Шығыс Сент-Луис қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Шығыс Сент-Луис – АҚШ-тың Иллинойс штатындағы Сент-Клэр округіне қарасты қала. Ол Миссисипи өзені арқылы Сент-Луис қаласының орталығынан және Gateway Arch ұлттық паркінен тікелей қарсы орналасқан. Шығыс Сент-Луис Оңтүстік Иллинойс штатының Metro East аймағында жатыр. Күні кеше өркендеген өнеркәсіптік орталық болған Шығыс Сент-Луис, көптеген «тотығу белдеуі» қалалары сияқты, 1960 жылдардың соңындағы тәртіпсіздіктер кезінде халықтың қала маңына көшіп кетуіне байланысты жұмыс орындарының жоғалуынан қатты зардап шекті. 1950 жылы Шығыс Сент-Луис халқы 82 366 адамды құрап, Иллинойс штатындағы төртінші ірі қала болды. 2020 жылғы халық санауы бойынша қала халқы 18 469 адамды құрады, бұл 1950 жылғы санақтан төрттен бір бөлігіне жетпейді және 2010 жылдан бері үштен бір бөлігіне азайды. Қаланың жағалауында жақында құрылған Gateway Geyser орналасқан. Малкольм В. Мартин ескерткіш паркінің аумағында орналасқан бұл фонтан әлемдегі екінші биік фонтан болып табылады. Өзен арғы жағындағы Сент-Луис қаласындағы Gateway Arch-ті толықтыру мақсатымен салынған, ол суды 630 фут (192 метр) биіктікке, яғни арканың биіктігімен бірдей биіктікке шығарады.

Тарих

Американың түпкілікті халықтары Миссисипи өзенінің екі жағында да ұзақ жылдар бойы қоныстанған. Миссисиппи мәдениетінің билеушілері кейін Сент-Луис және Шығыс Сент-Луис аталған жерлерде күрделі топырақ үйінділерін салу үшін мыңдаған жұмысшыларды ұйымдастырды. Бұл мәдениеттің орталығы – қазіргі Шығыс Сент-Луистің солтүстігінде, Иллинойс штатының Коллинсвилл қаласында орналасқан Кахокия қалалық кешені болды. Азамат соғысына дейін қоныс аударушылар Шығыс Сент-Луис аймағында 50-ге дейін үйінділерді тіркеген, бірақ олардың көпшілігі 19 ғасырдағы даму мен кейінгі жол құрылысы салдарынан жоғалып кетті. Шығыс Сент-Луис қазіргі күні Метро-Ист аймағындағы құнарлы Америкалық Төмендік аймағында орналасқан. Бұл атау 1803 жылы АҚШ Луизиананы сатып алғаннан кейін берілді, содан кейін аймаққа көбірек еуропалық американдықтар қоныстанды. Алғашқыда бұл елді мекен "Иллинойстаун" деп аталды. Шығыс Сент-Луис 1797 жылы революциялық соғыстың ардагері капитан Джеймс Пиггот құрды. Ол жылы Пиггот Миссисипи өзені арқылы паром қызметін іске қосты, ол Иллинойстаунды француз этникалық отбасылары құрған Сент-Луис қаласымен байланыстырды. Пиггот 1799 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның әйелі паром бизнесін сатып, Сент-Луис округіне көшіп, қайтадан тұрмысқа шықты. Пигготтардың бір ұлы немересі актриса Вирджиния Майо (Вирджиния Клара Джонс) ретінде танылды. Шығыс Сент-Луис муниципалитеті 1861 жылдың 1 сәуірінде құрылды. Иллинойстаун тұрғындары сол күні жаңа атауды мақұлдады, нәтижесінде 183 адам қаланың атын Шығыс Сент-Луис деп өзгертуге дауыс берді. Бұл қала кішкентай елді мекен ретінде басталып, бірақ 1870 жылы АҚШ-тың төртінші ірі қаласы болған Сент-Луис қаласының өсіп келе жатқан экономикасының ықпалымен көп ұзамай ірі қалаға айналды.

