Кіріспе
Миддлтаун және Нью-Джерси темір жолы – Нью-Йорк штатының Миддлтаун қаласындағы екі темір жолдың бірі; екіншісі – оның байланыс серіктесі Норфолк Оңтүстік темір жолы. MNJ Нью-Йорктің оңтүстік-шығысындағы Ориндж округі мен Гудзон аңғарына қызмет ететін 69 шақырымдық (43 миль) теміржол желісінен тұрады. Бұл темір жол сонымен қатар Норфолк Саузерннен жалға алынған үш қосымша тармақ желісінде (Гадсон Секундри, Мейбрук және Уолден Индустриалдар, Оңтүстік деңгейі) жұмыс істеді және жол жүрісі құқығына ие, олардың жалпы ұзындығы Ориндж округінде 64 шақырымды (40 миль) құрайды. 2009 жылға дейін бұл темір жол Миддлтаун және Нью-Джерси темір жолы деп аталды, содан кейін Шығыс Пенн темір жолының бас компаниясы Regional Rail, LLC жаңа еншілес компания арқылы оны сатып алды. 2015 жылы Regional Rail өз кезегінде Levine Leichtman Capital Partners ("LLCP") компаниясына тиесілі болды. 2012 жылы Миддлтаун және Нью-Джерси темір жолы, LLC, Ориндж округіндегі төрт желіде теміржол инфрақұрылымын жаңартуға Нью-Йорк штатының Көлік департаментінен (NYSDOT) 1,6 миллион долларлық грант алды. Темір жол Кампбелл Холл мен Уорик арасындағы, сондай-ақ Миддлтаун қаласындағы және Уолден мен Монтгомери арасындағы жолдың бөліктерін қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді.
Нью-Йорк және Эри темір жолы
Миддлтаунға жеткен алғашқы темір жол – Нью-Йорк және Эри темір жолы болды, ол Эри темір жолының ізашары, 1843 жылғы 1 маусымда осы елді мекенге келді және екі он жылдан астам уақыт бойы аймақтағы жалғыз темір жол болып қалды. 1840 жылдардың басында NY&E сұйық сүтті Нью-Йорк қаласына бұзылмай жеткізу мүмкіндігін дамытып, Ориндж округінің сүт өнеркәсібінің өсуіне көмектесті. Бұл дамыған жағдай аймақтың сүт шаруашылықтарына, олар бұрын тек майды ғана тасымалдаған, одан әлдеқайда пайдалы бизнес мүмкіндігін ұсынды. Сонымен қатар, Ориндж округінің сүт өнеркәсібінің кеңеюін үлкен дәрежеде жеделдету арқылы, бұл даму Нью-Йорк штатының оңтүстік-шығысында Миддлтаун және Нью-Джерси темір жолының, Миддлтаун, Юнионвилл және Уотер Гэп темір жолының ізашары сияқты бірнеше шағын темір жолдар құрылуына ықпал етті. NY&E 1861 жылғы 30 сәуірде Эри темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды.
Миддлтаун, Юнионвилл және Уотер Гэп темір жолы
1866 жылы Нью-Йорк штатындағы Миддлтаун, Весттаун және Юнионвиллде Деккертаунға (Нью-Джерси штаты, Сассекс округі) бұл елді мекендер арқылы темір жол салу мүмкіндігін талқылау үшін қоғамдық жиналыстар өтті. Осыдан кейін сол жерден Миддлтаунға дейінгі бағыт зерттелді, бірақ салынған Миддлтаун, Юнионвилл және Уотер Гэп темір жолы тек Миддлтаундағы NY&E желісімен қосылыстан Юнионвиллге дейін созылды. Он төрт айлық құрылыстан соң, 1867 жылдың 6 желтоқсанында Юнионвиллге жетілді. 1868 жылдың 13 қаңтарынан бастап Эриден келген жүк вагондары Юнионвиллге дейін 14 мильдік (23 км) қашықтықты жүріп өтті. MU&WG темір жолы Эридің 2 метрлік кең еңістік өлшемімен салынды. Темір жол Эриге жалға берілді және 1868 жылдың 15 мамырында Эридің "Юнионвилл тармағы" ретінде ресми жұмысын бастады.
