Кіріспе

1922 жылғы Манитобаның жалпы сайлауы 1922 жылдың 18 шілдесінде Канаданың Манитоба провинциясының Заңнамалық Ассамблеясының депутаттарын сайлау үшін өтті. Манитоба Біріккен фермерлері заң шығарушы органда шағын көпшілікке қол жеткізді. 1920 жылғы бұрынғы сайлаудағы сияқты, Виннипег қаласы бір ауыстырылатын дауыс беру жүйесі бойынша он депутатты сайлады. Қалған барлық сайлау округтері бірінші кезектен кейін көп дауыс алған үміткерді сайлады. Келесі сайлауға, 1927 жылғы Манитобаның жалпы сайлауына дейін, Виннипегтен тыс жерлердегі округтер тікелей екінші турға өту жүйесіне көшті.

Қорытынды

Бұл сайлау Манитоба саяси тарихындағы маңызды кезең болды. 1888 жылы партиялық үкімет ресми түрде құрылғаннан бері Манитобаны Либералдық партия мен Консервативтік партия кезекпен басқарып келді. 1920 жылғы сайлау либералдардың билігін сақтап қалғанмен, екі партиялық жүйенің фермерлер мен жұмысшылардың парламенттік топтарының күшеюімен әлсірегенін көрсетті. 1922 жылы ескі партиялардың орнын негізінен Манитоба Біріккен фермерлері (UFM) басты. UFM және Прогрессивтік партия кандидаттары 52 орынның 25-ін жеңіп алды. Солтүстік округтердегі үш сайлау логистикалық себептермен кейінге шегерілді. UFM бірнеше жыл бойы фермерлер ұйымы ретінде жұмыс істеген, бірақ оның кейбір мүшелері 1920 жылғы сайлауда «Тәуелсіз фермерлер» тізімімен қатысқан. Алайда, 1921 жылы UFM 1922 жылғы сайлау кампаниясында кандидаттарды тікелей ұсынатынын мәлімдеді. UFM партиялық бағытқа қарсы болды және оның көрнекті мүшелері бұл ұйымның дәстүрлі мағынадағы «партия» емес екенін жиі айтты. UFM кандидаттары партиялық саясатта тәжірибесі жоқ екенін баса көрсетіп, сайланған жағдайда провинцияны салмақты және жауапты түрде басқаруға уәде берді. UFM құрамында да түрлі топтар өкілдік етті. Көптеген жақтастары 1920 жылға дейін еркін сауданы қолдайтын аграрлық либералдар болса, біразы консерваторлардың қатарында болды. Кейбір белгілі UFM қайраткерлері 1920 жылға дейін Консервативтік партияны қолдаған Манитобаның франкофондық қауымдастығының да көрнекті мүшелері болды. Біріккен фермерлер ауылдық округтерде кандидаттарды тікелей ұсынды, сондай-ақ Виннипегтегі Прогрессивтік қауымдастықтың кандидаттарын қолдады. Мұндай қолдауға қарамастан, UFM шектеулі қаржымен жұмыс істеді және сайлау округтерінің үштен екісінде ғана кандидаттарды тікелей ұсынды. Бірақ, күтпеген нәтиже ретінде, UFM және Прогрессивтік партия 52 орынның 25-ін жеңіп алды. Тіпті UFM өзі де үкіметке келетінін күтпеген еді. Шындығында, олардың үміті соншалықты төмен болды, сондықтан кампания кезінде ресми жетекші болған жоқ. Осылайша, сайлаудан кейін UFM қатысушылары жиналғанда, алғашқы міндеттері премьер-министр болатын жетекшіні таңдау болды. Томас Крерар мен Роберт Хой үкімет басқару ұсынысын қабылдамай, партиялық кеңес Манитоба Ауыл шаруашылығы колледжінің президенті Джон Брэккенге жүгінді. Саяси тәжірибесі болмаса да, Брэккен бұл қызметке келісті. Ол кейінге шегерілген сайлаудың бірінде, Паста, қатысып, сайланды. UFM сондай-ақ Этельберт және Рупертслендте кейінге шегерілген сайлауда жеңіске жетті. Бұл үкіметке екі орыннан тұратын аз ғана басымдық берді. UFM саяси ұйымы өзін Манитобаның Прогрессивтік партиясы деп атады. Басқа партиялардың 1922 жылғы сайлаудағы көрсеткіштері нашар болды. Либералдар, шығып бара жатқан премьер Тобиас Норрис басшылығымен, жиырма бір орыннан сегіз орынға дейін төмендеді. Консерваторлар, жаңадан сайланған жетекшісі Фосетт Тейлор басшылығымен, сегіз орыннан жеті орынға дейін азайды. Тәуелсіз Еңбек партиясы да қиындықтарға тап болды. 1920 жылғы сайлауда Манитобаның түрлі солшыл және жұмысшы топтары бірігіп, біртұтас кампания жүргізу үшін өздерінің айырмашылықтарын ұмытты. Бұл ынтымақтастық сәтті аяқталды және он бір еңбекші кандидат парламенттегі екінші ірі топты құру үшін сайланды. Алайда, 1922 жылғы сайлауға дейін Еңбек партиясы социалистер, коммунистер және консервативті кәсіподақтар арасындағы ұзақ жылдардан бері келе жатқан дауларға ұшырады. Виннипегте он орынға барлығы он үш еңбекші кандидат тіркелді. Алтауы ИЛП мүшелері, ал жетіншісі, бұрынғы социал-демократ Джон Куин, ИЛП-мен одақтасқан «Тәуелсіз жұмысшылар» тізімімен қатысты. Басқа кандидаттардың арасында да бөлінулер болды. Тыйым салынған Коммунистік партия өзінің заңды ұйымы – Жұмысшылар партиясы арқылы үш кандидатты тікелей ұсынды. Бұл кандидаттар социалистік партияның жетекшісі Джордж Армстронгтың кездесулерін бұзды және оны өз принциптерін модераторлар мен әлеуметтік евангелистерге сатқан деп айыптады. Екі консервативті кәсіподақ өкілі де жұмысшы қозғалысындағы радикализмге қарсы тұрып, Одақтық Еңбек партиясының тізімімен қатысты. Бес ИЛП кандидаттары сайланды, ал Джон Куин де Виннипегте сайланды. Еңбек партиясының жетекшісі Фред Диксон екінші рет Виннипегте сайлауда бірінші орынға шықты, бірақ 1920 жылғы көрсеткіштен азайды. Джордж Армстронг Виннипегтегі орынды жоғалтты, ал басқа еңбекші кандидаттар сайланбады. Сонымен қатар, алты тәуелсіз кандидат сайланды. Прогрессивтік партия 1932 жылға дейін Манитобаны жалғыз өзі басқарып келді, содан кейін либералдармен бірігіп «Либералды-Прогрессивтік партияны» құрды. Либералды-Прогрессивтік партия Манитобаны 1959 жылға дейін, жеке немесе коалициялық үкімет ретінде басқарып келді.

Ертерек өткізілетін қосымша сайлаулар

1922 жылы 8 тамызда Дункан Ллойд МакЛеод (Артур), Нил Кэмерон (Минедоса) және Уильям Клуб (Моррис) кабинет мүшелері болып тағайындалғанда, олар депутаттық мандаттарынан бас тартып, қайта сайлауға түсуге міндетті болды. Барлығы 1922 жылдың 26 тамызында қарсылықсыз сайланды.