Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық керлингші (1963–2000)
Canadian curler (1963–2000)
Сандра Мари Шмирлер (1963 жылдың 11 маусымы – 2000 жылдың 2 наурызы) – үш рет Канаданың керлинг чемпионатында (Скотт Турнирі) және үш рет әлем чемпионаттарында жеңіс одaнған канадалық керлингші. Шмирлер 1998 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарында Канада құрамасын капитан ретінде алтын медальға жеткізді, әйелдер керлингі алғаш рет медальдық спорт түріне енген жыл. Олимпиадада өнер көрсетпеген кезде, Шмирлер кейде CBC Sports телеарнасының комментаторы болып жұмыс істеді, бұл оның «Шмирлер керлер» деген лақап атын танымал етті және ол ойнаған спортпен рифмаласатын жалғыз адам екенін мәлімдеді. Ол 2000 жылы 36 жасында рактан қайтыс болды, оның мұрасы керлингтен асып түсті. Шмирлер қайтыс болғаннан кейін Канаданың Спорттық Даңқ залына енгізілді және Әлемдік керлинг Фрейтаг сыйлығымен марапатталды, бұл кейіннен Әлемдік керлинг федерациясының Даңқ залына енуіне әкелді. 2019 жылы TSN жүргізген сауалнамада (хабар таратушылар, журналистер және үздік керлингшілер қатысқан) Шмирлер тарихтағы екінші ең үздік канадалық әйел керлингші (Дженнифер Джонстан кейін) деп танылды. Шмирлердің Олимпиада құрамында Ян Беткер, Джоан Маккаскер және Марсия Гудерейт болды, бұл команда сол сауалнамада барлық уақыттағы ең үздік әйелдер құрамасы деп аталды.
Sandra Marie Schmirler (June 11, 1963 – March 2, 2000) was a Canadian curler who captured three Canadian Curling Championships (Scott Tournament of Hearts) and three World Curling Championships. Schmirler also skipped (captained) her Canadian team to a gold medal at the 1998 Winter Olympics, the first year women's curling was a medal sport. At tournaments where she was not competing, Schmirler sometimes worked as a commentator for CBC Sports, which popularized her nickname "Schmirler the Curler" and claimed she was the only person who had a name that rhymed with the sport she played. She died in 2000 at 36 of cancer, leaving a legacy that extended outside of curling. Schmirler was honoured posthumously with an induction into the Canadian Sports Hall of Fame and was awarded the World Curling Freytag Award, which later led to her induction into the World Curling Federation Hall of Fame. In 2019, Schmirler was named the second greatest Canadian female curler in history (after Jennifer Jones) in a TSN poll of broadcasters, reporters and top curlers. Schmirler's Olympic team, which also included Jan Betker, Joan McCusker and Marcia Gudereit, was named the greatest female Canadian curling team of all time as part of the same poll.
Керлингтік мансабы
