Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жиль Грулькс (30 тамыз 1931, Монреаль, Квебек – 22 тамыз 1994) – канадалық кинорежиссер. Ол 14 балалы жұмысшы отбасында өскен. Мектепте бизнес оқыған соң кеңседе жұмыс істеді, бірақ кеңсе қызметі оны қысып, жалықтырды. Интеллектуал болудың жалғыз жолы осы деп шешіп, ол бір кезде Фр-ға қатысып, Бордуаның автоматшыл қозғалысын қолдады. Ол сондай-ақ 8 мм әуесқой фильмдер түсірді, бұл оған CBC жаңалықтар бөлімінде сурет редакторы болып жұмысқа орналасуға мүмкіндік берді. Өзінің дарынын көрсеткен үш қысқа фильмнен кейін, 1956 жылы «шынайы көз» қозғалысының бастапқы кезеңінде Ұлттық кино кеңесіне (NFB) жұмысқа қабылданды.
Gilles Groulx (August 30, 1931 in Montreal, Quebec – August 22, 1994) was a Canadian film director. He grew up in a working class family with 14 children. After studying business in school, he went to work in an office but found the white collar environment too stultifying. Deciding that the only way out was to become an intellectual, he attended the fr for a time and was a supporter of Borduas' automatiste movement. He also made 8 mm amateur films, which landed him a job as picture editor in the news department of the CBC. After three short personal films that confirmed his talent, he was hired by the National Film Board (NFB) at what was the beginning of the candid eye movement in 1956.
Ұлттық кино басқармасы
Оның NFB-мен бірге түсірген алғашқы фильмі – «Лес Ракеттёр» (1958) болды. Мишель Браультпен бірге режиссерлік еткен және дыбыс жазушы Марсель Карьердің маңызды үлесін қосқан бұл фильм, кино тарихында алғаш рет киношыларды оқиғаның ортасында көрсетіп, ашық көзбен қарау тәсілінен асып түсті. Фильмдегі шындықпен байланыс іздеу үшін дыбыс та тікелей жазылды. Комедиялық элементтері де бар фильм, антропологиялық кинематографиядағы маңызды қадам ретінде қарастырылады. Ол, архаизмі мен қарапайымдылығымен маңызды емес көрінетін әлеуметтік құбылысты (асфальтта қарғана киімімен жүру сияқты! ) бейжай қарамай, бұрын жек көрілетін Квебек халық мәдениетінің элементтерін құжаттау арқылы ашты. 1961 жылы Грулькс назарын көпшіліктен жеке тұлғаға аударды, оның қысқа деректі фильмі – «Алтын қолғаптар». «Voir Miami» (1962) Грулькстің поэтикалық жағын көрсетті. Ол заманауи Американы сынға алғанымен, оны поэтикалық, тіпті лирикалық стильде бейнеледі. 1964 жылы Грулькс өзінің туындыларында ерекше орын алатын әлеуметтік-саяси киноға бет бұрды. Оның алғашқы толық метражды драмасы – «Кешедегі мысық» (Le Chat dans le sac), кейіпкерлерінің қиын саяси шешімдерге тап болатын және мүмкін, Квебек халқының да өсуі туралы әңгімелейді. Грулькс фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік еткенімен қатар, монтаждау жұмысын да өзі атқарды (әрі бұл келесі фильмдерінде де сақталды). Драмаларында Грулькс оқиғаның нағыз кейіпкерлеріне немесе оларға ұқсас, жағдайға сәйкес импровизациялай алатын актер емес адамдарды түсіруді ұнатты. Тағы бір толық метражды фильмге кіріспес бұрын, Грулькс «Un jeu si simple» (1965) қысқа деректі фильмін түсірді, ол Квебек провинциясындағы хоккей спортын, әсіресе 1950-1960 жылдардағы «Монреаль Канадиенс» командаларын драматикалық тұрғыдан қарастырады. 1967 жылы квебектердің күнделікті өмірін көрсететін суреттердің күрделі монтаждан құралған «fr» фильмі жарық көрді. Грулькс олардың өмір салтын таңдауларын сұраққа тоғыстырып, дыбысқа ерекше мән беріп, дәстүрден өзгеше кино тілін қолданды. Көрермендерді әндермен, цитаталармен, жарнамалармен және бұқаралық ақпарат құралдарының үндеулерімен шатастырып, фильм тұтынушылық қоғамға қарсы наразылық білдіріп, адамды адамға қарсы пайдаланатын қанаушылық механизмдерді айыптады. Осы сыншылдық үрдіс жалғасып, Грулькс «24 heures ou plus» фильмін жасады, ол революцияға шақыру болды және NFB-мен цензураланды. 1971 жылдың соңында түсірілген фильм 1977 жылға дейін ресми түрде көрсетілген жоқ. 1977 жылы ол Мексика мен Канаданың бірлескен өндірісінде түсірілген «Première question sur le bonheur» толық метражды деректі фильмін түсірді, онда Грулькс қайтадан адамды адамнан қанау мәселесін көтерді, бірақ бұл жолы Мексиканың ауылдық аймағында. 1980 жылы Грулькс қатысқан автомобиль апаты оның мансабын аяқтады, бірақ 1982 жылы ол қайта оралып, жұмыс істеп жүрген көркем фильмін аяқтады. «Au Pays de Zom» – бұл музыкалық жанрдағы бизнес этикасын сатиралық түрде көрсеткен фильм, онда Грулькс жоғары бағалаған опера әншісі Жозеф Руло романтикалық батыр емес, қаржыгер рөлін ойнайды.
