Италиялықтарға қатысты кемсітушілік және дискриминация

Кіріспе

Итальяндықтарға қарсы дискриминация

Италофобия немесе итальяндықтарға қарсылық – итальяндықтарға немесе итальяндық тегі бар адамдарға қатысты теріс көзқарас, көбінесе әділсіздік, кемсітушілік немесе стереотиптер арқылы білінеді. Көбінесе ксенофобия мен католиктерге қарсы сезімдерден туындайтын бұл құбылыс, бірқатар елдерде, әсіресе АҚШ, Швейцария, Германия, Бельгия және Ұлыбританияда түрлі деңгейде көрініс берген. Оған қарсы – италофилия, яғни Италияға, оның халқына және мәдениетіне деген құрмет.

АҚШ-та

Итальяндықтарға қарсылық кейбір американдықтардың арасында XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында итальяндықтардың АҚШ-қа кең көлемде көшіп келуі салдарынан туды. Италиялық иммигранттардың көп бөлігі XX ғасырдың басында толқындармен келді, олардың көпшілігі шаруа отбасыларынан шыққан. Италиядан келген иммигранттардың барлығы дерлік католик дінін ұстанды, ал елде басымдылықты протестанттар құрады. Иммигранттар көбінесе формальды білімі болмағандықтан, алдыңғы иммигранттармен жалақысы төмен жұмыстар мен тұрғын үй үшін бәсекелестікке түсті, нәтижесінде оларға қатысты айқын қарсылық туды. Оңтүстік және Шығыс Еуропадан кең көлемде көшіп келуге жауап ретінде АҚШ Конгресі сол аймақтардан келген иммиграцияны қатаң шектейтін (1921 жылғы Төтенше квота заңы және 1924 жылғы Иммиграция заңы) заңдарды қабылдады, бірақ Солтүстік Еуропа елдерінен келген иммиграцияға салыстырмалы түрде аз шектеулер қойды. Италияға қарсы көзқарас кейде АҚШ-та бар католиктерге қарсы дәстүрмен байланысты болды, ол протестанттар мен католиктер арасындағы үш ғасырлық Еуропалық бәсекелестік пен соғыстардың нәтижесінде қалыптасқан. АҚШ құрылған кезде, ол алғашқы протестант қоныс салушыларынан католиктерге және папаға қарсы сезімді мұра етті. АҚШ-та католиктерге қарсы сезімдер 19-шы ғасырда Ирландия мен Германиядан АҚШ-қа көшіп келген католиктердің көп санынан қорқып, ең жоғары деңгейге жетті. Нәтижесінде пайда болған католиктерге қарсы нативистік қозғалыс 1840 және 1850 жылдары кең танылды. 1880 жылдан кейін итальяндықтар көптеп келгенге дейін бұл қозғалыс көбінесе жойылды. Италиялық иммигранттар, басқа католик иммигранттар тобынан айырмашылығы, әдетте американдық өмірге бейімделуіне көмектесетін діни қызметкерлер мен басқа да діни тұлғаларды әкелген жоқ. Бұл жағдайды түзету үшін Папа Лев XIII Қасиетті Карл Борромео миссионерлерінің және басқа да ордендердің (соның ішінде Франческа Кабрини) діни қызметкерлерін, монахтарын және бауырларын жіберді, олар итальяндық қауымдастықтардың қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін жүздеген приходтар құруға көмектесті, мысалы, Нью-Йорктегі Помпеидің біздің ханым шіркеуі. XX ғасырдың басында Италиядан келген иммигранттардың кейбіреулері анархизмге бейімділікті өздерімен бірге әкелді. Бұл Италиядағы экономикалық және саяси жағдайларға реакция болды. Артуро Джованнити, Карло Треска және Джо Эттор сияқты адамдар итальяндықтарды және басқа