1877 жылғы теміржолдар ереуілі

Америка Азамат соғысынан кейін кең ауқымды өнеркәсіптік өсім кезеңі басталды. Шығыс Сент-Луистегі өнеркәсіптер Иллинойс көмірінің жергілікті қолжетімділігін отын ретінде пайдаланды. Тағы бір ерте өнеркәсіп – ет өңдеу және мал базарлары, олардың басқа билік өкілдіктеріне зиян келтіруін шектеу үшін бір аймаққа шоғырландырылды. Бұл жағдай көптеген кәсіпкерлерді кредит бойынша шамадан тыс созып жіберді, ал 1873 жылғы паникадан кейін ірі экономикалық құлдырау орын алды. Бұл теміржолдар мен басқа да өндіріс салаларының кеңеюіне, жер спекуляциясына және инфляциядан түскен үлкен пайдаға байланысты болған жалпы бизнес оптимизміне байланысты болды. Экономикалық төмендеу шығыста басталып, батысқа қарай бірте-бірте жылжыды, көліктің негізгі жүйесі – теміржолды қатты қиратты. Осыған байланысты теміржол компаниялары жұмысшылардың жалақысын күрт төмендетіп, қызметкерлерді жалақысыз жұмыс істеуге мәжбүрледі, жұмыс орындарын қысқартып, жұмыс уақытын азайтты. Бұл жалақыны қысқарту және қосымша ақша үнемдеу тактикасы ереуілдерге және жаппай тәртіпсіздіктерге әкелді. 1877 жылы шығыс қалаларындағы ереуілдердің көпшілігі зорлық-зомбылықпен бірге жүрсе, 1877 жылдың шілде айының соңындағы Сент-Луис ереуілі қан төгілмейтін және жұмысшылардың наразылығымен жедел билікті басып алумен ерекшеленді. 22 шілдеде Сент-Луис коммунасы қалыптаса бастады, өйткені Шығыс Сент-Луисте барлық теміржол желілерінің өкілдері кездесті. Олар дереу ереуілге басшылық ететін атқару комитетін сайлап, №1 жалпы бұйрық шығарды, жолаушылар және почта пойыздарынан басқа барлық теміржол қозғалысын тоқтатты. Джон Боуман, Шығыс Сент-Луис қаласының мэрі, комитет төрешісі болып тағайындалды. Ол теміржолдың мүлігін зардаптан сақтау үшін арнайы полиция жасағын іріктеуге көмектесті. Ереуіл мен жаңа де-факто жұмысшы үкіметіне, көбінесе неміс-американдық жұмысшылар партиясы мен Еңбектер ордені (Миссури штатының жалпы ереуілін ұйымдастырудағы екі маңызды ойыншы) қолдау көрсеткенімен, оны ешқандай ұйымдасқан еңбек ұйымы жүргізбеді. Ереуіл сонымен қатар Ұлттық мал базарының маңындағы ет өңдеушілердің үйлерін де жапты. Бір зауытта жұмысшылар 125 бас малды өңдеуге рұқсат берді, ал оның орнына жұмысшыларға 500 банка ет берді. Шығыс Сент-Луистегі ереуіл тәртіпті түрде жалғасқанмен, өзеннің арғы жағындағы Сент-Луисте жеке-жеке зорлық-зомбылық оқиғалары орын алды. Гарри Истман, Шығыс Сент-Луис жұмысшыларының өкілі, жұмысшылардың көпшілігіне сөз сөйледі:

A period of extensive industrial growth followed the American Civil War. Industries in East St. Louis made use of the local availability of Illinois coal as fuel. Another early industry was meatpacking and stockyards, concentrated in one area to limit their nuisance to other jurisdictions. In the expansion, many businessmen became overextended in credit, and a major economic collapse followed the Panic of 1873. This was due to railroad and other manufacturing expansion, land speculation, and general business optimism caused by large profits from inflation. The economic recession began in the East and steadily moved West, severely crippling the railroads, the main system of transportation. In response, railroad companies began dramatically lowering workers' wages, forcing employees to work without pay, and cutting jobs and paid work hours. These wage cuts and additional money saving tactics prompted strikes and massive unrest. While most of the strikes in the eastern cities during 1877 were accompanied by violence, the late July 1877 St. Louis strike was marked by a bloodless and quick takeover by dissatisfied workers. By July 22, the St. Louis Commune began to take shape, as representatives from almost all the railroad lines met in East St. Louis. They soon elected an executive committee to command the strike and issued General Order No. 1, halting all railroad traffic other than passenger and mail trains. John Bowman, the mayor of East St. Louis, was appointed arbitrator of the committee. He helped the committee select special police to guard the property of the railroads from damage. The strike and the new de facto workers' government, while given encouragement by the largely German American Workingmen's Party and the Knights of Labor (two key players in the organization of the Missouri general strike), were run by no organized labor group. The strike also closed packing industry houses surrounding the National Stock Yards. At one plant, workers allowed processing of 125 cattle in return for 500 cans of beef for the workers. Though the East St. Louis strike continued in an orderly fashion, across the river in St. Louis there were isolated incidents of violence. Harry Eastman, the East St. Louis workers' representative, addressed the mass of employees:

«Әр түрлі палаталарыңызға оралып, әр түрлі одақтарыңызды ұйымдастырыңыз, бірақ үлкен топтармен мұнда келіп, қызығушылықты қоздырмаңыз. Біз сияқты, қала әкімінен барлық салондарды жабуды сұраңыз, сақтаңыз және тәртіпті ұстаңыз, ал сіз ұйымдасқаннан кейін, бұйрықтар үшін Біріккен жұмысшыларға жүгініңіз. Тонаушылық жасамаңыз, теміржолға араласпаңыз, біз осы мәселені шешеміз». Ереуілшілер теміржолды және қаланы шамамен бір апта бойы зорлық-зомбылықсыз ұстады, Чикаго және басқа қалаларда болғандай. Федералды үкімет араласты, 28 шілдеде АҚШ әскерлері Коммунаның басқару орталығы – Релей депосын басып алды, содан кейін ереуіл бейбіт аяқталды.

1896 жылғы Ұлы циклон

1896 жылы 27 мамырда Сент-Луис пен Шығыс Сент-Луис қалаларын торнадо шапты. Бұл қалаларды түйырған ең қасіретті торнадо болып тарихта қалды. Шамамен 20 минут ішінде осы торнадо Сент-Луисте 137 адамның, ал Шығыс Сент-Луисте 118 адамның өмірін қиды. Торнадоның салдарынан 10 мильге (16 км) созылған аймақ қирады, оның ішінде Шығыс Сент-Луистің теміржол станциялары мен сауда орталықтары да зардап шекті. Дауыл барысында 311 ғимарат толығымен қирап, 7200-ге жуық ғимарат ауыр зақымдар алды. Бұл оқиғадан болған шығын 10 миллионнан 12 миллион долларға бағаланды. 1896 жылы бұл үлкен сома болды, себебі сол кезде екі қабатты кірпіш үйді 1500 долларға алуға болар еді.

