Көк Арал қаласының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Блю Айленд – Кук округіне қарасты қала, Иллинойс штаты, АҚШ, Чикагоның Loop орталығынан оңтүстікке қарай шамамен 26 шақырым (16 миль) жерде орналасқан. Блю Айленд Чикаго қаласына іргелес жатыр және солтүстік шекарасын сол қаланың Морган Парк ауданымен бөліседі. 2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша халық саны 22 558 адамды құрады. Блю Айленд 1830 жылдары Винсенс жолымен саяхаттайтын қоныс аударушылар үшін бекет ретінде құрылған. Қоныс Чикагодан бір күндік сапар қашықтығында ыңғайлы түрде орналасқандықтан дамыды. XIX ғасырдың соңындағы тарихшы және баспагер Альфред Т. Андреас «Кук округі, Иллинойс тарихы» (1884) еңбегінде жас қауымдастық туралы былай деп жазды: «Көк арал ауылының орналасқан жері әдемі. Чикаго маңында одан да жағымды және тұруға ыңғайлы жер табу қиын». Құрылғаннан бері қала оңтүстік Кук округі аймағындағы маңызды сауда орталығы болып келді, бірақ соңғы жылдары басқа ірі халық орталықтарының дамуымен және аймақтың коммерциялық ресурстары кеңірек таралуымен оның бұл мәртебесі төмендеді. Оның кең және ұзақ тарихы бар өнеркәсіптік базасынан басқа, қала 1840 жылдары Иллинойс және Мичиган каналына қоректендіру каналын (қазіргі Калумет Саг каналы) салғанда және 1850 жылдары басталған ірі кірпіш өндіріс индустриясының орталығы ретінде айтарлықтай өсімді басынан өтті, бұл Блю Айлендке әлемдегі кірпіш өндірісінің астанасы мәртебесін берді. 1883 жылдан бастап Блю Айленд Рок Айленд темір жолының вагондық шеберханаларына ие болды. Блю Айлендте бірнеше сыра қайнатушылық зауыттар болды, олар суыту технологиясы пайда болғанға дейін өнімдерін сақтау үшін төбенің шығыс жағын пайдаланды, ал 1919 жылы қабылданған он сегізінші түзету осы зауыттарды заңсыз деп жариялады. Қалада ірі аймақтық аурухана және екі ірі емхана орналасқан. Бастапқыда «янки» ұлтының өкілдері қоныстанған болса да, Блю Айленд Американың көптеген иммигранттары үшін кіру қақпасы болды, 1840 жылдары көптеген жылдар бойы қаланың этникалық құрамының маңызды бөлігі болған неміс халқының көптеп келуімен басталды. 1850 жылға қарай Блю Айленд халқының жартысы шетелде туған немесе шетелде туған азаматтардың балаларынан тұрды. Кейіннен Италия, Польша, Швеция және Мексикадан да маңызды топтар келді. Қала Иллинойс штатындағы 11 қаланың бірі болып табылады, олар Ақ үймен «Американы сақтау» қауымдастығы ретінде танылды.

Blue Island is a city in Cook County, Illinois, United States, located approximately 16 mile (26 km) south of Chicago's Loop. Blue Island is adjacent to the city of Chicago and shares its northern boundary with that city's Morgan Park neighborhood. The population was 22,558 at the 2020 United States Census. Blue Island was established in the 1830s as a way station for settlers traveling on the Vincennes Trace, and the settlement prospered because it was conveniently situated a day's journey outside of Chicago. The late nineteenth century historian and publisher Alfred T. Andreas made the following observation regarding the appearance of the young community in History of Cook County Illinois (1884), "The location of Blue Island Village is a beautiful one. Nowhere about Chicago is there to be found a more pleasant and desirable resident locality." Since its founding, the city has been an important commercial center in the south Cook County region, although its position in that respect has been eclipsed in recent years as other significant population centers developed around it and the region's commercial resources became spread over a wider area. In addition to its broad long standing industrial base, the city enjoyed notable growth in the 1840s during the construction of the feeder canal (now the Calumet Sag Channel) for the Illinois and Michigan Canal and as the center of a large brick making industry beginning in the 1850s, which eventually gave Blue Island the status of brick making capital of the world. Beginning in 1883, Blue Island was also host to the car shops of the Rock Island Railroad. Blue Island was home to several breweries, who used the east side of the hill to store their product before the advent of refrigeration, until the Eighteenth Amendment made these breweries illegal in 1919. A large regional hospital and two major clinics are also located in the city. Although initially settled by "Yankee" stock, Blue Island has been the point of entry for many of America's immigrants, beginning in the 1840s with the arrival of a large German population that remained a prominent part of the city's ethnic makeup for many years. By 1850, half of Blue Island's population was either foreign born or the children of foreign born residents. Later, significant groups came from Italy, Poland, Sweden and Mexico. The city is one of eleven incorporated areas in Illinois to have been designated by the White House as a "Preserve America" community.