да иммигрант жұмысшыларды ұйымдастыруда алдыңғы қатарда болды. Олар тау-кен, тоқыма, киім, құрылыс және басқа да салаларда жақсы жұмыс жағдайларын және қысқартылған жұмыс уақытын талап етті. Бұл әрекеттер жиі ереуілдерге әкеліп соқты, кейде ереуілшілер мен ереуілді бұзушылар арасында зорлық-зомбылыққа ұласты. Италиялықтар көбінесе ереуілдерді бұзушылар болып табысты. Сол кездегі АҚШ-тағы анархиялық қозғалыс ірі қалалардағы бомбалық шабуылдарға, билік өкілдеріне және құқық қорғау органдарына шабуылдарға жауапты болды. Кейбіреулерінің еңбек және анархия қозғалыстарымен байланысы нәтижесінде итальяндық американдықтар көптеген бизнес иелері мен жоғары сыныптар тарапынан «еңбек агитаторлары» және радикалдар деп танылды, бұл итальяндықтарға қарсы сезімді күшейтті. Бостон мен Нью-Йорк қалаларының полиция статистикасында көрсетілгендей, итальяндық иммигранттардың басым көпшілігі еңбекқор және адал өмір сүрді. Италиялық иммигранттардың тұтқындалу көрсеткіші басқа ірі иммигрант топтарынан жоғары емес. 1963 жылы Джеймс В. Вандер Зандер итальяндық иммигранттар арасындағы қылмыстық айыптаулар саны американдық ақ нәсілді адамдар арасындағыдан аз екенін атап өтті. Шығыс қалаларындағы кейбір итальяндық иммигрант қауымдастықтарында белсенді қылмыскер элемент бай иммигранттар мен дүкен иелерінен қорғаныс ақшасын алу үшін қорқыту, қауіп көрсету және басқа да тәсілдерді қолданды (бұл «қара қол» деп аталады), сонымен қатар басқа да заңсыз әрекеттерге қатысты. Италияда фашистер билікке келген кезде, олар Сицилиядағы мафияны жоюды басты міндет етті. Жүздеген адамдар қудалаудан қашу үшін 1920-1930 жылдары АҚШ-қа қашты. 1920 жылы АҚШ-та тыйым салу туралы заң қабылданған кезде, бұл шектеулер итальяндық американдық қауымдастықтағы заңсыз әрекеттерге қатысқандар үшін, сондай-ақ Сицилиядан қашып келгендер үшін экономикалық мүмкіндіктерді тудырды. Олар елге ішімдік тасыды, оны көтерме саудамен сатты және дүкендер мен жасырын мейрамханалар желісі арқылы сатты. Басқа этникалық топтардың мүшелері де осы заңсыз ішімдік сатуға және топтар арасындағы зорлық-зомбылыққа қатысты, бірақ итальяндық американдықтар ең көп танымал болды. Осы себепті итальяндықтар көптеген адамдардың санасында прототиптік гангстермен байланысты болды, бұл итальяндық американдық бейнеге ұзақ мерзімді әсер етті. Солтүстік Америка елдеріндегі итальяндық иммигранттардың тәжірибесі Оңтүстік Америка елдеріндегілерден ерекше болды, онда олардың көп бөлігі көшіп келді. Италиялықтар Аргентина, Бразилия, Чили, Уругвай және Венесуэла сияқты елдерді дамытуға үлкен үлес қосты. Олар сол елдерде орта және жоғары тапқа тез қосылды. АҚШ-та итальяндық американдықтар бастапқыда белгілі бір протестанттық басымдылықты және Солтүстік Еуропа мәдениетін кездестірді. Бір кезде олар негізінен құрылыс және өнеркәсіп жұмысшылары, ас әзірлеушілер, сантехниктер немесе басқа да жұмысшы мамандықтарымен байланысты болды. Ирландиялықтар сияқты, олардың көпшілігі ірі қалалардың полиция және өрт сөндіру бөлімдеріне қабылданды.