1917 жылғы Шығыс Сент-Луис тонаулары

1917 жылы Шығыс Сент-Луисте Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты талаптарға Американың экономикалық қатысуы арқылы нығайтылған күшті өнеркәсіптік экономика болды; сәуірде соғыс жарияланғанымен, ел сол күзге дейін соғысқа толыққанды түрде кірмеді. Өнеркәсіпте 19 ғасырдың соңынан бері өнеркәсіптік қалаларға келіп қоныстанған еуропалық иммигранттар еңбек етті. Олар жалақы мен еңбек жағдайларын жақсарту үшін бірнеше рет ұйымдасуға тырысты. 1916 жылдың жазында 2500 ақ жұмысшы жақын маңдағы Ұлттық қаладағы ет өңдеу зауыттарына ереуіл ұйымдастырды. Компаниялар қара жұмысшыларды жұмысқа алды, кейде оларды Оңтүстіктен шақыртты. Ақ жұмысшылар жалақыны көбейтіп алғанмен, компаниялар кейбір қара жұмысшыларды сақтап, ақтарды жұмыстан шығарды. Мұндай экономикалық бәсекелестік, Шығыс Сент-Луистегі қара нәсілділердің саны Бірінші Ұлы көші-қон кезеңінде күрт өскен кезде, топтар арасындағы шиеленісті күшейтті. Африкалық американдықтар Оңтүстіктің кедей ауылдық аймақтарын тастап, Джим Кроу қысымынан құтылып, Солтүстік пен Орта Батыстың өнеркәсіптік қалаларында жұмыс іздеді. 1910-1917 жылдар аралығында Шығыс Сент-Луистегі қара нәсілділердің саны дерлік екі есеге өсті. АҚШ әскерге шақыру жүйесін енгізді, бұл көптеген жұмысшыларды әскерге алып келеді. Соғыс Еуропадан иммиграцияны шектегендіктен, АҚШ соғысқа кірмей тұрып, ірі компаниялар сұранысты қанағаттандыру үшін Оңтүстіктен қара жұмысшыларды жалдауға кірісті. 1917 жылдың сәуір айында Алюминий кен компаниясында ақ жұмысшылар ереуілге шыққанда, компания ереуілді бұзу үшін қара жұмысшыларды жалдады. Америкалық болат компаниясы да қара жұмысшыларды жұмысқа алды. Олар осы кезеңде қолжетімді болды, себебі АҚШ армиясы бастапқыда интеграцияланған әскерге дейінгі жылдары көптеген қара еріктілерді қабылдамады. Бұл екі жақта да наразылық тудырды және жаңа жұмысшылардың келуі кәсіподақтардың ұйымдасуы мен еңбек дағдарысы кезінде жұмыс орнының қауіпсіздігіне қатысты қорқыныштарды тудырып, әлеуметтік шиеленісті күшейтті. 28 мамырда қалалық әкімдікте өткен ақ жұмысшылардың үлкен жиынында, ерлер қара ерлер мен ақ әйелдер арасындағы жақын қарым-қатынас туралы әңгімелер айтысты. Бір үндеуші: "Шығыс Сент-Луис ақ адамдардың қаласы болып қалуы керек" деді. Үш мың ақ ер адам жиыннан шығып, қала орталығына қарай басып кірді, көшеде қара адамдарға кездейсоқ шабуыл жасады. Иллинойс губернаторы тәртіпсіздіктің алдын алу үшін Ұлттық гвардияны шақырды, бірақ қара нәсілділер ұйымдасқан кек алуды жоспарлап отыр деген қауесет тарады және шиеленіс жоғары деңгейде болды. 1917 жылдың 1 шілдесінде қара нәсілді адам ақ нәсілді адамға шабуыл жасады деген хабар тарады. Бұл туралы естіген ақ адамдар 17-ші және Маркет көшелерінің маңындағы қара нәсілділердің үйлеріне барып, бірнеше үйге оқ атты. Полиция жергілікті қара нәсілді тұрғындардың үлкен тобы жиналған жерін тексеруге келгенде, олардың көлігін шабуылдаушылардікі деп қате түсініп, 10-шы және Бонд көшелеріндегі көпшілік полицияға оқ атты, екі детективті өлтірді. Келесі күні таңертең мыңдаған ақ адамдар қаланың қара нәсілділер тұратын аудандарына басып кіріп, ерлер, әйелдер мен балаларды ұрып-соғып, атып өлтірді. Тәртіпсіздікке қатысушылар қаланың бірнеше бөлігін өртеп, оттан қашып жүрген қара нәсілділерді атып тастады. Олар бірнеше қара нәсілді адамды да асып тастады. Олар ғимараттарды қиратты және адамдарға физикалық шабуыл жасады; "14 жасар баланы өлтіріп, анасының басын шашты. Соңында 244 ғимарат қирады". Басқа дереккөздерде 300 ғимарат қирағандығы айтылады. Қаланың 35 полиция қызметкері болды, бірақ олар зорлық-зомбылықты тоқтатуға тиісті шаралар қабылдамағандай көрінді. Губернатор жағдайды бақылауға Ұлттық гвардия әскерлерін шақырды; олар 3 шілдеде келді, бірақ кейбір есептерде олар тәртіпсіздікке қосылды. Көптеген зорлық-зомбылық осы күні тоқтады, бірақ кейін қара нәсілділерге жасалған жеке шабуылдар туралы хабарлар келіп түсті. Кейін қалалық сауда палатасы полиция бастығының отставкаға кетуін және полиция жұмысына қатаң бақылау орнатуды талап етті. Мүліктік зиян көп болды, оның ішінде теміржол қоймалары мен тауарларға толы вагондар, сондай-ақ теміржол вагондары өртенді. Ресми есептерде Шығыс Сент-Луистегі нәсілдік тәртіпсіздік салдарынан 39 қара және 9 ақ адам қаза тапқандығы айтылса да, басқа есептерде бұл көрсеткіш әлдеқайда жоғары, 100-250 қара адам қаза тапқандығы көрсетілген. W. E. B. Дю Бойіс ҰҚАҚ атынан тәртіпсіздіктерді жеке тергеуге келді. Оның ұйымының фотографы "Кризис" журналының қарашалық санында апаттың суреттерін жариялады. Конгресс де тергеу жүргізді. Шығыс Сент-Луис 1961 жылы өзінің 100 жылдығын тойлады. Ол "Батыстың Питтсбургы" деп белгілі болды. 1979 жылы Карл Офицер мэр болып сайланды (сол кезде 25 жасында ең жас мэр). Жағдайды жақсарту үмітіне қарамастан, жағдай нашарлап жатты. Орта таптың азаматтары қаладан көшіп кетті. Жұмыс таба алған адамдар жұмыс пен лайықты өмір сапасы бар жерлерге көшті. Жеткілікті салық түсімдері болмағандықтан, қала күтімге жұмсалатын қаражатты қысқарды, кәріздер бұзылды және қоқыс шығару тоқтатылды. Полиция машиналары мен радиолары жұмыс істемей қалды. 1970 жылдары Шығыс Сент-Луис өрт сөндіру қызметі ереуілге шықты. Ұзын бойға созылған бірнеше блоктың өртенуі "Армагеддоннан кейінгі" Escape from New York фильмінің көп бөлігінің Шығыс Сент-Луисте түсірілуіне себеп болды. 1990 жылы Иллинойс штаты (65 ILCS 5/Art. 8 Div. 12) Қаржылық қиын жағдайдағы қала туралы заңды қабылдады. Осы заңға сәйкес, Иллинойс губернаторы Джеймс Р. Томпсон Шығыс Сент-Луиске 34 миллион доллар көлемінде несие берді, бірақ қаланың қаржысын басқару үшін тағайындалған бес мүшеден тұратын кеңес, яғни Шығыс Сент-Луис қаржылық кеңесшілер органы құрылуы керек болды. 1990 жылы штат заң шығарушылары штат кірістерін арттыру мақсатында өзендік казиноларға рұқсат берді. Casino Queen өзендік казиносының ашылуы қала үшін шамамен 30 жылдан бері алғашқы жаңа кіріс көзін құрды. 1991 жылы Гордон Буш мэр болып сайланды. Ауданды қамтитын бірнеше ірі өнеркәсіптік кәсіпорындар өз зауыттары орналасқан жерлер үшін жеке құқықтық тұлға ретінде тіркелді. Бұл "қалалардың" тұрғындары дерлік жоқ, ал бұл құрылған құқықтық тұлғалар Шығыс Сент-Луистің салық базасынан тыс тұрады. Алайда, қала тұрғындары осы объектілерден таралатын лас ауа және басқа да зиянды қоршаған орта факторларынан зардап шегеді. Сонымен қатар, қаланың салық базасы оның инфрақұрылымын, оның ішінде көптеген бұзылған және тұрғын үйлер мен мектептерде ағып жатқан кәріздерді ұстауға жеткіліксіз.