Канаданың Саскачеван штатындағы Биггар қаласындағы Биггар композиттік мектебінде оқыған кезде Шмирлер 7-сыныпта мектептің дене тәрбиесі бағдарламасының бөлігі ретінде керлингпен айналыса бастады. Ол спортшы болып өсті, волейбол, бадминтон және софтбол ойнады. Сондай-ақ ол жылдам жүзумен шұғылданды. 9-сыныпта Биггар керлинг клубының әйелдер лигасына қатысып, жергілікті жарыстарда керлинг ойнауды жалғастырды. Орта мектеп командасында үшінші болып ойнаған ол 12-сыныпта провинциялық чемпионатта жеңіске жетті, командасы маусым бойы жеңіліссіз болды. Орта мектепті бітіргеннен кейін, Саскачеван университетінде оқып жүргенде 1983 жылы Саскачеван провинциясының іріктеу турниріне алғаш рет қатысты. Шмирлер 1979 жылғы Канаданың жасөсперімдер чемпиондары Денис Уилсон (командир), Дианна Шокет және Шаннон Олафсоннан тұратын команда үшін төртінші тасты лақтырды. Команда Саскачеван университеті атынан Саскатун қаласындағы іріктеу турниріне қатысты, бірақ олар іріктеуден өтпеді. Университетті бітіргеннен кейін Шмирлер Реджинаға көшіп, Солтүстік-Батыс демалыс орталығында жұмыс істеді. Ол керлингпен айналысуын жалғастырды, ал оның жұмыс бастығы оған "Шмирлер керлингші" деген лақап ат қойды. Шмирлер Саскатундағы Карол Дэвис командасына қосылды, команда үшін үшінші болып ойнады. Бірге алғашқы маусымда олар 1984 жылғы провинциялық финалға өтті, бірақ Лори МакГириден жеңіліп қалды. 1987 жылы Кэти Фалман командасының құрамында Шмирлер өзінің алғашқы провинциялық чемпионатын жеңіп алды, бұл оған алғашқы ұлттық чемпионатқа жолдама берді, онда ол және оның командасы 7-5 есебімен төртінші орынды иеленді. Келесі маусымда команда 1988 жылғы провинциялық турнирдің А/В финалында Мишель Шнайдерден (қазіргі Энглоттан) жеңіліп, екінші рет "Жүректерге" қатысу мүмкіндігінен айырылды. 1989 жылғы іріктеу турнирінде Фалман командасы Оңтүстік Саскачеван іріктеу турнирінде жеңіліп, 1989 жылғы Саскачеван Скотт жүректер турниріне қатыса алмады. 1988-1989 жылдардағы керлинг маусымы алдында Шмирлер мен Ян Беткер әртүрлі команда мүшелерімен керлинг ойнады, тұрақты команда құруға тырысты. Өте көңіл көншітпейтін маусымнан кейін Шмирлер 1990-1991 жылдарғы маусымда командир болуға шешім қабылдады, ал Беткер үшінші болып ойнады. Олар Джоан Инглисті (Маккаскерді) екінші болып шақырып, Маккаскер Марсия Гудерейтті бастаушы ретінде ұсынды. Бұл команда алғашқы жылы провинциялық жарысты жеңіп алды, Саскачеван финалында Ким Армбрустерді (Ходсонды) 5-3 есебімен жеңді. 1991 жылғы Скотт жүректер турнирінде команда төртінші орынды иеленді. 1993 жылы Шмирлер командасы қайтадан провинциялық титулды жеңіп алды, финалда 7-2 есебімен Шерри Шейрихті (Миддоны) жеңді. 1993 жылғы Скотт жүректер турнирінде Саскачеванды ұсынып, финалда Морин Бонарды жеңіп, Саскачеванға 1980 жылы Мардж Митчеллдің жеңісінен кейін алғашқы ұлттық әйелдер керлинг чемпионатын сыйлады. Команда әлем чемпионатына қатысып, сол жылы финалда Германиядан келген Джанет Клевс Страйерді жеңіп, Канадаға алтыншы рет әйелдер әлем чемпионатының жеңімпазы атағын сыйлады. Келесі маусымда ол және оның командасы "Жүректер турнирінде" қорғаушы чемпион ретінде өнер көрсетті. Команда раунд-робинді бірінші орында аяқтады және финалда Конни Лалибертті жеңіп, екінші рет Канада чемпионатын жеңіп алды. Олар және олардың командасы Канаданы әйелдер арасындағы әлем чемпионатына ұсынды, онда олар раунд-робинді бірінші орында аяқтады. Олар плей-оффқа өтіп, жартылай финалда Германияның Жозефина Эйнслеге