His first film with the NFB was Les Raquetteurs (1958). Co directed with Michel Brault, and including the important contribution of sound recordist Marcel Carrière it surpassed the candid eye approach, establishing for the first time in film history, the filmmakers in the midst of the ongoing event. Seeking a truthful relation to the captured film reality, sound is also captured live. The film, not devoid of comical aspects, is also seen as an important step in anthropological cinematography. It captures without judgement, a social phenomenon that would have seemed unimportant in its archaism and triviality (a snowshoe convention on asphalt! ), thus revealing with documented distanciation elements of popular Quebec culture that were previously disdained. In 1961, Groulx's focus shifted from the crowd to the individual, with his short documentary, Golden Gloves. Voir Miami (1962) revealed Groulx's poetic side. Although it presents an indictment of contemporary America, it does so in a poetic, almost lyrical style. In 1964, Groulx turned to a highly social and political type of filmmaking, which would be characteristic of his work to the very end. The Cat in the Bag (Le Chat dans le sac), his first feature length drama, is about coming of age: for the protagonists as they face difficult political choices, and possibly for the Quebec people as well. Not only did Groulx write and direct the film, he also did his own editing (as he would for all subsequent films). In his dramas, Groulx liked to film non professionals who were the real characters in the story or who were very similar to them and could improvise within a given situation. Before undertaking another feature, Groulx made the documentary short Un jeu si simple (1965), a dramatic look at the sport of hockey in the province of Quebec, and in particular, the Montreal Canadiens teams of 1950 1960. This was followed in 1967 by the film fr, a complex collage of images reflecting the daily lives of Quebeckers. Groulx questions their choice of lifestyle through an unconventional filmic language giving unprecedented importance to sound. Barraging the spectators with a disturbing mix of chanting voices, songs, quotations and advertisements from the mass media, the film is a protest against the consumer society, a denunciation of the dehumanizing mechanisms created and used by man against man. Continuing in this pamphleteering vein, Groulx made 24 heures ou plus, a veritable call to revolution, which was censored by the NFB. Shot at the end of 1971, the film was not officially released until 1977. In 1977, he directed the feature length documentary Première question sur le bonheur, a Mexico Canada co production in which Groulx again questions the exploitation of man by man, but this time in the context of rural Mexico. In 1980, Groulx was involved in a serious automobile accident that put an end to his career, although he did manage to come back in 1982 and complete the feature film he had been working on. Au Pays de Zom is a scathingly funny satire on the businessman ethos in the unexpected form of a musical, in which Joseph Rouleau, an opera singer greatly admired by Groulx, plays the role not of a romantic hero but of a financier.
Мұра
Грулькс фильмдері – өмір мен айналасындағы әлемге үнемі сұрақ қоятын, алаңдаған адамның туындылары. Олар арқылы ол Квебек қоғамының әртүрлі жақтарын зерттеді, әр тақырыпқа сәйкес стилін өзгертіп отырды. Ол Квебек киносында авторлық фильмдерді – деректі және ойындық фильмдерді түсірген алғашқы режиссерлердің бірі болды. Жалпы айтқанда, оның фильмдері марксистік философияны брехтиандық эстетика арқылы жеткізеді деуге болады. "Кеседегі мысық" (Le Chat dans le sac) (1964) оның ең белгілі фильмі болып саналады және Квебек киносының қалыптасуына зор үлес қосты. 1985 жылы Квебек үкіметі Грулькке өмірінің жетістіктері үшін Альберт Тессьер сыйлығын табыс етті.
Groulx's films are the work of a worried man perpetually questioning life and the world around him. Through them, he explored different aspects of Quebec society, always varying his style to suit the subject. He was one of the first Quebec filmmakers to make auteur films, both documentary and drama. Overall, it could be said that his films convey a Marxist philosophy with a Brechtian aesthetic. The Cat in the Bag (Le Chat dans le sac) (1964) remains his best known film and played a seminal role in the development of Quebec cinema. In 1985, the Government of Quebec presented Groulx with the Prix Albert Tessier for lifetime achievement.