Холлингворт көлі: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Ұлы Манчестердегі су қоймасы, Англия. Лонгдендейлдегі (Дербишир) тасталған бұрынғы су қоймасы.

Холлингворт көлі – Ұлы Манчестердегі Литтлборо қаласындағы Смит Бриджде орналасқан су қоймасы. Ол бастапқыда Рочдейл каналының негізгі су көзі ретінде салынған, бірақ 1860 жылдардан бастап туристік курорт ретінде дамыды. 1839 жылы темір жол келгеннен кейін, Манчестер, Брэдфорд және Лидс қалаларынан күндізгі саяхатшылар мен демалысқа келгендердің саны артып, көлдің маңына қонақ үйлер салынды. Көлдің курорт ретіндегі танымалдылығы ХХ ғасырдың басында төмендеді және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл аймақ әскери лагерь ретінде пайдаланылды. 1923 жылы канал компаниясы су қоймасын Олдхэм және Рочдейл муниципалитеттеріне сумен жабдықтау үшін сатты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайық жүзу құқығын Рочдейл кеңесі сатып алып, 1974 жылы бұл аймақты Холлингворт көлінің ауылдық паркіне айналдырды. Содан бері инфрақұрылым тұрақты түрде дамып келеді және қазір ол су спорты мен басқа да іс-шаралардың дамыған орталығы болып табылады. Холлингворт көлінің ескек клубы 1872 жылдан бері үздірілмей жұмыс істеп келеді.

Тарих

1794 жылы Парламент актісі Рочдейл каналын салуды бекітті. Холлингворт көлі, үш топырақ бөгетімен, 1800 жылы, каналдан төрт жыл бұрын аяқталған негізгі сумен жабдықтау көзі болды. Көлдің ауданы белгісіз, ал оны айналдыратын жол бастапқыда 4 км болды. Кей жерлерінде көлдің тереңдігі 8 метрге дейін жетіп, орташа тереңдігі 3 метрге жуық болды. Алғашқыда 400 миллион галлон (1,800 Мл) суды сақтауға қабілетті болды. Бұл жер су қоймасы үшін табиғи таңдау болған жоқ, себебі табиғи ойыс болған жоқ және су қоймасы Илис аңғарында салынған болуы мүмкін екенін көрсететін жоспарлар бар. Сондықтан су қоймасын қоршау үшін үш үлкен топырақ бөгет салынды. Басты бөгет, Холлингворт Банкі, шамамен 11 метр биіктікте және ұзындығы белгісіз. Фенс Банкі 9 метр биіктікте және ұзындығы белгісіз, ал Шоу Мосс Банкі 8 метр биіктікте және ұзындығы белгісіз. Көлдің беткі қабаты теңіз деңгейінен шамамен 170 метр жоғары. 1910 жылы бұзылған су көтеру машинасы 14 метрге дейін су көтеріп, 6 км каналға жеткізіп, одан Челбурнның жоғарғы бөлігіне су жіберді. Көл, алғаш салынғанда "Лоджа" деп аталған, каналға жақын және Тодморденнен Литтлбороға дейінгі жаңа төменгі жолдағы диірмендерге су жеткізу арқылы кейбір диірмен иелеріне пайда әкелді. Темір жол жұмысшылары, су қоймасының қызметкерлері, жаңа фабрикалар мен мақта зауыттарының жұмысшылары үшін үйлер салынды. "Лоджа" "Көл" деп аталып, серуендеуге танымал орынға айналды. 1920 жылдары Рочдейл каналы нашарлап кетті, ал 1923 жылы Олдхэм және Рочдейл корпорацияларының Су туралы заңы Холлингворт көлі мен оның маңайындағы тағы жеті су қоймасын жергілікті билік органдарына мемлекеттік сумен жабдықтау ретінде пайдалануға рұқсат берді. Компания 396 667 фунт стерлинг алды, оның ішінде Manchester Ship Canal Company-ге Rochdale компаниясы жеткізген судың жоғалуы үшін өтемақы ретінде 98 334 фунт стерлинг төледі, ол белгілі бір жергілікті өзендерге су құқығын сақтап қалды және белгілі бір ерекше жағдайларда су қоймаларынан су ала алды. 1985 жылы жер бөгеттерін нығайту және қайта құру үшін ірі инженерлік жұмыстар жүргізілді. Су қоймасының су ағызу жолы қайтадан салынды және су ағыны азайды. Жұмыс құны 2,5 миллион фунт стерлинг болды және көлді шамамен бір жылға демалыс үшін жабуды талап етті. Алайда Холлингворт көлінің достары мен жергілікті кеңес мүшелері мұнараның биіктігі бастапқы жобаның жартысына тең және айналамен үйлесетіндей таспен қапталған екендігін қамтамасыз етті. Төрт айлық жоба 2011 жылдың күзінде басталды және жұмыс жүргізіліп жатқан кезде су деңгейі 2 метрге төмендеді, бірақ көл су спорты үшін ашық болды. United Utilities компаниясы Rochdale каналына су жеткізуге арналған су қоймасын күтіп-ұстауға жауапты және ол ешқашан қоғамдық сумен жабдықтау желісіне ішуге жарамды су беру үшін пайдаланылмаған. 2020 жылы ағып кетудің алдын алу үшін United Utilities компаниясы қалдықтар тоқтату кедергісін орнатты. Бөгеттердің құрылысына байланысты, Whaley Bridge-те орналасқан бөгеттерге ұқсас, тұрақты тексерулер жүргізіледі.

