Гарфилд: Тарихы мен өзгерулер

Тарих

Жақын маңдағы Блумфилд пен Френдшип сияқты, қазіргі Гарфилдті құрайтын жерді жергілікті Делавэр тайпасынан Каспер Тауб сатып алған. Тауб оны 18 ғасырдың соңында күйеу баласы Джозеф Конрад Уинбидлге сатқан. Шамамен жүз жыл өткен соң, Уинбидлдің ұрпақтары отбасылық иелікті учаскелерге бөліп, оларды кеңейіп келе жатқан Питтсбург қаласының жаңа тұрғындарына сатқан. Қазіргі Гарфилдтегі алғашқы учаске иесі өзінің жерін 1881 жылы АҚШ президенті Джеймс Гарфилдтің жерленген күні сатып алған, сол себепті осы аудан президенттің құрметіне Гарфилд деп аталған. Гарфилдтің алғашқы қоныстанғандары көбінесе ирланд жұмысшылары мен олардың отбасылары болды. Олар Аллегей өзені бойындағы фабрикалар мен қорытқыштарда жұмыс істеді, Пенн даңғылындағы жергілікті дүкендерден тауар сатып алды және Пенн даңғылынан жоғары қарай созылған көшелерде қарапайым кірпіш үйлерде тұрды. Сол кезде көбінесе католик дінін ұстанған қауым 1897 жылы Пенн даңғылында Сент-Лоуренс О’Тул шіркеуін салған. 1880 жылдан 1960 жылға дейін аудан өз бастамасымен дамыды: еңбекші табының тұрақты жері. Аудандық белсенді Агги Броуз 1960 жылы Гарфилдті былай сипаттады: «Бір-біріңіздің балаларыңызға көмектесесіз, барлық тойлар мен жерлеу рәсімдеріне қатысасыз, бала күтіміне мұқтаж болмайсыз, жөндеушіні шақырмайсыз, әлеуметтік қарым-қатынасқа мұқтаж болмайсыз. Балаларды ұйықтатып қойғаннан кейін әйелдер есік алдына шығып отырады». 1960 жылдары Гарфилд тұрғындарының бір бөлігі қаладан Шейлер және Пенн Хиллз қалаларына көшіп кеткеннен кейін жағдай өзгерді. Жауап ретінде қаланың қалалық даму басқармасы (URA) иелік құқығын пайдаланып, Шығыс Либерти ауданын қалалық сауда орталығынан, сол кезде Пенсильваниядағы үшінші ең ірі сауда орталығынан қала маңына айналдыруға тырысты. URA көптеген шағын дүкендерді бұзды, оларға жаяу немесе автобуспен жетуге болады, соның нәтижесінде автомобильмен жетуге болатын үлкен дүкендерге орын ашылды. Сонымен қатар, қаланың тұрғын үй басқармасы Гарфилдтің шекарасында бірнеше ірі қоғамдық тұрғын үй кешендерін салды: Ферн көшесіндегі 600-дан астам пәтерлік Гарфилд Хайтс кешені және Шығыс Либертиге кіреберісіндегі Пенн даңғылында орналасқан 20 қабаттан астам биіктіктегі Шығыс Молл кешені. Гарфилд тұрғындарының қала маңына ағылып кетуін тоқтату мақсатымен жасалған бұл өзгерістер, керісінше, ағынды күшейтті. Шығыс Либерти көптеген бизнестерін жоғалтты, ал кедей афроамерикалықтар тұратын жаңа тұрғын үй кешендері Гарфилд тұрғындарын алаңдатты. 1969 жылы федералды үкімет Гарфилдте тұрғын үй ережелерін күшпен орындау үшін қалаға қаражат бөлді, соның салдарынан ескі тұрғындар кеткен кезде, олардың үйлерінің нашарлауына жол берілмеді. Бұл қадам да кері әсер етті: ұзақ жылдар бойы тұрған тұрғындар, 1900 жылы салынған үйлердің (және көбінесе жылдар бойы отбасыларға өткен) 1960 жылы жазылған ережелерге сәйкес келмейтінін естіп, жаңартулар үшін төлеуден гөрі көшіп кетті. Ауданның құлдырауы деп санаған нәрсені тоқтату үшін 1975 жылы Сент-Лоуренс О’Тул шіркеуінің парықтары Блумфилд Гарфилд корпорациясын (BGC) құрды. Бұл корпорация жеке және мемлекеттік қаражатты, сондай-ақ үй иелігін және бизнес дамуын ынталандыру үшін белсенділік шараларын қолданатын қоғамдық даму корпорациясы болды. Ұйым жылдар бойы ондаған тұрғын үйлерді салған және жөндеген, сондай-ақ ресторандардан бастап өнер галереяларына және театр компанияларына дейін ондаған шағын бизнес үшін коммерциялық нысандарды жаңартқан. 1980 жылдары Гарфилд Джубили Ассоциациясы деп аталатын ұқсас топ құрылды, оның мақсаты қолжетімді тұрғын үйлерді құру болды. Соңғы жылдары екі топ бірлесіп, ондаған жаңа бір отбасылық үйлерді салу жобасын жүзеге асырды. 2000 жылы BGC және Friendship Development Associates, Inc. Пенн даңғылы өнер бастамасын құрды. PAAI суретшілерді Авеню бойында тұруға және жұмыс істеуге ынталандырады, мүліктерді қалпына келтіру, фасадты жаңартуға шағын несиелер немесе гранттар беру және әр айдың бірінші жұмасында өткізілетін Unblurred сияқты бірлескен маркетингтік іс-шараларды ұйымдастыру арқылы. Осындай топтардың күш-жігері, сондай-ақ 1960 жылдардағы ірі әлеуметтік қамқорлық жобаларының көбінесе жағымсыз салдары бар екендігі туралы жақындағы түсінік, ауданды жандандыруға көмектесті. Коммерциялық тұрғыдан, Пенн даңғылы 1970 және 1980 жылдары жергілікті бизнестің қашуынан қалпына келеді. BGC, GJA және FDA сияқты топтар Пенн даңғылындағы банктер мен дүкендердің кейбіреулерін сақтап қалу үшін жұмыс істегендіктен, ескі ауданның кейбір бекіністері сақталған. 1990 жылдан бері оларға жаңа келгендер қосылды: афроамерикалық шаштараздар мен салондары, шағын отбасылық вьетнамдық ресторандары және PAAI тартқан өнерге қатысты бизнес (мысалы, театрлар, галереялар, архитектуралық студия, шынық зауыты, кофейня және т.б.). Тұрғын үй саласында да жағымды дамулар болды: 2005 жылы Шығыс Молл және Гарфилд Хайтс биік үйі бұзылды, ал 2007–2008 жылдары таунхаус бірліктері де бұзылып, олардың орнына әртүрлі кіріс деңгейіне ие адамдарға арналған тұрғын үйлер салынуы жоспарланған. Гарфилдке келген қонақтар бүгін дамып келе жатқан ауданды көреді, бұрын қираған қауымдастық енді өнерге бағытталған, бірақ өзінің тарихын ұмытпайтын жанды қауымдастыққа айналуда.

