Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1935–2018)
American actress (1935–2018)
Барбара Денсмур Харрис (25 шілде, 1935 – 21 тамыз, 2018) – американдық «Тони» сыйлығының иегері, Бродвей сахнасындағы жұлдыз және «Оскар» сыйлығына үміткер болған киноактриса.
Barbara Densmoor Harris (July 25, 1935 – August 21, 2018) was an American Tony Award winning Broadway stage star and Academy Award nominated motion picture actress.
Ерте өмір
Харрис Иллинойс штатының Эванстон қаласында, Натали (туған аты Дэнсмур) – пианист, ал Оскар Грэм Харрис – ағашшы, кейін бизнесмен болған әкесінің қызы ретінде дүниеге келді. Ол төрт баланың ең кішісі еді. Жастық шағында Харрис Сенн орта мектебіне, содан кейін Уилбур Райт колледжіне қатысты. Ол өзінің сахналық карьерасын Чикагодағы Playwrights театрында жасөспірім кезінде бастады. Оның бірге ойнаған достары Эдвард Аснер, Элейн Мей және Майк Николс болды. Ол сонымен қатар Америка Құрама Штаттарындағы тұрақты жұмыс істейтін алғашқы импровизациялық театр труппасы – Compass Players мүшесі болды, оны сол кезде әйелі болған Пол Силлс басқарды. Compass Players дағдарысқа ұшырап жабылса да, Силлс басқарған екінші театр 1959 жылы Чикагода ашылып, жалпыұлттық назарды өзіне тартты.
Harris was born in Evanston, Illinois, the daughter of Natalie (née Densmoor), a pianist, and Oscar Graham Harris, an arborist who later became a businessman. She was the youngest of four children. In her youth, Harris attended Senn High School and then Wilbur Wright College. She began her stage career as a teenager at the Playwrights Theatre in Chicago. Her fellow players included Edward Asner, Elaine May and Mike Nichols. She was also a member of the Compass Players, the first ongoing improvisational theatre troupe in the United States, directed by Paul Sills, to whom she was married at that time. Though the Compass Players closed in disarray, a second theatre directed by Sills called The Second City opened in Chicago in 1959 and attracted national attention.
Бродвей мансабы
Актерлік шеберлік студиясының өмірлік мүшесі Харрис 1962 жылы "Тони" сыйлығына музыкалық сахнадағы үздік әйел актер ретінде "Бродвейдегі" тұңғыш қойылымы үшін номинация алды. Ревуде жас Алан Аркин мен Пол Сэнд те қатысты. Макс Либман (басқалармен бірге) продюсерлік еткен және Пол Силлс режиссерлік еткен қойылымда Харрис "Цезарьдің әйелі", "Бірінші махаббат", "Музей экспонаты" және "Бергман фильмі" сияқты сахналық көріністерде ойнады. Роджерс пен Лернер оның үшін арнайы мюзикл жазып жатқанда, ол драматург Артур Копиттың қараңғы комедиялық фарсы "О, әке, кедей әке, мама сені шкафқа іліп қойды, мен де қатты қайғыдамын" рөлі үшін "Театр әлемі" сыйлығын жеңіп алды. Ол 1966 жылы "Музыкалық фильмдегі үздік әйел актер" номинациясына "Күн ашық болғанда көресің" (1965) мюзиклі үшін "Тони" сыйлығына ұсынылды. Ол Нью-Йоркте темекі шегуді тастау үшін психиатрдың көмегіне жүгінген Дейзи Гэмбл рөлін сомдады. Гипноз астында, сырттай ақылға сыймас, тікелей, ерекше мінезді кейіпкер күтпеген жасырын тереңдіктерін ашады. Гипноз кезінде ол психиатр үшін қызығушылық тудырады, өйткені ол өзін көптеген өткен өмірде өмір сүрген әйел ретінде көрсетеді, солардың бірі трагедиямен аяқталады. Тәнтігерлер шоудың артықшылықтары туралы пікірде келіспесе де, Харристің өнерін жоғары бағалады. Шоу 1965 жылдың 14 қазанында Марк Хеллингер театрында ашылып, 280 қойылым көрсетілді, соның нәтижесінде үш "Тони" номинациясын алды. Харрис Джон Каллуммен бірге "The Bell Telephone Hour" бағдарламасында ("The Lyrics of Alan Jay Lerner", 1966 жылдың 27 ақпанында эфирде көрсетілді) шоудан үзінділер орындады. Ол бұрыннан Анн Банкрофтпен бірге 1963 жылы Бертольт Брехттің "Ер Батыр және оның балалары" қойылымында, Джером Роббинс сахналаған Мартин Бек театрында ойнаған; қойылым бес "Тони" номинациясын алды. Харрис тағы бір жақсы қабылдаған "The Apple Tree" мюзиклінде ойнады, бұл оның үшін арнайы жазылған Бродвей мюзиклі, бұл жолы композитор Джерри Бок пен лирик Шелдон Харник еңбек етті. Харрис Алан Алда мен Ларри Блайденмен бірге ойнаған және Майк Николс режиссерлік еткен шоу 1966 жылдың 5 қазанында Шуберт театрында ашылып, 1967 жылдың 25 қарашасында жабылды. Шоу Марк Твен, Фрэнк Р. Стоктон және Жюль Фейффердің үш әңгімесіне негізделген. Ол Твеннің "Адам мен Хауаның күнделігіндегі" Ева, "Ханшайым немесе жолбарыс?" әңгімесіндегі мелодрамалық түрде әуесқой ханшайым және Жюль Фейффердің "Пассионелласында" екі рөлді сомдады. Ол "өзінің қалауынша әдемі, сұлу киножұлдызы" болғысы келетін, ал кейіпкерін бірден