Қаланың сырты

Норман Рексфорд 1835 жылы Шарлоттадан (Вермонт штаты) Чикагоға келді және 1836 жылы қазіргі Батыс даңғылы мен Грегори көшесінің қиылысының жанында, Батыс даңғылы көпірінің солтүстігінде Көк арал үйін салғанда Көк аралдың алғашқы тұрақты қоныстанған адамы болды. Рексфорд Көк арал үйін салуға дейін, жолшыларға арналған таверна ретінде жоспарлаған, Көк аралдың солтүстік жағында төрт бөлмелі ағаш үй салған, бірақ бір жылдан кейін бұл жердің өзіне тиімді болмайтынын түсініп, басқа орын іздеуді бастады. Форт Дирборн мен Чикагодағы елді мекеннен (сол кезде онда бірнеше мың адам тұрған) шамамен 3 миль (5 км) қашықтықта болғанымен, жаңа қонақ үйге қолайлырақ болды, себебі ол Уабаш жолында (Көк аралда қазір Батыс даңғылы) орналасқан, ол сол кезде Чикагодан Винсенске (Индиана штаты) дейінгі Винсенс жолының бір бөлігі болды. Бұл Рексфордтың бұрынғы кәсібінен гөрі әлдеқайда үлкен және жақсартылған, екі жарым қабатты ақ жақтаулы ғимарат болды, сонымен қатар қонақтарының қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін қосалқы ғимараттары да болды. Чикагодан бір күндік сапар болғандықтан, бірнеше жыл ішінде қонақ үй әскерилерге, малшыларға (малдарымен бірге) және басқа да жолаушыларға қызмет көрсететін кәсіптердің орталығына айналды, олар дилижанспен келді немесе Винсенс жолымен жиі жүрді. Қонақ үйде өткізілетін шаралар көбінесе таңғы сағаттарға дейін созылып, қонақтардың келесі күні таңертең Чикагодағы және аймақтағы үйлеріне және жұмыс орындарына оралуына дейін түнде қалуын қажет етті. 1970 жылдарға дейін Көк аралдың орталық бизнес ауданы ("қала сырты", жергілікті тұрғындардың айтуынша) маңызды аймақтық сауда орталығы болып саналды, онда Woolworth's, Kline's, Sears, Montgomery Ward, Spiegel және Steak 'n Shake сияқты дүкендер болды. Бүгінде Көк аралдың орталық қаласы антиквариат дүкендерімен, өнер галереяларымен, этникалық деликатес дүкендерімен және жоғары сапалы тамақтану орындарымен танымал. Бизнес белсенділігінің бұл өзгерісінің көп бөлігі қала сыртындағы "үлкен дүкендердің" пайда болуына байланысты болды, олардың кеңістік шектеулері "қала сыртында" орналастыруды мүмкін емес етеді. Алайда, бірнеше жергілікті кәсіпкерлер ұрпақтар бойы осы аймаққа қызмет етіп келеді: мысалы, 1950 жылы есігін ашқан DeMar's Restaurant, Jebens Hardware 1876 жылы құрылды және Krueger Funeral Home 1858 жылы құрылды. 21 ғасырда қала және белсенді еріктілер тобы Чикагоның Метрополитендік жоспарлау кеңесімен және Көршілік технология орталығымен бірлесіп, тарихи "қала сыртындағы" бизнес ауданының коммерциялық кеңеюіне ғана емес, сонымен қатар тұрғын үй қоры мен өнеркәсіптік базаны жақсартуға бағытталған Экономикалық даму жоспарын жасады. Көк арал опера театры Көк аралдың алғашқы мэрі Джон Л. Захарияс сол жылы болған Ұлы Көк арал өртінен қираған Робинсон блогының орнына салған. Опера театры 1913 жылға дейін водевиль және репертуарлық қойылымдарға қонақ болды, содан кейін ол Үлкен театрға айналып, кино көрсету орны болды. Кейінгі жылдары ғимаратта Көк арал Sun Standard газетінің кеңсесі және Kline дүкені орналасқан. Аудитория жаңғыртылғанмен, ғимарат сыртқы жағын жақсартып, бүгінде тарихи "қала сыртындағы" ауданға сауда және кеңсе кеңістігін ұсынады. Ғимарат Көк арал тарихи сақтау комиссиясымен ескерткіш ретінде тағайындалды. Оны американдық/канадтық сәулетші Хью Гриффит Джонс жобалаған, ол сондай-ақ Көк аралдың алғашқы Гринвуд мектебін (бұзылған) және Альберт пен Эмма Шмидт үшін 312 (қазіргі 13022) Батыс даңғылындағы пәтерлі коммерциялық ғимаратты (шамамен 1895, қазіргі, қала ескерткіші) жобалаған. Джонс опера театрының жобаларын Канада Корольдік сәулет институтына мүшелікке өтінішін растау үшін дайындаған құжаттар жинағына қосты. Морейн Вэлли қоғамдық колледжі "қала сыртында" спутниктік бөлімшесін басқарады.

Norman Rexford came to Chicago from Charlotte, Vermont in 1835 and in 1836 became the first permanent settler of Blue Island when he established the Blue Island House near the intersection of present day Western Avenue and Gregory Street just north of the Western Avenue bridge. Before Rexford built the Blue Island House he had constructed a four room log cabin in the wilderness at the north end of the Blue Island ridge that he intended as a tavern for wayfarers, but after a year realized that the place was not likely to be profitable for him and began to look for another site where he might have more success. Although farther from Fort Dearborn and the settlement at Chicago (which by that time was incorporated and had a population of several thousand persons) by about 3 mile (5 km), the new inn was better situated because it was located on the Wabash Road (in Blue Island now Western Avenue), which was then a part of the Vincennes trail that went from Chicago to Vincennes, Indiana. It was considerably larger and more refined than Rexford's previous venture, being a two and a half story white frame building that also had various outbuildings to accommodate the needs of his guests. Because it was a day's journey from Chicago, within a few years the inn became the nucleus for a group of businesses that catered to the soldiers, cattlemen (with their herds) and other travelers who arrived by stagecoach or otherwise frequented the Vincennes trail. Events hosted by the inn frequently lasted until the small hours of the morning, requiring an overnight stay before guests returned the next morning to their homes and places of business in Chicago and the hinterland. Through the 1970s, Blue Island's central business district ("uptown" to the locals) was regarded as an important regional commercial center, with stores such as Woolworth's, Kline's, Sears, Montgomery Ward, Spiegel and Steak 'n Shake. Today, downtown Blue Island is better known for its antique stores, art galleries, ethnic delicatessens and fine dining. Much of this shift in business activity has been brought on by "big box" development outside of town that space constraints make it impossible for uptown to accommodate. However, several local businesses have served the area for generations: DeMar's Restaurant, for example, opened its doors in 1950; Jebens Hardware was established in 1876; and Krueger Funeral Home was founded in 1858. In the 21st century, the city and a dedicated group of volunteers, working with the Metropolitan Planning Council of Chicago and the Center for Neighborhood Technology devised the Blue Island Plan for Economic Development, which addresses not only the commercial expansion of the historic uptown business district, but also the continued improvement of the housing stock and industrial base. The Blue Island Opera House was built by Blue Island's first mayor John L. Zacharias to replace the Robinson Block, which was destroyed by the Great Blue Island Fire of that year. The opera house was host to vaudeville and repertoire shows until 1913, when it became the Grand Theater and a venue for motion pictures. In later years the building was home to the Blue Island Sun Standard newspaper and Kline's Department Store. Although the auditorium has been remodeled out of existence, the building, with its award winning exterior restoration, today provides both commercial and office space to the historic "uptown" district. The building has been designated as a landmark by the Blue Island Historic Preservation Commission It was designed by the American/Canadian architect Hugh Griffith Jones, who also designed Blue Island's first Greenwood School (demolished) and a commercial building with a flat above (c. 1895, extant, also now a city landmark) for Albert and Emma Schmidt at 312 (now 13022) Western Avenue. The architect's drawings for the opera house were used by Jones in the package he prepared to justify his successful application for membership in the Royal Architectural Institute of Canada. Moraine Valley Community College operates a satellite facility uptown.

