Кіріспе

Ле Рой (сонымен қатар "LeRoy") – АҚШ-тың Иллинойс штатындағы Маклин округіндегі қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 3 512 адамды құрайды.

География

Le Roy (40.347168, 88.762293) координаталарында орналасқан. 2010 жылғы халық санауы бойынша Ле-Ройдың жалпы ауданы 2,336 шаршы миль (6 км²), оның ішінде 2,32 шаршы миль (6 км²) (немесе 99,32%) құрлық және 0,016 шаршы миль (0 км²) (немесе 0,68%) су алабын құрайды.

LeRoy-тің құрылуы

Лерой қаласы 1835 жылғы 28 қарашада Асахель Гридли (1810 жылғы 26 сәуір – 1881 жылғы 25 қаңтар) және Мерит Л. Ковелл (1808 жылғы 30 қаңтар – 1847 жылғы 17 қыркүйек) тарапынан құрылды. Құрылтайшылар – Блумингтон қаласының кәсіпкерлері. Олар Қара шоқпар соғысында бірге қызмет еткен, Ковелл капитан, ал Гридли лейтенант болған. Олардың қызмет мерзімі қысқа болғандықтан, екеуі де халық арасында «генерал» деп аталды. Кейін екеуі де Иллинойс штатының Бас ассамблеясында қызмет етті, ал Гридли ақырында Маклин округінің алғашқы миллионеріне айналды. Лерой – 1836 жылдың жазындағы Иллинойс штатындағы қала құру қарқынының ең жоғары шағында Маклин округінің шегінде салынған сегіз қаланың біріншісі болды. Лерой төменгі төбеде, далалық жерде, Блумингтон мен Дэнвиллді байланыстыратын мемлекеттік жол, Шелбивилль мен Чикагоны байланыстыратын жолдың қиылысында орналасқан. Гридли мен Ковеллдің басты мәселесі Джон В. Баддлидің (1894 жылғы 24 маусым – 1871 жылғы 19 ақпан) басқаратын бір ғана дүкені бар Мунро деген жер болды. Бұл дүкен жаңа қаладан оңтүстік-батысқа қарай шамамен бір жарым шақырым қашықтықта орналасқан. Қаланың 1834 немесе 1836 жылы салынғаны айтылғанымен, қазірге дейін қаланың жоспары табылған жоқ. Баддли Англияның Шропшир графтығындағы Уитчерч қаласында дүниеге келген және 1832 жылы отбасымен бірге АҚШ-қа келген. Ол тез арада Империялық округте 4 шаршы километр жерді сатып алып, бай және беделді адам болуға асықты. Баддли дүкенін жаңа құрылған Лерой қаласына көшірсе, оған Леройдағы жиырма жеті ең жақсы жер тегін беріледі деп ұсынылды. Баддли келісім берді. Ол 1837 жылы байлығының көп бөлігін жоғалтты, бірақ көп жылдар бойы Леройдағы бизнесін жалғастырды.

Қаланың алғашқы жобасы

1830 жылдардағы Орталық Иллинойс қалаларының көпшілігі сияқты Лерой да орталық "Халық шеңберінің" айналасында салынған. Леройдағы шеңбердің әр жағынан орталық алаңға қарай келіп қосылатын көшелер болған, бұл Маунт-Хоуп, Денверс және Лексингтон қалаларындағы алаңдарға өте ұқсас. Көлік ағынын жеңілдету үшін бұрыштары дөңгеленгеннен басқа, алаң бүгінде 1835 жылғы түрін сақтап тұр. Гридли мен Ковеллдің "Тұңғыш қаласы" жиырма бес блоктан тұрады, олардың әрқайсысында сегіз учаскеден болып, барлығы 196 учаскеге жетеді. Алғашқы коммерциялық даму Орталық көшесінде, алаңнан шығысқа қарай болды, және ол қаланың коммерциялық орталығы болып табылады. Лерой үшін таңдалған көшелердің бастапқы аттары Лексингтон қаласындағы көшелердің аттарымен дерлік бірдей: Орталық, Седр, Шәугім, Каштан, Шығыс, Ем, Солтүстік Бас, Емен, Қайын, Жүзім және Батыс. Лексингтоннан айырмашылығы, Леройда Оңтүстік көшесі жоқ.