қарсы және финалда Шотландияның Кристин Кэннонға қарсы жеңіске жетті. Финалда жеңіске жетіп, ол және оның командасы екінші рет әлем чемпионатын жеңіп алды, бұл өткен маусымдағы жетістіктерін қайталады. Сол кезде ешбір канадалық әйелдер командасы қатарынан екі әлем чемпионатын жеңіп алған емес. Шмирлер келесі жылы жүректер турниріне қорғаушы чемпион ретінде оралды. Ол және оның командасы 8-3 есебімен аяқтап, екінші орынмен плей-оффқа өтті. Алайда, ол келесі екі ойында жеңіліп, финалға шыға алмады, бұл үшінші рет қатарынан жеңіс жеңу мүмкіндігінен айырылды. Келесі маусымда Шмирлер Ренель Брайденді құрамға қосты, өйткені Маккаскер жыл бойы демалыс алды. 1996 жылғы Саскачеван жүректер турнирінде екінші болып ойнаған Гудерейт денсаулығына байланысты Карен Дакумен ауыстырылды. Провинциялық "Жүректерде" команда финалда Шери Шейрихтен (қазіргі Миддодан) жеңіліп қалды. 1997 жылы Шмирлер және оның командасы "Жүректер турниріне" қайта оралды, онда олар раунд-робинде 9-2 есебімен аяқтады. Олар плей-оффқа өтіп, Онтариодан келген Элисон Горингті екі рет жеңіп, үшінші Канада чемпионатын жеңіп алды. Олар содан кейін әлем чемпионатына барды, онда олар раунд-робинді бірінші орында аяқтады және плей-оффқа өтіп, жартылай финалда Даниядан келген Хелена Блах Лаврсенді және финалда Германиядан келген Андреа Шёппті жеңіп, үшінші әлем чемпионатын жеңіп алды. Осы үш маусымнан кейін оның командасы Sask Sport ұйымынан "Жыл командасы" атағын алды. 1998 жылғы қысқы Олимпиадада керлинг алғаш рет медальдық спорт түріне айналды. Олимпиадаға Канада құрамасын іріктеу үшін 1997 жылдың қараша айында іріктеу турнирі өтті. Шмирлер 1995 жылдың желтоқсанында Конни Лалиберттің командасына қарсы өткен үш ойыннан ең көп жеңгені үшін іріктеу турниріне қатысу құқығын алды. Іріктеу турнирінде Шмирлер командасы раунд-робинді бірінші орында аяқтады және Шеннон Клейбринкт 9-6 есебімен жеңіп, Олимпиадаға жолдама алды. Шмирлер Олимпиадаға өту үшін қиын ойын ойнады. 1998 жылғы қысқы Олимпиада Жапонияның Нагано қаласында өтті. Шмирлер командасы алтын медаль үшін фавориттердің бірі болды, бірақ турнирде күшті командалар бақ сынасты. Раунд-робинді алты жеңіс және бір жеңіліспен бірінші орында аяқтағаннан кейін Канада жартылай финалда Ұлыбританияның Кирсти Хей командасына қарсы ойын ойнады. Ойын негізгі уақытта тең аяқталды және қосымша эндке өтті, онда Шмирлер соңғы тасын мүжілдіре түсіріп, ойынды жеңіп алды. Финалда Данияның Хелена Блах Лаврсен командасына қарсы Шмирлер тоғызыншы эндте жеңіске жетіп, Канадаға алтын медаль сыйлады. Алтын медаль жеңіп алғаннан кейін Сандра "The New York Times" газетінің бірінші бетінде пайда болды. Олимпиададан кейін Шмирлер командасы Canadian Press ұйымынан "Жыл командасы" атағын алды. Команда 1999 жылы Канадалық керлинг залының құрамына енгізілді. Шмирлер және оның командасы плей-оффқа өтті және 3-4 плей-офф ойынын жеңіп алды, бірақ жартылай финалда Энн Мерклингерден жеңіліп қалды. Жартылай финалда жеңіліске ұшырағаннан кейін Шмирлер CBC телеканалында финалдық ойынға түсіндіруші болып жұмыс істеді.