Көк арал базары

Көптеген жылдар бойы әр айдың бірінші бейсенбісінде, каналдан оңтүстікке қарай орналасқан Батыс даңғылы және 139-шы көшедегі қала шекарасына дейін ашық аспандағы базар – Көк арал базары, көбінесе Базар күні деп аталатын. Бұл базарға Көк аралды қоршаған аумақтан келген шаруалар өз өнімдерін бір-біріне және жалпы халыққа сату үшін жиналатын. Оң жақтағы суретте көрсетілгендей, базарда өнімдер, шаруашылық құрал-жабдықтары, мал және көңіл көтеру үшін жергілікті музыкалық топ ұсынылатын. Базар күні 19-ғасырдың соңғы тоқсанында басталып, 1924 жылдың мамырына дейін жалғасты, бірақ сапасыз тауар ұсынатын сатушылардың көбеюі шаруалардың қатысуын азайтқандықтан және базар қоғамдық тәртіпсіздік тудырғандықтан қала кеңесі оны жапты.

Кірпіш салатын орындар

1850-ші жылдардың басында тау жотасын қоршаған саз кен орындарының молдығы анықталғаннан кейін, Көк арал бір ғасырдан астам уақыт бойы жалғасқан маңызды кірпіш өндірісінің орталығына айналды. Бастапқы жылдары бұл жұмыстар шағын болды, кірпіштер қолмен жасалды және негізінен жергілікті қажеттерге арналды, бірақ 1886 жылы Иллинойс қысылған кірпіш компаниясы (1884 жылы құрылған) шамамен 80 адамды жұмысқа алды және "бу күшімен және ең жаңа технологиялармен" жабдықталды, бұл оларға күніне 50 000 кірпіш өндіруге мүмкіндік берді. 1900 жылы, ауылдың солтүстік-шығыс бұрышында 1883 жылы Пурингтон атымен ашылған Клифтон кірпіш зауыты ғана жұмыс істеді. 1886 жылы Чикаго қаласындағы Адлер мен Салливан сәулет фирмасы Уолл ағайындыларының кірпіш зауыты үшін ірі кешенді жобалады (оның бас ғимараты 123-ші көшенің оңтүстігінде, Гранд-Трэк теміржолының батыс жағында орналасқан). Бұл ғимараттар 1935 жылға дейін бұзылып, Көк аралдың барлық кірпіш зауыттары 20 ғасырдың ортасында қайта мақсатқа бағытталды. Ірілері біраз уақытқа қоқыс полигонына айналды, ал Уолл ағайындыларының орнында қазір Медоус гольф клубы орналасқан.

Америка үйі

Блю Айлендтегі ең көне ғимараттардың бірі – Америка үйі 1839 жылы Индиана штатының Лейк округі үшін сот үйі ретінде салынған. Бірақ округ орталығы 1840 жылы Ливерпульден Краун-Пойнтқа көшірілгендіктен, ғимарат ешқашан сол мақсатта пайдаланылмады. 1844 жылы ғимарат бөлшектелді, Little Calumet өзенімен сал арқылы тасылып, Блю Айлендте қайта құрастырылды. Бастапқыда ғимарат Вест-Авенюдің батыс жағында, Вермонт көшесінен солтүстікке қарай орналасқан (қазіргі Үш бауырлас антик сауда орталығының орнында). Оңтүстік штаттарынан келгендер оны жазғы пансионат ретінде пайдаланып, Иллинойс және Мичиган каналын салуға қатысқан мердігерлер арасында танымал болды. Азамат соғысынан кейін ғимарат зейнеткер әскерилерге арналған үй ретінде қолданылды. Ғимарат балондық каркас технологиясы ойлап табылғаннан кейін салынғанмен, құрылысында ағаш каркас әдісі қолданылған, оның қалдықтары әлі де жертөледе және шатырда анық көрінеді. Грек қайта жаңғыруы стилінде салынғанымен, ғимарат көп рет жөнделген және қазір жеке тұрғын үй ретінде пайдаланылуда. Грек қайта жаңғыруы – Блю Айленд тарихының алғашқы жылдарындағы танымал сәулет стилі. Сол кезден сақталған көптеген ғимараттар осы стильде қайта жаңғыртылған, бірақ стильдің ең жақсы сақталған мысалдары, тіпті жергілікті нұсқасында болса да, Йорк көшесіндегі Уолтер П. Рош үйінде немесе Батыс даңғылындағы Генри Шуман үйінде көруге болады.

