Еван Вольфсон: Америкалық адвокат және құқық қорғаушы.

Кіріспе

Американдық адвокат

Эван Вольфсон (1957 жылдың 4 ақпанында туған) – адвокат және гомосексуалдардың құқықтарын қорғаушы. Ол АҚШ-та бір жынысты некелерді қолдайтын Freedom to Marry ұйымын құрған, 2015 жылы жеңіске жеткенге дейін оның президенті болды, содан кейін ұйым таратылды. Вольфсон "Неке неге маңызды: Америка, теңдік және гомосексуалдардың некеге тұру құқығы" атты кітаптың авторы, ал Time Out New York журналы оны "Бәлкім, гомосексуалдық неке туралы ең маңызды нұсқаулық" деп атады. Ол Time журналының әлемдегі ең беделді 100 адам тізіміне енді. Колумбия құқық мектебінде, Рутгерс құқық мектебінде және Уиттиер құқық мектебінде қосымша профессор болып сабақ берді, сондай-ақ Американың скауттары Дэйлге қарсы ісінде Жоғарғы сотта адвокаттық қызмет атқарды. Қазір Джорджтаун құқық мектебінде және Йель университетінде заң мен әлеуметтік өзгерістерді оқытады, Dentons заң фирмасының аға кеңесшісі болып жұмыс істейді (Dentons – әлемдегі ең ірі заң фирмасы), сондай-ақ АҚШ және әлем бойынша бір жынысты некелер қозғалысынан алынған "қалай жеңіске жетуге болады" деген тәжірибені пайдалануға тырысатын басқа ұйымдар мен мақсаттарға кеңес және көмек көрсетеді.

Ерте өмір

Вольфсон Бруклиндегі еврей отбасында дүниеге келді, Нью-Йорк штатында және Питтсбург қаласында өсті. 1974 жылы Тейлор Оллдердайс орта мектебін, ал 1978 жылы Йель колледжін бітірді. Йельде ол Силлиман колледжінің тұрғыны, тарих мамандығы бойынша студент және Йель саяси одағының спикері болды. Колледжді бітіргеннен кейін ол Батыс Африкадағы Тогодағы Бейбітшілік корпусында қызмет етті. Кейін ол Гарвард заң мектебіне түсіп, 1983 жылы заң ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Вольфсон 1983 жылы Гарвардтағы дипломдық жұмысын бір жынысты неке тақырыбына арнады, бұл мәселе еліміздің назарына іліккенге дейін. 2010 жылдың 6 қазанында ол Йель саяси одағына оралып, Ұлттық Неке Ұйымының төрағасы Мэгги Галлахерге қарсы бір жынысты неке туралы пікір алмасты.

