Франсис Маклинток: Футболшы және жаттықтырушының өмірбаяны

Кіріспе

Шотланд футболшысы және жаттықтырушысы Фрэнсис Маклинток (28 желтоқсан 1939 жылы туған) – шотландтық бұрынғы футболшы, футбол жаттықтырушысы және кәсіпкер.

Ерте өмір

Маклинток Глазго қаласындағы Сэндифолдс көшесінде дүниеге келді және Горбальс ауданындағы Оатлендс аймағында өсті. Ол тазалаушы Кэтрин мен уақытша жұмыс істейтін Арчи Маклинтоктың ұлы еді, және үлкен әпкесі Джинмен бірге кедейлікте өсті. Ол католик дінінде тәрбиеленді және жергілікті католик мектебіне, Сент Бонавентураға қатысты. Глазгодағы діни араздыққа қарсы болды.

Клубтық мансап

Маклинток 15 жасында шотландиялық "Юниорс" клубында, жергілікті "Шоуфилд" клубында жартылай кәсіби карьерасын бастады. Апта ішінде ол суретші-және әрлеушінің шәкірті болып жұмыс істеді. Ұзаққа соқпай ол шотландиялық және ағылшын клубтарының назарына ілікті, бірақ тәжірибе алу үшін Жоғарғы лигаға қайта жіберілмей, шотландиялық клубқа қосылғысы келмегендіктен ағылшын клубына қосылуға бекінді.

