Кіріспе
Белинда "Линди" Моррисон (2 қараша 1951 жылы туған) – австралиялық музыкант, белсенді және әлеуметтік жұмыскер, бастапқыда Бризбейнден, Квинслендтен шыққан. 1972 жылы Квинслендтегі аборигендер заң қызметінің жаңа бөлімшесінде жұмыс істеп, сол кезде барабан ойнауды бастағаннан кейін, ол 1978 жылы әйелдер жетекшілік ететін панк-топ Zero-дың барабаншысы болды, содан кейін Роберт Форстер мен Грант МакЛеннанмен бірігіп, 1980 жылы Go Betweens тобының үшінші мүшесі болды. Ол 1989 жылы топтың алғашқы тарауына дейін топпен бірге жазды және гастрольде болды, олардың алғашқы алты альбомының барлығында барабан ойнап, алғашқы үшеуінде ән шырқады, сонымен қатар Tuff Monks (Ник Кейв және Мик Харвимен) және Никки Садден сияқты бірқатар қосымша жобаларда жұмыс істеді. Go Betweens тобынан кейін Моррисон барабаншы ретінде жұмыс істеуін жалғастырды, бірақ музыка индустриясында да қызмет атқарды, соның ішінде Австралияның фонографиялық орындау компаниясының кеңесіндегі артист өкілі ретінде, бұл қызметті ол үш онжылдыққа жуық уақыт бойы атқарды. Оның музыка және әлеуметтік жұмыс мансабы 1998 жылы Австралия музыканттарына көмек қоры Support Act-ке Ұлттық әл-ауқат үйлестірушісі ретінде қосылғанда бірікті. Моррисон сонымен қатар Сиднейдегі TAFE институтында оқытушы болып жұмыс істеді және түрлі қоғамдық музыкалық жобаларға қатысты, соның ішінде Junction House Band музыкалық директоры (жеңіл интеллектуалдық кемістігі бар музыканттар үшін) және Bondi Wave (орта мектеп оқушылары үшін). 2003 және 2004 жылдары ол Австралия демократтарымен саясатқа қатысуға тырысты, Сиднейдің шығыс жақтарындағы орындықтарға штаттық және федералды сайлауларда сәтсіз сайланды. Кейіннен ол өзінің жазбаларын (көп бөлігі музыка индустриясындағы өзінің және басқа әйелдердің тәжірибесі туралы) авторлық құқық заңнамасымен байланысты тақырыптарды қамтуға кеңейтті. 2013 жылы ол орындаушы және жақтаушы ретіндегі қызметі үшін Австралия орденінің медалімен марапатталды. 2014 жылы ол Австралия музыкасына қосқан үлесі үшін Тед Альберт сыйлығын алды. 2021 жылы 70 жасқа толған Моррисон барабаншы ретінде жұмыс істеуін жалғастыруда және жақында былай деді: "Мен музыка ойнауды ешқашан тоқтатпаймын, мұндай нәрсе болмайды. Мен әр түрлі адамдармен қызықты жұмыстарды алуды жалғастыра беремін". Моррисонның соңғы ең танымал ынтымақтастықтары Алекс Астронавтпен (Моррисоннан 40 жылдан астам кіші) және Роб Снарскимен, ең танымал The Blackeyed Susans тобымен жұмысы болды. 18 айлық гастрольден кейін 2023 жылдың мамырында Моррисон мен Снарски SnarskiCircusLindyBand ретінде "Біреу айтты, біреу айтты" атты мини-альбом шығарды. Топ құрамында Шейн О'Мара, Дэн Келли және Грэм Ли бар.
Morrison’s most notable recent collaborations have been with Alex The Astronaut, more than 40 years Morrison’s junior, and Rob Snarski, best known for his work with The Blackeyed Susans. After touring for 18 months, in May 2023, Morrison and Snarski released a mini album called "Somebody said that Somebody Said" as SnarskiCircusLindyBand. The band also consists of Shane O'Mara, Dan Kelly and Graham Lee.
Музыкалық шеберлік және орындау стилі
1983 жылы NME журналында оның туралы жазған Барни Хоскинс: «Линди Моррисоннің ойнауы Левон Хелм немесе Чарли Уотс сияқты керемет – нақты, ерекше, жаңашыл» деді.
Morrison is the subject of the book My Rock 'N' Roll Friend, written by the singer Tracey Thorn of Everything But The Girl and published in 2021. The two first met in 1983 at the Lyceum in London, at a time when female instrumentalists were rare; Thorn’s book details the inspiration she took from Morrison, and attempts to redress her perception that Morrison hasn’t received the acclaim she deserved for her work with The Go Betweens. Thorn’s writing also captures something about the rhythmic eccentricities of The Go Betweens: “Robert and Grant often unwittingly write songs in weird time signatures, and when they bring these songs to Lindy, she decides to try to reflect or capture honestly the oddities of their structures. She thinks the boys don’t really know how to count their bars, and they have no real sense of timing or rhythm, so it’s left to Lindy to literally drum it into them. She is determined not to ‘play through’ the quirky patterns, and not to straighten them out. She thinks that would be too nice, too boring.”