Ерте мансап

Заң факультетінде оқыған кезде, Вольфсон өзінің туған жеріне Кингс округінің (Бруклин) аудандық прокурорының көмекшісі болып оралғанға дейін Гарвард колледжінде саяси философиядан сабақ берді. Ол жыныстық қылмыстар мен кісі өлтірулерді тергеді, сондай-ақ Апелляциялық бюрода жұмыс істеді. Ол Жоғарғы Сотқа көмекші ретінде қысқаша хат жазды, ол қазылар алқасын таңдаудағы нәсілдік кемсітушілікке тыйым салуға көмектесті (Бэтсон Кентуккиге қарсы). Вольфсон Нью-Йорктің ең жоғары сотына, Апелляциялық сотқа қысқаша хат жазды, бұл некедегі зорлауды жоюға көмектесті (People v. Liberta). Аудандық прокурор кеңсесінен кейін Вольфсон Лоренс Уолштың тәуелсіз кеңесші кеңсесінде (Иран/Контра) серіктес кеңесшісі болып қызмет етті. 1992 жылы ол Нью-Йорк штатының жыныстық қысым көрсету жөніндегі жұмыс тобында жұмыс істеді. Вольфсон сонымен қатар Бейкерге қарсы Вермонт ісі бойынша жұмыс істеді, бұл Вермонт Жоғарғы Сотының шешімі, нәтижесінде штат заң шығарушы органы бір жынысты одақтарды «компромисс» ретінде құрды, бір жынысты некелерді жақтаушылар мен оларға қарсылар арасындағы келісім. Вольфсон одақтарды «жақсы қадам» деп атады, бірақ олардың жеткілікті емес екенін айтты. Вольфсон 2000 жылдың 26 сәуірінде Америка Құрама Штаттарының Жоғарғы Сотының алдында скаут шебері Джеймс Дейлдің атынан Америка Скауттары Дейлге қарсы ісінде дауласты, онда сот Скауттар ұйымының Дейлді гомосексуал екенін ашқандықтан шығаруға құқығы бар екенін шешті, олардың Бірінші түзету құқықтары арқылы. Сот судьялары Вольфсонды «агрессивті» сұрақтарға тартып алды. Сот 5–4 дауыспен Дейлге қарсы шешім шығарды, бірақ Вольфсон: «Біз [Скауттар] саясатын өзгертпей тұрып-ақ, адамдарды гомосексуалдарға деген көзқарастарын қайта қарастыруға итермелеп отырмыз». Дейл Вольфсон туралы былай деді: «Эван ұйымның мен үшін маңыздылығын және Бой Скауттар сияқты американдық институттың біреуді кемсітуінің маңыздылығын және бұл қоғамдық диалог пен әңгімеге қалай әсер етуі мүмкін екенін түсінді». Өзінің «Неке неге маңызды?» кітабында Вольфсон некені «эмоционалды және қаржылық жағынан бір-біріне тәуелді екі адамның арасындағы, қоғамдық міндеттеме беретін қарым-қатынас» деп атады. 2004 жылы Time журналы Вольфсонды «әлемдегі ең ықпалды 100 адамның» тізіміне енгізді. «10 10 10 20» немесе «2020 Vision» деп аталған концепциялық қағаз (топтың 2020 жылға дейін некеге қол жеткізу мақсатына сілтеме жасайды) барлық ірі ЛГБТ ұйымдары қол қойды. Келесі бірнеше жылда жеңістер мен жеңілістер кезектесті, Вольфсон бір жынысты жұптардың некелерін қамтамасыз етуге бағытталған барлық күш-жігерге кеңес берді және баға берді, сондай-ақ бір жынысты некелердің ұлттық сарапшысы және тұрақты оптимистік жақтаушысы болды. Калифорнияда 8-жоба қабылданғаннан кейін Вольфсон қаржыландырушылармен және қозғалыстың серіктестерімен бірге ұлттық стратегияны жүргізу және сот ісіне сәттілік әкелуге жағдай жасау үшін «Некеге шығу еркіндігі» үшін әлеуетті арттыру үшін жұмыс істеді, Ұлттық кампания директоры Марк Соломон, хабарлама жасау жөніндегі сарапшы Талия Зепатос, Майкл Кроуфорд, Камерон Толле және Адам Поласки сияқты цифрлық сарапшыларды жұмысқа алды және Вашингтонда федералды кеңсе ашты. 2010 жылдан 2014 жылға дейін Вольфсонның жаңадан кеңейтілген «Некеге шығу еркіндігі» командасы – бюджеті 13 миллион доллардан асып, 30-дан астам адамнан тұратын команда – заң шығару, дауыс беру және сот ісі бойынша күш-жігермен жұмыс істей отырып, дерлік барлық штаттарда неке жұмысын жүргізді. Вольфсон сонымен қатар президент Барак Обаманы бір жынысты некелерді ашық қолдауға шақырды, ол 2012 жылы осылай істеді. «Некеге шығу еркіндігі» командасының күш-жігері сонымен қатар Демократиялық партияның 2012 жылы бір жынысты некелерді ресми партия платформасына қосуына әкелді. 