Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олимпиада ойындарындағы ат спорты
Equestrian at the Olympics
1928 жылғы жазғы Олимпиада ойындарындағы ат спорты жарыстарына дрессаж, көпсайыс және конкур (шоу-жуыс) кірді. Үш түрдің әрқайсысында жеке және командалық жарыстар өткізілді. Жарыстар 1928 жылдың 8-12 тамызы аралығында өтті. Бұрынғыдай төрт емес, енді үш атшыдан команда құрылды, мұның мақсаты – ұлттық федерацияларға командалық медальдар үшін жарысуға жеткілікті атшы табуға қатысты қысымды азайту болды. Атшылар әуесқойлар деп есептелді, яғни, әскери қызметтегі кәсіби офицер немесе атшының ұлттық басқару органының ережелерінде белгіленгендей, джентльмен-атшы болуы керек еді. Барлығы 20 елден 113 қатысушы келді: Аргентина, Австрия, Бельгия, Болгария, Чехословакия, Дания, Финляндия, Франция, Германия, Венгрия, Италия, Жапония, Нидерланды, Норвегия, Польша, Португалия, Испания, Швеция, Швейцария және АҚШ. Бұл Венгрия, Жапония және Аргентинаның Олимпиада ойындарындағы ат спорты жарыстарында алғашқы қатысуы болды. Сонымен қатар, екі Олимпиададан тыс қалған Германия да Олимпиадаға оралып, ат спортынан бірнеше медаль жеңіп алды. Аттар Амстердамнан алыс емес Хилверсум қаласында орналастырылды, ат спорты жарыстарының көп бөлігі осы қалада өтті, ал екі конкур жарысы Амстердамдағы Олимпиада стадионында өтті. Ат спорты жарыстарынан 150 000 гульденнен астам табыс түсті, ал барлық Олимпиада ойындарының жалпы кірісі 1 435 000 гульденді құрады.
The equestrian events at the 1928 Summer Olympics included dressage, eventing, and show jumping. All three disciplines had both individual and team competitions. The competitions were held from 8 to 12 August 1928. Teams were now fielded by three riders, rather than four, the purpose being to reduce pressure on national federations to find that many riders in order to compete for team medals. Riders had to be considered amateurs, which was defined as either an actively serving professional officer, or as a gentleman rider as defined by the rules of that rider's national governing body. A total of 113 entries were present from 20 nations: Argentina, Austria, Belgium, Bulgaria, Czechoslovakia, Denmark, Finland, France, Germany, Hungary, Italy, Japan, the Netherlands, Norway, Poland, Portugal, Spain, Sweden, Switzerland, and the USA. This was the first appearance for Hungary, Japan and Argentina in equestrian events at an Olympics. Additionally, after being shut out from two Olympic competitions, Germany also returned to the Games to win a few medals in the equestrian events. Horses were stabled in Hilversum, a town from Amsterdam and the location of the majority of the equestrian competition, with two jumping competitions taking place in the Olympic Stadium in Amsterdam. The equestrian competitions produced an income of over 150,000 guilders, out of a total of 1,435,000 guilders income for the entire Games.
Секіру
16 түрлі елден 46 шабандоз қатысты, оның ішінде Олимпиада жүлдегері (1920 жылғы алтын және 1924 жылғы күміс) Томмасо Лекио ди Асаба Требекко атты жылқысымен 24-ші орынды алды, ал 1924 жылғы Олимпиада ойындарының алтын жүлдегері Альфонс Гемусеус 2 уақыт айыбын алғаннан кейін Лусетте атты жылқысымен 8-ші орынды иеленді. Жеті шабандоз 720 метрлік, 16 кедергіден тұратын трассаны қатесіз өтті, кедергілердің биіктігі 1,25–1,40 метр болды және бұл Олимпиада ойындары үшін тым оңай деп есептелді. Трассаны үш шабандоз қатесіз аяқтады, сондықтан екінші трассада кедергілердің биіктігі 1,60 метрге дейін көтерілді. Алтын медаль бір қатесіз өте білген капитан Вентураға (Чехословакия), оның Элиот атты жылқысына берілді. Қалған екі шабандоз екінші трассада бір рельске тиіп алды, бірақ Пьер Бертран де Баланданың Папийон атты жылқысы артқы аяқтарымен рельске тиіп, 2 айып ұпайы алды, ал майор Кунның Пепита атты жылқысы алдыңғы аяқтарымен кедергіге тиіп, 4 айып ұпайы алды, осылайша қола медальді иеленді.
