Кіріспе
Гипотетикалық мегақұрылымдар класы. Жұлдыздық қозғалтқыштар – жұлдыздың ресурстарын қолжетімді жұмыс (яғни, энергия) өндіру үшін пайдаланатын гипотетикалық мегақұрылымдар класы. Мысалы, олар жұлдыз энергиясын механикалық, электрлік немесе химиялық жұмыс жасауға қолдана алады, немесе жұлдыздың шығаратын жарығының импульсын пайдаланып, жұлдыз жүйесінің қозғалысын басқаруға мүмкіндік береді. Бұл тұжырымды Bădescu және Cathcart ұсынған. Иткіш күш жасайтын түрлері жұлдызды және оны айналатын кез келген нысандарды белгілі бір бағытта жылдамдата алады. Мұндай жүйені құру оның жасаушыларын Кардашев шкаласы бойынша II типті өркениетке жеткізеді.
Stellar engines are a class of hypothetical megastructures which use the resources of a star to generate available work (or, in other words, to generate energy). For instance, they can use the energy of the star to produce mechanical, electrical or chemical work or they can use the impulse of the light emitted by the star to produce thrust, able to control the motion of a star system. The concept has been introduced by Bădescu and Cathcart. The variants which produce thrust may accelerate a star and anything orbiting it in a given direction. The creation of such a system would make its builders a type II civilization on the Kardashev scale.
Сыныптар
Жұлдыздық қозғалтқыштардың үш класы анықталды. Мұндай қозғалтқыш – жұлдызды жылжыту жүйесі болып табылады, ол жұлдызға қарай гравитациялық тартылысты және жұлдыздан шалқалап шығаратын сәулелену қысымын теңестіретін, мегақұрылым ретінде жіктеуге жеткілікті үлкен күн статиті түріндегі алып айна/жарық желкенінен тұрады. Жұлдыздың сәулелену қысымы енді асимметриялық болады, яғни бір бағытта екінші бағытқа қарағанда көбірек сәулелену шығарылады, сондықтан "артық" сәулелену қысымы таза итеру күші ретінде әрекет етеді, жұлдызды жылмалы статит бағытында жылдамдатады. Мұндай итеру күші мен үдеу өте шамалы болады, бірақ мұндай жүйе мыңдаған жылдар бойы тұрақты болуы мүмкін. Жұлдызға байланысты кез келген планеталық жүйе өз ата жұлдызымен бірге "сүретіледі". Күн сияқты жұлдыз үшін, оның жарқырауы 3,85 Вт және массасы 1,99 кг болса, күн сәулесінің жартысын шағылыстыру арқылы туындайтын жалпы итеру күші 1,28 Н құрайды. Бір миллион жыл өткен соң, бұл 20 м/с жылдамдыққа және бастапқы орнынан 0,03 жарық жылына қарай ығысуға әкеледі. Бір миллиард жылдан кейін жылдамдық 20 км/с-қа жетеді және орын ауыстыруы 34 000 жарық жылына жетеді, бұл Самағай галактикасының шамамен үштен бір бөлігінен аспайды.
B сыныбы
B класты жұлдыздық қозғалтқыш жұлдыздың айналасында орналасқан екі концентрлі шардан тұрады. Ішкі шар (Дайсон қабығына ұқсатуға болады) жұлдыздан энергия алып, сыртқы шардан ыстық болады. Екі шардың арасындағы температура айырмасы механикалық жұмыс атқара алатын жылу машиналарын іске қосады. Шкадов итеркішінен айырмашылығы, B класты жұлдыздық қозғалтқыш итергіштік емес.
С класы
C класты жұлдыздық қозғалтқыш, мысалы, Бадеску–Каткарт қозғалтқышы. Оның ұсынысын неміс білім беру YouTube арнасы Kurzgesagt тапсырыс еткен.
Своронос жұлдызды сүйрегіш
Йель университетінің Александр А. Своронос «Жұлдызды тартық» деген ұғымды ұсынды, ол Шкадов итераторы мен Каплан қозғалтқышының ерекшеліктерін біріктіре отырып, жұлдыздың қозғалысын бақылау үшін одан да қуатты және тиімді механизм құрайды. Негізінде, ол Шкадов итераторының алып параболалық айнасын жұлдыздан алынған массамен жұмыс істейтін қозғалтқышпен алмастырады, бұл Каплан қозғалтқышына ұқсас. Алайда, Каплан қозғалтқышы сияқты, жұлдызды арт жағынан итерудің орнына, ол Шкадов итераторы сияқты, оған гравитациялық байланысы арқылы алдыңғы жағынан тартады. Соның салдарынан, ол тек бір итеру сәулесін (жұлдызға қарай, бірақ одан сәл қашықтатып) шығаруы керек, ал Каплан қозғалтқышы екі итеру сәулесін шығаруы тиіс (біреуі жұлдызды арттан итеріп, қозғалтқыш пен жұлдыз арасындағы гравитация күшін жою үшін, екіншісі жүйенің барлығын алға жылжыту үшін). Нәтижесінде, Своронос жұлдызды тартығы әлдеқайда тиімді қозғалтқыш болып табылады, ол айтарлықтай жоғары үдеу мен максималды жылдамдыққа қол жеткізе алады. Своронос жұлдызды тартығы, теориялық тұрғыдан (толық тиімділік болған жағдайда), Күнді жарық жылдамдығының шамамен 27%-ына дейін үдетуге қабілетті (көк ергежейлі карликке өту үшін Күннің жеткілікті массасын жағып жібергеннен кейін).