Кіріспе
1945 жылғы Манитоба облыстық сайлауы 1945 жылдың 15 қазанында Канаданың Манитоба провинциясының Заңнамалық жиналысының депутаттарын сайлау үшін өтті. Сайлау Либералдық-прогрессивтік партиясы жетекшілігіндегі қолданыстағы коалициялық үкімет үшін үлкен жеңіс болды. 1945 жылғы облыстық сайлау 1941 жылғы бұрынғы сайлаудан күрт өзгеше болды. 1941 жылғы сайлауда провинцияның төрт заңды саяси партиясы коалициялық үкімет құрған. Коалициялық серіктестер кейбір сайлау округтерінде бір-біріне қарсы шықса да, соңғы нәтиже күмәнді болған жоқ. 1945 жылға қарай коалиция үш партияға дейін азайды. Басты партия Либералдық-прогрессивтік партия болды, оның төрағасы премьер-министр Стюарт Гарсон еді. Эррик Уиллистің Прогрессивтік консервативтік партиясы (бұрын Консервативтік партия деп аталған) үкіметтегі кіші серіктес болды, ал кішкентай Әлеуметтік несие лигасы және бірнеше тәуелсіздер де коалицияны қолдады. Әлеуметтік-демократиялық Ұжымдық Ұлттар Федерациясы (CCF) 1943 жылы коалициядан шығып, келесі екі жылда үлкен танымалдылыққа ие болды. Бұл партия 1945 жылы коалициялық үкіметке басты оппозиция болды. Томи Дугластың CCF 1944 жылы көршілес Саскачеван облысында үлкен жеңіске жеткен соң, көптеген адамдар Манитоба партиясының үкімет құруға мүмкіндігі бар деп ойлады. Коммунистік Еңбекші-прогрессивтік партия да коалицияға қарсы сайлауға қатысты. Канада Коммунистік партиясына 1941 жылы тыйым салынғандықтан, сол кездегі депутат Билл Кардаш және осындай кандидаттар 1943 жылдан бастап «Еңбекші-прогрессивтік партиясы» деген атпен сайлауға түсті. Канаданың жаңартылған Социалистік партиясы да Виннипегте бір кандидатты тікелей ұсынды. CCF науқан барысында көптеген қиындықтарға тап болды. Оның екі мүшесі, Дуайт Джонсон мен Бересфорд Ричардс коммунистік көзқарастарды ұстанады деп айыпталды және «Тәуелсіз CCF» кандидаттары ретінде қайта сайлануға тырысып, партиядан шығып кетті. Партия мүшелері Джонсон мен Ричардстың ұстанымдары бойынша бөлінді, сондықтан CCF науқанға бөлінген күйде кірді. Партия сонымен қатар күтпеген техникалық мәселелерге тап болды: кейбір кандидаттар тіркеуді кешіктіргендіктен, тіркеу нысандарына жеткіліксіз қол қойылғандықтан және басқа да себептермен науқан жүргізе алмады. Сайлаудың нәтижесі коалицияның үлкен көпшілік дауысқа ие болуы болды. Жиырма бес Либералдық-прогрессивші, он үш Прогрессивтік консерватор, екі Әлеуметтік несиеленуші және үш тәуелсіз коалицияшы сайланды. Бұл коалицияға 57 орынның 43-ін берді. Коалиция мүшелерінің көпшілігі ауылдық сайлау округтерінен шықты. Ұжымдық Ұлттар Федерациясы Виннипегте он орынның төртеуін жеңіп алды, бірақ провинцияның қалған бөлігінде осы жетістікті қайталай алмады. Партия бұрынғы сайлаудағы үш орынға қарағанда бар болғаны тоғыз орынды жеңіп алды. CCF тәуелсіз кандидат ретінде қайта сайланған Ричардс кейіннен он мүше ретінде фракцияға қайта қосылды. CCF басқа партияларға қарағанда көбірек дауыс алды, бірақ бұл іс жүзінде маңызды болған жоқ: коалицияның біріктірілген дауысы CCF дауысынан әлдеқайда жоғары болды және кейбір коалициялық орындар қарсылықсыз жеңіп алынды. Еңбекші-прогрессивтік партиясының жетекшісі Билл Кардаш та Виннипегтегі орынды жеңіп алды, сондай-ақ тәуелсіз солшыл Льюис Стаббс та жеңіске жетті. Бұрынғы сайлаулардағыдай, барлық сайлаушылар басымдықпен дауыс берді. Он депутат бүкіл қалалық Виннипег округінде бір мандатты ауыстыру арқылы сайланды; қалған депутаттардың барлығы тікелей дауыс беру арқылы сайланды.