Лестер Сити

Ол 1956 жылдың желтоқсанында «Лестер Сити» клубымен сәтті сынақтан өтті және 17 жасқа толған күні оған жартылай уақыттық келісімшарт ұсынылды, ал «Шоуфилд» клубы 400 фунт стерлинг көлемінде төлем алды. Анасының талабы бойынша ол «Лестерде» сурет салу және әрлеу мамандығы бойынша шәкірттігін жалғастырды және келесі бес жыл бойы футбол ойнаумен қатар осы саламен айналысты. Ол клубта менеджер Дэйв Холлидейдің ықыласымен оңай бейімделді, себебі «Филберт Стрит» стадионындағы 27 ойыншы мен жаттықтырушының барлығы шотландықтар еді. Бастапқыда ол бойында кемшіліктері болған, бірақ өсу қарқынына ие болды және жұмысқа және жаттығуларға велосипедпен бара жатқанда аяқтарының бұлшық еттерін нығайтты. Шындығында, Маклинтоктың алғашқы дене бітімі Холлидейдің келісімшартты тоқтатуға ниеттенгенін көрсетті, бірақ оны жаттықтырушы Мэтт Гиллис көндірді, ол Маклинтоктың күн сайын қосымша жаттығулар жасағанын көрген еді. Бос уақытында ол сол аяғымен де жаттығу жасап, екі аяқты футболшы болуға тырысты. Гиллис Холлидейдің орнына менеджер болып тағайындалды және Маклинтокқа 1959-60 маусымындағы сегізінші ойында дебют жасауға мүмкіндік берді, бұл ойын «Блэкпулмен» 3:3 есебімен тең аяқталды. Ол негізгі құрамдағы орнын сақтап, екі рет «матчтың үздік ойыншысы» атағын жеңіп алды, бірақ «Арсеналдың» Джеки Хендерсонға жасаған дұрыс емес тәсілінен кейін оң тізесінде кең ауқымды хрящ зақымдануы анықталды және қауіпті хирургиялық операцияға жоспарланды, бірақ екінші пікір сұрағаннан кейін оған тек соқпақ диагнозы қойылды және ол он алты аптаға алаңнан шеттетілді. Ақпан айында ол жаңадан келген Ян Уайтті алмастырып, ойынға оралды және «Foxes» сапындағы алғашқы голын «Манчестер Юнайтедке» қарсы өткен 3:1 есебімен жеңіске жеткен матчта соқты. Ол әлі де тізесімен күресіп жатқандықтан, 1960-61 маусымының басында алаңға шыға алмады, бірақ қыркүйек айында «Сити» жақсы нәтижелер көрсеткен кезде негізгі құрамға қайта оралды, «Манчестер Юнайтедті» 6:0 есебімен жеңіп, «Арсеналды» үйде және сыртта жеңді, сондай-ақ «Вест Хэм Юнайтед» және «Ньюкасл Юнайтед» командаларына бес гол соқты. Олар «Уэмбли» стадионында «Тоттенхэм Хотсперге» қарсы 1961 жылғы ФА кубогының финалына өтті; финалдан бір күн бұрын Маклинток сурет салу және әрлеу жұмысының бір бөлігі ретінде жертөлені бояды. Ойынның басында Лен Чалмерстің жарақаттануы Маклинтоктың оң жартылайдан оң қақпашыға ауысуына себеп болды, ал он адамнан тұратын «Лестер» 2:0 есебімен жеңілді. Жазда ол суретші және әрлеуші ретінде біліктілік алды және толық уақытты футболға бағытталғандықтан жұмысынан кетті. «Ливерпуль» клубының менеджері Билл Шенкли оны сатып алуға ұсыныс жасады, бірақ «Лестер» клубының басқармасы одан бас тартты, сондай-ақ «Лидс Юнайтед» клубының менеджері Дон Реви де одан бас тартты. 1961-62 маусымы «Лестер» үшін кері қадам болды, себебі олар сегіз сатыға төмен түсіп, 14-орынға ие болды. Жарақаттан кейін Маклинток тек бір Еуропа кубогының жеңімпаздары кубогының ойынында, 1:1 есебімен аяқталған үйдегі матчта, болашақ жеңімпаздар «Атлетико Мадрид» клубына қарсы ойнады және Мадрид жеңіске жеткен «Эстадио Метрополитано де Мадрид» стадионында өткен кері матчта ойнауға мүмкіндік алмады. Жазда Маклинток пен қақпашы Гордон Бэнкс клубта жаңа келісімшартқа қол қоюдан бас тартты, себебі олар апталық жалақысын 10 фунт стерлингтен 30 фунт стерлингке дейін көтеруді талап етті. Бұл екеуі жергілікті баспасөз тарапынан осыншалықты қорланды, сондықтан Маклинток «Лестер Меркьюри» газетінің кеңсесіне барып, спорт редакторына өз жағдайын мәжбүрлеп жеткізді, содан кейін үш айдан кейін олар аптасына 28 фунт стерлингке келісті. 1962-63 маусымында ол Колин Апплтон және Ян Кингпен тиімді жартылай қорғаушылық серіктестік құрды және қатал қыс кезінде бірқатар ойындарды жеңіп, Футбол лигасын жеңуге тоғыз ұпай жеткен «Ice Kings» деп аталатын құрметті команданың құрамында болды. «Сити» бірінші дивизионда 5 ойын қалғанда көшбасшы болды, бірақ соңғы 5 ойында бір ғана ұпай жинады. Сондай-ақ, олар 1963 жылғы ФА кубогының финалына өту үшін ФА кубогында тамаша нәтижелер көрсетті және «Манчестер Юнайтедтен» бұрын фаворит ретінде танылды. Алайда Маклинток пен оның командаластары сол күні нашар ойнады, ал «Юнайтед» матчты 3:1 есебімен жеңді. Сәуір айында «Дабл» үшін жолға шыққан «Лестер» мамыр айының соңында төртінші орынға ие болды және кубоктың финалисі атанды. 1964-65 маусымының басында Маклинток «Лестер Ситидегі» келісімшартына және клубтың, оның пікірінше, амбициясының жетіспеушілігіне риза емес еді. Басқарма оған жаңа келісімшартқа қол қою үшін аптасына 80 фунт стерлинг ұсынғанымен, ол клубты басқа жерде «кубоктар мен шапкалар» жеңу мүмкіндігіне ие болу үшін тастап, ресми түрде трансфер сұранысын берді.