East St. Louis in 1917 had a strong industrial economy boosted by America's economic participation in demands related to World War I; although war was declared in April, the nation did not meaningfully enter the war until that fall. Industry was dominated by European immigrant workers, who had been coming to industrial cities since the late 19th century. Here and across the country, they repeatedly tried to organize in efforts to gain better wages and working conditions. In the summer of 1916, 2,500 white workers struck the nearby meat packing plants of National City. Companies recruited black workers, sometimes importing them from the South. While the white workers won a wage increase, the companies retained some black workers, firing white ones. Such economic competition raised tensions between the groups in a period when the number of blacks in East St. Louis had increased dramatically due to the first Great Migration, when African Americans left poor rural areas of the South to escape Jim Crow oppression and seek jobs in the industrial cities of the North and the Midwest. From 1910 to 1917, the black population nearly doubled in East St. Louis. The United States established a draft which would bring in many workers to the military. As the war prevented immigration from Europe even before the U. S. entered the war, major companies had begun to recruit black workers from the South to fill demand. When white workers went on strike in April 1917 at the Aluminum Ore Company, the employer hired blacks as strikebreakers. The American Steel Company also recruited blacks. They were available in part during this period because the U. S. Army initially rejected many black volunteers in the years before an integrated military. This was also the period of resentment on both sides and the arrival of new workers created fears for job security at a time of union organizing and labor unrest, and raised social tensions. At a large labor meeting of white workers held in City Hall on May 28, men also traded rumors of fraternizing between black men and white women. An inflammatory speaker said, "East St. Louis must remain a white man's town." Three thousand ethnic white men left the meeting and headed as a mob for downtown, where they randomly attacked black men on the street. The Illinois governor called in National Guard to prevent further rioting, but rumors circulated that blacks were planning an organized retaliation and tensions remained high. On July 1, 1917, a black man allegedly attacked a white man. After hearing of this, whites drove by black homes near 17th and Market and fired shots into several of them. When police came to investigate a gathering of a large group of local black residents, their car was mistaken for that of the attackers, and several in the crowd at 10th and Bond fired on the police, killing two detectives. The next morning, thousands of whites mobbed the black sections of the city, indiscriminately beating, shooting and killing men, women and children. The rioters burned entire sections of the city and shot blacks as they escaped the flames. They also hanged several blacks. They destroyed buildings and physically attacked people; they "killed a 14 year old boy and scalped his mother. Before it was over 244 buildings were destroyed." Other sources say 300 buildings were destroyed. The city had 35 police officers, but they were seen to be doing little to suppress the violence. The governor called in National Guard troops to try to control the situation; they arrived July 3, but several accounts reported that they joined in the rioting. Most of the violence ended that day, but reports continued afterward of isolated assaults of blacks. Afterward the city Chamber of Commerce called for the resignation of the Police Chief and greater oversight of police operations. Losses in property damage were high, including railroad warehouses and carloads full of goods that were burned, as well as railroad cars. Though official reports suggested that the East St. Louis race riot resulted in the deaths of 39 blacks and 9 whites, other estimates put the figure much higher, with estimates of 100 to 250 blacks being killed. W. E. B. Du Bois of the NAACP came to investigate the riots personally. His organization's photographer published photos of the destruction in the November issue of The Crisis. Congress also held an investigation. East St. Louis celebrated its centennial in 1961. It was known as the "Pittsburgh of the West". In 1979, Carl Officer was elected as mayor (the youngest in the country at that time, at age 25). Despite hopes for improvement, conditions continued to decline. Middle class citizens continued to leave the city. People who could get jobs moved to places with work and a decent quality of life. Lacking sufficient tax revenues, the city cut back on maintenance, sewers failed, and garbage pickup ceased. Police cars and radios stopped working. The East St. Louis Fire Department went on strike in the 1970s. Structure fires destroyed such a significant number of consecutive blocks that much of the post Armageddon film Escape from New York was filmed in East St. Louis. In 1990, the State of Illinois passed (65 ILCS 5/Art. 8 Div. 12) The Financially Distressed City Law. Under this law, Illinois Governor James R. Thompson provided $34 million in loans to East St. Louis, with the stipulation that an appointed five member board, called the East St. Louis Financial Advisory Authority, manage the city's finances. In 1990 the state legislature approved riverboat gambling in an effort to increase state revenues. The opening of the Casino Queen riverboat casino generated the first new source of income for the city in nearly 30 years. In 1991, Gordon Bush was elected mayor. Several major industries operating in the area had gained separate incorporation as jurisdictions for the land where their plants are sited. These "communities" have virtually no residents, and the shell jurisdictions are outside the tax base of East St. Louis. Residents of the city, however, suffer from contaminated air and other adverse environmental effects of these sites. At the same time, the city's tax base is too poor for it to maintain its infrastructure, including the sanitary sewers, many of which have broken and overflowed in residential neighborhoods and schools.