In 1794, an Act of Parliament sanctioned the construction of the Rochdale Canal. Hollingworth Lake with its three earth dams was a main feeder source completed in 1800, four years before the canal. The lake covers an area of and the path around it originally measured 2.5 mile (4 km). In places the lake was 25 feet (8 m) deep, with the average depth being about 10 feet (3 m). When first constructed, it was capable of holding 400 million gallons (1,800 Ml) of water. The site was not a natural choice for a reservoir, as there was no natural hollow and plans exist which indicate the reservoir could have been built in the Ealees Valley which did. Consequently, three large earth embankments were built to enclose the reservoir. The main embankment, Hollingworth Bank, is approximately 36 feet (11 m) high and about in length. Fens Bank is 30 feet (9 m) high and long while Shaw Moss Bank is 26 feet (8 m) high and long. The lake surface is about 557 feet (170 m) above sea level, A steam engine was installed to lift water 45 feet (14 m) into a 4 mile (6 km) channel which fed it into the summit pound at Chelburn. The pumping engine was demolished around 1910. The lake, or "The Lodge" when first built, benefitted some millowners by supplying water to mills close to the canal and on the new low level road from Todmorden to Littleborough. Houses were built for railway workers, reservoir workers, and workers in the new factories and cotton mills. The Lodge became known as The Lake, and became a popular place to walk. By the 1920s, the Rochdale Canal was in serious decline, and in 1923 the Oldham and Rochdale Corporations Water Act authorised the sale of Hollingworth Lake and seven other reservoirs in the vicinity to the local authorities for use as a public water supply. The company received £396,667, from which it paid £98,334 to the Manchester Ship Canal Company in compensation for the loss of the water supplied by the Rochdale company, who retained the water rights to certain local streams, and could draw on the reservoirs under certain exceptional circumstances. A major programme of civil engineering work to strengthen and reshape the earth dams was carried out in 1985. The outlet from the reservoir was rebuilt, and the level of the overflow was reduced. The work cost £2.5 million, and resulted in the lake being closed for leisure activities for almost a year. but concerns expressed by the Friends of Hollingworth Lake and local councillors resulted in a tower half the height of the original design and clad in stone to fit in with the surroundings. The four month project began in autumn 2011 and the water level was reduced by 6.6 feet (2 m) while the work was in progress, but the lake remained open for watersports. United Utilities is responsible for the maintenance of the reservoir whose main function is to supply water to the Rochdale Canal and has never been used to provide drinking water for the public supply network. During 2020 a debris barrier was installed by United Utilities to prevent potential blockage of the overflow. There are regular inspections carried out due to the construction of the dams which mirror those of located at Whaley Bridge,