He had a successful trial with Leicester City in December 1956, and was offered a part time contract on his 17th birthday, with Shawfield receiving a £400 fee. At his mother's insistence, he continued his painting and decorating apprenticeship in Leicester, and would continue in the trade alongside playing football for the next five years. He found it easy to settle at the club as manager Dave Halliday and a total of 27 players and trainers at Filbert Street were Scottish. He was initially quite short but experienced a growth spurt, and gained extra leg muscles as he cycled to and from work and training. In fact McLintock's initial physique meant Halliday was keen to terminate his contract, but he was persuaded not to by coach Matt Gillies, who had witnessed the extra training McLintock put in every day. In his spare time he also trained with his left foot to become a two footed player. Gillies replaced Halliday as manager, and handed McLintock his debut eight games into the 1959–60 season, a 3–3 draw with Blackpool at Bloomfield Road. He kept his first team place and picked up two man of the match awards but after a mistimed tackle on Arsenal's Jackie Henderson he was initially diagnosed with extensive cartilage damage in his right knee and was scheduled in for a risky surgical procedure, but after demanding a second opinion he was diagnosed with a sprain and was sidelined for sixteen weeks. He returned to action in February after replacing new signing Ian White in the starting eleven, and scored his first goal for the Foxes in a 3–1 victory over Manchester United. He was still struggling with his knee so missed the start of the 1960–61 season, but was returned to the starting line up in September as City began to put a good set of results together, beating Manchester United 6–0, Arsenal home and away, and putting five goals past both West Ham United and Newcastle United. They went on to reach the 1961 FA Cup final against Tottenham Hotspur at Wembley Stadium; the day before the final McLintock painted a cellar as part of his painting and decorating job. An injury sustained by Len Chalmers early in the game meant that McLintock was shifted from right half to fill in at right back, and ten men Leicester fell to a 2–0 defeat. In the summer he qualified as a painter and decorator, and immediately quit his job to focus on full time football. Liverpool manager Bill Shankly made a transfer bid for him, but was rebuffed by the Leicester board, as was Leeds United manager Don Revie. The 1961–62 campaign represented a step back for Leicester as they dropped eight places down to 14th place. Injury meant McLintock featured in only one European Cup Winners' Cup game, a 1–1 home draw with eventual winners Atlético Madrid, and prevented him from playing in the reverse fixture at the Estadio Metropolitano de Madrid, which Madrid won. In the summer, McLintock and goalkeeper Gordon Banks refused to sign new contracts at the club as they demanded a £10 a week raise to £30 a week – the pair were vilified in the local press to such an extent that McLintock went into the offices of the Leicester Mercury to forcibly put his case across to the sports editor – and eventually after three months they settled for £28 a week. During the 1962–63 season he forged an effective half back partnership with Colin Appleton and Ian King and was part of the revered "Ice Kings" team which won a series of games over the course of the brutal winter and came within nine points of winning the Football League. City were top of the First Division with five games to go but picked up only one point from these final five games. They also had an excellent run in the FA Cup to reach the 1963 FA Cup final, and were installed as favourites ahead of Manchester United. However McLintock and his teammates were poor on the day, and United won the match 3–1. Having been on course for the Double in April, Leicester ended May with a fourth place finish and as runners up in the cup. Early in the 1964–65 season, McLintock was still unhappy with his contract at Leicester City and with what he perceived to be the club's lack of ambition. Despite the board relenting and offering him £80 a week to sign a new contract, he had already made up his mind to leave the club in favour of the chance to win "cups and caps" elsewhere and put in a formal transfer request.

