Sparks тобының «Кимоно Май Хаус» альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Kimono My House – американдық рок-тобы Sparks-тың 1974 жылғы 1 мамырда Island Records лейблы арқылы шыққан үшінші студиялық альбомы. Бұл альбом олардың коммерциялық табысқа жеткен алғашқы жұмысы саналады және көптеп мақтауға ие болды. "This Town Ain't Big Enough for Both of Us" синглынан бұрын жарық көрген Kimono My House альбомы Ұлыбританияда 4-орынға, ал АҚШ-та 101-орынға дейін көтерілді. Көп жылдар өткен соң, Kimono My House Sparks тобының ең үздік туындыларының бірі және ең жақсы глэм-рок альбомдарының қатарында саналады.

Тарих

1973 жылы альбом жазылмас бұрын, Рон мен Расселл Мейл ағайындары глэм-рок көрінісіне қатысу үшін Ұлыбританияға көшіп бару туралы ұсынысты қабылдады. Бұрынғы құрам – Эрл Мэнки, Джеймс Мэнки және Харли Файнштейн британдық музыканттармен алмастырылды: Мартин Гордон бас гитарада, Адриан Фишер гитарада, ал Норман "Динки" Даймонд барабанда ойнау үшін топқа қосылды. Топ Island Records компаниясымен жазба шартқа отырды және 1974 жылы "Kimono My House" альбомын жазды. Мейл ағайындары Рой Вудтың альбомды продюсерлік жасауын қалағанмен, ол қол жетімді болмады, сондықтан оның орнына Мэфф Винвуд шақырылды. Винвуд 1974 жылдың соңында "Propaganda" альбомын шығару үшін топпен бірге жұмыс істеді.

Атау

Альбомның атауы – "Hasta Mañana, Monsieur" әнінен алынған бір шумақ, сонымен қатар Розмари Клуни орындаған "Come On a My House" әнінің атауымен ойын жасау. Дегенмен, джаз-гитарисі Дик Гарсияның 1956 жылғы "Гарсиядан хабар" альбомындағы "Kimona My House" трекінің атауында осыған ұқсас ойын бұрыннан қолданылған.

