"Қара Жек" Стюарт: Хоккей жұлдызының өмірі мен жетістіктері
Jack Stewart (ice hockey)
Жон Шеррат Стюарт – канадтық хоккейші (1917-1983). NHL-де 12 маусым өнер көрсетті, 2 рет Стэнли Кубогын жеңді, 5 рет жылдың құрамасына ірікті. Хоккейдегі легенда!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық хоккейші (1917–1983)
Canadian ice hockey player (1917–1983)
Джон Шеррат "Блэк Джек" Стюарт (6 мамыр 1917 – 25 мамыр 1983) – канадалық кәсіби хоккейде қорғаушы. Ол Ұлттық хоккей лигасында (НХЛ) 12 маусым "Детройт Ред Уингз" және "Чикаго Блэк Хоукс" командалары үшін ойнады. Ол "Ред Уингз" командасымен екі рет Стэнли кубогын жеңіп алды және бес рет НХЛ All-Star командасына шақырылды: үш рет бірінші құрамға және екі рет екінші құрамға. Стюарт сондай-ақ алғашқы төрт НХЛ All-Star ойынында қатысты. НХЛ мансабын "Блэк Хоукс" командасының капитаны ретінде аяқтағаннан кейін, ол хоккейдің түрлі деңгейлеріндегі көптеген командаларды жаттықтырды. Стюарт өз заманының ең қатал қорғаушысы деп есептелді, осы беделі оған лақап есім әкелді. Оның ойын стилі жиі жарақаттар мен із-қалдырды; ол күтпегендей, арқасында дискісі жыртылып, кейін бас сүйегі сынығына ұшырағаннан кейін де ойынға оралды. Ол 1964 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді, сонымен қатар Манитоба хоккей және спорт даңқы залдарында да құрметке ие болды.
John Sherratt "Black Jack" Stewart (May 6, 1917 – May 25, 1983) was a Canadian professional ice hockey defenceman who played 12 National Hockey League (NHL) seasons for the Detroit Red Wings and Chicago Black Hawks. He won two Stanley Cup championships with the Red Wings and was named to the post season NHL All Star team on five occasions: three times on the first team and twice on the second. Stewart also played in the first four NHL All Star Games. After completing his NHL career as captain of the Black Hawks, he went on to coach numerous teams at various levels of hockey. Stewart was regarded as the hardest hitting defenceman of his time, a reputation that earned him his nickname. His style of play routinely resulted in injuries and scars; he defied expectations by returning to the game after suffering a ruptured disc in his back and later a fractured skull. He was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1964, and is also honoured by the Manitoba Hockey and Sports Halls of Fame.
Ойын мансабы
Стюарт 1935–36 және 1936–37 жылдары Манитоба жастар хоккей лигасының «Портж Терриерс» командасында жасөспірімдер хоккейінде ойнады, онда оны Виннипег кәсіпкері байқап, «Детройт Ред Уингс» командасының иесі Джеймс Норриске онымен келісімшарт жасауды ұсынды. Ол өзінің алғашқы кәсіби хоккей маусымын команданың екінші лигадағы филиалы – Халықаралық Америка хоккей лигасының (IAHL) «Питтсбург Хорнетс» командасында өткізді. 1937–38 маусымында 48 ойында бір нәтижелі пас берді. «Қыртқыштармен» өткізген екінші маусымының ортасында Стюартты команданың жағдайын жақсарту мақсатымен шақырып алды. 1938–39 маусымында NHL-дегі дебюттік маусымында 32 ойынға қатысып, бірден физикалық тұрғысынан күшті ойыншы екенін көрсетті. Бесінші маусымында, 1942–43 жылдары, Стюарт қорғаушы ретінде NHL бірінші «All-Star» командасына енді және «Ред Уингсті» NHL жүйелі маусымдағы жеңіске жеткізуге көмектесті. Стюарт бір гол соқты, екі нәтижелі пас берді және 10 плей-офф ойынында 35 минут айып тартты. NHL-ге қайта оралғаннан кейін Стюарт «Ред Уингс» командасының қорғанысында Билл Куакенбушпен бірге ойнады. Чемпионаттан кейін «Қызыл қанаттар» Стюартты «Чикаго Блэк Хоукс» командасына тоғыз ойыншыны алмастыру шарты бойынша жіберді, бұл сол кездегі NHL тарихындағы ең ірі ауыстыру болды. Стюарт, Гарри Ламли, Ал Дьюсбери, Пит Бабандо және Дон Моррисон «Чикагоға» Metro Prystai, Боб Голдхэм, Гей Стюарт және Джим Генри орнына ауыстырылды. Дәрігерлер оның жарақатын дискінің жыртылуы деп диагностикалады және зейнеткерлікке шығуға кеңес берді. Оған жарақаттан кейін таяқсыз жүре алатыны және мұзда одан әрі зақымдану қаупі жоқ екені айтылды. Бірақ Стюарт дискіні алып тастады және «Блэк Хоукс» командасының дәрігерлері «өте керемет» деп сипаттаған қалпына келтіруден кейін, карьерасын жалғастыруға шешім қабылдады және 1951–52 маусымында «Чикагомен» келісімшарт жасады. Маусымның басында Стюарт командаласы Клэр Мартинмен соқтығысып, бас сүйегінің шағын сынығын алды, бұл жарақат оны бірнеше аптаға құрамнан шығарды. Стюарт екі апта ауруханада жатты, содан кейін зейнеткерлікке шыққандығын жариялады, бірақ тағы да көрермендерді таң қалдырып, мұзға оралды. Алайда, 1952 жылдың ақпан айының ортасында жарақаттары Стюартты «Блэк Хоукстің» босатуын сұрауға мәжбүр етті, осылайша ол екінші лигадағы жаттықтырушы лауазымын іздеуге мүмкіндік алды.