Арсенал

1964 жылдың қазан айында Маклинток «Арсенал» клубымен клубтық рекордтық 80,000 фунтқа келісімшарт жасасты. Ол «Хайбериде» дебюттік ойынында нашар өнер көрсетті, нәтижесінде «Ноттингем Форест» клубының ойыншысы Джон Барнвеллге гол соғуға мүмкіндік берді – иронияға орай, Барнвелл «Арсеналдан» Маклинтоктың трансферін қаржыландыру үшін сатылған еді. Ол оңай гол соқты. Менеджер Билли Райттың команда үшін нақты ойын жүйесі жоқ екенін ол байқады және Маклинток клубқа қосылғанына көп ұзамай өкінді, өйткені оның алғашқы төрт ойыны жеңіліспен аяқталды. 1964–65, 1965–66 және 1966–67 маусымдарында нашар формада болғанына қарамастан, «канонерлер» ортаңғы кестеде күрескен кезде ол тұрақты түрде негізгі құрамда ойнады. Ол клубтың формасын қызыл және ақ түстен толығымен қызыл түске өзгертуді талап етті, бұл бұрынғы жылдардағы өте табысты қызыл және ақ «Арсенал» командаларының деңгейіне жетпеудің ықпалын жою мақсатында жасалды; алайда эксперимент 1966–67 маусымында ғана жалғасты, содан кейін «Арсенал» қызыл және ақ түске қайта оралды. Клуб басшылығына наразы болған ол трансфер сұранысын берді, бірақ басқарма оны қабылдамады. Берти Ми мен Дэйв Секстоннан құралған жаңа басқарушылық дуэт команданы жақсартуға баяу көшті, нәтижесінде «Арсенал» 1967–68 маусымында тоғызыншы орынға көтерілді. Секстон кеткеннен кейін Дон Хоу негізгі команданың жаттықтырушысы болып тағайындалды және команданың жаттығу әдістерін жетілдіруді жалғастырды. Олар 1968 жылы «Уэмбли» стадионында Лига кубогының финалына жетті, бірақ «Лидс Юнайтед» командасы 1:0 есебімен жеңіске жетті, ал Маклинток қақпашы Гэри Спрейкке жасаған фолы үшін гол есептелмеді. Жазда ол «Арсеналдың» жылдың үздік ойыншысы атанды және оның алғашқы төрт жылдық келісімшарты аяқталды. 1968–69 маусымында ол Терри Ниллден кейін команда капитаны болып тағайындалды және жаңа төрт жылдық келісімшартқа қол қойды. Екінші маусымда «Арсенал» Лига кубогының финалына жетті, ал қарсыластары «Свиндон Таун» үшінші дивизиондағы команда болғандықтан, Маклинток «Уэмблиге» төртінші рет келгенде кубокты жеңіп алатынына сенімді болды. Алайда «Свиндон» қосымша уақыттан кейін 3:1 есебімен жеңіске жетті, ал Маклинток грипптің командаға, оның ішінде оған және тағы бес ойыншыға әсер еткенін, сондай-ақ жылқы көрмесінің алаңды бұзғанын айыптады. Бұл көңіл көншілік олардың лигадағы формасына әсер етпеді, олар төртінші орынды алып, Inter Cities Fairs Cup-та орын алды. Ол 1969–70 маусымын ортаңғы қорғаушы ретінде бастады, алдыңғы маусымның соңында жарақат алған Питер Симпсонның орнын толтырды; бұл өз кезегінде