2012 жылғы сайлауда төрт штат бір жынысты некелерді жақтады, бұл бір жынысты некелерді жақтаушылардың алғашқы сайлау жеңісі болды. Молли Болл «Атлантик» газетінде сайлаудан кейінгі мақаласында былай деп жазды: «Сайлау өтетін кезде, гей-ерлі-зайыптылыққа қарсы шыққандар жеңілмейтіндеріне сенімді болған сияқты, кейбір жақтаушылар өздерін бақытсыз деп санай бастады. Эван Вольфсон бұған сенуден бас тартты. Бар дәлелдерге қарамастан, ол өз жағының жеңіске жетуі мүмкін деп ойлады». 2013 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Некелерді қорғау туралы заңға қарсы шешім шығарды, ал келесі айларда көптеген федералды судьялар бір жынысты некелерге тыйым салатын штаттық конституциялық түзетулерге қарсы шешім шығарды. Осы істердің бірнешеуі АҚШ Жоғарғы Сотына жетті, ол 2015 жылдың 26 маусымында Obergefell v. Hodges ісі бойынша шешім шығарды, онда бүкіл елде бір жынысты жұптар некеге тұруға құқылы екені айтылды. Франк Бруни жеңістен кейін «Нью-Йорк Таймс» газетінде былай деп жазды: «Егер сіз Эван Вольфсонды, бір жынысты некеге арналған саяси ізденістің бас сәулетшісін, 1983 жылы Гарвард заң мектебінде тақырыпқа диссертация жазғанын ескерсеңіз, [неке күресі] жылдам болғандай сезілмейді». Кейбір сыншылар, мысалы BeyondMarriage.org, Вольфсон және басқалардың жұмысы тым тар шектеулі неке күресіне бағытталған деп мәлімдейді. Ричард Ким, Queers for Economic Justice ұйымының қол қоюшысы және негізін қалаушы мүшесі, Вольфсонның бір жынысты қозғалысы барлық гейлер мен лесбияндар үшін дәстүрлі, гетеросексуалды модельді ұсынуға тырыспайды деген пікірін жоққа шығарады және бұл саяси араздық тудырады, сондай-ақ олардың соңғы 20 жылдағы жұмысының салдарына қатысты бұрыс түсінік тудырады. Вольфсон былай деп жауап берді: «Менің ойымша, егер Терренс МакНалли, Штайнэм және басқалар Ричард Кимнің мақалаларын, оның орнына осы мәлімдемедегі кең, келісімге келуге және коалиция құруға бағытталған мақсаттарды көрсе, олар оның мақалаларына және көзқарастарына қол қоймас еді». «Нью-Йорк Таймс» газетінде «Неке неге маңызды?» кітабына жазған рецензиясында автор Уильям Салетан Вольфсонның ойлауындағы кемшіліктерді көрсетеді. Ұйымның жабылуынан кейін Вольфсон өз уақытын басқа қозғалыстар мен әлеуметтік мақсаттарға кеңес беруге және көмектесуге арнады, «Некеге шығу еркіндігі» науқанынан алынған үлгіні және сабақтарды бөлісті. 2016 жылы Вольфсон Джорджтаун құқық орталығында Практикадан ерекше қонақ ретінде және Йельдегі Ұлы стратегия бойынша ерекше сарапшы ретінде тағайындалды, құқық пен әлеуметтік өзгерістерді оқытты, сондай-ақ Дентонста аға кеңесшісі болып қызмет етеді. 2016 жылы ол Солтүстік Иллинойс университетінде бітірушілер алдында сөз сөйледі және Гуманитарлық ғылымдар докторының құрметті дәрежесімен марапатталды. Ол Джусон еске алу шіркеуі сияқты жерлерде сөз сөйлеген.