Джошуа П. Янг үйі

1874 жылы жарық көрген «Чикаго және оның маңы» кітабында жарнама жарияланды, ол Чикаго аймағындағы жылжымайтын мүлік әзірлеушілерінің мүдделерін ілгерілету мақсатымен шығарылған. Фирманың Энглвуд, Саут-Лаун (кейін Харви), Хоумвуд және Вашингтон-Хайтс (кейін Морган-Парк) аудандарындағы жерлеріне назар аударыңыз. Соңғысы 1869 жылы Блю-Айленд Лэнд және Билдинг Компаниясы игеріп жатқан жерден акрға 150 доллардан сатып алынған. Үйді Карлтон Уадхамс (1810–1891) салған, ол 1839 жылы Коннектикут штатының Гошен қаласынан Блю-Айлендке келген және 1844 жылы «American House Hotel» (құрылысы бүгінге дейін сақталған) ашылғанға дейін ауылдың солтүстігіндегі жерді өңдеген. Блю-Айлендте тұрған кезінде Уадхамс қонақ үйдің иесі және мал сатушы ретінде алғашқы табысын тапты, ол шамамен 1857 жылға дейін, өз мүлігін сатып, Индиана штатының Саут-Бенд қаласына көшіп кеткенге дейін осы қызметте болды. Саут-Бендте ол Dodge Manufacturing Company және First National Bank-тың негізін қалаушылардың бірі болды, сонымен қатар өмірінің соңына дейін банк директоры болып қызмет етті. Уадхамс үйді және оның үстінде орналасқан барлық мүлікті – «American House» қонақ үйін және бүгінгі Батыс даңғылы, Мейпл даңғылы, Бёрр Ок даңғылы мен Вермонт көшесі арасындағы барлық жерді Джошуа Палмер Янгқа (1818–1889) сатты. Янг 1848 жылдан бастап жеке және 1866 жылы құрылған Джон К. Роулимен серіктестікте Беверли-Хиллз, Морган-Парк, Нейр-Уэст-Сайд, Вашингтон-Хайтс және Энглвуд сияқты Чикаго қаласының дамуында, сондай-ақ Блю-Айленд, Саут-Лаун (қазір Харви), Хоумвуд және Саут-Холланд сияқты қала маңындағы елді мекендерде маңызды рөл атқарды. Янг біраз уақыт бойы қонақ үйді басқарды және жергілікті істерге белсенді қатысты. Ол 1878–1880 жылдары ауыл кеңесінің төрағасы болып қызмет етті және Конгрегациялық шіркеудің (қазіргі Христос Мемориалдық Біріккен Мәсіх шіркеуі) негізін қалауға атсалысты. Ол Чикаго, Блю-Айленд және Индиана теміржол компаниясының (қазіргі Гранд Тронк теміржолының бөлігі) құрылтайшысы, директоры және хатшысы болды, оның жарғысы 1867 жылдың 7 наурызында Иллинойс штатымен бекітілді. Бұл үй тарихи ескерткіштердің ұлттық тізіліміне енгізілген және Иллинойс штатының тарихи архитектуралық және археологиялық ресурстардың географиялық ақпараттық жүйесіне қосылған.

An ad appeared in the book Chicago and Its Suburbs, which was published in 1874 in part to promote the interests of real estate developers in the Chicago area. Note the mention of the firm's holdings in Englewood, South Lawn (later Harvey), Homewood and Washington Heights (later Morgan Park), the latter of which was purchased in 1869 for $150 per acre from the tract that was then being developed by the Blue Island Land and Building Co. The house was built by Carlton Wadhams (1810–1891), who came to Blue Island in 1839 from Goshen, Connecticut, and farmed on land north of the village until he opened the American House Hotel (building extant) in 1844. During his time in Blue Island, Wadhams made his first fortune as the owner of the hotel and as a cattle dealer, staying until c. 1857 when he sold his holdings and moved to South Bend, Indiana. In South Bend he was one of the founders of the Dodge Manufacturing Company and of the First National Bank, where he was a director until his death. Wadhams sold the house along with all of the property on which it was located, which included the American House and all of the land between what is today Western Avenue, Maple Avenue, Burr Oak Avenue and Vermont Street to Joshua Palmer Young (1818–1889), who, by himself beginning in 1848 and in a partnership with John K. Rowley that was established in 1866, played an important role in the development of the Chicago communities of Beverly Hills, Morgan Park, Near West Side, Washington Heights and Englewood, as well as the suburban communities of Blue Island, South Lawn (now Harvey), Homewood and South Holland. Young operated the hotel for a time and was otherwise active in local affairs. He served from 1878–1880 as the president of the village board, and was a founder of the Congregational church (now Christ Memorial United Church of Christ). He was one of the incorporators, a director and secretary of the Chicago, Blue Island and Indiana Railroad Company (now part of the Grand Trunk Railway), whose charter was approved by the state of Illinois on March 7, 1867. The house is listed on the National Register of Historic Places and is included in the State of Illinois' Historic Architectural and Archaeology Resources Geographic Information System.

USS Blue Island Victory кемесі

1944 жылдың 28 желтоқсанында, келі салынғаннан кейін 91 күн өткен соң, USS Blue Island Victory Балтимордағы Bethlehem Fairfield кеме жасаушылығынан суға түсірілді. Президент Франклин Д. Рузвельт "сауда флотының келмейтін қазғыры" деп атаған Жеңіс кемелері – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерилер мен жабдықтарды әлемнің кез келген жеріне тасымалдау үшін салынған қаруланған жүк кемелері болатын. Шамамен 550 кеме салынған, олардың 218-і американ қалаларының аттарымен аталыпты. USS Blue Island Victory VC 2 S AP2 типіндегі кеме болды, оның ұзындығы 455 фут (139 м), ені 62 фут (19 м), сусымасы 25 фут (8 м) құрады. Ол қарсылас суасты кемелеріне қарсы зеңбірекпен, әуе шабуылына қарсы пулеметпен және 20 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған. Blue Island Victory әскер тасымалдау және мал тасымалдау кемесі ретінде қызмет етті, сондай-ақ Корея соғысында да қолданылды. 1972 жылы бұзылып, металлға тапсырылды.

Қалалық әкімдік

Блю Айленд қаласы әкімдігінің ең көне бөлігі 1891 жылы салынды және оны көрнекті Чикаго сәулетшісі Эдмунд Р. Крауз жобалаған. Ол Чикагоның Loop аймағындағы 20 қабатты Majestic Theatre ғимаратын, сондай-ақ басқа да көптеген ғимараттарды жобалаған. 1925 жылы қала әкімдігіне Чикагодағы Doerr, Lindquist and Doerr сәулет фирмасының жобасы бойынша қосымша ғимарат салынды. Қосымшаның дизайны көше арғы жағындағы пошта ғимаратын толықтыру мақсатымен жасалған, сонымен қатар ұқсас кірпіш және осыған ұқсас сәулеттік стиль қолданылған, бірақ бұл масштабта емес. Blue Island пошта кеңсесін Оскар Вендерот жобалап, 1914 жылы салған. Вендерот осы кезеңдегі көптеген мемлекеттік ғимараттардың құрылысына қатысқан, оның ішінде Вашингтондағы Сенат және Өкілдер палатасы кеңсе ғимараттары да бар.