While attending Biggar Composite School in Biggar, Saskatchewan, Canada, Schmirler started curling in Grade 7 as part of the school's physical education program. She grew up an athlete, playing volleyball, badminton, and softball. She was also an avid speed swimmer. She continued to curl on the local scene, participating in the Biggar Curling Club ladies' league in Grade 9. Playing as third on her high school team, she won a provincial championship in Grade 12, when her team went undefeated throughout the season. She continued to curl after graduating from high school, while attending the University of Saskatchewan, making her first appearance in Saskatchewan's provincial playdowns in 1983. Schmirler threw fourth stones for a team which consisted of 1979 Canadian Junior Champions Denise Wilson (skip), Dianne Choquette and Shannon Olafson. The team represented the University of Saskatchewan at the Saskatoon city playdowns where they were eliminated. After graduating university, Schmirler moved to Regina to take a job at the North West Leisure Centre. She continued to curl, and was given the nickname "Schmirler the Curler" by a supervisor at the facility. Schmirler joined the Saskatoon based Carol Davis rink, playing third for the team. In their first season together, they made it to the 1984 provincial finals where they lost to Lori McGeary. In 1987, as a member of Kathy Fahlman's rink, Schmirler won her first provincial championship, sending her to her first national championship, where she and her team finished in fourth place with a 7–5 win–loss record. The following season, the team lost in the A B final of the 1988 provincials to Michelle Schneider (now Englot), eliminating them from a chance at a second straight trip to the Hearts. In the 1989 playdowns, Team Fahlman lost in the southern Saskatchewan playdowns, failing to even make it to the 1989 Saskatchewan Scott Tournament of Hearts. Prior to the 1988–89 curling season, Schmirler and Jan Betker found themselves curling with different teammates, attempting to put together a stable squad. After a disappointing season, Schmirler decided to skip for the 1990–91 season, with Betker playing third. They recruited Joan Inglis (McCusker) to play second, and McCusker recommended Marcia Gudereit as a lead. This rink won the provincials in their first year together, defeating Kim Armbruster (Hodson) in the Saskatchewan final, 5–3. At the 1991 Scott Tournament of Hearts, the team finished in fourth place. In 1993, the Schmirler rink again won the provincial title, defeating Sherry Scheirich (Middaugh) in the final, 7–2. Representing Saskatchewan at the 1993 Scott Tournament of Hearts, her rink defeated Maureen Bonar in the finals, giving Saskatchewan its first national women's curling championship since Marj Mitchell's win in 1980. The rink moved on to the World Championship and defeated Janet Clews Strayer from Germany in the final that year, winning Canada its sixth world women's title. The next season, she and her rink competed at the Tournament of Hearts as defending champions. The team finished first in the round robin, and defeated Connie Laliberte in the final to clinch a second consecutive Canadian championship. She and her team then represented Canada at the World Women's Curling Championship, where they finished first in the round robin. She then advanced to the playoffs, and won the semifinal against Josefine Einsle of Germany and the final against Christine Cannon of Scotland. With her win in the final, she and her team clinched their second world championships, equalling their run from the previous season. At the time, no other Canadian women's rink had won consecutive world championships. Schmirler returned to the Tournament of Hearts the next year as the defending champion. She and her team finished with an 8–3 win–loss record and advanced to the playoffs as the second seed. She lost her next two games, however, and failed to advance to the final, losing a chance to win a third consecutive title. The next season, Schmirler added Renelle Bryden to the lineup, as McCusker took the year off. For the 1996 Saskatchewan Tournament of Hearts, Gudereit who had been playing second was replaced for health reasons by Karen Daku. At the provincial Hearts, the team fell to Sherry Scheirich (now Middaugh) in the final. In 1997, Schmirler and her rink returned to the Tournament of Hearts, where they finished with a 9–2 win–loss record in the round robin. They advanced to the playoffs, and defeated Alison Goring of Ontario twice en route to winning her third Canadian championship. They then went to the World Championships, where they again finished first in the round robin and advanced to the playoffs, defeating Helena Blach Lavrsen of Denmark in the semifinals and Andrea Schöpp of Germany in the final to win a third world title. After each of these three seasons, her rink was named "Team of the Year" by Sask Sport. In the 1998 Winter Olympics, curling became a medal sport for the first time. Olympic trials were held in November 1997 to select Canada's representatives at the Olympics. Schmirler qualified for the Trials through a best of three series against Connie Laliberte held in December 1995. At the Trials, the Schmirler rink finished first in the round robin, and defeated Shannon Kleibrink in the final with a score of 9–6, behind strong shot making from Schmirler and McCusker. Schmirler made a difficult in off to win and clinch the berth to the Olympics. The 1998 Winter Olympics were held in Nagano, Japan. The Schmirler rink was among the favourites for gold, but there was a strong field in the event. After finishing the round robin in first place with six wins and one loss, Canada played their semifinal game against Great Britain's Kirsty Hay. The game was tied after regulation play and went to an extra end, where Schmirler barely made a draw with her last rock to win the game. In the final against Denmark's Helena Blach Lavrsen, Schmirler secured a win in nine ends, winning Canada the gold medal. After winning the gold medal, Sandra appeared on the front page of The New York Times. After the Olympics, the Schmirler rink was named 'Team of the Year' by the Canadian Press. The team were also inducted into the Canadian Curling Hall of Fame in 1999. Schmirler and her team made the playoffs, and won the 3 vs. 4 playoff game before dropping the semifinal to Anne Merklinger. After losing in the semis, Schmirler joined CBC as a colour commentator for the final match.