Джордж Грэмге кері қайтып, жартылай алаңда ойнауға мүмкіндік берді. Маклинток пен Симпсон өте тиімді орта қорғаушылар жұбын құрды және көп ұзамай офсайд тұзағын меңгерді. Еуропада ол жарақаттанғандықтан алғашқы екі турдан қатыса алмады, бірақ «Руан» (Франция), «ФКМ Бакау» (Румыния) және «Аякс» (Нидерланды) командаларын жеңіп, бельгиялық «Андерлехт» клубына қарсы финалға өтті. «Арсенал» бірінші ойында «Констант Ванден Сток» стадионында 3:1 есебімен жеңілді, «Андерлехт» олардан басым түсті. Алайда олар «Хайбериде» есепті теңестіріп, ойынды 3:0 есебімен жеңіп, клубтың 17 жылдан бері алғашқы маңызды кубогын жеңіп алды. 1970–71 маусымында «Арсенал» клубының капитаны ретінде ол Футбол лигасы тарихында төртінші рет осы жетістікке қол жеткізді. «Сток Ситиге» 5:0 есебімен жеңілгеннен басқа, «Арсенал» өз жетістіктерін мықты қорғанысқа негіздеді және науқан кезінде он 1:0 есебімен жеңіске жетті. Олар титулды Солтүстік Лондон дербиіндегі қарсыластары «Тоттенхэм Хотсперге» қарсы «Уайт Харт Лейнде» 1:0 есебімен жеңіп алды, ал жеңіс голын Рей Кеннеди соқты. ФА кубогының финалында олар қосымша уақыттан кейін «Ливерпульді» 2:1 есебімен жеңді, ал жеңіс голын Чарли Джордж соқты. Науқанды аяқтау үшін Маклинток FWA жылдың футболшысы атанды. Кейінірек Маклинток «Арсенал» Дон Хоу «Уэст Бромвич Альбионды» басқаруға кеткеннен кейін ешқашан бұрынғыдай күшті болмағанын және командаға бейқамдық енгенін айтты. Ол жаңа бапкер Стив Бертеншоу командаға жеткілікті талапкер емес екенін және ойыншыларды назарда ұстай алмағанын сезінді. Жаңа рекордтық ойыншы Алан Боллға сәйкес, команданың табысына әкелген ойын стиліне сәйкес келмейтін ойынды қысымға түсіру тактикасы тоқтатылды. Маклинток қаңтар айында ойыншылармен ашық кездесу өткізді және жаттықтырушылардың қатысуын қаламады, бірақ команда өз деңгейі төмендегенін мойындаса да, кездесудің күтілген нәтижесі болмады. Олар Еуропа кубогынан «Аякс» командасының қолынан құтылды, Маклинток «Олимпиада» стадионында даулы пенальти берді. Олар 1971–72 жылғы лигалық науқанды бесінші орында аяқтады, чемпион «Дерби Каунтиден» алты ұпайға қалып қойды. «Арсенал» ФА кубогының финалына жетті, бірақ «Лидс Юнайтед» командасы 1:0 есебімен жеңіске жетті. Ол 1972–73 маусымының ортасында құрамнан шығарылды және Миге деген ашуын жасыра алмады. Ақпан айында ол жарақат алған Джефф Блоклидің орнына негізгі құрамға қайта оралды, бірақ Ми оның қайта оралуы уақытша екенін айтты. 1973 жылдың наурыз айында ол трансфер сұранысын берді, соның салдарынан клубтағы он жылдық қызметі үшін арнаулы ойынға қатысу мүмкіндігінен бас тартты.