Stewart played junior hockey with the Portage Terriers of the Manitoba Junior Hockey League in 1935–36 and 1936–37, where he was discovered by a Winnipeg businessman who suggested that James Norris, owner of the Detroit Red Wings, sign him. He was sent to play his first season of professional hockey for the team's minor league affiliate, the Pittsburgh Hornets of the International American Hockey League (IAHL). He recorded one assist in 48 games in the 1937–38 season. Partway through his second season with the Hornets, the Red Wings recalled Stewart as part of a bid to shake up their team which had been struggling. He appeared in 32 games in his NHL rookie season of 1938–39, and immediately established himself as a physical presence. In his fifth season, 1942–43, Stewart was named to the NHL first All Star team on defence and helped lead the Red Wings to the NHL regular season title. Stewart scored one goal, added two assists and had 35 penalty minutes in ten playoff games. Upon his return to the NHL, Stewart was paired up with Bill Quackenbush on the Red Wings defence. Following the championship, the Red Wings dealt Stewart to the Chicago Black Hawks as part of a nine player trade that was, at the time, the largest in NHL history. Stewart, Harry Lumley, Al Dewsbury, Pete Babando and Don Morrison were sent to Chicago in exchange for Metro Prystai, Bob Goldham, Gaye Stewart and Jim Henry. Doctors diagnosed his injury as a ruptured disc and urged him to retire. He was told following the injury that he was lucky he could still walk without a cane and not to risk further damage on the ice. Instead, Stewart had the disc removed and after completing what Black Hawks' team doctors described as a "most remarkable" recovery, he opted to continue his career and signed with Chicago for the 1951–52 season. Early in the season, Stewart suffered a minor skull fracture after colliding with teammate Clare Martin, an injury that forced him out of the lineup for several weeks. Stewart spent two weeks in hospital, after which he announced his retirement, but he again shocked observers by returning to the ice. However, by mid February 1952, his injuries led Stewart to ask the Black Hawks for his release so that he could seek a minor league coaching position.
Жаттықтырушылық мансап
Стюарт Тынық мұхит жағалауы хоккей лигасының «Нью-Вестминстер Роялз» командасының бас жаттықтырушысы лауазымына қарастырылды, бірақ Онтарио хоккей қауымдастығының «Чатэм Марунс» командасын басқаруды жөн көрді. Бұл жұмыс оның орнына Руди Пилусқа берілді. 1961 жылы Стюарт кәсіби хоккейге көшті және Чикагоның Шығыс кәсіби хоккей лигасының «Саулт Тандэрбирдс» командасын жаттықтырды. Бір жыл өткен соң, Стюарт «Детройт Ред Уингс» клубының Америка хоккей лигасының филиалы «Питтсбург Хорнетс» командасына ауысты. 1962–1963 жылдары тек 16 ойын жеңгеннен кейін Стюарт «Хорнетс» командасынан босатылып, зейнетке шықты. Ол коньки тебуде шебер болғандықтан, шайбаны өз аймағынан сенімді шығарып, қарсы командаға сирек жіберген. 1944 жылы «Детройт Ред Уингс» клубының Даңқ залының негізін қалаушылардың бірі болған Стюарт 1964 жылы Хоккей Даңқ залына енгізілді. 2000 жылы ол Манитоба хоккей Даңқы залының ғасырлық құрамына енді. Маусым арасында ол отбасылық шаруашылығына оралып, осы еңбек оған НХЛ-де көрсеткен күшіне көмектескен деп есептеледі. Стюарт ойыншылық карьерасын аяқтағаннан бастап спортқа белсенді қатысты. Ол жарыс уақытын өлшеуші ретінде жұмыс істеді және жаз бойы төрешілік қызметтер атқарды.
Stewart was considered as coach of the New Westminster Royals of the Pacific Coast Hockey League, but chose to take the reins of the senior A Chatham Maroons in the Ontario Hockey Association. a job that went instead to Rudy Pilous. Stewart moved into the professional ranks in 1961, taking over as the coach of Chicago's Eastern Professional Hockey League affiliate, the Sault Thunderbirds. One year later, Stewart moved to the Pittsburgh Hornets, an American Hockey League affiliate of the Detroit Red Wings. After winning only 16 games in 1962–63, Stewart retired after he was dismissed by the Hornets. Regarded as a good skater, he was able to clear the puck out of his zone and rarely turned it over to the other team. A charter member of the Detroit Red Wings Hall of Fame in 1944, Stewart was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1964. He was named to the Manitoba Hockey Hall of Fame's First All Century Team in 2000. In the off seasons, he returned to his family farm, work which was said to have given him the strength he displayed in the NHL. Stewart was actively involved in the sport from the time he retired as a player. He worked as a race timer and held various judging roles during the summers.