Season Skip Third Second Lead Events 1981–82 Ellen Meschisnick Judy Walker Sandra Schmirler Jodi Bruce 1982–83 Carol Davis Sandra Schmirler Heather MacMillan Laurie Secord 1984 Sask. Carol Davis Sandra Schmirler Heather MacMillan Laurie Secord 1985–86 Kathy Fahlman Sandra Schmirler Jan Betker Sheila Schneider 1986–87 Kathy Fahlman Sandra Schmirler Jan Betker Sheila Schneider 1987 Sask., STOH, COCT 1987–88 Susan Lang Sandra Peterson Jan Betker Gertie Pick 1990–91 Sandra Peterson Jan Betker Joan Inglis Marcia Schiml 1991 Sask., STOH 1991–92 Sandra Peterson Jan Betker Joan Inglis Marcia Schiml 1992 Sask. 1992–93 Sandra Peterson Jan Betker Joan McCusker Marcia Schiml 1993 Sask., STOH 1993–94 Sandra Peterson Jan Betker Joan McCusker Marcia Gudereit 1994 STOH 1994–95 Sandra Peterson Jan Betker Joan McCusker Marcia Gudereit 1995 STOH 1995–96 Fahlman Third COCT 4th 4–4 N/A 1991 Saskatchewan (Peterson) Skip STOH 4th 8–6 71 1993 Saskatchewan (Peterson) Skip STOH 1st 10–2 79 1993 Canada (Peterson) Skip WCC 1st 9–2 N/A 1994 Canada (Peterson) Skip STOH 1st 11–1 80 1994 Canada (Peterson) Skip WCC 1st 10–1 N/A 1995 Canada (Peterson) Skip STOH 3rd 9–5 81 1997 Saskatchewan (Schmirler) Skip STOH 1st 11–2 80 1997 Canada (Schmirler) Skip WCC 1st 10–1 N/A 1997 Schmirler Skip COCT 1st 8–2 – 1998 Canada (Schmirler) Skip OG 1st 8–1 79 1998 Canada (Schmirler) Skip STOH 3rd 8–5 75 Scott Tournament of Hearts Totals 64–26 77 World Championships Totals 29–4 N/A
Отбасы және білім
Шмирлер 1963 жылғы 11 маусымда Ширли мен Арт Шмирлердің отбасында дүниеге келді. Ол туа біткеннен аяғы бұрық болған, сондықтан екі ай бойы гипске салынған. Оның Кэрол және Беверли есімді екі үлкен қарындасы болған. Ол Биггар қаласындағы орта мектепті бітіріп, университетте оқу үшін Саскатунға көшті. Алғашқыда компьютер ғылымдары бағытында оқуды бастады, бірақ бірінші курстан кейін дене шынықтыру мамандығына ауысты. 1993 жылы командаласы Марсия Гудерейт Шмирлерді Шаннон Англиямен таныстырды. 1996 жылғы 22 маусымда олар үйленді. 1997 жылы Шмирлер алғашқы баласына жүкті болды. Бұл жаңалық Скотт жүректер турниріндегі журналистерге жеткенде, олар оны әзілдеп "Шмирлер – доп тастаушы" деп атады. 1997 жылғы 15 қыркүйекте олардың қызы Сара Марион дүниеге келді. 1999 жылғы сәуірде Сандраның әкесі Арт Шмирлер асқазан қатерінен қайтыс болды.
Schmirler was born to parents Shirley and Art Schmirler on June 11, 1963. She was born with a club foot, which required her to wear a cast for two months. She had two older sisters, Carol and Beverley. She attended high school in Biggar, and moved to Saskatoon to attend university. She started out towards a degree in computer science, but transferred after her first year to work for a degree in physical education. In 1993, teammate Marcia Gudereit introduced Schmirler to Shannon England. On June 22, 1996, they were married. In 1997, Schmirler was pregnant with their first child. When this information was revealed to reporters at the Scott Tournament of Hearts, they jokingly dubbed her "Schmirler the Hurler". On September 15, 1997, their daughter Sara Marion was born. In April 1999, Sandra's father Art Schmirler died from esophageal cancer.