Anti Italianism arose among some Americans as an effect of the large scale immigration of Italians to the United States during the late nineteenth and early twentieth centuries. The majority of Italian immigrants to the United States arrived in waves in the early twentieth century, many of them from agrarian backgrounds. Nearly all the Italian immigrants were Catholic, as opposed to the nation's Protestant majority. Because the immigrants often lacked formal education and competed with earlier immigrants for lower paying jobs and housing, significant hostility developed toward them. In reaction to the large scale immigration from Southern Europe and Eastern Europe, the United States Congress passed legislation (Emergency Quota Act of 1921 and Immigration Act of 1924) severely restricting immigration from those regions, but putting comparatively fewer restrictions on immigration from Northern European countries. Anti Italian prejudice was sometimes associated with the anti Catholic tradition that existed in the United States, which was inherited as a result of Protestant/Catholic European competition and wars, which had been fought between Protestants and Catholics over the preceding three centuries. When the United States was founded, it inherited the anti Catholic, anti papal animosity of its original Protestant settlers. Anti Catholic sentiments in the U. S. reached a peak in the 19th century when the Protestant population became alarmed by the large number of Catholics who were immigrating to the United States from Ireland and Germany. The resulting anti Catholic nativist movement, achieved prominence in the 1840s and 1850s. It had largely faded away before the Italians arrived in large numbers after 1880. The Italian immigrants, unlike some of the other Catholic immigrant groups, generally did not bring with them priests and other religious figures who could help ease their transition into American life. To remedy this situation, Pope Leo XIII dispatched a contingent of priests, nuns and brothers of the Missionaries of St. Charles Borromeo and other orders (among which was Sister Francesca Cabrini), who helped establish hundreds of parishes to serve the needs of the Italian communities, such as Our Lady of Pompeii in New York City. Some of the early 20th century immigrants from Italy brought with them a political disposition toward anarchism. This was a reaction to the economic and political conditions which they had experienced in Italy. Such men as Arturo Giovannitti, Carlo Tresca, and Joe Ettor were at the forefront of organising Italians and other immigrant laborers in demanding better working conditions and shorter working hours in the mining, textile, garment, construction and other industries. These efforts often resulted in strikes, which sometimes erupted into violence between the strikers and strike breakers. Italians were often strikebreakers. The anarchy movement in the United States at that time was responsible for bombings in major cities, and attacks on officials and law enforcement. As a result of the association of some with the labour and anarchy movements, Italian Americans were branded as "labor agitators" and radicals by many of the business owners and the upper class of the time, which resulted in further anti Italian sentiment. The vast majority of Italian immigrants worked hard and lived honest lives, as documented by police statistics of the early twentieth century in Boston and New York City. Italian immigrants had an arrest rate that was no greater than those of other major immigrant groups. As late as 1963, James W. Vander Zander noted that the rate of criminal convictions among Italian immigrants was less than that among American born whites. A criminal element that was active in some of the Italian immigrant communities in the large eastern cities used extortion, intimidation and threats in order to extract protection money from the wealthier immigrants and shop owners (known as the Black Hand racket), and it was also involved in other illegal activities as well. When the Fascists came to power in Italy, they made the destruction of the Mafia in Sicily a high priority. Hundreds fled to the United States in the 1920s and 1930s in order to avoid prosecution. When the United States enacted prohibition in 1920, the restrictions proved to be an economic windfall for those in the Italian American community who were already involved in illegal activities, as well as those who had fled from Sicily. They smuggled liquor into the country, wholesaled and sold it through a network of outlets and speakeasies. While members of other ethnic groups were also deeply involved in these illegal bootlegging activities, and the associated violence between groups, Italian Americans were among the most notorious. Because of this, Italians became associated with the prototypical gangster in the minds of many, which had a long lasting effect on the Italian American image. The experiences of Italian immigrants in North American countries were notably different from those in South American countries, where many of them immigrated in large numbers. Italians were key in developing countries such as: Argentina, Brazil, Chile, Uruguay and Venezuela. They quickly joined the middle and upper classes in those countries. In the U. S., Italian Americans initially encountered an established Protestant majority Northern European culture. For a time, they were viewed mainly as construction and industrial workers, chefs, plumbers, or other blue collar workers. Like the Irish before them, many entered police and fire departments of major cities.