Thorn describes Morrison as a transgressive performer, indiscreet and immodest with her legs wide apart, adding: “When she starts hitting the drums, all at once she’s making more noise than anyone else in the room. It’s not ladylike, this noise she’s making. And she’s in charge, whatever the guitarist or the lead singer may think.”
Speaking about Cattle And Cane, the lead single for "Before Hollywood", McLennan said of Morrison's drum part: “It had a great rhythm which I don't think any drummer in the world could've played except her. That rhythm never ceases to amaze me.”
Моррисон – «Everything But The Girl» тобының әншісі Трейси Торнның 2021 жылы жазған «My Rock 'N' Roll Friend» кітабының тақырыбы. Екеуі алғаш рет 1983 жылы Лондонның Лицейінде кездесті, сол кезде әйел аспапшылар сирек болатын. Торнның кітабы Моррисоннан алған шабытын егжей-тегжейлі баяндайды және Моррисонның «The Go-Betweens» тобымен жасаған жұмысы үшін лайықты баға алмағаны туралы пікірін түзетуге тырысады. Торнның жазуы «The Go-Betweens» тобының ырғақты ерекшеліктерін де көрсетеді: «Роберт пен Грант көбінесе әндерді ерекше такт өлшемдерінде жазады, ал олар осы әндерді Линдиге әкелгенде, ол олардың құрылымының ерекшеліктерін адал түрде көрсетуге немесе түсіруге тырысады. Ол жігіттердің тақтын қалай санағанын білмейді деп ойлайды, олардың уақыт пен ырғақ туралы түсінігі жоқ, сондықтан Линди оларға әдебиеттік түрде соққы береді. Ол ерекше үлгілерді «тегістеуге» немесе түзетуге тырыспайды. Ол мұны тым жақсы, тым жалықтыратын деп санайды».
Morrison is the subject of the book My Rock 'N' Roll Friend, written by the singer Tracey Thorn of Everything But The Girl and published in 2021. The two first met in 1983 at the Lyceum in London, at a time when female instrumentalists were rare; Thorn’s book details the inspiration she took from Morrison, and attempts to redress her perception that Morrison hasn’t received the acclaim she deserved for her work with The Go Betweens. Thorn’s writing also captures something about the rhythmic eccentricities of The Go Betweens: “Robert and Grant often unwittingly write songs in weird time signatures, and when they bring these songs to Lindy, she decides to try to reflect or capture honestly the oddities of their structures. She thinks the boys don’t really know how to count their bars, and they have no real sense of timing or rhythm, so it’s left to Lindy to literally drum it into them. She is determined not to ‘play through’ the quirky patterns, and not to straighten them out. She thinks that would be too nice, too boring.”
Thorn describes Morrison as a transgressive performer, indiscreet and immodest with her legs wide apart, adding: “When she starts hitting the drums, all at once she’s making more noise than anyone else in the room. It’s not ladylike, this noise she’s making. And she’s in charge, whatever the guitarist or the lead singer may think.”
Speaking about Cattle And Cane, the lead single for "Before Hollywood", McLennan said of Morrison's drum part: “It had a great rhythm which I don't think any drummer in the world could've played except her. That rhythm never ceases to amaze me.”
Торн Моррисонды шектен шығатын, ашық және тартымды орындаушы ретінде сипаттайды, аяқтары кең жайылып тұрады: «Ол барабанды соққанда бірден бөлмедегілерден гөрі көп шу шығарады. Бұл әйелге лайық емес, оның шығаратын шуы. Ол жауапкершілікті өз қолына алады, гитарист немесе әнші не ойласа да». «Before Hollywood» әнінің жетекші синглы «Cattle And Cane» туралы сөйлегенде, МакЛеннан Моррисоннің барабан партиясы туралы былай деді: «Оның керемет ырғағы бар, менің ойымша, әлемдегі ешбір барабаншы оны ойнай алмас еді, тек ол ғана. Бұл ырғақ мені әлі күнге дейін таң қалдыруды тоқтатпайды».