1870 жылдардың басынан бастап Blue Island қаласының сумен жабдықталуы үш артезиандық құдық арқылы жүзеге асырылды. Олардың суы жел диірмендерімен қала әкімдігі ғимаратының артындағы 50 фут (15 метр) биіктіктегі тас мұнарада орналасқан сақтау резервуарына соқылды. 1915 жылдың тамызында қала Мичиган көлінен су ала бастады, себебі құдықтардан алынған судың иісі газды болып өзгерді. Бұл иістің себебі оңтүстік-батысқа қарай шамамен төрттен бір шақырым жерде орналасқан «Қоғамдық қызмет» компаниясы екені анықталды, содан кейін резервуар алынып тасталды.

Дін

Діни жиындар Блю Айленд қаласы құрылған 1836 жылдан бері өткізіліп келе жатқанмен, алғашқы діни ұйымдардың қызметі 1850 жылы Орталық методист шіркеуінің (қазіргі Грейс Біріккен методист шіркеуінің ізашары) құрылуымен басталды. Блю Айленд қаласы осы алғашқы жылдары құрылған көптеген діни қауымдарды сақтап, алғашқы қоныс аударушылардың дәстүрін құрметтейді, сондай-ақ осы мәдени әртүрлілігі жоғары қаланың жаңа тұрғындарының қажеттіліктерін қанағаттандыратын жаңа құдай орындарын ұйымдастыру арқылы осы дәстүрді жалғастыруда.

Этимология

Блю Айленд қаласының солтүстік-орталық бөлігі, бір кезде Чикаго көлінің сулары айналасын жапқан, бұрынғы көлдің Гленвуд деңгейінде арал болған мұздық моренаның оңтүстік шетінде орналасқан. Алғашқы қоныс салушылар бұл қырқаны осылай атаған, себебі алыстан қарағанда ол жолсыз дала теңізіндегі аралға ұқсайтын. Көк түс атмосфералық шашырауға немесе қырқада өсетін көк гүлдерге байланысты деп есептелген. 1834 жылғы ақпан айындағы "Чикаго демократы" газетінде былай делінген: "Осы қаладан оңтүстікке қарай он екі миль (19 шақырым) жерде Блю Айленд орналасқан. Бұл атқа өте лайықты. Бұл жердің ұзындығы шамамен алты миль (10 шақырым), ені екі миль (3,2 шақырым) және овал пішіндес, айналасын қоршаған үлкен жазықтан шамамен қырық фут (12 метр) биікке көтеріледі. Бұл үстелдің беткейлері мен еңістері, сондай-ақ үстелдің өзі, әдемі ағаштармен жабылған, шамамен төрт немесе бес мың акрлық әдемі үстелдік жерді қоршап тұрған белдеуді құрайды. Жазда жазық зәулім шөптерге толы. Бұл жерде адам қоныстанбайды, біз келгенде оның тыныштығы, жалғыздығы мен үнсіздігінен оны үлкен өсімдік шөлдігі деп атадық. Алыстан қарағанда, қырқа көк түсті булы тұманның ішінде тұрғандай көрінеді, сондықтан оған "Көк арал" деген ат қойылған".

География

2021 жылғы санақ мәліметтеріне сәйкес, Blue Island аймағының жалпы ауданы 4,16 шаршы миль (11 км2) құрайды, оның ішінде 4,07 шаршы миль (11 км2) (немесе 97,93%) құрлық, ал 0,09 шаршы миль (0 км2) (немесе 2,07%) су болып табылады.

Блю Айленд спорттық даңқ залы

Парк ауданы өзінің басты назарында қоғамның қажеттіліктерін шағын бейсбол лигасына, футболға, софтболға және басқа да спорттық іс-шараларға демеушілік ету арқылы қамтамасыз етеді. Сонымен қатар, ол Blue Island Area Sports Hall of Fame-ге үй иесі болып табылады, ол Blue Island Sun Standard газетінің демеушілігімен және оның спорт редакторы Дон Рицц құрған. Көптеген деңгейде спортпен белсенді айналысатын қауымның бір бөлігі ретінде, Атақ залы – жергілікті және халықаралық ареналарда өзін таныстырған көптеген тұлғалардың фотосуреттері мен өмірбаяндарының жиынтығы.

Саябақтар мен демалыс

Парк ауданы 1909 жылы құрылды және 1912 жылы 1872 жылы ауыл құрылғанда Блю Айлендтің алғашқы ауыл президенті болған, ал 1871 жылғы Ұлы Чикаго өртінен кейін Кук округі кеңесінің құрылыс комитетінің төрағасы болған, марқұм Бенджамин Сандерстің мүлігін сатып алды. Мүлікті Чикаго инженері В. Б. Робертс, А. Р. Гросс жасаған архитектуралық жобалар бойынша жоспарлады, және ол Сандерстің үйін қамтыды, ол далалық үйге қайта жаңартылып, сонымен қатар парк инспекторының тұрғын үйі ретінде де пайдаланылды. Central Park теннис кортымен, ойын алаңдарымен және қауымдастықтың алғашқы жүзу бассейнімен жабдылды. 1965 жылы Сент-Франциск ауруханасы бұл жерді 325 000 долларға (1965 жылғы 325000.0 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең) сатып алып, шығыс кампусын салу үшін парк ауданынан босатылды. Қаланың келесі қоғамдық паркі – Мемориалдық парк 1922 жылы Безендіру күнінде (қазіргі Мемориал күні) салтанатты түрде ашылды, оған Гленко, Иллинойс штатының бригадир генералы Абель Дэвис төрағалық етті. Мемориалдық паркінің Бёрр Оук даңғылына іргелес жатқан бөлігі, Хайленд даңғылы бойында 330 фут (101 м) енімен, 1850-ші жылдардың басында Блю Айлендтің бұл бөлігі қаланың қоныстанған бөлігінен қашықта болған кезде зират ретінде жоспарланған болатын. Зират кейінгі жылдары кеңейтіліп, жақсартылғанмен, 1898 жылы ауылдық жарлық бойынша жабылды, және онда жерленген барлық мәйіттер Чикагодағы Маунт-Гринвуд зиратына көшірілді, ол Блю Айленд азаматтарымен құрылған еді. Парк ауданы 1935 жылы Бёрр Оук даңғылы, Хайленд даңғылы, Уолнат көшесі және B & O теміржол желісімен шектелген бүкіл учаскені сатып алуды аяқтады. Сол кезде парк қазіргі көлеміне жетті, және кейіннен президент Франклин Д. Рузвельттің "Әліппе" агенттіктерінің көмегімен абаттандырылып, ашық ауада жүзу бассейні, ойын алаңдары және 1000 адамдық арт-деко стадионы (2009 жылдың желтоқсанында бұзылған) салынды. Орталық парк жабылуымен Мемориалдық парк Блю Айленд парк жүйесінің флагманына айналды. Блю Айлендтің шығысындағы Centennial Park жері 1935 жылы Ист-Сайд даму қауымдастығынан 11 500 долларға (1935 жылғы 11500.0 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең) сатып алынды. Бұл паркте алаң үйі, спорт алаңдары және ойын алаңдары бар. Қала Мэйдоус гольф клубын басқарады, ол 18 шұңқырлы гольф алаңы, және ол 1994 жылы ашылды, оның дизайнын J. Porter Gibson жасаған.