Like nearby Bloomfield and Friendship, the land comprising modern day Garfield was acquired by Casper Taub from the local Delaware tribe. Taub sold it to his son in law, Joseph Conrad Winebiddle, in the late 18th century. About a hundred years later, Winebiddle's descendants broke the family estate into lots and sold them to new residents of an expanding City of Pittsburgh. The first owner of a lot in present day Garfield bought his plot in 1881, on the day that U. S. President James Garfield was buried, so the neighborhood was named for the late President. Garfield's earliest settlers were predominantly blue collar Irish laborers and their families, who worked in the mills and foundries down along the Allegheny River, shopped in local stores on Penn Avenue, and built and lived in modest brick foursquare homes on the streets running up from Penn Avenue. The community, then almost exclusively Catholic, built St. Lawrence O'Toole Parish on Penn Avenue in 1897. From 1880 until about 1960, the neighborhood remained as it began: a solid, working class area. Neighborhood activist Aggie Brose described Garfield in 1960 as a place where "You sponsored each other's kids, you went to all the weddings and funerals, you never wanted for a baby sitter, you never had to call a repairman, you didn't need for a social. When you put the kids to bed, the women went out on the stoops." Things changed in the 1960s, when some Garfield residents began to leave the City for nearby suburbs in Shaler and Penn Hills. In response, the City's Urban Redevelopment Authority (URA) used eminent domain and attempted to change nearby East Liberty from an urban shopping area, then the third busiest retail center in Pennsylvania, to a suburban one. The URA knocked down many small shops, accessible on foot or by bus, and thereby opened land for larger ones, accessible by car. At the same time, the City's housing authority built several massive public housing complexes on Garfield's borders: Garfield Heights, a 600+ unit complex high up on Fern Street, and the East Mall, a 20+ story tower straddling Penn Avenue at the entrance to East Liberty. These changes, designed to halt the slow trickle of Garfield residents to the suburbs, instead turned a trickle into a torrent. East Liberty lost most of its businesses, and the new housing projects, inhabited by poor African Americans, unnerved Garfield residents. In 1969 the federal government gave the City funds to enforce housing codes in Garfield so that as old residents fled, their homes were not allowed to deteriorate. This move also backfired: long time residents, told that homes built in 1900 (and often passed through families over the years) did not meet codes written in 1960, moved away rather than pay for upgrades. To halt what they perceived as the neighborhood's decline, in 1975 parishioners at St. Lawrence O'Toole founded the Bloomfield Garfield Corporation (BGC), a Community Development Corporation that uses private and government funds and activism to encourage home ownership and business development. Over the years, the organization has built or renovated dozens of housing units, and renovated commercial properties for dozens of small businesses, from restaurants to art galleries to theater companies. In the 1980s, a similar group called the Garfield Jubilee Association formed, with a goal of creating affordable housing. In recent years, the two groups have joined together in a joint project to build dozens of new single family homes. In 2000, the BGC and Friendship Development Associates, Inc. formed the Penn Avenue Arts Initiative. The PAAI encourages artists to live and work along the Avenue by rehabbing properties, making small loans or grants for facade renovations, and organizing joint marketing events such as Unblurred, held the first Friday of each month, where the venues of Garfield and Friendship open for special events. Efforts by groups like these, along with a recent recognition that massive, 1960s style social welfare projects often had negative consequences, have helped to revitalize the neighborhood. Commercially, Penn Avenue is recovering from the flight of local businesses in the 1970s and 1980s. Some bastions of the old neighborhood remain, as groups like the BGC and GJA, and FDA have worked to keep some banks and stores along Penn Avenue. Since 1990, these have been joined by newcomers: African American barbershops and salons, tiny family owned Vietnamese restaurants, and a series of arts related businesses (e. g., theatres, galleries, an architecture studio, a glass factory, a coffeeshop, and much more) attracted by the PAAI. There has also been some positive residential development: the East Mall and Garfield Heights Senior highrise was razed in 2005, and the townhouse units are scheduled to be demolished in 2007–2008, and replaced with mixed income units, as well as new replacement homes scattered through the neighborhood. Visitors to Garfield today will see a neighborhood on the rise, a formerly blighted community that is now becoming a vibrant community, with a focus on the arts, while not forgetting its roots .