Morrison is the subject of the book My Rock 'N' Roll Friend, written by the singer Tracey Thorn of Everything But The Girl and published in 2021. The two first met in 1983 at the Lyceum in London, at a time when female instrumentalists were rare; Thorn’s book details the inspiration she took from Morrison, and attempts to redress her perception that Morrison hasn’t received the acclaim she deserved for her work with The Go Betweens. Thorn’s writing also captures something about the rhythmic eccentricities of The Go Betweens: “Robert and Grant often unwittingly write songs in weird time signatures, and when they bring these songs to Lindy, she decides to try to reflect or capture honestly the oddities of their structures. She thinks the boys don’t really know how to count their bars, and they have no real sense of timing or rhythm, so it’s left to Lindy to literally drum it into them. She is determined not to ‘play through’ the quirky patterns, and not to straighten them out. She thinks that would be too nice, too boring.”
Thorn describes Morrison as a transgressive performer, indiscreet and immodest with her legs wide apart, adding: “When she starts hitting the drums, all at once she’s making more noise than anyone else in the room. It’s not ladylike, this noise she’s making. And she’s in charge, whatever the guitarist or the lead singer may think.”
Speaking about Cattle And Cane, the lead single for "Before Hollywood", McLennan said of Morrison's drum part: “It had a great rhythm which I don't think any drummer in the world could've played except her. That rhythm never ceases to amaze me.”
Театр және белсенділік
ALS-пен жұмыс істеген кезінде Моррисон Брисбеннің орталығында тұрды, сол жерде аборигендер, музыканттар және актерлер Джеффри Раш пен Билл Браунмен бірге тұрды. Осы кезеңде ол өміріне бағыт беретін адамдармен танысып, іс-шараларға қатысты және барабан ойнауды бастады. "Шығып кеткеннен" кейін және ALS қызметінен кеткен соң, Англияда екі жылдық саяхат жасады. Олар Джон Бьелке Петерсеннің Ұлттық партиясы үкіметіне қарсылық білдіріп, Квинслендтегі өмірді үкімет, белгілі бір бизнес топтары және саяси мүдделердің қатты шектеуі сезілген кезде штат бойынша өткір сатиралық саяси көше театрын қойды.
Шұңқыр Жоқ
Моррисонның алғашқы тобы Shrew 1976 және 1977 жылдары өнер көрсетті. Олар тек қыздардан құралған, кларнет, саксофон, фортепиано және гитара ойнайтын музыкалық ұжым болды. Олардың репертуары негізінен 1940-шы жылдардағы поп-әндердің каверлерінен тұрды. 1978 жылы Моррисон Zero тобына қосылды. Ол кезде топ құрамында Ирена Лаккус, Ники Ноут және Дебора Томас болды. Топ Пэтти Смит және басқа панк әндерін орындаудан бастап, кейін өз шығармаларын жазуға көшті. Моррисон 1981 жылы "Олар барабан автоматтары мен синтезаторларды қалағандықтан" кеткенін айтты. Моррисон кеткен соң Zero тобы Xero болып өзгерді.
Ортағалас
Go Betweens тобы 1977 жылы Квинсленд штатының Брисбен қаласында Роберт Форстер мен Грант МакЛеннан құрды, ол бастапқыда бас гитарада ойнаған. Топтың барабаншылары жиі алмасып, 1979 жылдың соңында Ұлыбританияға сапар шекті. Олар 1980 жылы Брисбенге оралды, сонда Моррисон барабан мен қосалқы вокалға қосылды. Олардың Моррисонмен бірге шыққан "Your Turn My Turn" атты алғашқы синглі 1981 жылдың қыркүйегінде жарық көрді, содан кейін 1982 жылдың наурыз айында "Hammer the Hammer" шықты. 2002 жылы Ұлыбританияның Circus лейблі "After the Fireworks" әнін қоса алған "Send Me a Lullaby" әнінің 2 CD нұсқасын шығарды. Бұл ән The Birthday Party тобының әншісі Ник Кейвпен, Мик Харви пианинода және Роуланд С. Ховард гитарада бірлесіп жазылған. Ол 1982 жылы Au Go Go Records компаниясында Tuff Monks тобының атымен сингл ретінде шығарылды. Олар екі EP жазды (Egg, 1992 және Cleopatra’s Lament, 1993), екеуін де rooArt лейблінде шығарды. Моррисонның мансабы одан әрі музыка индустриясы мен қоғамдық музыка жобаларындағы лауазымдарға қарай жылжыды. 2007 жылдың қарашасынан 2011 жылға дейін ол Джед Браун басқарған бес адамнан тұратын The Rainy Season тобының мүшесі болды, оның құрамында Питер Джонс (бұрынғы Cosmic Psychos), Клайд Брамли және тағы да Аманда Браун болды. 2018 жылы Моррисон The Charm тобының "Invisible" атты тұңғыш EP-інде домбыра ойнап, продюсерлік жұмыстарын атқарды. Сондай-ақ, ол Александра Линнмен (Алекс Астронавт) бірге ойнай бастады. 2020 жылы Моррисон Алекс Астронавттың "Caught In The Middle" синглінің музыкалық видеосына домбырашы және теннисші ретінде түсті. Ол сондай-ақ Triple J радиосының Like A Version бағдарламасы үшін жазылған және ABC TV арнасында көрсетілген ELO тобының "Mr Blue Sky" әнінің тікелей орындалуында қатысты, бұл ән содан кейін жинақ альбомында жарық көрді. 2022 жылы Моррисон британдық The Girl With The Replaceable Head тобымен бірге ән жаздырып, гастрольдік сапарға шықты. Жыл соңында және 2023 жылы ол өзінің бесінші жеке альбомын насихаттау үшін Blackeyed Susans тобының және бұрын Chad’s Tree тобының вокалисі Роб Снарскимен бірге гастрольде болды. 2023 жылдың мамыр айында Моррисон мен Снарски "Кімде-кім айтты, кімде-кім айтты" атты мини-альбомын шығарды, бұл альбом SnarskiCircusLindyBand тобының атымен, Шейн О'Мара, Грэм Ли және Дэн Келлинің қатысуымен жарық көрді.