21 ғасыр

2000 жылдан бері қала бірнеше қайта құру жобаларын аяқтады: 2001 жылы жаңа кітапхана ашылып, жаңа қалалық әкімшілік ғимараты салынды. Мемлекеттік-жеке серіктестіктер нәтижесінде жаңа сауда орталықтары мен тұрғын үйлер пайда болды. Сент-Луис МетроЛинк жеңіл рельстік көлігі қаланы Сент-Луис қаласымен байланыстырады, ол күшті экономикаға ие, және бұл күш-жігер жаңаруға ықпал етті. Халық азаюына байланысты қалада көптеген тастап кетілген мүліктер мен кең ауқымды қалалық құлдырау бар. Бос ғимараттардың бұзылып, толық блоктар өсімдіктерге толып кеткен жерлерде "қалалық дала" учаскелерін кездестіруге болады. Қаланың төңірегіндегі аумақтың көп бөлігі дамытылмаған күйде қалып, байып кеткен қала маңындағы аудандарды таңдаған құрылысшылардың назарынан тыс қалды. Көне "қала ішіндегі" көптеген аудандардың жанында жүгері мен соя егістіктері немесе басқа да бос жатқан жерлер орналасқан. Ауыл шаруашылығына пайдаланылатын жерлерден өзге, қаланың құлдыраған аймақтарының маңында жүк көліктерінің тұрақтары, стриптиз клубтары және жартылай ауылдық бизнестер де орналасқан. 2010 жылы Шығыс Сент-Луис қауымдық бағбандар қозғалысы Солтүстік Сент-Луисте жасалғандай, "қалалық шаруашылық" үшін жер учаскелерін дамытуды бастады. Детройттың бос жерді жасыл дамыту үшін жоспарлы пайдалануынан шабыттанған қауымдық бірлестіктер, коммерциялық емес ұйымдар мен университеттер Шығыс Сент-Луисте жасыл дамытуды іске қосу үшін бірлесіп жұмыс істеді.

