Кіріспе
Indian Hills – АҚШ-тың Кентукки штатының Джефферсон округінде, Огайо өзенінің жағасында орналасқан, өз басқару құқығы бар қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 2860 адамды құрайды. Indian Hills және жақын орналасқан Mockingbird Valley, Glenview және Anchorage қалалары 20 ғасырдың ортасынан бері Луисвиллдің ең гүлденген шағын қалалары ретінде танымал. 2000 жылғы АҚШ халық санауы мәліметтері бойынша Indian Hills елдегі ең жоғары табысқа ие елді мекендердің бірі болды.
География
Индиан Хиллз Джефферсон округінің солтүстік-шығысында орналасқан. Солтүстік-шығысында Гленвью және Ривервуд, шығысында Нортфилд, оңтүстік-шығысында Винди Хиллс, оңтүстігінде Друид Хиллс және Браунсборо Виллидж, оңтүстік-батысында Ролинг Филдс, солтүстігінде Огайо өзенімен шектеседі, өзеннің ар жағында Индиана штатының шекарасы өтеді. Қалған барлық жақтарынан Индиан Хиллз Луисвилл/Джефферсон округінің біріккен әкімдігімен шектеседі. 71-ші тас жол Индиан Хиллздің солтүстік бөлігінен өтеді, бірақ тікелей қосылу жоқ. 42-ші АҚШ тас жолы қауымдастықтың оңтүстік шекарасын құрайды және батысқа қарай Луисвилл қаласының орталығына дейін 6 миль (10 км) қашықтықта жатыр. АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың ауданы , оның ішінде , немесе 0,89% су құрайды. Бұл жер бедері, сондай-ақ үлкен үйлердің участалары қауымдастықтың ерекше белгілері ретінде аталады. Beargrass Creek маңындағы дамылмаған аймақтар және 71-ші тас жолдың солтүстігіндегі қаланың барлық бөлігі 100 жылдық су тасқыны аймағында орналасқан, маусымдық су тасқыны жиі болады. Көктемде су деңгейінің жоғарылауына байланысты Индиан Хиллс жолы мен Ривер Роудтың қиылысы кейде жабылады.
Индиан Хилл мал шаруашылығы
Қоғамды жергілікті қоныс аударған Джон Вичтің «Индиялық Хилл» жылқы шаруашылығынан аталған, ол бір кезде Кентуккидегі ең ірі жылқы шаруашылықтарының бірі болды. Вич 1805 жылдан бері иелік еткен, ал оның отбасы 20-шы ғасырға дейін жергілікті жердің көп бөлігіне иелік етіп келді. Георгиан стиліндегі Вич үйі әлі күнге дейін 125 Indian Hills Trail мекенжайында тұр; шаруашылықтың көктемгі үйі 119 Arrowhead Road мекенжайында орналасқан. (Екеуі де Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізуге мақұлданған, бірақ мүлік иелері әзірге тізімге енгізуден бас тартты.) 1877 жылғы «Луисвилл курьер журналында» жарияланған мақалада атаудың 1778 жылы Луисвилл қаласының негізі қаланған кезде осы жерге орналасқан жүздеген үндістерден алынғаны айтылады, бірақ 19-шы ғасырдың соңында үндістердің атын атау әдетте сәнге айналған.
Даму
Вичтер отбасы 20-ғасырға дейін көптеген жерлерге иелік етті. 1911 жылы отбасы Олмстед бауырларының ландшафтты жоспарлау фирмасымен келісім шарт жасап, гольф алаңы мен тұрғын үйлер салу жоспарын жасады. Бланкенбекер станциясы 1916 жылы салынды және Луисвиллдегі алғашқы "өртке төзімді" үйлердің бірі болды. 1924 жылға қарай Луисвилл Кантри Клубы құрылысы аяқталды, ал Семонин компаниясы 1927 жылдан 1941 жылға дейін бастапқы бөлімді (кейде Индиан Хиллс Кантри Клубы деп аталатын) одан әрі дамытты. Бастапқы талаптар бойынша үйлер кем дегенде 10 000 долларға сатылуы керек еді, және 1946 жылы бұл көрсеткіш 20 000 долларға дейін көтерілді. Мемлекеттік жиналыс 1941 жылдың 15 желтоқсанында бұл қауымдастықты ресми түрде тіркеді. Калумет жолы – түпнұсқа Индиан Хиллз жоспарындағы соңғы салынған көше болды, оның құрылысы қиын жер бедеріне байланысты 1950 жылға дейін кешіктірілді.
