stadium44,008Daniel–Meyer Coliseum7,200TCU Diamond1,500Texas TechJones Stadium50,000Lubbock Municipal Coliseum8,344Dan Law Field5,500