Италиялықтарға қарсы зорлық-зомбылық

Америка Азаматтық соғысынан кейін, оңтүстікте еңбек тапшылығы туып, тегін еңбекке көшкен кезде, оңтүстік штаттарындағы плантаторлар итальяндықтарды АҚШ-қа шақырып, ауыл шаруашылығы жұмысшылары мен жұмысшы ретінде жұмысқа алды. Көптегендері ұзақ уақыттан кейін зорлық-зомбылыққа ұшырап, экономикалық қанаушылық пен кемсітушілікке тап болды. Бұл кезеңде иммигранттарды жаман көрсету үшін итальяндықтарға қарсы көптеген стереотиптер пайда болды. Миссисипидегі итальяндық иммигранттардың ауыл шаруашылығы жұмысшыларының жағдайы соншалықты қиын болды, итальяндық елшілігі олардың жағдайын зерттеуге кірісті, бұл жағдайлар жеке бастыққа тәуелділікке салынды. Кейінірек келген итальяндық иммигранттар американдық санаға сіңіп қалған осы кемсітушілік пен стереотиптерді мұра етті. 1890 жылдары АҚШ-та 20-дан астам итальяндық линчеленді. Америка тарихындағы ең ірі жаппай линчеуіштік оқиғалардың бірі – 1891 жылы Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында он бір итальяндықтың жаппай линчеленуі. Бұл қалаға көптеген итальяндықтар көшіп келген. Полиция бастығы Дэвид Хеннессиді өлтірді деген күдікпен он тоғыз итальяндық тұтқындалып, түрмеге қамалды. Тоғыз адам сотталып, алтысы ақталып, үш соттаусыз қалды. Келесі күні бір топ адам түрмеге шабуыл жасап, сотталмаған, тіпті сотталуға да үлкермеген он бір адамды өлтірді. Осыдан кейін полиция жүздеген итальяндық иммигранттарды олардың барлығы қылмыскер деген жалған сылтаумен тұтқындады. Әлі президент болмаған Тедди Рузвельт бұл линчеуіштік оқиғаның "жақсы нәрсе" екенін айтты. Джон М. Паркер линчеуіштік толқынды ұйымдастыруға көмектесті және 1911 жылы Луизиананың губернаторы болып сайланды. Ол итальяндықтарды "негрлерден аздап нашар, олардың әдеттерімен және заңсыздықтарымен одан да жаман, адал емес" деп сипаттады. 1899 жылы Луизиана штатының Таллула қаласында үш итальяндық-американдық дүкен иесі дүкендерінде қаралар мен ақтарды тең қарағандықтан линчеленді. Бір топ адам бес итальяндық-американдықты – үш дүкен иесі мен екі жаяу күшін асып тастады. 1920 жылы екі итальяндық иммигрант, Сакко мен Ванцетти, Массачусетс штатының Брэйнтри қаласында қарақшылық және кісі өлтіру қылмысы үшін сотталды. Көптеген тарихшылардың пікірінше, Сакко мен Ванцеттиді дұрыс соттамады, судья, қазылар алқасы және айыптау тарапы олардың анархистік саяси көзқарастары мен итальяндық иммигранттар мәртебесіне байланысты оларға қарсы болды. Судья Вебстер Тайер Сакко мен Ванцеттиді "большевиктер!" деп атады және "оларды жақсы және лайықты түрде табамын" деді. 1924 жылы Тайер Массачусетс штатының бір заңгеріне: "Сен менің сол анархистік іздеушілермен не істегенімді көрдің бе?" деді. Әлемдік наразылыққа қарамастан, Сакко мен Ванцетти ақырында өлім жазасына кесілді. Массачусетс губернаторы Майкл Дукакис 1977 жылғы 23 тамызды, олардың өлім жазасын атқарылғанының 50 жылдығын Никола Сакко мен Бартоломео Ванцеттиді еске алу күні деп жариялады. Ол ағылшын және итальян тілдерінде Сакко мен Ванцеттидің әділетсіз сотталғанын және "олардың атына түскен кез келген дақ мәңгілікке жойылмалы" екенін мәлімдеді. Ол оларды кешірмеді, себебі бұл олардың кінәлі екенін білдірмек. 1930 жылдары итальяндықтар, яһудилермен бірге, антисемит және Палестина муфтиясы Амин әл-Хусейнидің жақтасы болған суфи Абдул Хамидтің назарында болды. Антииталиялық көзқарас 1915 жылдан кейін жаңғырған Ку-клукс-кланның (KKK) иммигранттарға қарсы, католиктерге қарсы идеологиясының бір бөлігі болды; ақ нәсілшіл және нативистік топ итальяндықтарды және басқа оңтүстік еуропалықтарды мақсат етіп, ақ англосаксон протестанттарының үстемдігін сақтауға тырысты. ХХ ғасырдың басында ККК иммиграция мен индустрияландырудың салдарынан әлеуметтік өзгерістердің жылдам орын алған солтүстік және орталық штаттарда белсенді болды. Бұл тек оңтүстік аймағына ғана тән емес. 1925 жылы мүшелерінің саны мен ықпалы ең жоғары деңгейге жетті. 1920 жылдардың ортасында Оңтүстік Джерсиде итальяндықтарға қарсы ККК қызметінің ошағы пайда болды. 1933 жылы Винеланд, Нью-Джерси қаласында итальяндық иммигранттарға қарсы жаппай наразылық акциясы болды, онда итальяндықтар қала халқының 20% құрады. KKK ақырында Винеландтағы барлық күшін жоғалтып, қаланы тастап кетті.