Нью-Йорк пен Освего Мидленд темір жолы
1866 жылдың 11 қаңтарында Нью-Йорк және Освего Мидленд темір жолы құрылды, мақсаты – Онтарио көліндегі Освего қаласын Нью-Йорк қаласының жанындағы Хадсон өзенімен байланыстыру. NY&OM 1871 жылы Миддлтаунға жетті және Нью-Йорк портына тікелей қатынас жасау үшін үш Нью-Джерси компаниясымен байланысуды жоспарлады. 1870 жылы үш Нью-Джерси компаниясы бірігіп, Нью-Джерси Мидленд темір жолын құрды, ол 1871 жылы Екі көпірден (Бивер көлі) бастап, Нью-Джерси/Нью-Йорк штатының шекарасындағы Ханфордқа дейін, Юнионвилльдің оңтүстігіне қарай салынды. NY&OM мен NJM арасындағы байланысты MU&WG қамтамасыз ететін болды, оны NY&OM 1872 жылдың 1 сәуірінен бастап жалға алды. MU&WG стандартты рельс енімен салынды, ал NY&OM Эри өзенінен көпір салып, MU&WG-ді Миддлтаун қаласындағы Шығыс Басты көшеде NY&OM желісімен қосу үшін 2 километрден астам жол салды. Бірақ NY&OM көп ұзамай банкротқа түсіп, MU&WG-ге жасаған жалға алу шартын бұзды, содан кейін 1873 жылы оны NJM жалға алды.
Нью-Йорк, Сускехана және Батыс темір жолы
NJM 1880 жылы Нью-Джерсидің Мидленд темір жолы болып қайта ұйымдастырылды және 1881 жылы Нью-Йорк, Сускеханна және Батыс темір жолын құру үшін бірнеше басқа жолдармен бірікті. Осы аралықта NY&OM 1879 жылы Нью-Йорк, Онтарио және Батыс болып қайта ұйымдастырылды, ал Эри 1878 жылы Нью-Йорк, Эри көлі және Батыс болып қайта ұйымдастырылды. MU&WG өте тиімді жағдайға ие болды, үш ірі тасымалдаушымен байланыс орнатты: NYLE&W (Эри) және O&W Миддлтаунда, ал NYS&W Ханфордта. Бұл MU&WG жүк жіберушілеріне көптеген жүк тасымалдау бағыттарын таңдау мүмкіндігін берді және ірі тасымалдаушылардың олардың жүгі үшін бәсекелесуі арқасында қысқа желіге тасымалдау бағасын жақсартуға және кірістің үлкен бөлігін алуға мүмкіндік туды. Бұл артықшылық ондаған жылдар бойы сақталды және оның ізбасарлары M&U және M&NJ 1950 жылдардың соңына дейін осы мүмкіндікті пайдаланды.
Эри темір жолы қайтадан бақылауда
MU&WG – NYS&W желісінің батыс бөлігі болды. 1882 жылы NYS&W екі көпірден (Two Bridges) Грэвел Плейсқа (Gravel Place) дейін, Пенсильвания штатындағы Строудсбург қаласының жанында батысқа қарай кеңейді. Бұл Делавэр, Лаккавана және Батыс (Delaware, Lackawanna and Western) темір жолымен байланыс орнату арқылы антрацит кен орындарына қол жеткізу мақсатында жасалды. Содан кейін MU&WG – NYS&W-нің Миддлтаун тармағы ретінде жұмыс істеді. 1898 жылы, 1895 жылы NYLE&W-нің мұрагері болған Эри темір жолы (Erie Railroad), NYS&W-ні бақылауға алды, соның салдарынан MU&WG-ні екінші рет бақылауына қосты. MU&WG өте құнды мүлік болды, себебі одан шыққан сүт тасымалының көлемі зор еді, сол кезде Америка Құрама Штаттарында шақырым сайын ең көп сүт тасымалданатын аймақтардың бірі болуы мүмкін. Сүт MU&WG-нің барлық үш байланысы арқылы Нью-Йорк қаласына және аймағына жіберілді. Pounds Station (Миддлтаунның оңтүстігінде), Slate Hill, Johnson, Westtown және Unionville елді мекендерінде сүт өңдеу және конденсациялау заводтары салынды.
Миддлтаун және Юнионвилл темір жолы
MU&WG-ді 1913 жылдың 8 қыркүйегінде оның екі ипотекалық облигациясын ұстағандар басып алды, себебі Эри облигациялар бойынша үлесті төлемеді. Облигация ұстаушылары тәуелсіз, қысқа аралыққа жүретін Миддлтаун және Юнионвилл теміржолын құрды, ол 1913 жылдың 1 желтоқсанында вице-президент және бас менеджер Дж. А. Смит басшылығымен жұмысын бастады. Теміржол оның көп көлемдегі сүт тасымалынан – сұйық және қоюлатылған сүттен, сондай-ақ мал, мал азысы, бөтелкелер және электр станциялары үшін көмір сияқты қосымша тауарлардан түскен кірістерден пайда тапты.
