Кіріспе

No Man – 1987 жылы әнші Тим Боунесс пен көп аспапты орындайтын Стивен Уилсон құрған ағылшын арт-поп дуэті, бастапқыда No Man Is an Island (Except the Isle of Man) деген атпен танымал болған. Топқа дейін жеті студиялық альбом және бірнеше сингл/қалдық үлгілер жинағы шығарылды (соның ішінде 2006 жылғы мансапты қамтитын "All the Blue Changes" жинағы). Бір кезде Melody Maker музыкалық газеті оларды "The Smiths-тен кейінгі ең маңызды ағылшын тобы" деп атады, ал Drowned in Sound журналының 2017 жылғы мақаласында "соңғы 25 жылдың ең бағаланбаған тобы" деп сипаттады. Бастапқыда үлгілерге негізделген прото-трип-хоп/эмбиент/электропоп стилінде музыка жасаған No Man кейінгі жылдары көбірек табиғи, алуан түрлі және топтық дыбысқа көшті. Әнші-күйші, пост-рок, минимализм, прогрессивті рок, джаз және заманауи эмбиенттен шабыттанған No Man музыкалық стилі ерекше, бірақ оны санатқа бөлу қиын.

Құрылысы (1986-1989 жж.)

Стивен Уилсон 1986 жылы "No Man Is An Island (Except The Isle of Man)" атты жеке жоба ретінде топты алғаш құрды, ол "From a Toyshop Window" деп аталатын инструменталды тректі жазды, ол прогрессивті рок пен синтездік попты үйлестірді. 1987 жылы ол әнші, лирик және кейде гитарист және клавишник Тим Боунеспен бірлесіп жұмыс істеді, ол сол кезде Ливерпульдегі арт-поп тобы Plenty-мен ән айтқан (жақындағы жапондық инди-рок тобы Plenty-мен шатастырмау керек). Боунес пен Уилсон келесі екі жыл бойы жазу студиясында бірлесіп жұмыс істеді. Скрипкашы Бен Коулман 1988 жылдың соңында жазба сессияларына қатысқаннан кейін жобаға қосылды. 1989 жылы гитарист Стюарт Блэгденді қосып, топ төрт мүшелі құрамымен сахнаға шықты (бұрын ол Манчестердегі Still тобында Боунеспен бірге ойнаған). No Man Is An Island 1989 жылдың ортасында Plastic Head Records лейблы арқылы "The Girl From Missouri" атты вальс ритміндегі балладасын жарыққа шығарды. Топ бұл синглдан көңілі қалды және одан тез бас тартты. Кейінгі топтың эволюциясы агрессивті синтездік попқа ( "Swagger" кассеталық EP-де) қызығушылық танытуымен және Блэгденнің кетуімен (кейін ол джаз және латын музыкасымен айналысты) сипатталды.

No-Man-дің поп жылдары (1990-1994)

1990 жылға қарай No Man Is an Island тобы өз атауын No Man деп қысқартты және дауыс/скрипка/гитара және таспалар триосына айналды (Уилсон студияда қалған барлық аспаптарды және бағдарламалауды өзі жүзеге асырды). No Man атымен шыққан алғашқы туынды – 1990 жылдың маусымында жеке басылған "Colours" синглы (1960-шы жылдардағы Donovan Leich әнінің кавер нұсқасы, trip hop стилінің пайда болуын болжаған әуендік ән және dub loop аранжировкасы). Сингл Melody Maker, Sounds және Channel 4 телетекстің "Аптаның хиттері" аталымын алды және 1990 жылдың қазан айында Ливерпульдегі Probe Plus лейблі арқылы қайта басылды. "Colours" синглына көрсетілген қызығушылық No Man тобының Dave Massey арқылы Hit & Run Music Publishing компаниясымен ұзақ мерзімді музыкалық жариялау келісіміне қол қоюына әкелді. Масси жақын арада тәуелсіз One Little Indian лейблімен жазу келісімін жасады. Осы кезеңде топ британдық музыкалық медиадан жоғары бағалы қолдау алды (Melody Maker, Sounds және ирландиялық музыкалық газет Hot Press-те "Аптаның хиттері" тізіміне енді), сондай-ақ 2 инди хит-парадтың топ 20-сына ("Days in the Trees" және "Ocean Song") және Billboard Top 40 би хиттеріне ("Taking It Like A Man" – АҚШ-тағы жалғыз сингл, 34-орын) ие болды. No Man тобының тұңғыш мини-альбомы (Lovesighs An Entertainment деп аталған EP тректерінің жинағы) 1992 жылдың сәуірінде жарық көрді, ал сол жылдың қазан айында топ Англия бойынша алты мүшеден тұратын құраммен гастрольдік сапарға шықты, оның ішінде Japan тобының үш бұрынғы қатысушысы – Мик Карн, Стив Янсен және ең маңыздысы, Масси шақырған клавиштерші Ричард Барбиери болды. Топтың алғашқы толық альбомы (попқа көбірек бағытталған Loveblows & Lovecries A Confession) 1993 жылдың мамырында жарық көрді. Осы уақытқа қарай концерттік топқа бас гитаршы Сайлас Мэйтленд және (туыс емес) барабаншы Крис Мэйтленд қосылды. (Соңғысы Вильсон мен Ричард Барбиеримен бірге Porcupine Tree тобының концерттік құрамына қосылды). 1994 жылы No Man тобы екінші альбомын – Flowermouth шығарды. Топ сессиялар кезінде скрипкашы Бен Коулменмен жол айырды, бірақ ол альбомдағы көптеген тректерге маңызды үлес қосты. No Man тобы 1994 жылы тікелей эфирде өнер көрсетуді тоқтатты және 2006 жылға дейін сахнаға оралмады.

Арт-рокқа көшу (1995-2000)

1995 жылы шыққан екі альбом топтың мансабының бірінші кезеңін аяқтады – Flowermouth материалдарының амбиенттік би стилінде қайта жұмысталған жинағы Flowermix және топтың One Little Indian дәуіріндегі көбірек амбиенттік және атмосфералық B-жақтары мен сирек туындыларының жинағы Heaven Taste. Әрбір келесі шығарылыммен топ өзінің дәстүрлі поп және рок тамырларынан көбірек алшақтады, Talk Talk, Дэвид Сильвиан, Radiohead, Скотт Уокер және Кейт Буш сияқты артистердің эволюциясын шағылыстырды. 1990 жылдардың ортасынан бері No Man Snapper Music және 3rd Stone/Adasam арқылы үнемі альбомдар шығарып келеді, оларда Fripp, Barbieri, Jansen, Theo Travis және Pat Mastellotto сияқты қонақ музыканттар қатысты. Топтың адал жанкүйерлері көп, сонымен қатар музыкалық сыншылар тарапынан да жоғары бағаланып келеді. 1996 жылғы Wild Opera және 1997 жылғы Dry Cleaning Ray (екеуі де 3rd Stone Ltd. лейблында жарық көрген) No Man-нің балладалардағы ерекше шеберлігін сақтай отырып, қараңғы би үні, эксперименталды арт-рок және терең трип-хоптың үйлесімін зерттеді. 1998 жылы жаңа материалдан тұратын Carolina Skeletons EP-і шықты. 1999 жылы топ Speak альбомын ұсынды, ол он жыл бұрын жазылған, бірақ Боунесс пен Уилсон One Little Indian немесе 3rd Stone Ltd. арқылы шығарылған музыкамен бірдей деңгейде санайтын, көбінесе жарияланбаған ертедегі амбиент әндерінің жинағы болды.