Археологиялық қалдықтар

1990 жылдардың басында 55/70 мемлекетаралық тас жолының құрылысына байланысты археологиялық зерттеулер мен қазба жұмыстары Шығыс Сент-Луис аймағында маңызды тарихқа дейінгі құрылыстардың іздерін аңғарды. Еуропалықтар мен американдықтар алғаш рет осы аймаққа қоныстанған кезде өзеннің екі жағында да көптеген топырақ үйінділері болғандығы туралы хабарлар тараған. Айынықса, Сент-Луис және оның шығыс жағындағы осы мәдени ескерткіштердің көпшілігі даму барысында жоғалып кетті. Иллинойс штатының зерттеушілері бірнеше топырақ үйінділерінің қалдықтарын тапты. Шығыс Сент-Луис аймағында Азамат соғысына дейін 50 үйінді картаға түсірілген, қазіргі таңда жетісі ғана көрініп тұр. Ең ірісінің биіктігі бастапқыда 12 метрге жететін болса, ал ауданы футбол алаңындай болған. Бұл үйінділердің маңынан зерттеушілер жерлеу үйінділерінің, үлкен алаңның, ағаштан жасалған қорғаныс қабырғасының және басқа да бірнеше Миссисиппи мәдениетінің құрылыстарын тапты. Бұл оның қасиетті орын болғандығын көрсетеді. Бүгінде бұл тарихи орын Шығыс Сент-Луис үйінділері орталығы деп аталады. Штат және Иллинойс университеті Шығыс Сент-Луис қаласымен және кәсіпорындармен бірлесіп үйінділер мен артефакттарды мұралық туризмді дамыту үшін пайдалануға бағытталған жобаларды іске асыруға тырысуда. Ол Миссисипи мәдениетімен салынған, ол Огайо және Миссисипи өзендерінің аңғарларына тараған. Бұл аймақтағы өркендеуі шамамен 1100-1200 жылдарға дейін созылған, ал жақын орналасқан Кахокияның маңызды орталығы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген, қазіргі Коллинсвилл қаласының шегінде орналасқан. Бұл күрделі қалалық орталықта шамамен 20 000 адам тұрған, ол Шығыс Сент-Луистен 8 шақырым қашықтықта жатыр. 2012 жылы Миссисипи өзені арқылы салынып жатқан Стэн Музиал көпірінің құрылысына байланысты археологиялық жұмыстардың нәтижесінде қазіргі Шығыс Сент-Луис аймағында 900 жыл бұрын құрылған, бірақ бұрын белгісіз болған Кахокияның қалашығының артефакттары мен іздері табылды. Бұл орын 19 ғасырда картаға түсірілмеген және бұрын белгісіз болған. Миссисиппи мәдениетіне қатысты орын қазіргі таңда өнеркәсіптік дамылмаған аймақта орналасқан. Зерттеушілер 1000-нан астам тұрғын үйлердің және пирамида тәрізді топырақ үйіндісінің негізін тапты. Бұл қауым өркендеген кезде, осындай үйінділердің ондаған болғандығын тұрғын халқының саны көрсетіп тұр. Осы орынның табылуы ғалымдарды Миссисиппи мәдениетінің Кахокиядағы және аймақтағы жалпы санына қатысты бағалауларын арттыруға итерді, қазіргі таңда олардың саны шамамен 20 000 адамға жетеді деп есептеледі. Олар бүкіл аумақты қазуға уақыт таппады. Бұл жер жеке меншікте және даму барысында жойылу қаупі бар.

In the early 1990s, archeological surveys and excavations prior to construction of Interstate 55/70 revealed evidence of important prehistoric structures in the East St. Louis area. Both sides of the river had earlier been reported as having numerous earthwork mounds when Europeans and Americans first settled in the area. Unfortunately, most of these cultural treasures in St. Louis and on the east side were lost to development. Illinois researchers discovered the remains of several earthwork mounds. In the East St. Louis area, 50 mounds had been mapped before the Civil War, and seven remain visible today. The largest is estimated to have been originally 40 feet (12 m) high and would have nearly covered a football field. Around the remains of this mound, researchers have discovered evidence of burial mounds, a large plaza, a wooden defensive palisade and several other Mississippian culture structures. These indicate that it was a ritual center. The prehistoric site is now called the East St. Louis Mound Center. The state and University of Illinois are trying to develop coordinated projects with East St. Louis and businesses to use the mounds and artifacts as attractions for heritage tourism. It was built by the Mississippian culture, which extended throughout the Ohio and Mississippi valleys. It reached its peak in this region about AD 1100–1200 at the nearby major center of Cahokia, a designated UNESCO World Heritage Site within the present day boundaries of Collinsville. A complex urban center estimated to have had a population of perhaps 20,000, this site is about 5 mile (8 km) from East St. Louis. In 2012, archeological work prior to construction of the Stan Musial Bridge across the Mississippi discovered artifacts and evidence of a formerly unidentified 900 year old suburb of Cahokia in present day East St. Louis. This site had not been mapped in the 19th century, and was unknown. The Mississippian culture site is in a present industrial wasteland. Researchers found evidence of more than 1,000 dwellings and the base of an earthen pyramidal mound. It would have been one of dozens of mounds when the community was active, based on the size of the residential population of this site. Discovery of the site led scholars to increase their estimates of the total population of the Mississippians at Cahokia and in the area, now thought to have been about 20,000. They did not have the time to excavate the entire area. It is on private land and subject to risk of destruction by development.