Дыбыс

Музыкалық тұрғыдан алғанда, Kimono My House дыбыстағы өзгерісті және Рон Мейлдің ән жазушылыққа баса назар аударуын білдірді (қазіргі кездегі сөзсіз жетекші ән жазушы). Sparks-тың Мэнкы ағайындыларымен бірлескен екі альбомы әртүрлі стильдерді қамтыған, сан алуан альбомдар болды, мысалы, Роджерс пен Хаммерштейннің "Do Re Mi" әні, кішкентай скрипка тобы орындаған "Here Comes Bob" және ағылшын мен француз тілдерін араластырған "The Louvre". Жаңа альбом Mael ағайындыларының ән жазуының попқа бейім жағын қамтыды, бұл бұрын "Wonder Girl" және "High C" сияқты әндерде айқын байқалған. Енді, жаңа британдық құрамының күрделі аранжировкалары және Уинвудтың қарапайым өндірісімен әндер көбірек назарға алынды. Альбом қазіргі танымалдылығын күшейткен глэм-роктың, әсіресе Рокси Мьюзик пен Дэвид Боуидің эксперименттік және электрондық дыбысының ағымына сәйкес келді. Әндердің мәтіні бұрынғысынан да ерекше және қызық болды. Поп-мәдениетке сілтемелер, ойын сөздер және Расселл Мейл көбінесе фальцетте орындаған ерекше жыныстық мазмұн Sparks-ты басқа топтардан ерекшелендірді. Поп әндерін күрделі мәтіндермен үйлестіретін олардың дыбысының ерекшелігі британдық тыңдаушылар үшін топты анықтады. Дыбыстың ажырамас бөлігі – Адриан Фишердің гитарада ойнауы және Мартин Гордонның Rickenbacker басы. Бұл екі білікті және жаңашыл музыканттың жаңа үлесі табысты формула құрады, ол Kimono My House альбомынан кейін өткен турнеге дейін сақталды, Гордон турнеден бұрын, ал Фишер одан кейін жұмыстан босатылды. Бұл кезеңде Sparks дыбысының тағы бір маңызды бөлігі Рон Мейлдің синтезаторы болды. Алдыңғы екі альбомында Рон негізінен Wurlitzer электронды фортепианосын қолданған, бірақ ол аспаптың турнелердің қиындықтарына төтеп бере алмайтынын, себебі ноталарды шығаратын металл жапырақшалар жиі бұзылатынын байқады. Топ Ұлыбританияға көшкеннен кейін Мейл RMI Electra Piano модель 300 сатып алды. Бұл аспапта үш негізгі дыбыс опциясы болды: фортепиано, орган және клавесин, бірақ Мейл Sparks-пен жұмыс істегенде тек фортепиано дыбысын қолданды. Дыбыстың сапасы Wurlitzer немесе Fender Rhodes-тан айтарлықтай төмен болғанымен, Мейл кейін Electra Piano-дағы фортепиано дыбысын "өте жаман" деп сипаттады. RMI турнелік музыкант үшін бірнеше маңызды артықшылықтарға ие болды. Электромеханикалық Wurlitzer және Rhodes-тан айырмашылығы, RMI толығымен қатты күйдегі аспап болды, әр нота өзінің арнайы LC осциллятор тізбегімен жасалған, сондықтан ол Wurlitzer-ге қарағанда берік және жеңіл болды, ал тон генераторларының тізбегі өте тұрақты болды және күйі бұзылмады, бұл Minimoog синтезаторы сияқты көптеген ерте электронды перформанс клавиатуралары үшін кең таралған мәселе болды. Electra Piano дыбысының қарапайымдылығын өтеу үшін Мейл аспапты Echoplex таспалық эхо блогы арқылы өткізді, оған ерекше "shimmer" эффектін берді, ол олардың "This Town Ain't Big Enough for Both of Us" атты хитінде жақсы естіледі. Рон Мейл: "Бұл мен үшін технология дыбысқа қандай да бір жұмбақтылық сыйлай алатынын сезінген алғашқы рет болды. RMI-де Echoplex болғанда қызықты дыбыс пайда болды. Шын мәнінде, таспалық эхо сәл тербеліп тұрды. Қазіргі уақытта осы дыбысты шамамен қайта жасауға болады, бірақ оны алу үшін ескі техника керек. Мен көне заттарды көп жинамаймын, бірақ мен сол Echoplex-ті сақтап қалдым, өйткені ол өте әдемі машина". Топтың физикалық келбеті де олардың бейнесіне үлкен үлес қосты. Рон мен Расселл өзінің ерекше имиджін пайдаланды, Ронның тіс щеткасы сияқты сақалды, қарапайым киімдері және көбінесе үнсіз мінез-құлқы кіші ағасының ұзын, иіліп тұрған шашы мен энергиялық және жарқын сахналық бейнесіне қарама-қарсы болды. Топтың дыбысы мен келбеті бірге сенсация тудырып, көпшілікке "бір түнде табысқа жеткен" сезімін берді. "Equator" әнінің соңында саксафонның дауысы сияқты естілетін дыбыс, шын мәнінде Рон Мейл ойнаған меллотрон.

