Порт Салфур: Көгілдір шығару тарихы және құлдырауы
Port Sulphur, Louisiana
Порт Салфур, Луизиана: тарихы, халқы 1677 адам. Freeport Sulphur компаниясының күкірт өндірісінің маңызды логистикалық орталығы болған. Күкірт кеніштері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Порт-Сулфур – АҚШ-тың Луизиана штатындағы Плакеминс округінде, Миссисипи өзенінің батыс жағасында орналасқан халық санағымен белгіленген елді мекен. 2020 жылғы халық санағы бойынша, оның халқы 1677 адамды құрайды.
Port Sulphur is a census designated place (CDP) on the West Bank of the Mississippi River in Plaquemines Parish, Louisiana, United States; at the 2020 census, it had a population of 1,677.
Этимология
CDP атауы 1930 жылдардың басында Freeport Sulphur Company компаниясынан шыққан, ол жақын маңдағы батпақта, қаладан батысқа қарай 10 миль жерде орналасқан Гранде Экайль көліндегі Фраш процесі арқылы күкірт өндірілетін кенішін қолдау үшін логистика, тазарту, сақтау және тасымалдау операцияларын құрды. Гранде Экайль кеніші 1933 жылы іске қосылғанда әлемдегі ең ірі күкірт кен орны болды және 1978 жылға дейін өндірісте болды. Уақыт өте келе, жаңа жаңалықтар ашылған сайын, Freeport Sulphur компаниясы Port Sulphur нысанын Garden Island Bay, Пельто көлі және Caillou аралында орналасқан басқа Фраш процесі арқылы күкірт өндірілетін кеніштерін қолдау үшін де пайдаланды; сондай-ақ Шахахуладағы құрлықтағы кеніш, Гранд-Айл және Каминда асуындағы алғашқы теңіздегі күкірт кеніштері; және Мексика шығанағында Миссисипи өзені дельтасынан 50 миль тереңдікте, 300 фут судың ішінде орналасқан Main Pass Block 299-дағы ірі операция үшін де пайдаланды. Бұл нысан мұнай және газды тазартудан алынған күкіртті өңдеу және тасымалдау үшін де қолданылды. Терминал ыстық, балқыған күкіртті үлкен, жылытылатын, оқшауланған резервуарларда сүзіп, сақтай алатын болды, ал сұйық күкіртті металл формаларға шашыратып, суытып, ашық сары күкірт блоктарын жасау арқылы ұзақ мерзімді құрғақ сақтауға орналастыратын "ват" әдісін де қолданды. Бұл жердің құндылығы Мексика шығанағына жақын күкірт өндіретін аймақтарға жақын орналасқандығында, сондай-ақ Миссисипи өзені мен артқы шығанақтың батпақтарындағы кеме тоқтау орындарында.
The name for the CDP derives from the Freeport Sulphur Company in the early 1930s, when it set up logistics, refining, storage and shipping operations to support its Frasch Process sulphur mine at Lake Grande Ecaille, located 10 miles west of the town in the nearby marsh. The Grande Ecaille mine was the largest sulphur deposit in the world when it began operation in 1933, and remained in production until 1978. Over time, as other discoveries were made, the Freeport Sulphur Company also used the Port Sulphur facility to support their other Frasch Process sulphur mines located at Garden Island Bay, Lake Pelto, and Caillou Island; a land based mine at Chacahoula; the first offshore sulphur mines at Grand Isle and Caminada Pass; and a large operation 50 miles offshore from the Mississippi River Delta in 300 feet of water, at Main Pass Block 299 in the Gulf of Mexico. The facility was also used to process and ship recovered sulphur obtained by oil and gas refining. The terminal was able to filter and store liquid hot molten sulphur in large insulated heated tanks, and "vat" liquid sulphur into acres of long term dry storage by forming blocks of bright yellow sulphur by spraying molten sulphur into metal forms on the ground and allowing to cool. The site is valuable because of its proximity to sulphur producing areas near the Gulf of Mexico, its docking sites along the Mississippi River and back bay marsh.