Ауру және өлім
Дженна дүниеге келгеннен кейін Шмирлер көптеген денсаулық мәселелерімен күресті. Ол жүктілікке байланысты деп ойлаған арқа ауыруына шалдыққан, ал Дженна туғаннан кейін асқазан ауыруларымен мазаланды. 1999 жылдың 6 қыркүйегінде оның жағдайы нашарлағандықтан оған операция жасалды. Операция кезінде ісіктің өлген бөлігі жұлынып, қан тіршегі өкпесіне түсіп кетті. Жүрегі тоқтап, жедел жәрдеммен жасалған жүрек массажы ғана оны құтқарып қалды. Қатерлі ісік диагнозы қойылғаннан кейін шамамен бір ай өткен соң, дәрігерлер нақты диагноз қойды – метастаздық аденокарцинома, бастапқы орны белгісіз. Химиялық терапия мен сәулелік терапиядан өзге, Шмирлер Канадалық Онкологиялық зерттеу тобы арқылы ортомолекулярлық медицинаны да зерттеді. Бұл балама медицинаның түрінде витаминдер мен қоректік заттардың үлкен дозалары қолданылады. Ауруының кезеңінде Шмирлер көпшілік назарынан мүлдем алынып тасталды. Монктондағы чемпионатта Шмирлер жағдайын жаңартқан баспасөз мәслихатын өткізді. Басынан өткендері туралы алғаш рет ашық сөйлеген Шмирлер болашаққа деген үмітін білдіріп, көп мәлімет айтты: "Бұл жағдайдан үш мақсатпен шығуды көздедім, біріншісі – отбасымды баптау. Екіншісі, мен керлингпен көп айналысқандықтан, ешқашан жылы демалысқа бармадым, сондықтан аяқтарымды жылы жағажайдағы құмға батыруды қалаймын. Ал үшіншісі – бүгін осында болу еді, мен CBC-ге, Лоренс Кимберге және Джоан Мидке алғыс айтамын". Монктоннан оралғаннан кейін Шмирлер физикалық жағдайының жақсы екенін сезінді, бірақ компьютерлік томография (КТ) өкпесінің айналасында дақтарды көрсеткеннен кейін қайта нашарлап қалды. Химиялық терапияны жалғастырмау туралы шешім қабылданды, бірақ ол ортомолекулярлық терапияны жалғастырды. Ол 2000 жылғы Скотт турнирінде жұмыс істеуге жоспарланған, бірақ қатыса алмады. Ауруханадан жіберген мәлімдемесін TSN-нің Вик Раутер оқыды. "Мен әлі де күресіп жатырмын және Брайерге баруға үміттенемін, бірақ ойнамай, сөйлескім келеді. Саскачеван үшін, мен сіздің жасыл аяқ киімдеріңізде (Скоттта) болуды армандадым. Бірақ жағдайды дұрыс бағалау керек. Керлингтен басқа да өмірде маңызды нәрселер бар екенін түсіндім. Бірақ келесі жылы керлинг жолына қайта оралуға үміттенемін. 2001 жылы Садбериде (келесі Скотт орны) кездесеміз. Сіздің керлинг досыңыз, Сандра". Бірақ оның мәлімдемесіндегі осы оптимизм оның жағдайының ауырлығын жасырды. Ол паллиативтік күтімге ауыстырылды. Ол Паскуа ауруханасының паллиативтік күтім бөлімінде ұйықтаған күйі қайтыс болды. Шмирлердің құрметіне Саскачеван провинциясының кеңсе ғимараттарындағы тулар жартылай төмен түсірілді. Брайер турнирі басталғанда, түстен кейінгі ойындар жерлеу рәсімін көруге мүмкіндік беру үшін кейінге қалдырылды, ол жарыс алаңындағы экрандарда көрсетілді. Реджинаның Агридом және Шмирлердің үйі – Каледониялық керлинг клубы да жерлеу рәсімін көрсету үшін есіктерін ашты. Регина жерлеу үйінде тоғыз жүз адам қатысты, мыңдаған адам провинция бойынша спутниктік байланыс арқылы, ал жүздеген мың адам теледидардан бақылады. Жерлеу рәсімін пастор Дон Уэллс жүргізді, ал Сандраны командаласы Джоан Маккаскердің күйеуі Брайан Маккаскер мақтады.