46 riders competed from 16 different nations, including Olympic medalist (1920 gold and 1924 silver) Tommaso Lequio di Assaba on Trebecco, who finished 24th, and Alphonse Gemuseus, the 1924 Games gold medalists, finishing 8th on Lucette after garnering 2 time penalties. Seven riders went clear over the 720 meter, 16 obstacle course, whose obstacles ranged in height from 1.25–1.40 meters, and was considered too easy for an Olympic Games. Three riders went clear in the jump off, so a second jump off was held with the obstacles raised to 1.60 meters in height. Gold was given to the one clear round, Capt. Ventura of Czechoslovakia on Eliot. The other two riders had one rail apiece over the second jump off course, but Pierre Bertran de Balanda's mount Papillon hit the rail with his hind legs garnering only 2 penalties, while Major Kuhn's mount Pepita hit a fence with her front legs, counting as 4 penalty points and thus finishing in bronze medal position.
Дрессировка
Дрессерлік жарыста 12 елден 29 шабандоз қатысты. Сынақ 1924 жылғы Олимпиададағыдай болды, бірақ 10 минуттық лимит 13 минутқа дейін ұзартылды, бұл шабандоздарға белгіленген уақыттан асып кеткені үшін ұпай жоғалтпай, оны аяқтауға қажетті уақытты берді. Төрелік дау тудырды, себебі судьялардың ұлтшылдық көзқарастары болды, сондай-ақ судьялардың дұрыс деп санайтын нәрсе туралы әртүрлі пікірлері болды. Оны әділ ету жолдары талқыланды – ең төменгі және ең жоғары бағаларды есептен шығару, бейтарап елден бір ғана судья тағайындау және әр судьяның қандасынан алған бағасынан 20 ұпай шегеру сияқты ұсыныстар болды, бірақ 1956 жылғы Олимпиададағы төрелік даудан кейін ғана өзгерістер енгізілді.
29 riders from 12 countries competed in the dressage competition. The test was the same as for the 1924 Olympics, but the 10 minute limit was now raised to 13 minutes, giving the riders much needed time to complete it without losing points for going over the time allowed. Judging created controversy, both due to nationalistic tendencies by judges and the fact that individual judges had differing opinions on what was correct. While there was discussion on how to make it more fair—including dropping the lowest and highest scores, only having one judge from a neutral county, and removing 20 points from each score given to a countryman of each judge—no changes were made until after the judging scandal at the 1956 Games.
Оқиғалар
Жарысқа 17 елден 46 шабандоз қатысты. Дрессаж кезеңі үшін берілген уақыт 10 минуттан 11 минутқа дейін ұзартылды және бұл сынақ енді 200 емес, 300 ұпайға есептелді, бұл соңғы нәтижеге үлкен әсер етті, себебі төзімділік кезеңінің барлық бөлімдеріне берілген уақыт кеңейтілген болатын. Төзімділік күні 8 шабандоз жарыстан шығарылды (соның салдарынан жарысты тек 3 команда аяқтады), себебі жазық далада бағытталған тулардың жоғалғандығынан оларды табу қиын болды. Төзімділік күні үшін ұпай жүйесі өзгеріссіз қалды (А, С және Е кезеңдерінің әрқайсысы 200 ұпайға, стипль-чез 500 ұпайға, ал кросс-кантри 700 ұпайға бағаланды), ал конкур кезеңінің маңыздылығы 400-ден 300 ұпайға дейін төмендетілді. Стипль-чезде жылдамдық минутына 550 метрден 600 метрге дейін арттырылды.
46 riders from 17 nations competed in the eventing competition. Dressage saw the time allowed for the test raised from 10 to 11 minutes, and was now counting for 300 total points rather than 200 seen in the last Games, making it have a huge impact on final placings, since the time allowed for all phases of the Endurance was generous. There were 8 eliminations on endurance day (resulting in only 3 of the teams finishing the competition) primarily due to missing flags which were difficult to follow over the flat land. The point system for the Endurance day was kept the same (Phases A, C, and E were each worth 200 points, steeplechase was worth 500 points, and cross country 700 points), while the show jumping phase was reduced in importance from 400 to 300 points total. The speed on steeplechase was raised from 550 up to 600 meters a minute.