Миддлтаун және Нью-Джерси темір жолы
M&U 1947 жылы 15 қаңтарда үш азық дилері – Маннинг, Симмонс және Кларкқа соттан сатылды, олар компанияны 1 қазанда Middletown and New Jersey Railway Company, Inc. деп қайта ұйымдастырды. 1950 жылдары Миддлтаун қаласындағы Долсон даңғылының жанындағы ірі GLF жем фабрикасы көлік қозғалысына үлкен әсер етті. 1950 жылдардың ортасына қарай үш иесі қайтыс болды және темір жол шамамен 1956 жылы Джон Маннинг пен Марк Саффернге сатылды.
Көлік қозғалысының төмендеуі және қалпына келтіру
Желіде жолаушылар тасымалы, көбінесе теміржол автобустарын пайдалана отырып, жоғары сынып оқушыларын бойымен өтетін кішкентай елді мекендерден Миддлтаун орта мектебіне жеткізуге баса назар аударылды. Жаңа орта мектептің теміржол жолынан алыс орналасуы мектеп округінің келісімшартын тоқтатуға әкелді, және Миддлтаун мен Юнионвилл 1940 жылғы маусымда оқу жылының соңымен жолаушылар тасымалын тоқтатты. Көп жылдық жүк тасымалымен бәсекелестік 1941 жылдың 18 тамызында Джонсон қаласындағы Борденнен сүттің соңғы партиясын жіберумен аяқталды. 1938 және 1942 жылдар аралығында, Эри басқаруынан тәуелсіздік алған NYS&W және O&W өте жақын қарым-қатынас орнатты, бұл бұрынғы дәуірдегі «Мидленд жолына» еске түсірді, және қысқа мерзімге ауыр көмір тасымалын O&W-ден NYS&W-ге M&U арқылы қайтадан екі аралық байланыс ретінде қызмет етті. 1950 жылдардың соңында M&NJ өзінің үш байланысының екеуін жоғалтты, себебі O&W 1957 жылдың 29 наурызында жұмысын тоқтатты, ал NYS&W келесі жылы Ханфорд тармағынан бас тартты. 1960 жылдың 20 ақпанында теміржол Джей Вулфсон, Джим Райт және Пьер Расмуссен атты үш серіктеске сатылды. Долсон даңғылындағы GLF зауыты 1962 жылдың 30 наурызында өртеніп кетті, бірақ 50,000 тонналық жылдық сыйымдылығы бар арнайы қоспа зауыты мен үлкен зауытты қамтитын, әлдеқайда ірі нысан ретінде қайта жаңартылды. GLF көп ұзамай Agway компаниясына біріктірілді. Күн сайын ондаған жүк вагондары келіп түсетін. 1960 жылдардың басында Империялық мемлекеттік теміржол мұражайы дизельді және бумен жүретін экскурсияларды өткізді, бірақ 1960 жылдардың ортасында Коннектикут штатының Эссекс қаласына көшіп келгенге дейін. ESRM Нью-Йорк штатына қайта оралды, бірақ қазір Нью-Йорктің Финикия қаласындағы Кэтскилл тау теміржолында орналасқан. Жолдың оңтүстік бөлігіндегі қызмет Джонсонға дейін шамамен 11 шақырымға (11 км) қысқартылды, ал соңғы рейс Юнионвиллге 1968 жылдың 31 желтоқсанында жасалды. Екі жыл ішінде қызмет Слэйт Хиллге дейін тағы екі шақырымға қысқартылды. Agway 1966 жылы Долсон даңғылына жақын жерде тыңайтқыш зауытын ашты; Balchem 1968 жылы Слэйт Хиллдегі ескі май зауытында химия зауытын ашты, ал Polytherm Plastics (қазіргі Genpak) 1969 жылы Миддлтаунда пластикалық тарелкалар мен ыдыс-аяқтарды өндіру үшін зауыт салды. Бұл үш клиент 1980 жылдардың соңында және 1990 жылдардың басындағы жалғыз клиенттер болды, себебі Dolson Ave. -дегі Agway жемшөп зауыты 1980 жылдардың ортасында жабылды. Agway Fertilizer 2000 жылдың маусымында жабылды, ал Balchem көп ұзамай теміржол қызметін тоқтатты. Пит Расмуссен Вулфсон Вермонт теміржолын құру үшін кеткеннен кейін және акцияларын Расмуссенге сатқаннан кейін теміржолдың басым иесі және президенті/бас директоры болды. Президент және бас менеджер Пьер «Пит» Расмуссеннің 2004 жылы қайтыс болуынан кейін, оның әйелі Люси, оның мүлігін басқарушы ретінде теміржолды басқарды. 