өзгерткенде, үлкен кеуделі, алтын көйлек киген, сары түсті киножұлдызының бомбасы болу арманындағы, мұңға толы, мұрынды шаңға толы, түтінге толы қызғыш қыз болды. "New York Post" газетінің Ричард Уоттс-младший "негізінен түпнұсқалық музыкалық комедияда қиялдың көптеген жоғары жетістіктері бар, бірақ оны сиқырлы қосымша әсермен қамтамасыз ететін Мисс Харрис" деп жазды. Уолтер Керр оны "шулы секс квадрат түбірі" және "шексіздікке дейін жеткен тәттілік" деп атады. Харрис 1967 жылы "Музыкалық фильмдегі үздік әйел актер" сыйлығын және "Cue Magazine" журналының "Жылдың ойыншысы" сыйлығын жеңіп алды. Ол 2002 жылы өзінің досы және әріптесі Майк Николс туралы: "Майк Николс қатал адам еді. Ол өте мейірімді бола алатын, бірақ егер сіз бірінші деңгейде болмасаңыз, сақ болыңыз. Ол сізге тура айтар еді". Ол Висконсин штатының Маркесан қаласындағы Маркесан мемориалдық зиратында, анасы мен ата-бабаларының қабірінің жанына жерленген.
A life member of the Actors Studio, Harris received a Tony nomination in 1962 for Outstanding Featured Actress in a Musical for her Broadway debut in the original musical revue production From the Second City, which ran at the Royale Theatre from September 26, 1961 to December 9, 1961. The revue also featured the young Alan Arkin and Paul Sand. Produced by Max Liebman (among others) and directed by Paul Sills, the production presented Harris in such sketches as Caesar's Wife, First Affair, Museum Piece, and The Bergman Film. While Rodgers and Lerner were busy working on their original musical for her, she won the Theatre World Award for her role in playwright Arthur Kopit's dark comedic farce, Oh Dad, Poor Dad, Mamma's Hung You in the Closet and I'm Feelin' So Sad. She earned a nomination for the 1966 Tony for Best Actress in a Musical for On a Clear Day You Can See Forever (1965), a Broadway musical created for her by Alan Jay Lerner and Burton Lane. She starred as Daisy Gamble, a New Yorker who seeks out the help of a psychiatrist to stop smoking. Under hypnosis, the apparently kooky, brash, and quirky character reveals unexpected hidden depths. During her hypnotic trances, she becomes fascinating to the psychiatrist as she reveals herself as a woman who has lived many past lives, one of them ending tragically. While critics were divided over the merits of the show, they praised Harris's performance. The show opened on October 14, 1965 at the Mark Hellinger Theatre and ran for 280 performances, earning a total of three Tony nominations. Harris performed numbers from the show with John Cullum on The Bell Telephone Hour ("The Lyrics of Alan Jay Lerner", broadcast on February 27, 1966). She had previously appeared on Broadway with Anne Bancroft in a 1963 production of Bertolt Brecht's Mother Courage and Her Children, staged by Jerome Robbins, at the Martin Beck Theater; the production received five Tony nominations. Harris gave another well received performance in The Apple Tree, another Broadway musical created for her, this time by the team of composer Jerry Bock and lyricist Sheldon Harnick. The show, in which Harris co starred with Alan Alda and Larry Blyden and was directed by Mike Nichols, opened at the Shubert Theater on October 5, 1966 and closed on November 25, 1967. The show was based on three tales by Mark Twain, Frank R. Stockton, and Jules Feiffer and Harris starred in all three. She played Eve in Twain's The Diary of Adam and Eve, a melodramatically campy temptress in The Lady, or the Tiger?, and two roles in Jules Feiffer's Passionella. She was the forlorn, soot stained nasal congested chimney sweep who wants only to be "a beautiful glamorous movie star, for its own sake", and, by virtue of an instantaneous costume change, the huge bosomed, gold gowned, blonde bombshell of a movie star she always dreamed she'd be. Richard Watts Jr. of the New York Post wrote "[t]here are many high triumphs of the imagination in the vastly original musical comedy [b]ut it is Miss Harris who provides it with the extra touch of magic." Walter Kerr called her "the square root of noisy sex" and "sweetness carried well into infinity". Harris captured the 1967 Tony for Best Actress in a Musical as well as Cue Magazine's "Entertainer of the Year" award. Of her friend and colleague Mike Nichols, she said in 2002, "Mike Nichols was a toughie. He could be very kind, but if you weren't first rate, watch out. He'd let you know." She is buried at Markesan Memorial Cemetery in Markesan, Wisconsin, where her mother and grandparents are buried.