Туристік курорт

Бұл аймақ 1839 жылы Манчестер және Лидс темір жолының салынуынан және 1841 жылы Саммит туннелінің ашылуынан кейін қарқынды дамыды. Бұл сол кездегі Еуропадағы ең ұзын темір жол туннелі болды. 1850 жылдары Хархиллдегі Генри Ньюолл, Хархилл жүн тоқу фабрикасының және жақында салынған газ зауыдының иесі, және оның инженеры, Мистер Слэдэн, кейіннен Мермейд мейрамханасының иесі, көлдің туристік орталық ретіндегі әлеуетін байқады. Олар көлді канал компаниясынан жалға алып, көңіл көтеру орындары мен қайықпен жүзуге арналған жабдықтар жасады. Суының өте суық болуына және көлге су кіргенде және шыққанда пайда болатын күшті ағыстарға қарамастан, шағын қайықтар танымал болды, ал 1856 жылдан бастап екі бу қайық жүрді. 1860 жылы қайық клубтары құрылды, ал 1862 жылы регата өтті. Екі қонақ үй, Beach Hotel және Lake Hotel and Gardens, күндізгі келушілерге және демалыс күндері демалуға келгендерге қызмет көрсетті. Бұл орындар теміржол компаниялары арқылы жарнамаланды, олар келушілерді Смитбридж және Литтлборо станцияларына жеткізіп, көлге және оның жабдықтарына жақын жерге дейін қысқа жолмен алып жүрді. Курорт Вейгвердің теңіз порты ретінде танымал болды, ал Давенпорттың 1860 жылдан бастап жарық көрген «Холлингворт көліне нұсқаулық» оның артықшылықтарын викториялық дәуірдің сәнділігімен мадақтады. Үлкен және жасанды көрінбейтін жағалауға басқанда, көз алдыңызға бірден судың кең көрінісі ашылады. Оны көргендегі алғашқы сезіміңіз – мұндай үлкен ойыс, төбелер арасында жатқан, бұрын сізге белгілі болмауына таңқалу. Шығысқа қарай Blackstone Edge көресіз, ол өзгелерден биік тұрып, тасты мінберінен айналасындағы тыныштыққа уағыз айтады. Су қоймасы салынар алдында аймақта екі қонақ үй болды: Fisherman's Inn, ол Литтлбородағы шаруашылық ғимараттарынан дамыған, және Smithy Bridge-дегі Blue Ball, ол 1970 жылдары бұзылып, қайта салынды. Дамудың басында салынған Beach Hotel-де тұруға және тамақтануға арналған бөлмелер, сондай-ақ пикниктерге және билерге арналған газ шамдарымен жарықтандырылған ашық алаңдар болды. Көлдің қарсы жағында швейцариялық стильде салынған Lake Hotel and Pleasure Grounds болды. Компания паром терминалында брондау кеңсесін ұстады, ол көлдің түбіне төселген «Су асты телеграф кабелі» арқылы қонақ үймен байланыстырылған. Оның аумағын Биркенхедтен келген Хендерсон мырза жобалаған, онда боулинг алаңы, крокет алаңы, гүлзарлар мен қарапайым беседкалар бар еді. 1860 жылы қайық клубы үшін салынған су жағасындағы кішкентай ғимаратта сусын берілді. Қонақ үйдің тек іргетасы ғана сақталған. Mermaid Inn қонақ үйінде 1777 жылғы тас болған, бірақ ол түпнұсқа емес деп есептелді. Ол 1911 жылы жабылды. Рейкудтағы Lodge Inn басқа қонақ үйлер сияқты баспана, тамақ және жылқы сақтауға арналған орындар ұсынды. Ол 1826 жылы ашылып, 1917 жылы жабылды, және екі үйге айналды. Көлдің оңтүстік жағында орналасқан Peanock Farm 1857 жылы Queens Hotel ретінде қайта салынды, және «аумақта кең павильон мен би сахнасы» болды. Ол қайтадан шаруашылыққа айналды. 