География

Шығыс Сент-Луис (38.616, −90.133) координаталарында орналасқан. 2010 жылғы халық санауы бойынша, Шығыс Сент-Луистің жалпы ауданы 14,37 шаршы миль (37 км²), оның ішінде 13,99 шаршы миль (36 км²), немесе 97,36 пайызы құрлық, ал 0,38 шаршы миль (1 км²), немесе 2,64 пайызы су.

Климат

Шығыс Сент-Луис, Оңтүстік Иллинойс сияқты, Кёппен классификациясы бойынша ылғалды субтропиктік аймаққа жатады, онда ыстық, ылғалды жаздар мен салқын қыстар болады. 1954 жылдың 14 шілдесінде Шығыс Сент-Луисте температура Миссисипи өзенінің шығысында Америкада тіркелген ең жоғары температураға жеткен деген мәлімдеме бар. Бірақ, қалада ауа райы станциясы болмағандықтан, бұл ресми рекорд деп есептелмейді.

Көлік

Шығыс Сент-Луисте бес Сент-Луис MetroLink станциясы бар: Шығыс Риверфронт, 5-ші және Миссури, Эмерсон Парк, JJK орталығы және Вашингтон Парк. Interstate 55, Interstate 64, Interstate 70 және АҚШ 40-шы бағыты Шығыс Сент-Луис қаласынан өтеді және Поплар көшесіндегі көпір мен Стэн Музиал көпірі арқылы Сент-Луис қаласымен байланысады. Істен шығарылғанға дейін, әйгілі 66-шы АҚШ бағыты да осы магистральдармен бірге жүрген. Сонымен қатар, АҚШ-тың 50-ші бағыты да 255-ші магистральмен бірге жүру үшін қайта бағытталғанға дейін осы магистральдармен бірге жүрді. Ең жақын әуежай – Сент-Луис қалалық әуежайы, ол жақын орналасқан Иллинойс штатының Кахокия қаласында, Шығыс Сент-Луистің оңтүстігінде орналасқан.

2000 жылғы халық санағы

2000 жылғы халық санауы бойынша қалада 31 542 адам, 11 178 шаруашылық және 7 668 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады, ал тұрғын үй бірліктерінің орташа тығыздығы болды. Қала тұрғындарының этникалық құрамы: 97,74% – қара немесе афроамерикалықтар, 1,23% – ақтар, 0,19% – американдық индейлер, 0,08% – азиялық американдықтар, 0,03% – Тынық мұхиты аралдарынан келгендер, 0,19% – басқа ұлттар, ал екі немесе одан көп ұлт өкілдері 0,55% құрады. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 0,73% құрады. 11 178 шаруашылықтың 33,2% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 21,9% – бірге тұратын жұбайлар, 40,6% – күйеуі жоқ әйелдер басқаратын шаруашылықтар, ал 31,4% – отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 27,8% жеке адамдардан тұрды, ал 10,4% – 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мүше саны 3,80, ал отбасының орташа мүше саны 4,02 болды. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 18 жасқа дейінгілер – 32,8%, 18-24 жас аралығындағылар – 9,7%, 25-44 жас аралығындағылар – 24,6%, 45-64 жас аралығындағылар – 20,3%, ал 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендер – 12,5%. Орташа жас 31 жасқа тең. Әр 100 әйелге 81,5 еркек, ал 18 жастан асқан әйелдердің әр 100-іне 72,5 еркек шамасында келді. Шаруашылықтың орташа жылдық табысы 21 324 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 24 567 доллар құрады. Ер адамдардың орташа табысы 27 864 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 21 850 доллар болды. Жан басына шаққандағы орташа табыс 11 169 долларды құрады. Отбасылардың 31,8% және халықтың 35,1% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 48,6% және 65 жастан асқандардың 25,2% кедейлікте өмір сүрді.

Үкімет және инфрақұрылым

Қала сайланған мэр және қалалық кеңес тарапынан басқарылады. Шығыс Сент-Луисте Лесси Бейтс Дэвис аудандық үйі, Католиктік қалалық бағдарламалар, Христиандық іс-қимыл орталығы, және Delta Sigma Theta әйелдер қауымының Delta Childcare балалар бағдарламасы, Шығыс Сент-Луис түлектер бөлімі, Джеки Джойнер Керси қоры сияқты бірнеше әлеуметтік қызметтер ұйымдары қызмет етеді. Иллинойс штатының Түзету департаменті басқаратын Оңтүстік-Батыс Иллинойс түзеу мекемесі Шығыс Сент-Луистің жанында орналасқан және бірқатар жұмыс орындарын ұсынады.