The park district was formed in 1909 and in 1912 acquired the property of the late Benjamin Sanders, who was Blue Island's first village president when the village incorporated in 1872 and served as the chairman of the building committee of the Cook County Board after the Great Chicago Fire of 1871. The property was laid out by the Chicago engineer V. B. Roberts with architectural work by A. R. Grosse and included Sanders' home, which was remodeled into a field house and also provided living quarters for the park's superintendent. Central Park eventually offered tennis courts, playground equipment, and the community's first swimming pool. It was vacated by the park district in 1965 when St. Francis Hospital acquired the property for $325,000. (325000.0 in 1965 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) to build its east campus there. Memorial Park, the city's next public park, was dedicated on Decoration Day (now Memorial Day), 1922, in ceremonies that were presided over by Brigadier General Abel Davis of Glencoe, Illinois. The section of Memorial Park running adjacent to Burr Oak Avenue with 330 feet (101 m) of frontage on Highland Avenue had originally been laid out as a cemetery in the early 1850s, when this section of Blue Island was a long walk from the populated section of the town. Although the cemetery was added to and improved in subsequent years, it was closed by village ordinance in 1898, and almost all of the remains interred there were moved to Mt. Greenwood Cemetery in Chicago, which had been developed by citizens from Blue Island. The acquisition of the entire parcel bounded by Burr Oak Avenue, Highland Avenue, Walnut Street and the B & O tracks was completed by the park district in 1935. The park at that point had reached its present size of , and eventually, with the help of President Franklin D. Roosevelt's Alphabet agencies, was provided with landscaping and acquired an outdoor swimming pool, playground equipment, and an Art Deco stadium that seated 1,000 persons (demolished in December 2009). With the closing of Central Park, Memorial Park has become the flagship of the Blue Island park system. The site of Centennial Park on the east side of Blue Island was acquired from the East Side Development Association in 1935 for $11,500 (11500.0 in 1935 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). This park provides a field house, athletic fields and playground equipment. The city operates the Meadows Golf Club, a , 18 hole golf course that was designed by J. Porter Gibson and opened in 1994.

Үкімет

Блю Айлендтің көбі Іллинойс штатының 1-ші конгресс округіне жатады; 57-ші тас жолының шығыс жағы 2-ші округте орналасқан.

Білім

Он тоғызыншы ғасырдың ортасында Кук округінің оңтүстік бөлігіндегі ең ірі елді мекен ретінде Көк арал маңызды сауда және мәдени орталық болды. Ауыл 1845 жылдан бастап жергілікті азаматтар басқаратын, қыздарға арналған жеке мектеп арқылы тұрғындарына білім алу мүмкіндігін ұсынды, ал 1846 жылы бір бөлмелі мектеп салынды, ол сол мақсат үшін қоғамға эксклюзивті түрде қызмет етті, содан кейін 1854 жылы алғашқы Уиттиер мектебі салынды. Бір бөлмелі мектеп үйі кейінгі жылдары бірнеше рет қайта жараңданып, қазір Гринвуд даңғылында жайлы үй ретінде сақталған. Чикаго мемлекеттік университеті 1867 жылы Көк аралда Кук округінің мұғалімдер (немесе педагогтар) мектебі ретінде Вермонт көшесіндегі ескі Уиттиер мектебінің ғимаратындағы сыныптарда құрылды. Бұл келісім 1870 жылға дейін сақталды, содан кейін колледждің жаңа кампусы 1868 жылы Л. В. Бектың осы мақсат үшін сыйға берген жерінде, қазіргі Чикагоның Энглвуд ауданында аяқталды. Мемлекеттік мектеп округі заңды тұлға ретінде (қазіргі Кук округінің 130-шы мектеп округі) 1887 жылы құрылды, ал қазіргі жоғары мектеп округі (Қоғамдық 218-ші мектеп округі) 1927 жылы құрылды, ол 1897 және 1903 жылдардағы бұрынғы нұсқаларын алмастырды. Көк арал қауымдық жоғары мектебі (қазіргі Дуайт Д. Эйзенхауэр жоғары мектебі) 1899 жылы Солтүстік-Орталық колледждер мен орта мектептер қауымдастығы (қазіргі Солтүстік-Орталық қауымдастық – Аккредиттеу және мектептерді жетілдіру комиссиясы) арқылы аккредиттелді. Колумбия университетінің президенті ретінде Эйзенхауэр 1951 жылы Сакраменто даңғылындағы Көк арал қауымдық жоғары мектебінің жаңа ғимаратын ашу салтанатында негізгі спикер болды, ал ғимарат 1962 жылы оның құрметіне қайта аталды. Көк аралдың бір бөлігі Позен-Роббинс мектеп округінің 143½ округіне кіреді.

Жоғары білім

Морейн Вэлли Қоғамдық Колледжі – 12940 S. Western Ave.