1876 жылы салынған Lancashire and Yorkshire Hotel-де ашық би алаңы болды. Ол бұзылғаннан кейін тастар бірнеше үй салу үшін қайта пайдаланылды. Қазір жеке үй, Star Inn Литтлбороудағы Fisherman's Inn-нің жанында және екі станцияның жанында теміржол деп аталатын қонақ үйлер болды. Смит Бриджде Royal Oak деп аталатын сырахана болды, ал көлдің айналасында лицензиясыз сусын сататын орындар болды. Көптеген жеке үйлер «сауытталған шай мен бутербродтар» ұсынды. Курорт 1866 жылдың 13 тамызында конференцияға келген 6000 шахтерді қабылдады. 1865 жылдың қарашасында мистер Ньюоллға «Холлингворттағы би сахналарына қатысты орын алған деп айтылған әдепсіздіктер» туралы хабарланды. Екі айдан кейін ол мұндай әдепсіздіктер орын алса, олар канал компаниясынан жалға алған су қоймасының немесе жердің ешқандай бөлігінде болмайтынын мәлімдеді. XIX ғасырдың соңында көлде үш бу кемесі болды, ал келушілер Манчестер, Лидс және Брэдфордтан пойызбен келді. Бірнеше жылдан кейін қайық клубы таратылды, ал клуб үйін Lake Hotel сусындармен қамтамасыз ету үшін пайдаланды, бірақ клуб 1872 жылы қайта құрылды және әлі де жұмыс істеп келеді. Балық аулау 1863 жылы 30 000 балық, көбінесе тұмсық, даке және балық әкелінгеннен кейін дамыды. Көптеген дүкендер мен сауда орындары, көбісі паромға қонуға жақын, тәттілер, тамақтар мен естелік заттармен сауда жасады, ал мереке күндері болжаушылар, сиқыршылар мен алдамшылар болды. Фотографияның жаңадан пайда болғанына қарамастан, Давенпорттың нұсқаулығында келушілердің фотосуреттерін түсірген алты бизнес тіркелген. Басқа да көңіл көтеру орындарына камера обскура, стереоскопиялық көрме және Beach Hotel-ге жалғанған гимнастика залы кірді. Жылқымен жүретін айналмалы аттракцион, тізбектеп қолмен, бу машинасымен, газ машинасымен және соңында электрмен қоздырылды, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінге дейін көлде сақталды. Көлдің беті 1860 және 1864 жылдары мұзға айналып, 2000-нан астам адам сырғанауға мүмкіндік берді. Лидс, Ливерпуль және Манчестерден келген командалар көлде керлинг ойындарына қатысты, ал жергілікті командалар тіпті крикет ойнады. Крикет 1871 жылы ойналды, ал XX ғасырда көл 1902, 1907, 1924, 1929, 1941 және 1947 жылдары мұзға айналды. Көл 1934 жылы дерлік құрғап қалды, су деңгейі соншалықты төмендеді, 1800 жылға дейін көрінбеген тас шаруашылық ғимараттары көрінді. Курорттың жағдайы 1883 жылы, сенбі күні қайықтарды жүргізуге рұқсат беретін заң қабылданғаннан кейін жақсарды. Көптеген адамдар көлге ағылды, бірақ бір күні 40 000 келуші болды деген мәлімдеме шамадан тыс болуы мүмкін. Суының суығына қарамастан жүзу танымал болды, мүмкін, 1875 жылы Доверден Калеға Англия арнасын жүзіп өтіп, алғашқы адам болған капитан Мэтью Уэббтен шабыланды. Ол 1881 жылы Tunbridge Wells-тен келген G A Jennings-ке қарсы 5 сағаттық төзімділік жүзуде қатысты. Тұрақты жүзу жарыстары 1882 жылдан бастап өтті, оның ішінде бір мильдік чемпионат. Қашықтық жергілікті тұрғын Джозеф Натталл 26 минут 8 секундта, АҚШ-тан келген МакКускерге қарсы «Әлемдік кәсіби мильдік чемпионат» кезінде жүзіп өтті, көрермендер саны 20 000-ға жетеді деп хабарланды.