2005 жылдың желтоқсанында Нью-Джерси штатының Мористаун қаласындағы Chartwell International компаниясы Миддлтаун мен Нью-Джерсидің холдинг компаниясы Cranberry Creek Railroad компаниясының көпшілік үлесін сатып алу туралы келісімге келді. 2006 жылдың ақпанында Chartwell Corp. 2005 жылдың желтоқсанында басталған теміржолды сатып алуды аяқтады, 100% меншікті сатып алды. Жобалық желілерді банкротқа ұшыратқан Chartwell компаниясы бас кеңсесі Кеннетт-скверде орналасқан Regional Rail, LLC компаниясына сатты және 2009 жылдың сәуірінде жұмысын бастады. Regional Rail теміржол желісін сатып алған кезде ол күрт құлдырап бара жатқан еді, бірақ NYS DOT гранттары мен белсенді маркетинг арқасында желі үлкен жетістіктерге жетті. Ескі Agway Fertilizer зауыты интермодальдық және транзит жүк тиеу орталығына айналдырылды және қазір 4 тұрақты клиентке ие. Тауарларға сыра, қағаз, ағаш, тыңайтқыш, бидай, арпа, тұзды ерітінді, картоп және пияз, сондай-ақ оның негізгі пластикасы мен химиялық өнімдері және кейде мерекелік пойыздар кіреді. Теміржол жақында NS желілерін жалға алды, бұл өте қажетті қосымша операциялық кіріс әкелді, бұл 3 желіні жабудан сақтады. 2011 жылы Айрин дауылынан кейін негізгі желіге келген зардаптан кейін жұмыс істейтін жалғыз желі MNJ болды. Кейбір MTA және NS пойыздары MNJ трассасы арқылы бағытталды, ал барлық жергілікті және жүк тасымалы олар және NYSW Campbell Hall кластері мен ауласы арқылы жүзеге асырылды.
Негізгі желі
Темір жол 69 км рельс желісін пайдаланады және Миддлтаун мен Кемпбелл Холлда Норфолк Оңтүстік темір жолымен, ал Уорвикте Нью-Йорк Сусквехана және Батыс темір жолымен байланысады. Нью-Йорк штатының көлік департаменті 2007 жылдың күзінде 750 000 доллар көлемінде грант күткен, ал 2009 жылға тағы 2 миллион доллар қарастырылған, осы қаражат түрлі өнеркәсіптік объектілерге қызмет көрсету үшін қосымша рельс участаларын жаңартуға бағытталған. Айрин дауылынан келген зардапты жою жұмыстары 2010 жылдың қазан айында басталды. 2011 жылдың тамыз айының соңында MNJ мемлекеттік көлік департаментінен дауылдан келген зақымды жөндеуге және жаңартуға қосымша 1,6 миллион доллар алды. 2010 жылы темір жол бұрын Норфолк Оңтүстік темір жолына тиесілі болған үш тармақ желісі мен аулаларын жалға алу үшін Жерүсті көлік басқармасына өтініш жолдады. M&NJ операцияларды өз мойнына алды және 2010 жылдың 6 қазанында Норфолк Оңтүстіктен Уолден және Мейбрук индустриалдық желілері мен Хадсон екінші деңгейлі темір жолының құқықтарын алды, бұл Кемпбелл Холлдан Уорвикке дейінгі учаскеде жалға алынған 40 миль желіні қосты.
Ғимараттар
M&NJ кеңселері Нью-Йорк штатының Миддлтаун қаласында, 1872 жылы салынған және кейіннен вокзалға айналдырылған ғимаратта орналасқан. Вокзалдың тікелей артында локомотивтерді сақтауға арналған депо бар. Сонымен қатар, жақын жерде теміржолдың жалғыз қолданыстағы GP9 дизельді-электрлік локомотиві тік тұрған заманауи депо да орналасқан.