In October 1964, McLintock was signed by Arsenal for a club record £80,000. He endured a poor début at Highbury, mishitting a back pass to allow Nottingham Forest's John Barnwell – who ironically had been sold by Arsenal to finance McLintock's transfer – to score an easy goal. He found that manager Billy Wright had no identifiable system of play and McLintock soon regretted joining the club as his first four games all ended in defeat. He was in poor form in the 1964–65, 1965–66 and 1966–67 seasons but remained a regular first team player as the Gunners struggled in mid table. He insisted that the club change strip from red and white to all red so as to rid the team of the stigma of failing to live up to the highly successful red and white Arsenal teams of previous years; the experiment lasted for just the 1966–67 season before Arsenal reverted to red and white. Dissatisfied with the club's management, he put in a transfer request, which was denied by the board. The new management duo of Bertie Mee and Dave Sexton began to slowly turn the team around, and Arsenal improved to ninth place by the 1967–68 campaign. After Sexton's departure, Don Howe was promoted to first team coach and continued to improve the team's training methods. They reached the League Cup final at Wembley Stadium in 1968, but were beaten 1–0 by Leeds United, with Arsenal having an equalising goal ruled out after McLintock was judged to have fouled goalkeeper Gary Sprake. In the summer, he was named as Arsenal's Player of the Year and his initial four year contract came to an end. He was appointed as team captain for the 1968–69 season, taking over from Terry Neill, and signed a new four year contract. For the second successive season, Arsenal reached the League Cup final, and as opponents Swindon Town were from the Third Division, McLintock expected that he would finally secure a trophy on his fourth visit to Wembley. However, Swindon won 3–1 after extra time and McLintock blamed an influenza outbreak that affected him and five other teammates on the day and also blamed the Horse of the Year Show for ruining the pitch. The disappointment did not detract from their league form however, and they secured a place in the Inter Cities Fairs Cup with a fourth place finish. He started the 1969–70 season at centre half after initially filling in at the position for an injured Peter Simpson towards the end of the previous campaign; this in turn allowed George Graham to move back and play in midfield. McLintock and Simpson formed a highly effective centre back partnership, and soon mastered the offside trap. In Europe, he missed the first two rounds due to injury, before returning to the starting eleven for victories over Rouen (France), FCM Bacău (Romania) and Ajax (Netherlands) to reach the final against Belgian club Anderlecht. Arsenal lost 3–1 in the first leg at Constant Vanden Stock Stadium as Anderlecht outplayed them. They turned the tie around at Highbury though and won the game 3–0 and the tie 4–3 to secure the club's first major trophy in 17 years. He captained Arsenal to the Double in the 1970–71 season, in what was only the fourth time the feat had been accomplished in the history of the Football League. Aside from a 5–0 defeat to Stoke City, Arsenal built their success on a solid defence, and claimed ten 1–0 victories during the campaign. They secured the title with a 1–0 victory over North London derby rivals Tottenham Hotspur at White Hart Lane, Ray Kennedy scoring the winning goal. In the FA Cup final, they beat Liverpool 2–1 after extra time, with Charlie George scoring the winning goal. To complete the campaign, McLintock was named as FWA Footballer of the Year. McLintock later said that Arsenal were never the same force after Don Howe left to manage West Bromwich Albion in the summer of 1971, and that complacency crept into the squad. He felt that new coach Steve Burtenshaw was not tough enough on the squad and failed to keep the players focused. The pressing game was abandoned to suit new record signing Alan Ball, who was talented but did not fit the style of play that had brought the team success. McLintock held a clear the air meeting with the players in January, and asked the coaching staff not to attend, and though the team accepted that their standards had fallen the meeting still did not have the desired effect of improving performances. They exited the European Cup at the hands of Ajax, McLintock giving away a disputed penalty at the Olympic Stadium. They ended the 1971–72 league campaign in fifth place, six points behind champions Derby County. Arsenal did reach the FA Cup final, but were beaten 1–0 by Leeds United. He was dropped midway through the 1972–73 campaign, and reacted badly to the news by exploding with anger towards Mee. He returned to the first team in February following an injury to Jeff Blockley, but was told by Mee his return was only temporary. He made a formal transfer request in March 1973, and in doing so gave up the chance to be granted a testimonial game for ten years' service to the club.