The area developed rapidly after the arrival of the Manchester and Leeds Railway in 1839, and the construction of Summit Tunnel in 1841, the longest railway tunnel in Europe at that time. In the 1850s, Henry Newall of Harehill, owner of Harehill Woollen Mill and a recently built gasworks, and his engineer, Mr. Sladen, later the landlord of the Mermaid Inn, saw the potential of the lake as a tourist attraction. They leased the lake from the canal company and created novelty amusements and facilities for boating. Despite very cold water and strong undercurrents caused by water entering and leaving the lake, small rowing boats became popular, and two paddle steamers were operated from 1856. By 1860, there was a rowing club, and a regatta was held in 1862. Two hotels, the Beach Hotel and the Lake Hotel and Gardens, catered for day trippers and weekend visitors. The facilities were advertised by the railway companies, who transported visitors to Smithybridge and Littleborough stations, for the short walk to the lake and its facilities. The resort became known as the Weighver's Seaport, and Davenport's "Guide to Hollingworth Lake", published from 1860 onwards, extolled its virtues in typical Victorian fashion. As you step on the embankment, which is considerable and scarcely looks artificial, the broad expanse of water at once presents itself to your vision. Your first feeling on beholding it is that of astonishment that so vast a basin, lying in that cup of hills, should not have become known to you before. You will see Blackstone Edge to the east, towering above its fellows, and preaching from its rocky pulpit sermons to the solitude around. There were two hotels in the area before the reservoir was built, the Fisherman's Inn, developed from farm buildings at Littleborough, and the Blue Ball at Smithy Bridge, which was demolished and rebuilt in the 1970s. The Beach Hotel built at the start of development had accommodation and refreshment rooms, as well as outdoor platforms illuminated by gaslight which were used for picnic parties and dancing. The Lake Hotel and Pleasure Grounds, to which visitors could walk, travel by carriage around the eastern shore, or cross the lake by steamer, was built in the Swiss style on the opposite side of the lake. The company maintained a booking office at the ferry terminal which was connected to the hotel by a "Subaqueous Telegraph cable", laid on the lake bed. Its grounds were designed by Mr Henderson of Birkenhead, and had a bowling green, a croquet lawn, shrubberies and rustic arbours. Refreshments were served in a small building by the water's edge built for the boat club in 1860. Only the foundations of the hotel remain. The Mermaid Inn had a 1777 date stone but this was not thought to be original. It closed in 1911. The Lodge Inn at Rakewood provided accommodation and food, and stabling for horses, as did the other hotels. It opened in 1826 and closed in 1917, and became two houses. Peanock Farm, on the south side of the lake, was rebuilt as the Queens Hotel in 1857, and had "a spacious pavilion and dancing stage in the grounds." It has reverted to being a farm. The Lancashire and Yorkshire Hotel, built in 1876, had an outdoor dancing platform covering When it was demolished, the stone was reused to construct several houses. Now a private house, the Star Inn was in Littleborough near the Fishermans Inn and close to both stations were hotels called the Railway. Smithy Bridge had a beer house called the Royal Oak, and there were unlicensed refreshment rooms around the lake. Many private houses supplied "tea in jugs and sandwiches". The resort catered for 6,000 miners, who arrived at the lake on 13 August 1866 for a conference. In November 1865, Mr Newhall was notified of "the immoralities which it is stated take place in connection with the dancing stages at Hollingworth." Two months later he replied that if such immoralities were taking place, they were certainly not doing so on any part of the reservoir or land which he was leasing from the canal company. At the height of its popularity in the late 19th century, there were three lake steamers, and visitors arrived by trains from Manchester, Leeds and Bradford. The rowing club folded after a few years, and the clubhouse was used by the Lake Hotel for refreshments but the club reformed in 1872 and is still active. Fishing developed after 30,000 fish, mostly bream, dace and perch were introduced in 1863. A variety of stalls and lock up shops, many close to the landing stage for the ferry, were soon trading in sweets, snacks and souvenirs, and on special holidays, there were fortune tellers, conjurers and tricksters. Although photography was in its infancy there were six businesses listed in Davenport's Guide as taking photographic portraits of visitors. Other attractions included a camera obscura, a stereoscopic exhibition, and a gymnasium, which was attached to the Beach Hotel. A roundabout with galloping horses, powered successively by a hand winch, a steam engine, a gas engine and finally electricity, remained at the lake until after the Second World War. The lake's surface froze to a sufficient thickness to allow activities on the ice in 1860 and 1864, when over 2,000 people were recorded as skating. Teams from Leeds, Liverpool and Manchester used the lake for curling matches, and local teams even played cricket. Cricket was played in 1871, and in the 20th century the lake froze in 1902, 1907, 1924, 1929, 1941 and 1947. The lake almost dried up in 1934, when the water level dropped so low that stone farm buildings which had not been seen since 1800 became visible. The fortunes of the resort improved in 1883, after a law was passed allowing boats to operate on Sundays. Huge crowds flocked to the lake, although a claim of 40,000 visitors on one occasion may be an exaggeration. Swimming became popular, despite the cold water, perhaps inspired by Captain Matthew Webb, who used the lake for training before becoming the first man to swim the English Channel from Dover to Calais in 1875. He competed against G A Jennings of Tunbridge Wells in a 5 hour endurance swim in 1881. Regular swimming competitions were held from 1882, including the mile championship. The distance was covered in 26 minutes 8 seconds by a local man named Joseph Nuttall when he swam against McCusker from the United States, in the "World Professional Mile Championship", allegedly watched by a crowd of 20,000.