After the American Civil War, during the labour shortage that occurred as the South converted to free labour, planters in southern states recruited Italians to come to the United States and work, mainly as agricultural workers and labourers. Many soon found themselves the victims of prejudice and economic exploitation, and they were sometimes victims of violence. Anti Italian stereotypes abounded during this period as a means of justifying the maltreatment of immigrants. The plight of the Italian immigrant agricultural workers in Mississippi was so serious that the Italian embassy became involved in investigating their mistreatment in cases that were studied for peonage. Later waves of Italian immigrants inherited these same virulent forms of discrimination and stereotyping which, by then, had become ingrained in the American consciousness. In the 1890s, more than 20 Italians were lynched in the United States. One of the largest mass lynchings in American history was the mass lynching of eleven Italians in New Orleans, Louisiana, in 1891. The city had been the destination for numerous Italian immigrants. Nineteen Italians who were thought to have assassinated police chief David Hennessy were arrested and held in the Parish Prison. Nine were tried, resulting in six acquittals and three mistrials. The next day, a mob stormed the prison and killed eleven men, none of whom had been convicted, and some of whom had not been tried. Afterward, the police arrested hundreds of Italian immigrants, on the false pretext that they were all criminals. Teddy Roosevelt, not yet president, famously said the lynching was indeed "a rather good thing". John M. Parker helped organize the lynch mob, and in 1911 was elected as governor of Louisiana. He described Italians as "just a little worse than the Negro, being if anything filthier in their habits, lawless, and treacherous". In 1899, in Tallulah, Louisiana, three Italian American shopkeepers were lynched because they had treated blacks in their shops the same as whites. A vigilante mob hanged five Italian Americans: the three shopkeepers and two bystanders. In 1920 two Italian immigrants, Sacco and Vanzetti, were tried for robbery and murder in Braintree, Massachusetts. Many historians agree that Sacco and Vanzetti were subjected to a mishandled trial, and the judge, jury, and prosecution were biased against them because of their anarchist political views and Italian immigrant status. Judge Webster Thayer called Sacco and Vanzetti "Bolsheviki!" and said he would "get them good and proper". In 1924 Thayer confronted a Massachusetts lawyer: "Did you see what I did with those anarchistic bastards the other day?" the judge said. Despite worldwide protests, Sacco and Vanzetti were eventually executed. Massachusetts Governor Michael Dukakis declared August 23, 1977, the 50th anniversary of their execution, as Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti Memorial Day. His proclamation, issued in English and Italian, stated that Sacco and Vanzetti had been unfairly tried and convicted and that "any disgrace should be forever removed from their names." He did not pardon them, because that would imply they were guilty. In the 1930s, Italians together with Jews were targeted by Sufi Abdul Hamid, an anti Semite and admirer of Mufti of Palestine Amin al Husseini. Anti Italianism was part of the anti immigrant, anti Catholic ideology of the revived Ku Klux Klan (KKK) after 1915; the white supremacist and nativist group targeted Italians and other Southern Europeans, seeking to preserve the supposed dominance of White Anglo Saxon Protestants. During the early 20th century, the KKK became active in northern and midwestern cities, where social change had been rapid due to immigration and industrialization. It was not limited to the South. It reached a peak of membership and influence in 1925. A hotbed of anti Italian KKK activity developed in South Jersey in the mid 1920s. In 1933, there was a mass protest against Italian immigrants in Vineland, New Jersey, where Italians made up 20% of the city population. The KKK eventually lost all of its power in Vineland and left the city.