Өрт сөндіру бөлімі

Шығыс Сент-Луис қаласын 31 кәсіби, жалақы алатын қалалық өрт сөндірушілер қорғайды. Олар үш операциялық бөлімге ұйымдастырылған: Әкімшілік, Өрт сөндіру/Қауіпті азайту және Өртке қарсы іс-қимыл/Өрт сөндіруді тергеу. Департамент қаладағы үш өрт сөндіру станциясынан жұмыс істейді: 17-ші көше мен Линкольн даңғылындағы 422-ші машина, 17-ші көше мен Орталық даңғылдағы 425-ші машина және 419-шы баспалдақ, ал 72-ші көше мен Мемлекеттік көшедегі 426-шы машина. Департамент бастығы – Джейсон Блэкмон. Шығыс Сент-Луис өрт сөндіру бөлімі қаланың проблемаларына байланысты қайта-қайта бюджет қысқаруларына ұшырағандықтан, қорғау және қызмет көрсетуде қиындықтарға тап болды. 2013 жылдың мамыр айында шамамен 22 өрт сөндіруші жұмыстан босатылды. Ұлттық өрт есебіне сәйкес, Шығыс Сент-Луис өрт сөндіру бөліміне келіп түсетін барлық жедел шақырулардың шамамен 49 пайызы ғимараттардағы өрттерге қатысты.

Білім

Қалаға Шығыс Сент-Луис 189 мектеп округі қызмет көрсетеді. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, округте ерте балалар оқу орталығы, 5 бастауыш мектеп, 2 орта мектеп және бір жоғары мектеп, яғни Шығыс Сент-Луис жоғары мектебі жұмыс істейді. 1998 жылға дейін Шығыс Сент-Луис Линкольн жоғары мектебі де қаланың бір бөлігіне қызмет көрсеткен. Беллвилл Рим-католик діншілігіне қарасты бір католик K–8 мектебі бар, ол – Сестра Тео Боуман католик мектебі. Бұрын төрт католик бастауыш мектебі болған: Сент-Жозеф, Сент-Мартин Турский, Сент-Патрик, Сент-Филип, Ұлы періштелер және Сент-Адалберт. 1989 жылы олар Сент-Филип орналасқан жерде Боуман мектебі болып бірікті. 1894 жылдан бастап, Қасиетті Тереза академиясы Қасиетті Қан сестерімен жас қыздарға арналған жоғары мектеп ретінде құрылды. Мектеп 1974 жылы жабылды. 1929 жылы Орталық католик ұлдар жоғары мектебі құрылды, ал 1953 жылы оның атауы Ассумпция жоғары мектебіне өзгертілді. 1974 жылы Қасиетті Тереза академиясы жабылғаннан кейін әйелдер Ассумпцияға қабылданды. Кейіннен 1989 жылы Ассумпция мектебі де жабылды.

Медиа

Бір телеарнаға лицензия берілген, бірақ қаладан хабар тарату жүргізбейді: Ion Television телеарнасының WRBU (46-арна) филиалы, ол бүкіл Сент-Луис аймағын қамтиды. Бұрын ол Сент-Луис қаласының UPN және MyNetworkTV телеарнасының филиалы болған. FM диапазонында спорттық WXOS (101.1) және коммерциялық емес, заманауи христиан музыкасы эфирін таратушы WCBW (89.7) станциялары Шығыс Сент-Луиске лицензияланған. Metro East Journal газеті, бастапқыда East St. Louis Journal деп аталған, 1888 жылдан 1979 жылға дейін қалада жарық көрген. East St. Louis Monitor газеті 1963 жылы құрылған. Ол жергілікті жаңалықтар мен шаралар туралы ақпараттарды ұсынады.

Қылмыс

2007 жылы "Кісі өлтіруді зерттеу" журналында жарияланған зерттеуде "Шығыс Сент-Луис қаласында зорлық қылмыстарының деңгейі тұрақты түрде жоғары болып келеді және жыл сайынғы адам өлтіру көрсеткішінің саны айтарлықтай деңгейде қалып отыр" деп көрсетілген. 2013 жылы Шығыс Сент-Луистегі жан басына шаққандағы адам өлтіру көрсеткіші ұлттық орташа көрсеткіштен шамамен 18 есе жоғары болды және АҚШ-тағы кез келген қаламен салыстырғанда ең жоғары көрсеткішті құрады. ФБР-дің бірыңғай қылмыс есебіндегі мәліметтерге сәйкес, 2015 жылы Шығыс Сент-Луисте (халық саны 26 616 адам) 19 дерекке адам өлтіру және қасақана емес кісі өлтіру, 42 дерекке зорлау, 146 дерекке қарақшылық, 682 дерекке аса ауыр шабуыл және 12 дерекке өрт қою тіркелді. 2016 жылы NeighborhoodScout ұйымы жүргізген рейтинг бойынша, Шығыс Сент-Луис АҚШ-тағы кез келген қаладан жоғары кісі өлтіру деңгейіне ие болды.

Басқа дереккөздер

Хипс, Уиллард Эллисон. "Көңілі тоқтаудың нысанасы: Негрлер". Көтерілістер, АҚШ, 1765–1970. Нью-Йорк: The Seabury Press, 1970. 108–117 беттер. Козол, Джонатан. "Миссисипидегі өмір". Зор теңсіздіктер: Америка мектептеріндегі балалар. Crown, 1991. 7–39 беттер. "Жасырақы толқулар Шығыс Сент-Луисте өрт сөндіріп, көптеген негрлерді атқан немесе асып өлтірген; қаза болғандардың саны 20-дан 76-ға дейін бағаланды". "Нью-Йорк Таймс" газеті, 3 шілде, 1917 жыл.