Тарих
Порт-Салфур бастапқыда компанияның типтік қаласы болды, ондағы тұрғындары мен қоғамдық өмір «Фрипорт-Салфур» компаниясымен тығыз байланысты болған. Компания қалалық мүліктерінің және басқарудың көп бөлігінен бас тартып, жеке меншікке бергеннен кейін, ол жеке жерлері бар қалыпты қалаға айналды. Құрамындағы қызметкерлер саны азайған сайын «Фрипорт» компаниясы күнделікті өмір мен экономикалық белсенділікте маңызын жоғалтты. Бір кезде компанияға қажет емес жерлер Плакеминс округіне берілді немесе жеке меншік иелеріне сатылды. 1980 және 1990 жылдары «Фрипорт-Салфур» компаниясының экономикалық жағдайы нашарлады, себебі қышқыл мұнай мен газды өңдеуден алынған күкірттің бәсекелестік күштері күш алды. 2000 жылдардың басында «Фрипорт-Салфур» операцияларын тоқтатты, себебі күкірт бағасы тым төмендеді, өйткені мұнайды өңдеу кезінде және Канададағы табиғи газды барлау кезінде алынған күкірттің көп мөлшері халықаралық күкірт нарығына төгілді. Арзан қалпына келтірілген күкірттің көп мөлшерде болуымен, күкірттің ірі көлемді және қымбат «Фраш» процесімен өндірілуі мен сақталуы тиімсіз болып шықты және тоқтатылды. «Фрипорт МакМоран Порт-Салфур» зауыты жабылып, сатылды. 2005 жылдың тамызында «Катрина» даулы «күкірт зауытының көп бөлігін қиратты, бірнеше ғимарат қалды. «Фрипорт МакМоран Күкірт» зауыты жабылғаннан кейін қала жаңа экономикалық бейне іздеп жүр. Бұрынғы «Фрипорт» меншігінің жанында қаладағы Луизиана тас жолының 23-інде (LA 23) орналасқан үлкен кірпіш Plaquemines округі әкімшілік ғимараты бастапқыда «Фрипорт-Салфур» компаниясының әкімшілік ғимараты болды. Порт-Салфур мектебі және басқа да ғимараттар, олар бастапқыда компанияның меншігінде орналасқан және бұрынғы «Фрипорт» мүлкіне бағытталған. Бастапқы қала ғимараттарының көпшілігі сатылды немесе алынып тасталды, ал бастапқы қала учаскесінің көп бөлігі негізінен бос жатқан жер, бұрынғы «Фрипорт» мүлкінде Плэкеминс үкімет ғимаратының жанында үлкен емен ағаштарымен жабылған. Порт-Салфур туралы тарихи белгі Үкімет ғимаратының алдында орналасқан. LA 23-те орналасқан гольф алаңы, бұрынғы «Фрипорт» мүлкінің оңтүстігінде орналасқан, бастапқыда компанияның қала маңындағы ауданы болды. Кейіннен жер Плэкеминс округі үкіметіне сыйға берілді. Қаладағы «Фрипорт-Салфур» кеніші өз жұмысын тоқтатқаннан кейін қала экономикалық қиындықтарға тап болды. Қала теңіз деңгейінен 2 метр биіктікте орналасқан және «Бетси» және «Камилл» дауылдары кезінде су баспаған. «Катрина» және «Рита» дауылдарынан бұрын Порт-Салфурда 3000-ға жуық адам тұрды. Дегенмен, «Катрина» дауылы кезінде бөгеттер бұзылып, қала 7 метрдей сумен жамылып қалды. Қаладағы барлық дерлік бір отбасылық үйлер қирады, олардың көбі іргетасынан 100 футқа дейін жылжыды. «Катринадан» кейінгі айларда кейбір тұрғындар Порт-Салфурға Федералдық төтенше жағдайларды басқару агенттігі ұсынған трейлерлер мен модульді үйлерге көшіп келді. Бірақ көптеген тұрғындар Луизиананың басқа бөліктеріне, Оңтүстік-Шығысқа және Техасқа көшіп кетті. 2006 жылдың қарашасына қарай, «Катринадан» кейінгі кезеңде пошта кеңсесі мен бірнеше бизнес қайта ашылды, ал 23-ші тас жолда көше жарықтары қосылды. 2007 жылдың желтоқсанына дейін Порт-Салфурда 1500-ге жуық адам тұрды және шағын кәсіпорындардың көпшілігі жұмысын қайта бастады. Модульді ғимараттар мен трейлерлерді пайдаланудың нәтижесінде Джере Лонгман оны «тұрақсыздық және белгісіздік сезімі» деп сипаттады. АҚШ халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, CDP-нің жалпы ауданы 8,5 шаршы миль (22 км2), оның ішінде 5,5 шаршы миль (14 км2) жер және 3,0 шаршы миль (8 км2) (35,29%) су.