Италия-Америкаға қарсы стереотиптер

XX ғасырдың басынан бері итальяндық-американдықтар стереотиптермен бейнеленген. 1880 жылдан кейін АҚШ-қа келе бастаған көптеген оңтүстік итальяндықтар мен сицилиялықтарға қарсылық көбінесе байқалды. Қазіргі американдық қоғамда итальяндық-американдықтар бұқаралық ақпарат құралдарында кең таралған теріс стереотиптерге белсенді түрде қарсы тұрып келеді. Итальяндық-американдықтардың мафиямен байланыстырылуы «Құда әкесі» (The Godfather) сериясы, «Жақсы жігіттер» (GoodFellas) және «Казино» (Casino) сияқты фильмдерде, сондай-ақ «Клан Сопрано» (The Sopranos) сияқты телесериалдарда жиі кездеседі. Соңғысы мафияға қатысы жоқ итальяндық-американдықтардың олардың қоғамдық беделіне тигізетін әсеріне алаңдауын көрсетіп, осы мәселені зерттейді. Мұндай стереотиптер аталған фильмдер мен сериалдардың кабельдік және эфирлік телеарналарда жиі көрсетілуімен нығайтылады. Мафия тақырыбындағы бейне ойындар, үстел ойындары, теле- және радио жарнамалары да осы стереотипті күшейтеді. Көңіл көтеру құралдары итальяндық-американдық қоғамды зорлық-зомбылыққа және психопаттарға (социопаттарға) төзімді деп стереотиптеді. Басқа да маңызды стереотиптер итальяндық-американдықтарды тым агрессивті және зорлыққа бейім деп көрсетеді. MTV-нің «Jersey Shore» сериалын итальяндық-американдық UNICO ұйымы ұятсыз деп бағалады. Американың Итальяндық институты 1996-2001 жылдар аралығында итальяндық-американдық мәдениетін кинода бейнелеу туралы жан-жақты зерттеу жүргізіп, бұқаралық ақпарат құралдарындағы стереотиптердің кең таралғанын анықтады. Зерттелген 2000 фильмнің үштен екісі итальяндық-американдықтарды жағымсыз жағдайда көрсетеді. «Құда әкесі» (1972) фильмінен бері итальяндық-американдықтарды гангстерлер ретінде бейнелейтін 300-ге жуық фильм түсірілді, яғни жылына орташа есеппен тоғыз фильмнен. Американың Итальяндық институтының мәліметінше, «Бұқаралық ақпарат құралдары бес ғасырлық итальяндық-американдық тарихын үнемі елемеді және ешқашан маргиналды субмәдениетті басым итальяндық-американдық мәдениетіне дейін көтерген жоқ». 2015 жылғы ФБР статистикасына сәйкес, итальяндық-американдық ұйымдасқан қылмыстың мүшелері мен байланысты адамдарының саны шамамен 3000-ға жуық. Итальяндық-американдықтардың саны шамамен 18 миллионды құрайтындықтан, зерттеу көрсеткендей, ұйымдасқан қылмысқа қатысушылардың саны 6000-нан 1-ге жуық.

Since the early 20th century, Italian Americans have been portrayed with stereotypes. Hostility was often directed toward the large numbers of Southern Italians and Sicilians who began arriving in the U. S. after 1880. Italian Americans in contemporary American society have actively objected to pervasive negative stereotyping in the mass media. Stereotyping of Italian Americans being associated with the Mafia has been a consistent feature of movies such as The Godfather series, GoodFellas, and Casino, and television series such as The Sopranos, which itself explored the concept by featuring non Mafia Italian Americans expressing concern at the Mafia's effect on their community's public image. Such stereotypes of Italian Americans are reinforced by the frequent replay of these movies and series on cable and network TV. Video and board games, and TV and radio commercials with Mafia themes also reinforce this stereotype. The entertainment media has stereotyped the Italian American community as tolerant of violent, sociopathic gangsters. Other notable stereotypes portray Italian Americans as overly aggressive and prone to violence. MTV's series Jersey Shore was considered offensive by the Italian American group UNICO. A comprehensive study of Italian American culture on film, conducted from 1996 to 2001, by the Italic Institute of America, revealed the extent of stereotyping in media. More than two thirds of the 2,000 films assessed in the study portray Italian Americans in a negative light. Nearly 300 films featuring Italian Americans as mobsters have been produced since The Godfather (1972), an average of nine per year. According to the Italic Institute of America, "The mass media has consistently ignored five centuries of Italian American history and has elevated what was never more than a minute subculture to the dominant Italian American culture." According to 2015 FBI statistics, Italian American organized crime members and associates number approximately 3,000. Given an Italian American population estimated to be approximately 18 million, the study concludes that only one in 6,000 is active in organized crime.

Колумб күні

АҚШ-тың штаттары мен муниципалитеттерінің Колумб күнін Жергілікті халықтар күніне өзгерту туралы шешімдерін кейбір комментаторлар итальяндық америкалықтарға және олардың тарихына, соның ішінде итальяндықтарға қарсы дискриминацияға жасалған шабуыл деп есептейді. Калифорнияда Сакраментодағы Итальяндық мәдени қоғамы "Жергілікті халықтар күні итальяндық америкалықтар және басқа америкалықтар тарапынан Колумбқа қарсы күн ретінде қарастырылады" деп мәлімдеді. Дегенмен, Жергілікті халықтар күнін қолдаушы итальяндық америкалықтар сияқты басқа итальяндық америкалық топтары бұл өзгеріске қуаныш білдіріп, ол итальяндықтарға қарсы емес екенін айтты.