Қоғамдық көліктер

Қала Metra пойыздарының торабы болып табылады, алты станциясы бар, олардың төртеуі Рок-Айленд аймағы бойынша: 119-шы көше, 123-ші көше, Прери-көше және Вермонт-көше. Рок-Айленд аймағы желісі Грэшемде, Блю-Айлендтің солтүстік-шығысында бөлінеді, ал «Беверли», «Блю-Айленд» немесе «Пригородтық» тармағы ретінде белгілі филиал Грэшем, Беверли-Хиллс және Морган-Парк Чикаго қауымдастықтарына қызмет көрсетеді. Рок-Айленд аймағы солтүстікке қарай 119-шы көше мен Вермонт көшесі арасындағы Блю-Айленд станцияларын пайдаланады, онда жолдар оңтүстікке қарай негізгі желіге қосылады. Бұл филиал желісі 1888 жылы «Blue Island Land and Building Company» компаниясының болашақта қалаға айналатын және ақырында Чикагоның Морган-Парк ауданындағы мүдделерін ілгерілету үшін жасаған күш-жігерінің нәтижесінде салынған. 1868 жылы салынған және Metra желісіндегі ең көне станциялардың бірі болып табылатын Вермонт-көше станциясы, бесінші станцияның қарсы бетінде орналасқан, ол Metra Electric (бұрынғы Иллинойс Орталық) бағытының соңғы бекеті болып табылады. Бұл депо 1894 жылғы 29 маусымда басталған оқиғалар сериясында ұлттық тарихқа куә болды. Оқиға Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолының Блю-Айленд ауласында Америка теміржол одағының президенті Юджин Дебстің сөйлегенінен кейін басталды. Ол сол күні штаттың шығысына қарай 6 шақырым жердегі Пуллман қаласында Пуллман сарай вагондары компаниясының ереуілдегі жұмысшыларын қолдап сөйлеген болатын. Түйткіл кезінде бірнеше ғимарат өртке оранды, ал бір локомотив рельстен шығып кетті. Блю-Айлендте және басқа жерлерде 2 шілдеге дейін болған көптеген оқиғалардан кейін президент Гровер Кливленд Иллинойс штатына бейбітшілікті сақтау және поштаның қауіпсіз жеткізілуін қамтамасыз ету үшін федералды әскерлерді жіберді. Әскерлер 4 шілдеде Блю-Айлендке келді және бірнеше күн бойы қалып қойды. Алтыншы станция, сондай-ақ электр желісінде, Бёрр Оук даңғылы (127-ші көше) мен Линкольн даңғылының солтүстігінде жарты миль жерде орналасқан. Блю-Айленд сонымен қатар Pace қала маңы автобустарымен де қызмет көрсетеді.

The city is a hub for Metra trains, with six stations, four of them along the Rock Island District line: 119th Street, 123rd Street, Prairie Street, and Vermont Street. The Rock Island District line splits at Gresham, northeast of Blue Island, and the branch, known alternately as the "Beverly", "Blue Island", or "Suburban" branch, serves the Chicago communities of Gresham, Beverly Hills, and Morgan Park. The Rock Island District uses the stations in Blue Island between 119th Street to the north and Vermont Street, where the tracks rejoin the main line, to the south. The branch line was built in 1888 as a result of efforts by the Blue Island Land and Building Company to promote its interests in what was to become the town, and eventually, the Chicago neighborhood of Morgan Park. The Vermont Street station—which is one of the oldest in the Metra network, having been built in 1868—is across the street from the fifth station, which serves as the terminus of a Metra Electric (formerly the Illinois Central) spur line. This depot was witness to national history in a series of events that began on June 29, 1894, when rioting broke out in the Blue Island yards of the Chicago, Rock Island and Pacific Railroad after an appearance by the president of the American Railway Union, Eugene Debs, who had given a speech that day in support of the striking workers of the Pullman Palace Car Company in Pullman, Illinois, four miles (6 km) to the east. During the riot several buildings were set on fire and a locomotive was knocked off the tracks. After numerous incidents in Blue Island and elsewhere that continued through July 2, President Grover Cleveland responded by sending federal troops to Illinois to maintain the peace and to ensure the safe delivery of the mail. Troops arrived in Blue Island on July 4 and remained for several days. The sixth station, also on the electric line, is a half mile north on Burr Oak Avenue (127th Street) and Lincoln Avenue. Blue Island is also served by Pace Suburban Bus.

Басқа көліктер

Блю Айленд О'Хар халықаралық әуежайынан 34 миль (55 км) және Мидуэй халықаралық әуежайынан 12,5 миль (20 км) қашықтықта орналасқан. Ол 57-ші мемлекетаралық тас жолынан батысқа қарай жарты миль, Три-штаттық ақылы жолдан шығысқа қарай бір жарым миль жерде жатыр, және Батыс даңғылы оны екіге бөліп өтеді. Блю Айлендте бұл Батыс даңғылы Чикаго мен Флорида штатындағы Майамиді байланыстырған тарихи Дикси тас жолының бір бөлігі болып табылады.

Қоғамдық кітапхана

Блю-Айлендте 1845 жылдан бері, қандай да бір түрінде кітапханалар болған, Томас Макклинток өзінің шамамен 100 томдық жеке кітапханасын кішігірім ақыға халыққа қолжетімді еткеннен бастап. Кітапхананың мемлекеттік қолдаумен құрылған мекеме ретіндегі тарихы 1854 жылға дейін барып жетеді, сол кезде кітапхана қоры, шамамен 800 томнан тұратын, Вермонт көшесіндегі жаңа Уиттиер мектебінің ғимаратында орналастырылды. Кітапхана 1890 жылы тағы да кеңейді, «Current Topics Club» клубы, Блю-Айленд әйелдер клубының алдағысы, Эдвард Сейфарттың Батыс даңғылындағы аппараттық дүкенінің үстінде, 1500-ге жуық кітаптан және түрлі мерзімді басылымдардан тұратын кішкентай оқу залын ашты, бұл қаражат қоғамдық жазылым арқылы қауымдық сыйлықтарымен жиналды. Пайдаланушылардың қолында болған кітаптардан басқа, осы кітапхананың қоры 1896 жылғы Блю-Айлендтегі Ұлы өртте жойылды. Салық төлеушілердің қолдауымен мемлекеттік кітапхана 1897 жылы құрылды, ал кітапхана қорының орналасуы үшін арнайы салынған алғашқы ғимарат (сол кезде 3200 томға дейін) 1903 жылы Эндрю Карнегиден алынған 15 000 долларлық гранттың арқасында мүмкін болды (1903 жылғы 15000.0 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Бұл ғимарат 1969 жылы бұзылды, қазіргі кітапхана ашылғанда, ол 70 000 томнан астам кітаптарды орналастырды. Бүгінде Блю-Айленд мемлекеттік кітапханасы көптеген қызметтерді ұсынады, соның ішінде көп тілді оқу материалдары, интернетке қосылған компьютерлер, қоғамдық жиналыстар залдары және әртүрлі білім беру бағдарламалары бар. Кітапхана «Reaching Across Illinois Library System» жүйесінің мүшесі және Блю-Айленд тарихи қоғамының жүлделі Мұражай бөлмесіне үй иесі.