Құлдырау

ХХ ғасырдың басында саяхаттау оңайлап, адамдар ұзақ демалысқа шыға бастады, соның салдарынан көлдің тартымдылығы төмендеді. Кейбір қонақ үйлер жабылды, ал 1901 жылы Beach Hotel өртенді, бірақ кейін қайта салынды. Трюктер мен қойылымдар тоқтатылды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде көл тоқырап қалды. Манчестер полкі үшін Илиз аңғарында оқу лагері құрылғанда және қонақ үйлер мен жергілікті үйлер әйелдер мен келушілерді қабылдағанда, қызмет жанданды. Лагерьдегі сарбаздардың көп бөлігі Дарданеллға жіберілді, бірақ олардың азасы ғана қайтып келді, себебі көптегендері жағалауға түсуге тырысқанда қаза болды. Соғыстан кейін қайық спорты клубы дамыды және көл желкен спортына пайдаланылды. Күндізгі келушілер қайықтарды немесе моторлы қайықтарды жалға ала алатын, бірақ тек Балықшылар қонақ үйі мен Жағажай қонақ үйі ғана ашық болды.

Көлік

Көл және оның айналасына Smithy Bridge және Littleborough теміржол станциялары қызмет көрсетеді, олар батысқа Рочдейл, Олдхэм және Манчестерге, ал шығысқа Батыс Йоркширге жол ашады. Смит көпірі станциясы кедергілі өтпелдің жанында орналасқан. Холлингворт көліне Рочдейл қаласынан 455 (Рочдейл, Смолбридж, Холлингворт көлі және Литтлборо) және 456 (Рочдейл, Уордл және Холлингворт көлі) автобустары арқылы да қол жеткізуге болады. M62 тас жолының 21-ші қиылысынан (A640 және B6225 тас жолдары арқылы) автомобильмен оңай сапар шеге аласыз, сондай-ақ үш ақылы тұрақ орны бар.