Port Sulphur was originally a typical company town, with its residents and civic life closely tied to the Freeport Sulphur Company. As the company divested itself of much of the town property and governance, it became more of a regular town with private individual land ownership. As the number of employees at the site dwindled, the Freeport Company became less important in everyday life and economic activity. At some point, most of the company owned land not necessary for the sulphur operation was transferred to Plaquemines Parish or sold to private owners. The economic fortunes of the Freeport Sulphur Company declined during the 1980s and 1990s, resulting from the competitive forces of recovered Sulphur processed from sour oil & gas. In the early 2000s Freeport Sulphur shut down operations, as the price of sulphur dropped too low because large amounts of sulphur recovered during petroleum refining and from Canadian natural gas exploration were dumped on the international sulphur market. With inexpensive recovered sulphur in large supply, the large scale and expensive Frasch Process sulphur mining and storage operations proved to be uneconomical and were discontinued. The Freeport McMoRan Port Sulphur facility was closed and sold. Hurricane Katrina destroyed much of what was left of the sulphur facility in August 2005, with a few buildings remaining. With the closing of Freeport McMoRan Sulphur, the town has been seeking another economic identity. The large brick Plaquemines Parish Government building located on Louisiana Highway 23 (LA 23) in town next to the former Freeport property was originally the Freeport Sulphur Company administration building. The Port Sulphur school and other buildings located around the Civic Drive area were originally located on company property and are oriented towards the former Freeport Property. Much of the original town buildings were sold or removed, and much of the original town site sits mostly vacant empty land, with a large stand of oak trees on the former Freeport Property next to the Plaquemines Government building. An historical marker about Port Sulphur is located in front of the Government Building. The golf course land located on LA 23, just south of the former Freeport property, was originally a neighborhood of the company townsite. The land was later donated to the Plaquemines Parish Government. The town began to struggle economically after Freeport Sulphur Mine ended its business in the town. The town is 8 feet (2 m) above sea level and had not flooded during Hurricane Betsy nor Hurricane Camille. Before Hurricane Katrina and Hurricane Rita about 3,000 people lived in Port Sulphur. Nevertheless, during Hurricane Katrina, the federal levees failed and around 22 feet (7 m) of water engulfed the town. Almost all single family homes in the town were destroyed, many of which were moved off their foundations by as much as 100 feet. In the months following Katrina, some residents moved back to Port Sulphur in trailers and modular homes provided by the Federal Emergency Management Agency. But many residents relocated to other parts of Louisiana, the Southeast, and Texas. By November 2006, in the post Katrina period, the post office and several businesses had reopened, and Highway 23 had some street lights added. By December 2007 there were about 1,500 residents of Port Sulphur and the majority of the small businesses resumed operations. Due to the usage of modular buildings and trailers in the period, Jeré Longman described it as "a feel of impermanence and uncertainty." According to the United States Census Bureau, the CDP has a total area of 8.5 square miles (22 km2), of which 5.5 square miles (14 km2) is land and 3.0 square miles (8 km2) (35.29%) is water.
Демография
2020 жылы CDP-нің халқы 1677 адамды құрады.
In 2020, the CDP had a population of 1,677.
Үкімет және инфрақұрылым
АҚШ пошта қызметі пошта бөліміне иелік етеді.
The United States Postal Service operates a post office.
Білім
Плакеминс шіркеуінің мектеп кеңесі шіркеудегі мемлекеттік мектептерді басқарады. Бұрын ауданның кеңсесі Порт-Сулфур қаласында орналасқан. Аталған аудан Порт-Сулфурдағы Оңтүстік Плакеминс бастауыш мектебімен және Бурасқа жақын Эмпайрдағы Оңтүстік Плакеминс жоғары мектебімен қамтамасыз етіледі. 2005 жылға дейін Порт-Сулфур жоғары мектебі (PK 12) аталған қауымға қызмет көрсеткен, бірақ «Катрина» дауылы бастапқы ғимаратқа қиратушылық зақым келтірді.
Plaquemines Parish School Board operates the public schools of the parish. The district formerly had an office in Port Sulphur. It is served by South Plaquemines Elementary School in Port Sulphur; and South Plaquemines High School in Empire, near Buras. Prior to 2005 Port Sulphur High School (PK 12) served the community, but Hurricane Katrina damaged the original building.