Бірінші жарнама

1835 жылдың қарашасында Гридли мен Ковелл жаңа қалада жер телімдерін сатуға кірісті. Олар Сангамон журналында ұзақ жарнама жариялады, ол Леройдың ең алғашқы сипаттамасы және екі адамның қала үшін осы орналасқан жерді неге таңдағаны туралы мәлімдеме болып табылады. Ол "Лерой қаласы" деген қалың әріптермен басталады. Оқырманға бірінші кезекте Леройдың Солтүстік Криктегі Баклз-Гроувтың солтүстік жағында орналасқандығы айтылады. Екі жолдың қиылысы, сондай-ақ Блумингтоннан шығысқа қарай 16 миль (26 км) жерде екендігі атап көрсетіледі. "Қала орны көзге ұнайтындай әдемі – айналасындағы елді мекеннің кең көрінісін қамтамасыз ететін, әр бағытта бірте-бірте төмендейтін және ашық далалық пейзажбен, солтүстік және батыста сирек орналасқан ағаштармен шеттес, төңкерілген жазықтықтың жиегінде орналасқан. Бұл орынды сұлулығымен теңестіру мүмкін емес." Олар Леройдың "бай және гүлденген елді мекеннің ортасында орналасқандығын, оның жанындағы ағаштардың сапасы штаттағы ең жақсы ағаштардан кем емес, сондықтан бұл қаланың ішкі аймақтағы қалалардың артықшылықтарынан айырмасы жоқ" деп жазады. Жақын жерде бірнеше жақсы диірмендердің орналасқан жерлері болған. Жарнама мына сөздермен аяқталады: "Қосымша сипаттама қажет емес деп санаймыз, өйткені инвестиция жасағысы келетін әркім, сөзсіз, инвестициялаудан бұрын оны көріп шығар." Бұл кезеңдегі көптеген жарнамалардың айырмашылығындай, қала жерлерін аукционға шығару күні мен уақыты көрсетілмеген. Кейінгі деректерде жер телімдері жақсы сатылғаны айтылады, "сауда белсенді болды және кейбіреулері жоғары бағаға сатылды."

Қаланың алғашқы дамуы

Леройдың алғашқы дамуы баяу болды, бірақ қала 1830 жылдары салынған көптеген басқа қалалардан жақсырақ өркендеді. 1830 жылдардағы шабуыл кезінде салынған Маклин округінің сегіз қаласының тек үшеуі ғана бүгінгі күнге дейін сақталған – Данверс, Лерой және Лексингтон. 1836 жылдың күзінде қалада бірнеше ағаш үйлер салынды, ал Эдгар Конклинг ағаштан жасалған дүкен салды. Гридли Хирам Бакты Леройға көшіріп, қонақ үй ашуға көндірді; 1838 жылы Бак почта бастығы болды. 1836 жылы Конклинг пен оның серігі қаланың аумағын үш есеге ұлғайтатын жаңа үлкен ауданды жоспарлады. Оңтүстік жағында Елиза Гиббс салған алғашқы диірмен 1844 жылы өртенді. Buckles және Farmer компаниясы екінші диірменді салды, бірақ ол да өртенді. Бірінші ірі кірпіштен салынған сауда ғимараты 1858 жылы Т.Ж. Барнетт үшін 3000 долларға салынды. 1850 жылға қарай Лерой округтың екінші ірі қаласы ретінде бекінді. 1853 жылы қала болып, ал 1874 жылдың 10 тамызында қала мәртебесіне ие болды.