Ұлыбританияда

Ұлыбританияда итальяндықтарға қарсы сезімнің алғашқы көрінісі 1820 жылы болды, король Георг IV Каролина Брансуикпен некелерін бұзуға тырысқан кезде. Каролинаның ізгіліксіздігін дәлелдеу үшін Лордтар палатасында сенсациялық сот процесі, 1820 жылғы "Ауыр жазалар және өтемақылар" заң жобасы өткізілді. Ол Италияда тұрғандықтан, көптеген айыптау куәгерлері оның қызметшілері болды. Прокуратураның төмен беделді итальяндық куәгерлерге сүйенуі Ұлыбританияда итальяндықтарға қарсы сезімді күшейтті. Куәгерлерді ашулы халықтан қорғау қажет болды және олар танымал баспалар мен памфлеттерде сатқын, сыбайлас және қылмыскер ретінде бейнеленді. Көше сатушылары итальяндықтар жалған куәлік беру үшін пара алды деген тұжырыммен баспаларды сатты. Италияға қарсы сезім бір ғасырдан кейін, одан да тұрақтырақ күйде қайтадан жанданды. 1930 жылдардың соңында Бенито Муссолинидің нацистік Германиямен одақтасқаннан кейін Ұлыбританияда Италияға деген жаугершілік күшейді. Британдық БАҚ Италияның империалистік кезеңдегі нашар әскери жағдайына назар салып, Италияның соғысқа қабілетсіздігін әжуалады. 1938 жылы британдық "The Beano" комиксінде "Муссо Воп" атты комикс басылды. Комиксте Муссолини мақтансаң, әзілқой кейіпкер ретінде бейнеленді. Нэнси Митфордтың 1935 жылы жарық көрген "Жасыл төбедегі шаштар" романы британдық фашизмді және оны қолдаған Ұлыбританияда тұратын итальяндықтарды аяусыз сынайды. Роман Митфордтың әпкесі Диана Мослидің саяси ынтасын және Ұлыбританиядағы Освальд Мослидің Британдық фашистер одағын қолдаған итальяндықтармен байланысын әжуалауымен ерекшеленеді. Сонымен қатар, 1940 жылдың көктемінде Бенито Муссолинидің Адольф Гитлер Германиясының жағына өту туралы шешімі дереу реакция тудырды. Парламенттің бұйрығымен барлық жау шетелдік азаматтар интернатталуға тиіс болды, бірақ белсенді итальяндық фашистердің саны аз болды. Бұл итальяндықтарға қарсы сезім 1940 жылдың маусымында итальяндық қауымдастықтарына қарсы бүкіл елдегі тәртіпсіздіктерге әкелді. Италиялықтар енді қорқынышты британдық фашистік қозғалысқа байланысты ұлттық қауіпсіздікке қатер деп есептелді, және Уинстон Черчилль "бәрін ұстауға" бұйрық берді! Оның сөзінен кейін 17 мен 60 жас аралығындағы мыңдаған итальяндық ер адам тұтқындалды.