Денсаулық сақтау

Blue Island көптеген жылдар бойы Сент-Франциск ауруханасы мен оның мұрагері MetroSouth медициналық орталығына үй болды, ол ұзақ жылдар бойы елдегі ең беделді жүрек-қан тамырлары бойынша біріншілік медициналық орталықтарының бірі ретінде танылды. Аурухана 1905 жылы Сент-Марияның әпкелері (қазіргі Марияның францискан әпкелері) тарапынан Сент-Франциск ауруханасы ретінде құрылған. Олар 1905 жылы қайтыс болған Эрнст Улихтің үйін 30 000 долларға сатып алды (1905 жылғы 30000 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең) және ғимаратты жаңа мақсатына сайластыру үшін оның жүйелерін жаңартты. Сол кезде Грегори көшесінің бұл бөлігінде шіркеулер мен Blue Island-тың ең бай азаматтарының үйлері орналасқан. Аурухана бірден кішкентай болып қалды, ашылғаннан кейін бірнеше апта ішінде 30 науқасқа дейін орын беру үшін қосымша бөлмелер мен кір жуу бөлмелерін салу жоспарлары жасалды. 1916 жылы үлкен қосымша салынды, сол кезде үй кеңсе ретінде пайдаланыла бастады. 1948 жылы келесі ғимарат салу үшін бұзылып жатыр. Сент-Марияның әпкелері 2008 жылдың 30 шілдесінде MetroSouth медициналық орталығына меншік құқығын берді. 2014 жылы U.S. News & World Report MetroSouth-ты Чикаго агломерациясының ең үздік 25 пайызына кіретін ауруханалардың бірі және Иллинойс штатының ең үздік 15 пайызының бірі деп бағалады. "Науқастардың аздығы" себепті аурухана 2019 жылы жабылды. Бұрынғы аурухана кампусы Blue Island-тың орталық коммерциялық бизнес ауданында орналасқан.

Жазушылар мен әдебиет

Жылдар бойы Көк арал кем дегенде бірнеше жазушының шығармаларына орталық болды. Мысалы, 1935 жылы Чикаго драматургы және Пулитцер сыйлығының иегері Маргарет Айер Барнс (1886 –1967) «Една, оның әйелі, американдық идилия» романын жазды. Ол өзінің әңгімесін құрайтын төрт орынның біріншісі ретінде Көк аралды пайдаланды (қалған үшеуі – Чикаго, Вашингтон, Колумбия округі және Нью-Йорк қаласы). Кітапта атау кейіпкерінің, Көк аралдағы қалыптасу жылдарын өткізіп, кейін тұрмысқа шығып кеткен, бірақ басқа жерде әлдеқандай күрделі өмір сүріп, жүрегімен «Көк аралдың қызы» болып қалған өмірі суреттеледі. Кейін бұл кітап Корнелия Отис Скиннердің бір актрисалық пьесасына бейімделді, ал оның Харрис театрындағы тұңғыш көрсетілімі Чикаго қоғамынан ыстық қарсылық алды, олар «Чикаго театрында Чикаго пьесасын көру мүмкіндігіне ие болды» деп қуанды.

Он екі жыл өткен соң, 1947 жылдың қыркүйек айында «Айлық кітап клубының» таңдауы болған «Ұлы Гас» жарық көрді. Кітап үлкен сәттілікке ие болды, ал оның авторы Томас В. Дункан кітаптан, соның ішінде Universal Studios компаниясынан фильм құқықтары үшін 100 000 доллар (1947 жылғы 250 000 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең) қоса алғанда, авторлық гонорар ретінде 250 000 доллар (1947 жылғы 250 000 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең) тапқан делінеді. Бұл күмәнді мінез-құлқы бар цирк иесі Гас Бургойннің өмірі мен оқиғалары туралы әңгіме. Дункан колледж кезінде Хилл Лейкинмен, «Blue Island Sun Standard» газетінің редакторымен дос болған, ал қаланың өнеркәсіптік аймасына сапар жасағаннан кейін, ол оны кітабындағы бірнеше сахналар үшін пайдалануға шабыттанды.

Музыка

W. C. Handy сияқты орындаушылардың кең танылуының арқасында, блюз 1920-шы жылдары танымал музыкалық жанрға айналды. Сондықтан, Венделл Холл, Гарри Гейз және Эмори О’Хара 1923 жылғы композицияларына атау іздегенде, «Blue Island Blues» деген атқа тоқты. Оның ноталық жазбасы сол жылы Waterson, Berlin & Snyder Co. компаниясымен жарияланды. The New York Times өнер сыншысы Джон С. Уилсон бұл туындыны «көрнекті және әдемі түпнұсқа композиция» деп сипаттады. Бұл – қызын сағынып, «Чикагоға билеті бар» жігіт туралы мұңды махаббат әні, ол осы билетті «кешегі Blue Island Blues-ты ұмытуға» пайдалануды жоспарлап отыр. 1923 жылы Холл оны The Virginians тобымен бірге Victor Talking Machine Company (қазір RCA Records) лейблінде, ал 1929 жылы Tiny Parham орындады. Джордж Ширинг пен Брайан Торфтың «Lullaby of Birdland: Blues Alley Jazz / On a Clear Day» атты CD-сінде оның аспаптық нұсқасы бар, ол 2000 жылы Concord Records компаниясымен шығарылды.

Спорт

Көк Аралда Сантос Деголладо футбол командасы, CLASA лигасында ойнайды, сондай-ақ 2017 жылғы CLASA Жоғарғы дивизионының чемпионы – Morelia футбол клубы да орналасқан.