The 1945 Manitoba general election was held on October 15, 1945 to elect Members of the Legislative Assembly of the Province of Manitoba, Canada. The election was a landslide majority government for the incumbent coalition government led by the Liberal Progressive Party. The 1945 provincial election was extremely different from the previous election, which was held in 1941. In the 1941 election, the province's four legal political parties were united in a coalition government—and while coalition partners ran against one another in some constituencies, the final outcome was never in doubt. By 1945, the coalition had been reduced to three parties. The dominant party was the Liberal Progressive Party, whose leader was Premier Stuart Garson. The Progressive Conservative Party of Errick Willis (formerly called the Conservative Party) was the junior partner in government, while the small Social Credit League and some independents also supported the coalition. The social democratic Co operative Commonwealth Federation (CCF) left the coalition in 1943, and experienced a surge in popularity over the next two years. This party was the primary opposition to the coalition government in 1945. When Tommy Douglas's CCF won a landslide election victory in 1944 in neighbouring Saskatchewan, many believed that the Manitoba party had a chance of forming government. The communist Labour Progressive Party also ran in the election, against the coalition. The Communist Party of Canada had been banned in 1941 so sitting MLA Bill Kardash and candidates of that ilk ran under the label "Labour Progressive Party" starting in 1943. A revived Socialist Party of Canada also fielded one candidate in Winnipeg. The CCF experienced numerous difficulties during the campaign. Two of its incumbent members, Dwight Johnson and Beresford Richards, were accused of holding communist sympathies, and broke from the party to seek re election as "Independent CCF" candidates. Party members were divided on the positions held by Johnson and Richards, and the CCF entered the campaign in a divided state. The party also suffered a series of unexpected technical problems: some candidates were unable to campaign because of late nomination filing, insufficient signatures on their nomination forms, and related reasons. The result of the election was a landslide majority government for the coalition. Twenty five Liberal Progressives and thirteen Progressive Conservatives were elected, along with two Social Crediters and three independent coalitionists. This gave the coalition forty three of fifty seven seats. Most of the coalition's members were from rural constituencies. The Cooperative Commonwealth Federation won four of ten seats in Winnipeg, but could not duplicate this success in the rest of the province. The party won only nine seats in total, up from three in the previous election. Richards, who was re elected as an Independent CCF candidate, later rejoined the caucus as a tenth member. The CCF actually received more votes than any other party, but this meant little in practical terms: the combined coalition vote was well above the CCF total, and some coalition seats were won by acclamation. Labour Progressive Party leader Bill Kardash also won a Winnipeg seat, as did independent leftist Lewis Stubbs. Like previous elections, all the voters cast preferential votes. Ten MLAs were elected in city wide Winnipeg district through Single transferable vote; all other MLAs were elected through Instant runoff voting.
Нәтижелер
Манитобаның жалпы сайлауы (15 қазан, 1945)
Партия басшысы Бірінші басымдық дауыстар Орын саны Дауыстар % FPv (Бірінші басымдық дауыстар) ± (п.б.) Кандидаттар (Әр партиядан сайлауға түскен кандидаттардың жалпы саны) 1941 Сайланған Өзгеріс (2016 жылғы сайлаудан 2020 жылғы сайлауға орын санының өзгеруі)
Коалиция кандидаттары
Стюарт Гарсон 70,475 32.2 3.5 34 27 252
Эрик Уиллис 34,819 15.9 0.1 28 12 131
6,384 2.9 8.6 75 32 3,248 1.5 1.5 3 – – – 8 24 0.4 0.4 1 – – – 2,953 1.3 0.3 23 21
Коалицияға қарсы кандидаттар
Сеймур Фермер 73,988 33.8 16.5 39 39 61,548 0.7 4.9 2 – – – 4.4 – 3 – 3 9,420 4.3 0.2 31 11 10,566 4.8 1.8 13 11 4,394 2.0 2.0 2 – 11 22 20.1 0.1 1 – – – 0.5 – – – – 0.4 – – –
Жарамды 218,841 100.0 – 135 55 55 –
Қолданылмаған 1,906
Жалпы дауыс саны 220,747
Тіркелген сайлаушылар / Қатысу 397,527 55.1
Жүргізу бойынша нәтижелер
Қалың әріптермен жазылған есімдер – дауыс берусіз қайта сайланған мүшелерді көрсетеді. Еңкейтілген әріптермен жазылған есімдер – Антикоалициядан сайланған кандидаттарды көрсетеді. Қайта сайланғандар * белгісімен көрсетілген.