While in law school, Wolfson was a teaching fellow in political philosophy at Harvard College before he returned to his birthplace as Kings County (Brooklyn) assistant district attorney, prosecuting sex crimes and homicides, as well as serving in the Appeals Bureau. There, he wrote a Supreme Court amicus brief that helped win a nationwide ban on race discrimination in jury selection (Batson v. Kentucky). Wolfson also wrote a brief to New York's highest court, the Court of Appeals, that helped win the elimination of the marital rape exemption (People v. Liberta). Following the District Attorney's Office, Wolfson served as associate counsel to Lawrence Walsh in the Office of Independent Counsel (Iran/Contra). In 1992, he served on the New York State Task Force on Sexual Harassment. Wolfson also worked on Baker v. Vermont, the Vermont Supreme Court case that led to the creation of civil unions in Vermont by the state legislature as a "compromise" between same sex marriage advocates and those objecting to same sex marriage. Wolfson called the unions a "wonderful step forward", but not enough. Wolfson appeared before the United States Supreme Court on April 26, 2000, to argue on behalf of Scoutmaster James Dale in the landmark case Boy Scouts of America v. Dale, in which the court ruled that the Boy Scouts organization had the right to expel Dale for revealing that he was gay through their First Amendment rights. The justices questioned Wolfson "aggressively". The court ruled 5–4 against Dale, but Wolfson, said, "Even before we change the [Boy Scout] policy, we are succeeding in getting people to rethink how they feel about gay people." Dale said of Wolfson: "Evan understood the importance of the organization to me, and the importance of an American institution like the Boy Scouts discriminating against somebody and how that could impact the public dialogue and conversation." In his book Why Marriage Matters, Wolfson calls marriage "a relationship of emotional and financial interdependence between two people who make a public commitment." In 2004 Time included Wolfson on its list of the "100 most influential people in the world". The concept paper, which became known as the "10 10 10 20" or "2020 Vision", paper (referencing the group's aim to win marriage by 2020), was signed by every major LGBT group. Victories and losses followed over the next few years, with Wolfson advising and weighing in on nearly all of the efforts to secure marriage for same sex couples, serving as a national expert on and consistently optimistic champion of, same sex marriage. After the passage of Proposition 8 in California, Wolfson worked with funders and movement partners to increase capacity for Freedom to Marry as the central campaign to drive the national strategy and create the climate in which litigation could succeed, bringing on National Campaign Director Marc Solomon, messaging expert Thalia Zepatos, digital experts like Michael Crawford, Cameron Tolle, and Adam Polaski, and opening a federal office in Washington, D. C. Between 2010 and 2014, Wolfson's newly expanded Freedom to Marry team – which dramatically increased its budget to more than $13 million and grew to a roster of more than 30 – led marriage work in almost every state, working with partners across legislative, ballot, and litigation efforts. Wolfson also urged President Barack Obama to publicly support same sex marriage, which he did in 2012. The Freedom to Marry team's efforts also led to the Democratic Party adding support for same sex marriage to its official party platform in 2012. In the 2012 election, four states voted in favor of same sex marriage at the ballot, the first ever electoral victories for supporters of same sex marriage. Molly Ball wrote in a post election piece in The Atlantic, "When it came to the ballot box, just as gay marriage opponents were convinced they couldn't lose, some proponents had become convinced they were jinxed. Evan Wolfson refused to believe that. Against all evidence to the contrary, he thought his side could win." In 2013 the U. S. Supreme Court ruled against the Defense of Marriage Act, and in the months that followed many federal judges ruled against state constitutional amendments prohibiting same sex marriage. Several of these cases reached the U. S. Supreme Court, which ruled on June 26, 2015, in Obergefell v. Hodges that same sex couples nationwide have the right to marry. Frank Bruni wrote in The New York Times after the victory, "Nothing about [the marriage fight] feels quick if you consider that Evan Wolfson, a chief architect of the political quest for same sex marriage, wrote a thesis on the topic at Harvard Law School in 1983." Some critics such as BeyondMarriage. org assert Wolfson and others' work is too narrowly focused on a limited marriage agenda. Richard Kim, signatory and founding board member of Queers for Economic Justice, disputes Wolfson's assertion that the same sex movement is not pushing for a traditional, heterosexual model for all gays and lesbians and creating a political schism, and as such, gravely misrepresent the consequences of their own work for the past 20 years." Wolfson replied "I think if Terrence McNally, Steinem and the others were actually shown some of Richard Kim's articles as opposed to the broad, conciliatory and coalition building goals found in that statement, they would not endorse his articles nor his views." In a New York Times review of Why Marriage Matters, author William Saletan states what he sees as flaws in Wolfson's reasoning. After the closure of the organization, Wolfson devoted his time to advising and assisting other movements and social causes in the United States and around the world, sharing the model and lessons learned from the Freedom to Marry campaign. In 2016 Wolfson was named Distinguished Visitor from Practice at Georgetown Law Center and Distinguished Practitioner in Grand Strategy at Yale, teaching law and social change, and he also serves as senior counsel at Dentons. In 2016, he delivered the commencement address at Northeastern Illinois University and was awarded an honorary Doctorate of Humane Letters. He has given speeches at places such as Judson Memorial Church.

Жеке өмір

Вольфсон және оның күйеуі Ченг Хе, молекулалық биология саласынан PhD дәрежесі бар өзгерістерді басқару консультанты, Нью-Йорк қаласында тұрады. Олар 2011 жылдың 15 қазанында Нью-Йоркте неке қиып, үйленді.