Бу локомотивтері
Темір жол және оның алдыңғылары жылдар бойы барлығы сегіз бу локомотивін тізімге енгізді, барлығы екінші қолдан сатып алынған және ешқайсысының да көмекші доңғалағы болмады. Олардың үшеуі түйеқұйрықты локомотивтер еді, ал доңғалақтардың орналасуы 4-4-0, 2-6-0, 4-6-0 және 2-8-0 схемаларын қамтыды. Желінің алдыңғысы, Миддлтаун және Юнионвилл темір жолы (M&U), локомотивтерді жөндеу және тексеру үшін жақын орналасқан Нью-Йорк, Онтарио және Батыс темір жолының шеберханаларына сүйенді және O&W шеберханаларында өз локомотивтері жөндеуде тұрғанда, O&W локомотивтерінің он үш класындағы елу алты локомотивті жалға алды. 1944 жылдың 23 сәуірінде M&U соңғы теміржолға тиесілі бу локомотивін пайдаланудан шығарды, содан кейін O&W локомотивтерін, ал кейін NYS&W 2-10-0 "декапод" бу локомотивтерін жалға алды. M&NJ 1980 жылдары бұрынғы Бат және Хаммондспорт темір жолына тиесілі 2-6-0 типті 11 нөміріндегі локомотивті жүк тасымалына қалпына келтіру мақсатымен сатып алды. Алайда ол 2006 жылға дейін сақтауға алынды, содан кейін Эверетт темір жолының иесіне сатылды. Қазіргі уақытта ол Батыс Мэриленд көрнекті темір жолының шеберханаларында қалпына келтіру жұмыстары жүргізілуде. 2015 жылы 9 жылдық қалпына келтіруден кейін ол қайтадан пайдалануға кірісті. 1960 жылдары Империялық темір жол мұражайы Миддлтаун, Нью-Йорк қаласында орналасқан кезде, Sumter & Choctaw темір жолынан алынған 2-6-2 типті 103 нөміріндегі локомотив Миддлтаун мен Слэйт Хилл, Нью-Йорк арасында экскурсиялық қызметтерде Middletown & Orange Railroad ретінде жұмыс істеді. Бұл локомотив содан бері Коннектикут штатының Томстон қаласындағы Жаңа Англия темір жол мұражайының қорына қайтарылды, онда ол болашақта қалпына келтіру мүмкіндігін күтіп сақталуда.
Дизельді локомотивтер
Жаңа General Electric 44 тонналық локомотив №1 1946 жылғы 19 сәуірде келді. M&U компаниясының үш клиенті темір жол үшін дизельді сатып алған. O&W, M&NJ №1-ді күткен және №1 жөндеуде болғанда өзінің 44 тонналық локомотивтерін, 101 және 105 нөміріндегілерін берді. 1963 жылы M&NJ, Нью-Джерси штатының Баунд-Брук қаласындағы Calco Chemical компаниясынан GE 44 тонналық №2 локомотивін сатып алды. M&NJ №2 локомотиві 1981 жылдан 2007 жылғы шілдеге дейін темір жолдың жалғыз жұмыс істейтін бірлігі болды. Қазір ол Пенсильвания штатындағы East Penn Railroad компаниясының клиентіне жалға берілген, ал алғашқы 44 тонналық локомотив Миддлтаун локомотив депосында жұмыс істемейтін күйде сақталып тұр. Оны қалпына келтіру жоспарланған; алайда Railfan & Railroad журналының 2021 жылғы қазан айындағы санында ол 2021 жылғы шілде айының соңында Миддлтаунда басқа екі GE локомотивімен бірге бұзылғаны хабарланды. Қазіргі қуатты негізінен EMD GP38 2 локомотивтері 2174, 2175 және 5615 (жақында Norfolk Southern компаниясынан сатып алынған) қамтамасыз етеді. Қосымша қуатқа 2007 жылғы шілдеде келген канадтық EMD GP9u (бұрынғы Amtrak) 773 локомотиві кіреді. Темір жол сонымен қатар 2010 жылғы 1 қазанда өзінің еншілес компаниясы East Penn компаниясынан GE B30 7 ESPN 7811 және GE B23 7 ESPN 5114 локомотивтерін жалға алды.
Темір жол вагондары
M&NJ қысқа жолды темір жол болғандықтан, көбінесе көптеген теміржол вагондарына иелік етпейді немесе жалға алмайды. Дегенмен, 1970 жылдардың соңында M&NJ Ұлттық теміржол пайдалану компаниясынан (NRUC) жалға алынған, ұзындығы 50 фут (15 м) болатын 500 көк түсті вагонды тізімге енгізді. Вагонтар Polytherm зауытында дайын өнімдермен жүктелді, содан кейін көп уақытын АҚШ және Канада бойынша жүк алмасу арқылы тасымалдаумен өткізді, ал M&NJ олардың тапқан пайда ақысының 10% -ын жинады. Ынталандырушы тәуліктік төлем (IPD) вагондарына деген сұраныс 1980 жылдардың басында азайды және вагонтар M&NJ-ге қайтарылды. M&NJ сатып алушылар табылғанға дейін вагонды сақтау үшін 2 миль (3 км) ұзындығындағы пайдаланылмаған теміржол учаскесін ашты, бұл жұмысқа шамамен он жыл уақыт кетті.