Жәрдемсіз келіншек: Брайан Ферри альбомының тарихы

Кіріспе

The Bride Stripped Bare – ағылшын әншісі Брайан Ферридің бесінші жеке студиялық альбомы. Ол 1978 жылы шықты, Ферри үш жылдық үзілістен кейін Roxy Music тобын қайта құрар алдында. Альбом 1977 жылы оның сүйіктісі Джерри Холл Мик Джаггерге кеткеннен кейін жазылды және олардың айырылысы туралы қамтитын сияқты. Альбом Ұлыбританиядағы альбомдар тізімінде 13-орынға жетті. Альбомның атауы Марсель Дюшанның «The Bride Stripped Bare by Her Bachelors, Even» атты туындысынан алынған. Ферри бұл туындымен өнер мектебінде оқып жүргенде Ричард Гамильтонның таныстырған. Дюшанның туындысының астыңғы мәтіні ер және әйел арақатынастарына арналған.

Сыни қабылдау

AllMusic журналындағы сыншы Нед Раггет былай деп жазды: "Roxy's Siren тобының мұқабасындағы модель Джерри Холл Ферриден Мик Джаггерге кеткенде, оның жауабы осы қызықты альбом болды, толыққанды табысқа жетпесе де, мүлдем сәтсіздікке ұшырамады". Сыншы Роберт Кристагау альбом туралы былай деп жазды: "Бәлкім, Брайанның көзіндегі тұман ақыры оның жүрегіне жетті; мұндағы әндердің шынайылығы кейбір бес минуттық сәттерде, ол негізгі мәтінге ойланып тоқталғанда, оны қабылдауды жеңілдетеді". Ол сондай-ақ: "Лос-Анджелес музыканттары да жаман емес – оның стильдеу стилінің (сыртқы салқындық) экспрессивті кернеуді тудыруы қызықты" деп қосты. Грейл Маркус оны 1978 жылғы The Pazz and Jop сыншылар сауалында өзінің бірінші альбомы деп атады. Маркус альбом туралы пікір білдірді және былай деді: "Бұл әзірге қанша ай өтсе де, дүкендерде жатыр, бұл керемет жеке альбом – Ван Моррисонның "Астралдық апталар", Джесси Винчестер, Джон Кейлдің "Винтаждық зорлық-зомбылық" немесе Боб Диланның "Тректердегі қан" сияқты, осы ағылшын эксцентригі он жыл бойы зерттеген "Тозақтағы Дон Жуан" бейнесін одан әрі тереңдетіп, дамыта береді. Американдық сессиялық музыканттардың (әсіресе гитарист Вэдди Вахтелдің) қолдауымен Ферри "Жыныстың құмарлығы" атты әңгімені ойнайды, бұл барлық тараптарға ең қатыгез, өзін-өзі аяу сезіміне ерікті түрде берілуге және содан кейін оның құнын төлеуге мүмкіндік береді. "Can’t Let Go" әнінен бастап, "Hold On I’m Coming" әніне дейін, Ферридің сәтті және еңбегі жемісті каверлерінің соңғысы, бұл пластинка – сұлу, ащы, әсерлі және құмарлыққа толы. Әдеттегідей, Ферри қабірден қайта тірілген Дракуланың дауысымен ән шырқайды – бізге оның қаншалықты қымбат екенін айту үшін. Дейв Марш альбомға бес жұлдыздың үшеуін берді және "Жыртылған әйел" Ферридің тәсілдерін тиімді теңестіреді, оған "That's How Strong My Love Is" сияқты романтикалық жан стандарттарын оның заманауи "When She Walks in the Room" әнімен үйлестіруге мүмкіндік береді. Өндіріс дұрыс болмағанда ғана, бұл жеңіске жете алатын еді, себебі бұл британдық әншінің Рик Маротта және Вэдди Вахтел сияқты Лос-Анджелестегі сессиялық музыканттармен жұмыс істегенінің нәтижесі. (Ферридің Америкада коммерциялық сәттілікке жете алмауы осы сәйкессіздіктің себебі болған шығар.) Дегенмен, Bride Ферридің жеке жұмысының әлеуеті әлі де толыққанды дамымағанын көрсетеді; ол осы уақыттан бері Roxy Music тобының жаңадан құрылған нұсқасына барлық уақытын арнағаны өкінішті". Марк Коулман үш жарым жұлдыздық шолуында: "Жыртылған әйел" көбірек тәуекелге толы; көптеген тыңдаушылар оны ақымақтық деп ойлады. Брайан Ферри Л.А.-да сессиялық музыканттармен бірге жазба жасады ма? Гитарист Вэдди Вахтел таңғаларлықтай пісіп-жетілген рифтерді ойнайды, ал Ферри Аль Гриннің "Take Me to the River" және Velvet Underground-тың "What Goes On" әндерін ешқандай қиындықсыз орындайды. Roxy Music-тің жаңадан келген жанкүйерлері Ферриді бағалау курсын осы бағаланбаған және қол жетімді туындымен бастауы мүмкін". Роб Шеффилд тағы бір үш жарым жұлдыздық шолуында: "Жыртылған әйел" – нағыз жұмбақ, әлеуетті керемет әндерді Л.А. студиялық тобымен (Брайан Ферридің жазбасында Уэдди Вахтель?) жапсырып жіберді. Мұнда жеті минуттық "When She Walks in the Room" және ирландтық халық әні "Carrickfergus" әнінің керемет нұсқасы бар, бірақ Ферридің "Take Me to the River" әні Аль Гриннің түпнұсқасының сегізден бір бөлігін ғана қамтиды, және ол Talking Heads тобының нұсқасымен бір жылда шыққан бақытсыздыққа ұшырады.