Квинс Парк Рейнджерлері

Маклинток 1973 жылғы маусым айында «Квинс Парк Рейнджерс» клубымен 25 000 фунт стерлингке келісімшарт жасасты. Ол Бірінші дивизионда қалуды қалағандықтан «Вест-Бромвич Альбионнан» бұрын «QPR» клубына қосылуды жөн көрді. 1973–74 маусымында ол Терри Манчинимен орта қорғаушылардың құрамында, қақпашы Фил Паркс алдында және қанат қорғаушылары Дейв Клемент пен Ян Гиллардтың қасында ойнады. Бұл маусымда команданы басқарған Гордон Жагоның соңғы маусымында «Рейнджерс» турнир кестесінде сегізінші орынды иеленді. 1974–75 маусымынан бастап Дейв Секстон команданы басқарды және «Арсеналға» кеткен Манчинидің орнына Дэвид Уэббпен келісімшарт жасасты. Маклинток «Лофтс-Роудта» өткізген уақытын жақсы есте сақтайды және 1975–76 маусымында «Рейнджерс» елдегі ең жақсы футбол командасы болғанын айтты. 1976 жылғы наурыз айында «Рейнджерс» «Ливерпульмен» лига титулы үшін күресті, алда үш ойын қалғанда үш жеңіс командаға чемпиондыққа мүмкіндік беретін еді. Алайда, олар «Норвич Ситиден» жеңіліп, «Ливерпуль» қалған ойындарын жеңіп, чемпион атанды. Маклинток 1976–77 маусымында 53 ойынға қатысты, содан кейін 1977 жылғы мамыр айында карьерасын аяқтауды жариялады.

Халықаралық мансап

Маклинток 4 маусым күні Норвегияға қарсы өткен 4:3 есебімен аяқталған ойында Шотландия құрамасы сапында тұңғыш рет алаңға шықты, 78-ші минутта Дэйв Маккейді алмастырды. Шотландия құрамасы үшін үшінші ойынында, 13 маусым күні Испанияға қарсы өткен матчта ол 6:2 есебімен жеңіске жеткен кезде бір гол соқты. Дегенмен, ол осы ойыннан кейін сирек-сирек ғана алаңға шықты, себебі оң жақ жартылай қорғаушы позициясында Маккей, Пат Креран, Джон Грейг, Бобби Мердок, Пат Стэнтон және Билли Бременер одан басымдық танытты.

Лестер Сити

Маклинток өзінің алғашқы клубы «Лестер Ситиге» 1977 жылғы маусымда менеджер ретінде келді, Джимми Блумфилдтің орнын басып, ол «Foxes» командасын 1976–77 жылдары 11-орынға жеткізген еді. Ол шабуылшы Фрэнк Уортингтонды «Болтон Уондерерске» 20 000 фунт стерлингке сатты, себебі ойыншы банкрот болудан қашу үшін қол қою ақысы мен жоғары жалақыға мұқтаж болды. Оның орнына Алан Уэддлмен келісімшарт жасады, ол клуб үшін лигада тек бір гол соқты. Ол Эдди Келли, Дэвид Уэбб, Джордж Армстронг, Джефф Салмонс және Лэмми Робертсонмен де келісімшартқа отырды, олардың барлығы мансабының соңына таяп қалған еді. Ол Роджер Дэвис үшін 250 000 фунт стерлинг жұмсады, бірақ ол да «Филберт Стритте» сәтсіз өтті. «Сити» 26 матчтың ішінде тек бір рет жеңіске жетті. 1978 жылғы сәуірде қызметтен босатылды, Екінші дивизионға түсуі дерлік анық болды. Ол BBC телеканалында сарапшы ретінде жұмыс істеді, содан кейін 1982 жылғы желтоқсанда Терри Венаблс оны «Квинс Парк Рейнджерс» жастар командасының жаттықтырушысы етіп тағайындады.

Брентфорд

1984 жылдың ақпанында ол «Брентфорд» клубының басқарушысы болып тағайындалды, сол кезде команда үшінші дивизионда соңғы екінші орында тұрды. Оның ең табысты ойыншыларының арасында қорғаушы Терри Эванс, жартылай қорғаушы Энди Синтон және шабуылшы Робби Кук болды. 1987 жылдың шілдесінен 1990 жылдың ақпанына дейін ол «Миллуолл» клубында Джон Дочертидің ассистенті ретінде жұмыс істеді, «Арыстан» командасының екінші дивизионның чемпионы ретінде жоғары лигаға өтуіне көмектесті (1987–88 маусым).