Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұл мақалада жаппай ақпарат құралдары мен олардың Жапониядағы саясатпен өзара әрекеттесуіне назар аударылады. Ең ірі және ықпалды бес ұлттық газет - "Йомиури Шимбун", "Асахи Шимбун", "Маиничи Шимбун", "Санкей Шимбун" және "Нихон Кейзай Шимбун". Сонымен қатар 100-ден астам жергілікті газеттер бар. Халықтың 99 пайызы сауатты, сонымен қатар кітаптар мен журналдарды рекордтық мөлшерде оқиды. Соңғылары жоғары сапалы, жалпы таратылатын интеллектуалды мерзімді басылымдардан бастап, Sekai (World), Chuo Koron (Central Review) және Bungei Shunju (Literary Annals) сияқты sarariman манғаға (salaryman комикстері), қазіргі заманғы кеңсе қызметкерлерінің ауытқуы мен қиялдарын бейнелейтін ересектерге арналған комикс кітаптарға және жанжалдарға маманданған апталықтарға дейін. Сондай-ақ, Жапония шетелдік ғалымдар мен романдар жазушылардың шығармаларын аударуда әлемде көшбасшы болып табылады. Батыс саяси ойларының классиктерінің көпшілігі, мысалы Платонның "Республика" және Томас Гоббстың "Левиафан" сияқты, жапон тілінде қол жетімді. Сондай-ақ, теледидардағы жаңалықтар мен арнайы бағдарламалар көрермендерге елдегі және шетелдегі саяси, экономикалық және әлеуметтік оқиғалар туралы егжей-тегжейлі хабарлар береді. Жалғыз коммерциялық емес қоғамдық радио және теледидар тарату желісі, Жапон радио хабар тарату корпорациясы (Nippon Hoso Kyokai NHK) жалпы алғанда теңгерімді қамтуды қамтамасыз етеді. Алайда, АҚШ-тағы әріптестерінен айырмашылығы, NHK және коммерциялық станциялардағы жапондық хабар таратушылар әдетте оқиғаларды баяндауға ғана шектеледі және пікірлер немесе талдаулар ұсынбайды. Негізгі журналдар мен газеттер үкіметтік саясатты қатты сынға алады және консервативті құрылымды біріктіретін жеке және қаржылық байланыстарды картаға түсіруге көп күш жұмсайды. Оқырманға жоғары саяси, мемлекеттік және бизнес басшыларының отбасылары арасындағы некелік одақтар туралы үнемі хабарланады, олар кейбір жағынан ескі еуропалық аристократияға ұқсас. Баспа басылымдарының басым бөлігі жеке меншікте. Алайда байқаушылар "пресс-клуб" жүйесі қалыптасқан баспасөздің тәуелсіздігіне қауіп төндіргенін айтады. Саясаткерлер мен мемлекеттік мекемелердің әрқайсысында осындай клубтардың бірі бар, онда әртүрлі газеттерден, журналдардан және телеарналардан 12 - ден 300 - ге дейін хабаршылар бар. Клуб мүшелері, әдетте, жұмыс берушілеріне қарағанда бір-біріне жақын. Сонымен қатар, олар өздерінің қызметтесі болып табылатын саяси қайраткерлермен немесе мемлекеттік мекемелермен тығыз және ынтымақтастық қарым-қатынаста болады. Журналистерге шын мәнінде сыни, тәуелсіз көзқарас танытуға мүмкіндік аз, өйткені жағымсыз тақырыптарды жариялау клубтан шығарылуға әкелуі мүмкін, сондықтан ақпарат алуға және жазуға мүмкіндік болмайды. Бұқаралық ақпарат құралдары саяси жанжалды ашуда маңызды рөл атқарса да, кейбір сыншылар оппозициялық болып көрінетін ірі газеттерді үкімет идеяларын халыққа жеткізуші ғана деп айыптады. Пресс-клуб жүйесінен тыс жерде жұмыс істейтін еркін репортерлер жиі тергеушіл репортаждар жасаудың шынайы жетістіктерін жасады. Мысалы, 1974 жылы бір журналист Танака Какуэйдің жеке қаржысы туралы алғашқы мәліметтерді жариялады, тіпті бұл ақпаратқа белгілі баспасөздің де қолжетімділігі болды.
This article's focus is mass media and their interaction with politics in Japan. The five largest and most influential national newspapers are Yomiuri Shimbun, Asahi Shimbun, Mainichi Shimbun, Sankei Shimbun, and Nihon Keizai Shimbun. There are also more than 100 local newspapers. The population, 99 percent literate, also consumes record numbers of books and magazines. The latter range from high quality comprehensive general circulation intellectual periodicals such as Sekai (World), Chuo Koron (Central Review), and Bungei Shunju (Literary Annals) to sarariman manga (salaryman comics), comic books for adults that depict the vicissitudes and fantasies of contemporary office workers, and weeklies specializing in scandals. Japan probably also leads the world in the translation of works by foreign scholars and novelists. Most of the classics of Western political thought, such as The Republic by Plato and Leviathan by Thomas Hobbes, for example, are available in Japanese. News programs and special features on television also give viewers detailed reports on political, economic, and social developments both at home and abroad. The sole, noncommercial public radio and television broadcasting network, the Japan Broadcasting Corporation (Nippon Hoso Kyokai NHK) provides generally balanced coverage. Unlike their counterparts in the United States, however, Japanese newscasters on NHK and commercial stations usually confine themselves to relating events and did not offer opinions or analysis. The major magazines and newspapers are vocal critics of government policies and take great pains to map out the personal and financial ties that hold the conservative establishment together. Readers are regularly informed of matrimonial alliances between families of top politicians, civil servants, and business leaders, which in some ways resemble those of the old European aristocracy. The important print media are privately owned. Observers, however, point out that the independence of the established press has been compromised by the pervasive "press club" system. Politicians and government agencies each have one of these clubs, which contain from 12 to almost 300 reporters from the different newspapers, magazines, and broadcast media. Club members are generally described as being closer to each other than they are to their employers. They also have a close and collaborative working relationship with the political figures or government agencies to which they are attached. There is little opportunity for reporters to establish a genuinely critical, independent stance because reporting distasteful matters might lead to exclusion from the club and thus inability to gain information and to write. Although the media have played a major role in exposing political scandals, some critics have accused the large newspapers, ostensibly oppositionist, of being little more than a conduit of government ideas to the people. Free lance reporters, working outside the press club system, often made the real breakthroughs in investigative reporting. For example, a free lance journalist published the first public accounts of Tanaka Kakuei's personal finances in a monthly magazine in 1974, even though the established press had access to this information.