An early manifestation of anti Italianism in Britain was in 1820, at the time when King George IV sought to dissolve his marriage to Caroline of Brunswick. A sensational proceeding, the Pains and Penalties Bill 1820, was held at the House of Lords in an effort to prove Caroline's adultery; since she had been living in Italy, many prosecution witnesses were from among her servants. The prosecution's reliance on Italian witnesses of low repute led to anti Italian sentiment in Britain. The witnesses had to be protected from angry mobs, and were depicted in popular prints and pamphlets as venal, corrupt and criminal. Street sellers sold prints alleging that the Italians had accepted bribes to commit perjury. Anti Italianism broke out again, in a more sustained way, a century later. After Benito Mussolini's alliance with Nazi Germany in the late 1930s, there was a growing hostility towards Italy in the United Kingdom. The British media ridiculed the Italian capacity to fight in a war, pointing to the poor state of the Italian military during its imperialistic phase. A comic strip, which began running in 1938 in the British comic The Beano, was entitled "Musso the Wop". The strip featured Mussolini as an arrogant buffoon. Wigs on the Green was a novel by Nancy Mitford first published in 1935. It was a merciless satire of British fascism and the Italians living in the United Kingdom who supported it. The book is notable for lampooning the political enthusiasms of Mitford's sister Diana Mosley, and her links with some Italians in Great Britain who promoted the British Union of Fascists of Oswald Mosley. Furthermore, the announcement of Benito Mussolini's decision to side with Adolf Hitler's Germany in the spring of 1940 caused an immediate response. By order of Parliament, all enemy aliens were to be interned, although there were few active Italian fascists. This anti Italian feeling led to a night of nationwide riots against the Italian communities in June 1940. The Italians were now seen as a national security threat linked to the feared British Fascism movement, and Winston Churchill gave instructions to "collar the lot!". Thousands of Italian men between the ages of 17 and 60 were arrested after his speech.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Бұрынғы итальяндық қауымдастықтар Италияның Африкадағы Эритрея, Сомали және Ливия колонияларында, сондай-ақ Италия Корольдігінің шекаралық аймақтарында гүлденген. Империялық колониялардың күйреуі мен басқа да саяси өзгерістерден кейін көптеген этникалық итальяндықтар осы аймақтардан зорлықпен қуылды немесе зорлық-зомбылық қысымымен қалды.

Ливия

Ливияда Италия отаршылдығы жылдарында шамамен 150 мың итальяндық қоныстанды, бұл жалпы халықтың 18 пайызын құрады. Тәуелсіздік күресінің күшеюімен отаршылдарға деген қарсылық артты. 1970 жылы, Муаммар Каддафи билікке келгеннен кейін бір жыл өткен соң, Ливиядағы барлық этникалық итальяндықтар елден қуылды: 1970 жылғы 7 қазандағы Қарымта күні.

Югославия

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, 1947 жылғы Италиямен жасалған бейбіт келісімге сәйкес, Истрия мен Далмациядағы бұрынғы итальяндық территориялар Югославияның құрамына кірді. Экономикалық тұрақсыздық, этникалық жеккөрушілік және ақырында темір қақпаны құраған халықаралық саяси ахуал салдарынан Жосип Броз Титоның билігі кезінде 350 000-ға жуық адам, олардың басым бөлігі этникалық итальяндықтар, аймақты таңдап қалдырды немесе одан күштеп шығарылды. Рудольф Румель сияқты зерттеушілер далматин итальяндықтарының саны 1848 жылы 45 000-ды құрап, Австрия-Мажарстанның Далмация халқының шамамен 10% болғаннан, геноцид пен этникалық тазартуға байланысты қазіргі кезде 300-ге дейін азайғанын көрсетеді, алайда бұл көрсеткіштерге қатысты көптеген сын айтылып жүр.

Эфиопия мен Сомали

Италияға қарсылықтың басқа түрлері 1940 жылдардың соңында Эфиопия мен Сомалиде де көрінді, соның ішінде 1948 жылдың қаңтарында (Могадишо қырқыны) зор қақтығысқа ұласқан итальяндық отаршылдық әкімшілігіне қарсы сомали ұлтшылдарының көтерілісі болды. Могадишо және бірнеше жағалау қалаларындағы саяси көтерілістер кезінде 54 итальяндық, оның ішінде көптеген әйелдер мен балалар қаза тапты.

Францияда

Aigues Mortes итальяндықтарының қырғыны 1893 жылғы 16 және 17 тамызда Франциядағы Aigues Mortes қаласында болды. Оның салдарынан Compagnie des Salins du Midi компаниясының итальяндық жұмысшылары француз ауыл тұрғындары мен еңбекшілердің қолынан қаза тапты. Сол кездегі итальян баспасөзінде ресми түрде сегіз адамның қаза тапқаны, ал кейбір мәліметтер бойынша 150-ге дейін жететіні айтылды. Қаза тапқандар линчпен өлтіру, таяқпен ұру, суға батыру және мылтықпен атудан зардап шекті. Сонымен қатар, көптеген адамдар жарақат алды, бірақ олар өлімге әкеп соқпады. Бұл француз жұмысшыларының жалақысы арзан болғандықтан жұмыс істеуге дайын итальяндық иммигрант еңбекшілерге жасаған алғашқы шабуыл емес еді. Хабар Италияға жеткен соң, елде Францияға қарсы тәртіпсіздіктер болды. Бұл іс сол кездегі ең ірі заңдық даулардың біріне айналды, себебі ешкім айыпталған жоқ.