Музыкалық индустриядағы мансап
Go Betweens тобынан кеткеннен кейін Моррисонның басты назары музыка индустриясында жұмыс істеуге ауысты, ол әлеуметтік жұмыстағы тәжірибесімен қатар орындаушы және музыкант ретіндегі өзінің білімі мен дағдысын пайдаланды, бірақ оның жұмысына білім беру және ұйымдастырушылық қызметтер де кірді. 1994 жылы Моррисон Австралияның фонографиялық орындау компаниясының кеңесіне мүше болып сайланды және 2021 жылға дейін тіркелген австралиялық жазба өнерпаздарының өкілі болды (жазба өнерпаздарына пайда әкелетін саясаттағы өзгерістерге үлес қосты). COVID-19 пандемиясының нәтижесінде осы лауазымның маңыздылығы арта түсті. Support Act ұйымындағы жалғыз әлеуметтік қызметкер ретінде көп уақытын өткізгеннен кейін, ол қызметтен кеткен кезде жеті әлеуметтік жұмыскер мен төрт әкімшілік қызметкерден тұратын команданы басқарды. 2007 жылы Моррисон Австралияның Музыка кеңесінің құрметті өмір бойы мүшесі атанды, кеңес мүшесі ретіндегі қызметі үшін және «қауымдық музыкалық бастамаларды қолдауы мен орындаушылардың құқықтарына қатысты мәселелердегі кеңестері үшін». Моррисон «Рок және поп музыкасындағы австралиялық әйелдер» атты қысқаша оқулықтың авторы және оған сәйкес бір сағаттық бейнефильм жасады. Студенттерге арналған бұл жұмыс Мельбурн қаласындағы Өнер орталығындағы сахналық өнерлер коллекциясында және Австралия Ұлттық кітапханасында сақталады. Бейнефильмде Кайли Миноуг, Тина Арена және Венди Мэтьюс сияқты әртістермен сұхбаттастырылды. Соңғы жылдары ол «Sydney Morning Herald» және «Guardian Australia» сияқты австралиялық газеттерде, сондай-ақ музыка индустриясына қатысты құқықтық мәселелер туралы көптеген мақалалар жариялады. Моррисон 1998–2001 жылдары Оңтүстік Сидней жастар қызметінде резидент-әртіс ретінде жұмыс істеді және SSYS жүргізетін музыка курсының бас оқытушысы болып TAFE ұйымында жұмыс істеді. Ол сонымен қатар TAFE-де келісімшарттар, авторлық құқық және музыка бизнесі модульдерін оқытты. Моррисонның қоғамдық музыкадағы жұмысына The Junction House Band деп аталатын, зияткерлік қабілеттері шектеулі музыканттар тобын басқару кіреді, оның ішінде бұрын бірнеше азиялық қалаларда өткізілген және алғаш рет Австралияға келген Уатабоси фестивалінің алғашқы австралиялық шарасында өнер көрсетуі. 2013 жылдың 26 қаңтарында Моррисон орындаушы және жақтаушы ретіндегі қызметі үшін Австралия орденінің медалімен марапатталды, ал келесі жылы ол Австралия музыкасына қосқан үлесі үшін Тед Альберт сыйлығын алды. 2019 жылы ол «Австралиялық әйелдер музыка сыйлығы» іс-шарасындағы «Гуманитарлық» номинациясына ұсынылды. 2023 жылы ол «Квинсленд музыкалық марапаттары» аясында «Квинслендте өмір бойы жетістіктер» сыйлығымен марапатталды.
Саясат
Моррисон 2003 жылғы штаттық сайлауда Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Куги округінен, ал 2004 жылғы федералды сайлауда Уентворт сайлау округінен Австралиялық демократтар партиясынан үміткер ретінде сайлауға түсті (әрекеті сәтті болмады).