Луисвиллмен шайқастар
1954 жылы Луисвилл аймаққа кәріз қызметін кеңейту және шығысқа қарайғы дамуды жеделдету үшін Индиан Хиллзді қосып алуды ұсынды. Бұл ұсынысқа қарсылық күшті болғандықтан, The Courier Journal газеті Индиан Хиллсте аннексияны немесе кәріз жүйесін қолдаған бірде-бір адамды таба алмады. Екі жыл өткен соң, Индиан Хиллз жоспарлары Луисвиллдің көптеген шеткі қалаларын қалалық билікке қосатын ауқымды "Мэллон жоспарына" енгізілді. Индиан Хиллсте таратылған жарнама парақшаларында салықтардың өсуі, Луисвилл автобустарының қалаға кіруі және кәріз қызметінен артық шығындар туындайтыны туралы ескертулер жазылған. Луисвилл тұрғындары жоспарды көп дауыспен мақұлдады, бірақ қала маңындағы сайлаушылар оны 2:1 есебімен қабылдамады, нәтижесінде Мэллон жоспары тоқтатылды. Аннексияға қатысты дауыс беру нәтижелерінен кейін Индиан Хиллз саяси тәуелсіздігін күшейтіп, Браунсборо жолындағы қолданылған автомобильдер сату орынын жауып, жерін аннексиялады және оны тұрғын үйлер салуға дамытуға бағытталды. (Қазіргі таңда осы жерде Олд Браунсборо сотының төңірегіндегі үйлер мен шағын сауда орталығы орналасқан.) Қала Луисвилл Газ және Электр компаниясына да сот шағымы түсіріп, Индиан Хиллз жолының шығысында орнатылған 135 фут (41 метр) биіктіктегі электр тіректерін алып тастауды талап етті. LG&E сотта жеңіске жетіп, даулы жердің коммерциялық құрылысқа жарамсыз екенін дәлелдеді. 1980 жылдары Луисвилл тағы да Индиан Хиллз үшін кәріз жүйесін ұсынды, бірақ бұл жолы аннексиясыз. 1988 жылы Индиан Хиллз бұл жоспарды 4:1 есебімен қабылдамады, алайда, шығысқа қарайғы қауымдарға қызмет берудің ең тиімді жолы осы желіні кеңейту болатын. Құрылыс құқықтық шақыруларға байланысты 1992 жылға дейін кешіктірілді, бірақ содан кейін қала аумағынан өтетін желі салынды, бірақ ол жергілікті үйлерге қосылмады. 1995 жылы жергілікті тұрғын көршілері мен округ әкімдігі тарапынан толып жатқан септик резервуарын жою үшін сотқа берілді; ол және септик резервуарларын орнататын компаниялар резервуарды қалалық кәріз жүйесіне қосусыз мәселені шешу мүмкін емес екенін мәлімдеді. 22 жыл бойы кәріз жүйесіне қарсы болған қала әкімі Жанна Бим, қалалық комиссарлар енді қосылуға қарсылық танытпайтынын мәлімдегеннен кейін маусым айында кенеттен отставкаға кетті. 1999 жылдан бастап жоба Джефферсон округі тарихындағы ең қымбат кәріз құрылысына айналды, тұрғындарға әрқайсысына 20 800 – 31 200 долларға дейін шығын келді. Робинсвуд және Виндинг-Фолс жеке және белсенді қалалар болып табылады.