Негізгі маусым және плей-офф
Тұрақты маусымПлей-офф Маусым Команда Лигасы Ойын Гол Пас Ұпай Айып уақыты Ойын Гол Пас Ұпай Айып уақыты 1935–36 Portage Terriers MJHL 16 0 0 0 6 6 0 1 1 4 1936–37 Portage Terriers MJHL 16 4 1 5 20 4 1 1 2 2 1937–38 Pittsburgh Hornets IAHL 48 0 1 1 16 2 0 0 0 0 1938–39 Pittsburgh Hornets IAHL 21 0 0 0 20 — — — — — 1938–39 Detroit Red Wings NHL 32 0 1 1 18 — — — — — 1939–40 Detroit Red Wings NHL 48 1 0 1 40 5 0 0 0 0 1940–41 Detroit Red Wings NHL 47 2 6 8 56 9 1 2 3 8 1941–42 Detroit Red Wings NHL 44 4 7 11 93 12 0 1 1 12 1942–43 Detroit Red Wings NHL 44 2 9 11 68 10 1 2 3 35 1943–44 Montreal RCAF MNDHL 7 3 5 8 18 — — — — — 1944–45 Winnipeg RCAF WNDHL 2 0 1 1 2 — — — — — 1945–46 Detroit Red Wings NHL 47 4 11 15 73 5 0 0 0 14 1946–47 Detroit Red Wings NHL 55 5 9 14 83 5 0 1 1 12 1947–48 Detroit Red Wings NHL 60 5 14 19 91 9 1 3 4 6 1948–49 Detroit Red Wings NHL 60 4 11 15 96 11 1 1 2 32 1949–50 Detroit Red Wings NHL 65 3 11 14 86 14 1 4 5 20 1950–51 Chicago Black Hawks NHL 26 0 2 2 49 — — — — — 1951–52 Chicago Black Hawks NHL 37 1 3 4 12 — — — — — 1952–53 Chatham Maroons OHA Sr. 45 2 27 29 134 — — — — — 1953–54 Chatham Maroons OHA Sr. 21 0 8 8 35 6 0 0 0 8 NHL барлығы 565 31 84 115 765 80 5 14 19 139
Regular seasonPlayoffs Season Team League GP G A Pts PIM GP G A Pts PIM 1935–36 Portage Terriers MJHL 16 0 0 0 6 6 0 1 1 4 1936–37 Portage Terriers MJHL 16 4 1 5 20 4 1 1 2 2 1937–38 Pittsburgh Hornets IAHL 48 0 1 1 16 2 0 0 0 0 1938–39 Pittsburgh Hornets IAHL 21 0 0 0 20 — — — — — 1938–39 Detroit Red Wings NHL 32 0 1 1 18 — — — — — 1939–40 Detroit Red Wings NHL 48 1 0 1 40 5 0 0 0 0 1940–41 Detroit Red Wings NHL 47 2 6 8 56 9 1 2 3 8 1941–42 Detroit Red Wings NHL 44 4 7 11 93 12 0 1 1 12 1942–43 Detroit Red Wings NHL 44 2 9 11 68 10 1 2 3 35 1943–44 Montreal RCAF MNDHL 7 3 5 8 18 — — — — — 1944–45 Winnipeg RCAF WNDHL 2 0 1 1 2 — — — — — 1945–46 Detroit Red Wings NHL 47 4 11 15 73 5 0 0 0 14 1946–47 Detroit Red Wings NHL 55 5 9 14 83 5 0 1 1 12 1947–48 Detroit Red Wings NHL 60 5 14 19 91 9 1 3 4 6 1948–49 Detroit Red Wings NHL 60 4 11 15 96 11 1 1 2 32 1949–50 Detroit Red Wings NHL 65 3 11 14 86 14 1 4 5 20 1950–51 Chicago Black Hawks NHL 26 0 2 2 49 — — — — — 1951–52 Chicago Black Hawks NHL 37 1 3 4 12 — — — — — 1952–53 Chatham Maroons OHA Sr. 45 2 27 29 134 — — — — — 1953–54 Chatham Maroons OHA Sr. 21 0 8 8 35 6 0 0 0 8 NHL totals 565 31 84 115 765 80 5 14 19 139
Марапаттар мен құрметтер
Ұлттық хоккей лигасының марапаттау жылы. Стэнли кубогының чемпионы 1943, 1950. Бірінші командасының All Star құрамына кірген: 1942–43, 1947–48, 1948–49. Екінші командасының All Star құрамына кірген: 1945–46, 1946–47. NHL All Star ойынында ойнады: 1947, 1948, 1949, 1950.
National Hockey League Award Year Ref. Stanley Cup champion 1943, 1950 First team All Star 1942–431947–481948–49 Second Team All Star 1945–461946–47 Played in the NHL All Star Game 1947, 1948, 1949, 1950