Musically, Kimono My House represented a shift in sound and a focusing of Ron Mael's songwriting (now the indisputable lead songwriter). Sparks' two albums with the Mankey brothers had been diverse albums that featured a number of different styles, such as a cover of Rodgers and Hammerstein's "Do Re Mi", "Here Comes Bob", which was performed by a small string section, and "The Louvre", which mixed both English and French lyrics. The new album embraced the more pop oriented side of the Mael brothers' song writing, which had previously been evident in songs such as "Wonder Girl" and "High C". Now, with challenging arrangements by the new British line up and Winwood's simpler production, the songs were more focused. The album slotted in with the current popularity of glam rock—which was dominating the charts—in particular, the more experimental and electronic sound of Roxy Music and David Bowie. Lyrically, the songs remained unusual and humorous. The pop cultural references, puns and peculiar sexual content, sung often in falsetto by Russell Mael, set Sparks apart from other groups. The particularity of their sound, which matched pop songwriting with complex lyrics, defined the group to their UK audience. Integral to the sound was Adrian Fisher's guitar playing and Martin Gordon's sonorous Rickenbacker bass. The novel input of these two competent and innovative musicians constituted a successful formula which was maintained only until the tour which followed the release of Kimono My House, with Gordon fired before the tour and Fisher afterwards. The other key component of the Sparks sound in this period was Ron Mael's keyboard. On the previous two albums Ron had primarily used a Wurlitzer electronic piano, but he found that the instrument did not stand up well to the rigours of touring, because the metal reeds that generated the notes frequently broke. When the group relocated to the UK, Mael purchased an RMI Electra Piano model 300. This instrument had three basic sound options, a piano sound, an organ sound and a harpsichord sound, but Mael used only the piano sound for his work with Sparks. Although the tonal quality was markedly inferior to a Wurlitzer or a Fender Rhodes – Mael later described the piano setting on the Electra Piano as "incredibly terrible" – the RMI had several notable advantages for a touring musician. Unlike the electro mechanical Wurlitzer and Rhodes, the RMI was a completely solid state instrument, with each note generated by its own dedicated LC oscillator circuit, so it was both more robust and lighter than a Wurlitzer, and the tone generator circuits were very stable and did not drift out of tune, which was a common problem for many early electronic performance keyboards like the Minimoog synthesiser. To compensate for the very basic sound of the Electra Piano, Mael fed the instrument through an Echoplex tape echo unit, giving it the highly distinctive "shimmer" that features prominently on their breakthrough single "This Town Ain't Big Enough for Both of Us". Ron Mael: "It was the first time I was really aware that technology can give some kind of mystery to the sound. There was a kind of haunting quality to the RMI with the Echoplex. Real tape delay gave it a little of a wobbly feel. That sound, these days, you can approximate it, but to get that thing, you need the old gear. I'm not a big collector of vintage gear, but I kept that Echoplex, 'cause it's just such a beautiful machine." The visuals were aided and abetted by the physical presence of the group. Ron and Russell milked their peculiar image, with Ron's toothbrush moustache, reserved wardrobe and usually silent demeanour sat in diametrical opposition to his younger brother's long curly hair and energetic and flamboyant stage persona. Taken together, the sound and look of the group caused a sensation, producing what seemed to the mass audience to be an "overnight success". What sounds like a honking saxophone line at the end of ”Equator”, is in fact a mellotron played by Ron Mael.

Қақпақ көрінісі

Мұқабаның бастапқы идеясын Рон Мейл ұсынған. Ол екінші дүниежүзілік соғыстың жапондық пропагандалық суретінен шабыттанды, оны "Лайф" журналының соғыс жылдарындағы ескі санында көрген. Алғашқы суретте дәстүрлі киім киген екі жапон әйелі бір қолымен мұрын қысып, екінші қолымен Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилльдің суретін ұстап тұрған. Бірақ Черчилльдің суретінің орнына Мейл жасаған макетке Sparks-тің бұрынғы альбомының мұқабасы – "Твитер киіміндегі воуфер" (1973) қойылды. Алдыңғы мұқабаның түпкілікті нұсқасын Sparks-тің лейблдес әріптесі Roxy Music үшін классикалық мұқабаларды жасаған команда орындады: Island Records маркетинг директоры Тим Кларк, фотограф Карл Стокер және стилист Николас де Виль. Мұқабада топтың аты мен альбомның атауы жоқ екені ерекше. Кимоно киген әйелдер – Мичи Хирота мен Кунико Окамура. Олар сол кезде Лондонда өнер көрсеткен Стому Ямашта басқарған Жапонияның "Қызыл Будда" театрының мүшелері болды. 2014 жылы берген сұхбатында Хирота еске алды:

"Біз екеуміз де жапондық театр труппасымен Еуропа мен АҚШ-та гастрольде болған актрисалар едік. Менің күйеуім Жожи Хирота музыкалық жетекші болды. Бір дискі компаниясы (Island Records) жапон әйелдерін іздеп біздің директорымызға жүгінді де, модель болуды ұсынды. Мен оң жақта тұрған әйелмін (қолда желдеткіші бар). Бізге көп айтылмады, еркін қимылдауға рұқсат берді. Шашымызды қалай жөнге келтіруді немесе кимономызды қалай түзетуді білмедік. Бізді киіндіретін адам болған жоқ. Фотосессия 4-5 сағатқа созылды. Бұл үлкен әсер етті, бірақ мен өзімді сәл келбетсіз сезіндім. 1980 жылы Мичи Хирота (оңдағы суретте) Дэвид Боуидің "It's No Game" әніне вокал қосты. Арқа жағында топтың аты, альбомның атауы, әндердің тізімі және топ мүшелерінің суреттері бар. Алғашқы винилдік пластинканың ішкі мұқабасының бір жағында әндердің толық мәтіні, екінші жағында Маел ағайындыларының қара-ақ суреті, прожектордың сәулесінде бейнеленген.