Темір жол дәуірі

Азамат соғысынан кейін Лерой тұрғындары қалаларының гүлденуіне тек темір жол ғана көмектесе алады деп сенді және Индиана, Блумингтон және Батыс темір жолы болатын жобаны іске қосу үшін белсенді науқан жүргізді. 1866 жылы Леройда темір жолға қолдау көрсету мақсатында жиын өткізілді. Келесі жылы 202 дауысқа 6 қарсы дауыспен, олар темір жол құрылысына көмектесу үшін өздеріне салық салуға келісті. Соңында олар темір жолға 75 000 долларлық облигациялар берді. Темір жол қаланың бастапқы шекарасының оңтүстік-батыс бөлігінен өтті, ал депо Конклингтің 44-блогындағы алаңнан батысқа қарай бес блок қашықтықта орналасқан. 1 мамыр 1870 жылы алғашқы пойыз қалаға келді. Бірақ көңіл көтеріңкі болған жоқ. Облигациялар дереу кепілге берілді, яғни ақша қарыз алу үшін кепіл ретінде пайдаланылды. Де-факто, Лерой тұрғындары жыл сайын төлем жасауға міндетті болды, бірақ темір жолдың басқарылуына ешқандай қатысы болмады. Жаңа темір жол ауыр заңдық және қаржылық қиындықтарға тап болды. Қызмет сапасы нашар, тарифтер тым жоғары болды. Тек шағымданудың орнына, Лерой халқы өз темір жолын салуға шешім қабылдады. Тар салмақты темір жол құрылысы 1876 жылы басталды. Ол Шампейн округындағы Рантул қаласына дейін, Оук-стриттің ортасымен шығысқа қарай созылды, онда ол Иллинойс орталық темір жолымен қосылды. Мақсаты – I. B. & W. темір жолымен бәсекелестік арқылы жүк тасымалы тарифтерін төмендету еді. Жұмыстың көп бөлігін жергілікті тұрғындар атқарды. Жергілікті халық оны "Қабақ жүзімдігі" деп атады – бұл кез келген шағын темір жолға берілген кең таралған лақап есім, сондай-ақ Индианадағы бірнеше темір жолдарға да қолданылды. Ақырында темір жол Иллинойс орталық темір жолына сатылды және стандартты кеңдікке дейін кеңейтілді. Ол ешқашан көп көлемде жүк тасымалдаған жоқ, бірақ жергілікті мақтан тұтудың нышаны болды.

ХХ ғасырда

1900 жылы Леройдың екі газеті, төрт шіркеуі, бір қонақ үйі, екі астық лифтісі, үш дәрігері, үш заңгері және жиырма бес дүкені болды. Оның халқы 1629 адамды құрады. Бірте-бірте Лерой теміржол қаласы болмай қалды. 1931 жылы "қабақ жүзімі" деп аталатын теміржол желісіндегі жолаушылар тасымалы тоқтатылды. 1957 жылы Блумингтон мен Урбана арасындағы теміржол желісіндегі жолаушылар қызметі де тоқтатылды. 1967 жылы Леройдағы депо бұзылып, 1980 жылы соңғы пойыз өткеннен кейін, теміржол жолдары да алынып тасталды. 1970-ші жылдардың басында 74-ші қалааралық тас жолы салынысымен, тас жолға жақын жерде жаңа бизнестер ашыла бастады. 1900 мен 1950 жылдар аралығында халық санының өсуі он екі проценттен аспады. Дегенмен, ғасыр соңына қарай Лерой халқы екі еседен асып, қала Блумингтон-Нормал және Шампан-Урбана қалаларының тұрғын аймағына айналды.

Демография

2000 жылғы санақ бойынша қалада 3332 адам, 1300 үй шаруашылығы және 920 отбасы тұрды. Халық тығыздығы – 1367 тұрғын үй бірлігі, орташа тығыздығы көрсетілген. Қала тұрғындарының этникалық құрамы: 99,21% ақ нәсілді, 0,06% афроамерикалық, 0,12% американдық үндістер, 0,09% азиялық, 0,27% басқа нәсілдерден және 0,21% екі немесе одан көп нәсілді. Халықтың 1,20% -ы испаниялық немесе латын американдықтарды құрады. 1300 үй шаруашылығының 36,6% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 59,7% -ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 8,2% -ы күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 29,2% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 25,6% -ы жеке адамдардан тұрды, ал 12,5% -ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,51 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,03 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 27,2% -ы 18 жасқа дейінгілер, 6,4% -ы 18-24 жас аралығындағылар, 31,2% -ы 25-44 жас аралығындағылар, 19,7% -ы 45-64 жас аралығындағылар және 15,5% -ы 65 жастан асқандар. Орташа жас 36 жасқа тең. Әр 100 әйелге 91,6 еркек шақ келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 87,0 еркек шақ келді. Үй шаруашылығының орташа жылдық табысы 45 781 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 53 986 доллар болды. Ер адамдардың орташа жылдық табысы 35 784 доллар, ал әйелдердің 27 450 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа жылдық табысы 20 743 долларды құрады. Отбасылардың 0,6% және халықтың 1,9% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 2,0% және 65 жастан асқандардың 3,0% кедейлікте өмір сүрді.

Демалыс

Лерой бірнеше саябақтар мен ойын алаңдарын, сондай-ақ Replex қоғамдық демалыс орталығын (ішкі және сыртқы бассейн, салмақ көтеру залы, спортзал және жиналыстар бөлмелері) күтіп ұстайды. Әр тамыз айында Лерой жыл сайынғы Лерой күзгі фестивалін ұйымдастырады.