Reviewing for AllMusic, critic Ned Raggett wrote: "When Jerry Hall, front cover model on Roxy's Siren, left Ferry for Mick Jagger, his response was this interesting album, not a full success but by no means a washout." Critic Robert Christgau wrote of the album, "Maybe the smoke in Bryan's eyes has finally reached his heart; the apparent sincerity of some of the singing here makes those five minute moments when he lingers ponderously over a key lyric easier to take." and he added that "The Los Angeles musicians don't hurt either – the conjunction of his style of stylization (feigned detachment) makes for interesting expressive tension." Greil Marcus listed it as his number one record in The Pazz and Jop Critics Poll of 1978. Marcus commented about the album, and is quoted saying, "Already a certified commercial stiff after only a couple of months in the racks, this stunningly personal album—comparable in its way to Van Morrison’s Astral Weeks, Jesse Winchester, John Cale’s Vintage Violence or Bob Dylan’s Blood on the Tracks—continues to deepen the Don Juan in Hell persona this English eccentric has explored throughout the decade. Backed by American session men (notably guitarist Waddy Wachtel), Ferry acts out The Revenge of Lust, a tale that leaves all parties free to indulge their cruelest, most self pitying instincts, and then pay for them. From “Can’t Let Go,” an extraordinarily dramatic account of a lover in exile, to “Hold On I’m Coming,” the latest in Ferry’s string of unlikely and successful covers, the record is glamorous, bitter, effete and passionate. As always, Ferry sings in the voice of Dracula risen from the grave—risen to tell us how much he cares. Dave Marsh gave the record three stars (out of five) and wrote "The Bride Stripped Bare balances Ferry's approaches much more effectively, allowing him to cover such romantic soul standards as "That's How Strong My Love Is" alongside his despondently modern "When She Walks in the Room." The result might have been a triumph if it weren't for the misconceived production, largely the product of this quintessentially British singer working with such Los Angeles session musicians as Rick Marotta and Waddy Wachtel, who also coproduced. (Ferry's lack of commercial success in America was probably the reason for the inappropriate matchup.) Still, Bride suggests that Ferry's solo work still has much underdeveloped potential; it's unfortunate that he has devoted all his time since then to the re formed version of Roxy Music." Mark Coleman in his three and half star review stated "The Bride Stripped Bare is more adventurous; many listeners thought it was foolhardy. Bryan Ferry recording in L. A. with session veterans? Well, guitarist Waddy Wachtel pulls out some surprisingly ripe riffs, while Ferry croons both Al Green's "Take Me to the River" and the Velvet Underground's "What Goes On" without showing signs of strains. Recent Roxy Music converts might begin their Ferry appreciation course with this undervalued and very accessible item." Rob Sheffield in another three and half star review wrote "The Bride Stripped Bare was a real puzzle, slicking over some potentially great songs with a hack L. A. studio band (Waddy Wachtel on a Bryan Ferry record?). There's the glorious seven minute "When She Walks in the Room" and a great version of the Irish folk song "Carrickfergus," but Ferry's "Take Me to the River" has about one eighth of the Big Muddy juice of Al Green's original, and it had the misfortune to come out the same year as Talking Heads' version."