Шығару

Kimono My House танымал альбом болып, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 4-орынға дейін көтерілді және 1974 жылдың қыркүйегінде Британдық фонографиялық индустрия (BPI) тарапынан алтын мәртебеге ие болды. 1974 жылдың маусымында күміс сертификаты берілді. Rubettes тобының "Sugar Baby Love" атты көпіршікті поп-әні оны төбеден түсіріп, төрт апта бойы 1-орында тұрды. Sparks тобының екінші Island кезеңіндегі "Amateur Hour" синглы сол жазда Ұлыбританияда топ-10-ға енді. "Amateur Hour" синглының орнына "Talent Is an Asset" әні АҚШ-та альбомның екінші, ал Жаңа Зеландияда үшінші синглы ретінде таңдалды.

Сыншылдық қабылдау және мұра

Шыққаннан кейін New Musical Express альбомды "тез классика" деп атап, бір беттік әсерлі шолу жариялады. Рецензент Ян Мак Дональд барлық әндердің "стандарттар сияқты дыбысталатынын" жазды, сондай-ақ "осы жазу сізді әр түрлі жағынан секіріп тұруға мәжбүр етеді" деп қосты, ал соңында: "Kimono My House – нағыз жаңалық, сізге ұнайды деп ойлаймын" деді. Sounds материалдың жаңалығын мақтап, "музыка толығымен жаңа және инновациялық" деді. 1974 жылы Rolling Stone журналы үшін Kimono My House альбомын қарап шыққан Гордон Флетчер Рон Мейлдің "ерекше" лирикасын жоғары бағалады, ол, оның пікірінше, "бірден-бір (бірақ сәл бұрмаланған) көзқарас пен құштарлық сезімін" ашты, бірақ олардың Винвудтың "дұрыс емес" өндірісімен жасырылғанын байқады. Флетчер сондай-ақ Рассел Мейлдің альбомдағы ән орындауын "түсінікті вокалға жасалған көңіл көншіліксіз тырысқандық" деп сынады. Ағылшын әншісі және The Smiths тобының фронтмені Моррисси Kimono My House альбомын өзінің сүйікті альбомдарының бірі деп жиі айтады және 15 жасында NME журналына оның артықшылықтарын мақтап хат жазған. Кейін ол Маэль ағаларына музыкалық мансапты бастау шешіміне осы альбом үлкен әсер еткенін айтты. 2010 жылы Моррисси оны The Quietus үшін жасаған барлық уақыттағы 13 сүйікті альбомының тізіміне қосты. Исландиялық әнші Бьорк та осы альбомын өзінің сүйіктілерінің бірі деп атады. Sex Pistols тобының гитарисі және композиторы Стив Джонс 1974 жылы "Be Bop Deluxe тобының бірінші альбомы, Axe Victim, және Sparks тобының Kimono My House альбомы екеуі де мен үшін және Куки [Пол Кук] үшін маңызды болды. Біз оларды оның бөлмесінде сағаттап тыңдайтынбыз" деді. Red Hot Chili Peppers тобының Джон Фруссианте 2002 жылғы By the Way альбомы үшін Адриан Фишердің Kimono My House және оның жалғасы Propaganda альбомындағы гитара ойнауын өзінің шабытының бірі деп атады. Альбом Роберт Димеридің "Өлмей тұрып тыңдаған 1001 альбом" кітабында көрсетілген. 2020 жылы альбом Rolling Stone журналының барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбомдар тізімінде 476-шы орынға ие болды. Thurston Moore оны "таңғажайып өнертапқылық пен эксперименталды рок әндерінің гениалды жиынтығы" деп сипаттады.