After Jenna's birth, Schmirler experienced many health problems. She had suffered from back pain, which was thought to be pregnancy related, and following Jenna's birth, she began to suffer from stomach pains. As her condition worsened, she underwent surgery on September 6, 1999. During surgery, a dead piece of the tumour broke off and released a blood clot into her lung. Her heart stopped beating, and only emergency heart massage kept her alive. Almost a month after being diagnosed with cancer, doctors finally provided a specific diagnosis – metastatic adenocarcinoma, with an unknown primary site. In addition to chemotherapy and radiation, Schmirler explored orthomolecular medicine through the Canadian Cancer Research Group. This form of alternative medicine involves large doses of vitamins and nutrients. During her illness, Schmirler had been largely removed from the public eye. While in Moncton for the championships, Schmirler held a press conference to update her situation. In speaking publicly about her ordeal for the first time, Schmirler spared few details about what she had gone through, while also expressing her hope for the future: "There were three goals I had coming out of this thing, and the first one was to look after my family. And the second one because I curl so much, I've never taken a hot vacation, so I'm going to put my feet in the sand in a warm place. And the last one was to actually be here today, and I thank CBC, I thank Lawrence (Kimber), and Joan Mead." After returning from Moncton, Schmirler felt physically well, but suffered a setback when a CAT scan revealed spots around her lungs. The decision was made not to proceed with further chemotherapy, but she continued with the orthomolecular therapy. She had been scheduled to work the 2000 Scott Tournament of Hearts, but was unable to do so. She faxed a statement from the hospital, which was read by TSN's Vic Rauter. "I'm still fighting hard and I still hope to make it to the Brier, not playing but talking. For Saskatchewan, I was hoping to be in your green shoes (at the Scott). But keep things in perspective. There are other things in life besides curling, which I have found. But I hope to be on the curling trail again next year. And I'll see you all in Sudbury (the next Scott site) in 2001. Your curling friend, Sandra." However, the optimism in her statement belied the seriousness of her condition. She had been moved to palliative care. She died in her sleep at the Pasqua Hospital Palliative Care Unit</blockquote> In honour of Schmirler, flags at provincial office buildings in Saskatchewan were lowered to half staff. The Brier was just getting underway and games in the afternoon draw were delayed to allow curlers and fans to watch the funeral, which was broadcast on screens at the rink. Regina's Agridome and Schmirler's home Caledonian Curling Club also opened to show the funeral. Nine hundred people attended the service at the Regina Funeral Home, thousands watched at satellite locations around the province, and hundreds of thousands watched on television. The funeral was conducted by the Rev. Don Wells, and Sandra was eulogized by Brian McCusker, teammate Joan McCusker's husband.
Марапаттар мен құрметтер
Шмирлер командасының мұзда бағындырған атақтарымен қатар, ол мұздан тыс да бірнеше жолмен танылды. 2000 жылы Шмирлер Саскачеванның Еңбегінің орденімен марапатталды, бұл орденді өлімнен кейін алғаш рет алған адам болды. Оның команда мүшелерімен бірге ол бұрын Регина университетінің құрметті заң ғылымының докторы атағын алған еді. 2000 жылдың күзінде Шмирлер Канаданың Спорттық Даңқ залына енгізілді. Шмирлер мен оның командасы екі рет Саскачеванның Спорттық Даңқ залына енді: 1997 жылы үш әлем чемпионатын жеңгені үшін және 2001 жылы Олимпиада ойындарында алтын медаль ұтқандары үшін. Жыл сайынғы Scotties Tournament of Hearts турнирінде плей-офф кезеңіндегі ең үздік ойыншыға Сандра Шмирлер атындағы Ең құнды ойыншы сыйлығы табыс етіледі. Оның қазасынан кейін Регина қаласы Шмирлерді бірнеше жолмен құрметтеді. Ол жұмыс істеген Оңтүстік-Шығыс демалыс орталығы "Сандра Шмирлер демалыс орталығы" деп аталып, оның командасының жатқан жері – Калли керлинг клубына дейінгі