Upon its release, New Musical Express published an enthusiastic one page review dubbing the album "an instant classic". Reviewer Ian Mac Donald wrote that all of the songs "sound like standards", adding "this record makes you jump in every sense" before concluding: "Kimono My House is the real breakthrough – I think you're gonna love it". Sounds praised the freshness of the material, saying, "the music is completely new and innovative". Reviewing Kimono My House for Rolling Stone in 1974, Gordon Fletcher was complimentary of Ron Mael's "whimsical" lyrics, which he felt revealed "a unique (if slightly warped) perspective and a volatile sense of humor", but found that they tended to be obscured by Winwood's "obfuscating" production. Fletcher further criticized Russell Mael's singing on the album as "a disappointing stab at intelligible vocals". English singer and Smiths frontman Morrissey has frequently cited Kimono My House as one of his favorite albums and famously wrote a letter to the NME, at the age of 15, extolling its virtues. He later told the Mael brothers that it had been a key influence on him deciding to embark upon a music career. In 2010, Morrissey included it in a list of his 13 favorite albums of all time for The Quietus. Icelandic singer Björk has also named the album as one of her all time favorites. Steve Jones, guitarist and composer for the Sex Pistols, also hailed the album, recalling that in 1974, "The first Be Bop Deluxe album, Axe Victim, and Sparks' Kimono My House were both big albums for me and Cookie [Paul Cook]. We'd sit in his bedroom for hours listening to them". John Frusciante of Red Hot Chili Peppers named Adrian Fisher's guitar playing on Kimono My House and its follow up Propaganda as one of his influences for the album By the Way (2002). The album was featured in Robert Dimery's book 1001 Albums You Must Hear Before You Die. In 2020, the album was ranked at number 476 on Rolling Stones list of the 500 greatest albums of all time. Thurston Moore described it as 'a surprise package of ingenuity and experimental rock song genius'.

Қайта босату

Кимоно My House 1994 және 2006 жылдары Island лейблында қайта өңделіп, қайта шығарылды. Island Masters еншілес компаниясының алғашқы шығарылымына альбомға кірмеген B-жақтары «Barbecutie» және «Lost and Found» қосылды. «21-ші ғасыр нұсқасы» тобының кейінгі (1975) құрамымен тіркелген «Әуесқой сағат» әнінің тікелей жазбасын және «Uncut» журналының бас редакторының орынбасары Пол Лестердің жазбаларын қамтыды. 40 жылдық мерекелік қайта өңделген басылым 2014 жылдың 15 желтоқсанында тек винилде шықты, оған топтың мұрағатынан бұрын жарияланбаған демо материалдары енді. Шығарылыммен бірге альбом 35 мүшелі Heritage Orchestra оркестрімен бірге 19 және 20 желтоқсанда Барбикан орталығында орындалды, онда топ Натан Келли жасаған жаңа оркестрлік аранжировкаларды орындады. Бағдарламаға сондай-ақ олардың басқа 22 альбомынан әндер де кірді. Бірінші кеш сатылып біткеннен кейін екінші күнді қосты. Heritage Orchestra оркестрімен бірге тікелей орындау кезінде топ «Thank God It's Not Christmas» әнін сингл ретінде шығарды. AllMusic-тен Стюарт Мейсон былай деді: «Кимоно My House-тың көптеген жарқын тұстарының бірі – "Thank God It's Not Christmas" Sparks Island Records дәуірінің архетиптік әні. Адриан Фишердің жетекші гитарасы мен Рон Мейлдің фортепианосы көрнекті скрипкалар тобымен бірге қарсыласып, Рассел Мейл баяу күйреп бара жатқан қарым-қатынастан ойын-сауық іздеу туралы әзіл мен күйзеліс аралас лириканы орындайды. Әннің мәтіні әдемі, әрі тікелей мағынасында, әрі музыкамен үйлесімді, Фишердің гитара желісін қайталайтын ырғақты қарсы әуен құрады, ал Мафф Винвудтың айқын дыбыс жазуы әннің көтеріңкі, гимнге айналатын элементтерін күшейтеді; "Әуесқой сағат" және "Бұл қала екеумізге де тым кішкентай" хиттер болғанымен, "Жұмақта" жанкүйерлерге көбірек ұнайды, "Рахмет, бұл Рождество емес" әні альбомның ең биік нүктесі болуы мүмкін».