жол "Сандра Шмирлер жолы" деп өзгертілді. Шмирлердің туған қаласы Биггар да оның есімін мәңгі есте қалдыру үшін "Сандра Шмирлер Олимпиадалық алтын паркін" салған болатын. Сандра Шмирлер қоры 2001 жылдың мамыр айында Сандраның достары мен командаластарының бастамасымен құрылды. Олардың мақсаты – осы керемет әйелдің құрметіне, оның жанынан өткен көптеген канадалықтардың жүрегінде сақталатын мұраны жасау еді. Ол ең қиын күресінде жеңіліп қалса да, оның мұрасы мәңгілікке сақталды. Оның атынан құрылған қор арқылы көптеген ерте туған және ауыр сырқатқа шалдыққан нәрестелердің өмірі сақталды, ал оларға қажетті құралдармен қамтамасыз етілді. Миллиондаған долларлар барлық провинциялардың, Юкон және Солтүстік-Батыс территорияларының ЖЖБ-ларына жұмсалды, бұл ерте, кішкентай немесе ауыр сырқатпен туған сәбилердің өмірін сақтап қалуға бағытталған. Бұл тізім көптеген жомарт жандармалардың көмегімен жыл сайын кеңейіп келеді. Сандра ауру кезінде де, денсаулығы жақсарғанда да еліне қолдау көрсетіп, өмірде не маңызды екенін түсінуге көмектесті. Біз оның қазасына қайғырып, оның қалдырған мәңгілік мұрасын құрметпен еске аламыз. Робин Уилсон
In addition to the titles captured by her team on the ice, Schmirler has been recognized in several different ways off the ice as well. In 2000, Schmirler was awarded the Saskatchewan Order of Merit, becoming the first posthumous recipient. Along with the other members of her rink, she had been previously awarded an honorary Doctor of Laws degree from the University of Regina. In the fall of 2000, Schmirler was inducted into the Canadian Sports Hall of Fame. Schmirler and her team were inducted into the Saskatchewan Sports Hall of Fame on two separate occasions, once in 1997 for winning three World Curling Championships and once in 2001 for winning the gold medal at the Olympics. At the annual Scotties Tournament of Hearts, the top player in the playoff round is awarded the Sandra Schmirler Most Valuable Player Award. After her death, the city of Regina honoured Schmirler in several ways. The South East Leisure Centre where she used to work was renamed the "Sandra Schmirler Leisure Centre," and the road leading up to the Callie Curling Club, where her team curled out of, was renamed "Sandra Schmirler Way." Schmirler's hometown of Biggar also honoured her memory with the construction of "The Sandra Schmirler Olympic Gold Park." “The Sandra Schmirler Foundation was created in May 2001 by a group of Sandra’s friends and teammates. Their vision was to create a living legacy in honour of this amazing woman who touched the hearts of so many Canadians from coast to coast to coast. While she lost her biggest battle, her legacy lives on. The lives of countless babies born premature and critically ill have been, and continue to be saved, with life saving equipment the Foundation has funded in her name. Millions of dollars have been given to hospital NICUs in every province, the Yukon and Northwest Territories to fund life saving equipment for babies born too soon, too small or too sick. This list continues to grow every year with the generous support of our many donors. Sandra reached out to her country in sickness and in health and made us understand what really matters in life. While we mourn her passing, we celebrate the lasting legacy she left behind.” Robin Wilson
2009 жылдың 7 қаңтарында Сандра 2009 жылғы World Curling Freytag Award сыйлығының иегері атанды (кейін WCF Даңқ залына қосылды). Американдық Элмер Фрейтагтың есімімен аталатын бұл сыйлық, Бүкіләлемдік керлинг федерациясын құрған адам, керлингшілердің чемпионаттардағы ойыны, спорттық мінез-құлқы, ізгілігі және ерекше жетістіктері үшін беріледі. Оның күйеуі мен қыздары 2009 жылғы ерлер арасындағы керлинг чемпионатында оның атынан сыйлықты қабылдады.
On January 7, 2009, Sandra was named the winner of the 2009 World Curling Freytag Award (later incorporated into the WCF Hall of Fame). The award, named after American Elmer Freytag, who founded the World Curling Federation, honours curlers for championship play, sportsmanship, character and extraordinary achievement. Her husband and daughters accepted the award on her behalf at the 2009 World Men's Curling Championship.