Ат спорты: Тосқауылдан секіру

Кіріспе

Бәйге ат спорты

Шоу-қону – ағылшын стиліндегі ат спортының бір бөлігі, оған жол талқылау, аңшылық және мінгізу де кіреді. Секіру сыныптары әлемнің түкпір-түкпіріндегі жылқы көрмелерінде, Олимпиада ойындарының ішінде жиі кездеседі. Кейде көрмелер тек секірушілерге ғана арналған. Кейде басқа ағылшын стиліндегі жарыстармен бірге секіру сыныптары ұйымдастырылады. Ал кейде шоу-қону – барлық түрдегі жылқылар қатысатын, көптеген жарыстан тұратын ірі жарыстың бір бөлімі ғана. Секіру сыныптарын әртүрлі ұлттық ат спорты федерациялары санкциялайды, мысалы, Америка Құрама Штаттарының Ат спорты федерациясы немесе Ұлыбритания Шоу-қону қауымдастығы. Халықаралық жарыстар Халықаралық ат спорты федерациясының ережелерімен жүргізіледі.

Аңшылар немесе секірушілер

Шоу-салу жарыстарында аңшы, секіруші және аңшылық орындықты жүргізу сабақтары болады. Аңшылардың манерасы, стилі және қозғалысы идеалды стандартқа қаншалықты сай келетіні бойынша субъективті бағаланады. Ал секірушілерге ұпай тек сандық көрсеткіштер бойынша қойылады. Бұл көрсеткіштер жылқының кедергіге ұмтылуына, оны сәтті еңсеруіне және белгіленген уақытта жолды аяқтауына байланысты. Секірушілерге арналған трассалар аңшыларға қарағанда әлдеқайда күрделі және техникалық болып келеді, себебі мінгендер мен жылқылардың стилі бағаланбайды. Трассалар көбінесе түрлі-түсті, кейде өте шығармашылықпен жасалған болады. Секірушілер трассаларының биіктігі 0,80 метрден 1,60 метрге дейін жете алады. Аңшылардың жабдықтарына және мінген киіміне ерекше көңіл бөлінеді, олар көбінесе тыныш, консервативті стильде болады. Аңшыларға арналған жетек, тоқал, шұңқыр және мартингальдер қатаң реттеледі. Секірушілер жылқыларын күтіп-баптаса да, жабдықтарына қатысты шектеулер жоқ, және ережеге қайшы келмесе, консервативті емес киім киюге рұқсат етіледі. Кейбір жарыстарда шоу-жакет кию міндетті болуы мүмкін. Кез келген жағдайда, әдепті киім-кешек жақсы әсер қалдырады. Аңшылар мен секірушілерден басқа, атты айдау сабақтары да бар, олар кейде аңшылық орындықты айдау деп аталады, мұнда мінген адамның шеберлігі бағаланады. Атты айдауда қолданылатын жабдықтар, киімдер және кедергілер аңшыларға арналған сабақтарға ұқсас, бірақ трассаның техникалық қиындығы секіру жарыстарындағыдай болуы мүмкін. Бұл екі жарыс та мінген адамның жылқыны қиын трассада – кері бұрылыстар, комбинациялар және биік кедергілер арқылы басқару қабілетін сынауға бағытталған.

Ережелер

Секиру сабақтары әдетте көптеген бұрылыстар мен бағытты өзгертулер бар тік, кеңейтілген және қос, үштік комбинацияларды қамтитын кедергілерден тұратын жолмен өтеді. Мақсаты – белгіленген уақыт ішінде жолды таза өту. Уақыт шегінен асып кеткені үшін уақыт айыбы қойылады. Нокауттар мен ашық мойынсұнбаушылық, мысалы, бас тарту (ат қоршау алдында тоқтағанда немесе жылқы "өткізіп алғанда") үшін секиру қатесі есептеледі (төмендегі қазіргі заманғы есептеу жүйесін қараңыз). Жылқыға дисквалификацияға ұшырамас бұрын бірнеше рет бас тартуға рұқсат беріледі. Бас тарту уақыт шегінен асып кетуге әкелуі мүмкін. Нәтижелер жинақталған ең аз ұпайға немесе "қателерге" негізделеді. Егер жылқы мен атты жобалаушы секиру қатесіне немесе айып ұпайларына ие болмаса, "таза кезең" деп аталады. Тең нәтижелер көбінесе жоғарылатылған және қысқартылған жолмен қайта секіруді қамтиды, ал жол уақыт бойынша есептеледі; егер қайта секіруде жинақталған қателер саны тең болса, ең жылдам уақыт жеңіске жетеді. Көптеген жарыстарда атты жобалаушылар жарысқа дайындалу үшін бастапқы жолды жүруге рұқсат етіледі, бірақ қайта секіру жолын (әдетте, 1, 3, 5, 7, 8 секірулері жоқ сол жол, мысалы, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 орнына немесе уақыт бойынша есептелетін сол жол) жүрмейді. Жарысқа дейін жолды жүру атты жобалаушыға аттың әр секіру арасында қанша қадам жасау керектігін және қандай бұрыштан секіру керектігін анықтау мүмкіндігін береді. Жолдан шығу кішігірім қателер жасалған жағдайда уақытты қанағаттандырмайды, ал үлкен ауытқулар дисквалификацияға әкеледі. АҚШ-тағы "А" немесе "АА" санатты жарыстар немесе халықаралық "Гран-при" сериясі сияқты жоғары деңгейдегі жарыстар көбірек техникалық және күрделі жолдарды ұсынады. Кедергінің биіктігі мен ені ("кеңдігі") қиындық деңгейін арттыру үшін ғана емес, тығыз бұрылыстар мен қоршаулар арасындағы қысқа немесе ерекше қашықтықтармен техникалық қиындықтар да артады. Аттар кейде тік емес, бұрыштан секіруі керек. Мысалы, жол жобалаушы секірулер арасында стандартты кантер қадамының (он екі фут) алты жарым қадамдық қашықтықты орнатуы мүмкін, бұл атты жобалаушының қашықтықты дұрыс есептеу үшін аттың қадамын күрт өзгертуін қажет етеді. Бұл атты жобалаушының секіруді оңайлату үшін қадам қосуы немесе алып тастауы мүмкін екенін білдіреді. Атты жобалаушының таңдауы атқа да байланысты. Егер аттың қадамы орташадан кіші болса, оған қосымша қадам қосу қажет болуы мүмкін, ал аттың қадамы ұзын болса, керісінше. Шоу-оңқылар класында тыныштық пен стиль марапатталатын болса, секиру класында батылдық, ауқым, күш, дәлдік және бақылау қажет; жылдамдық та маңызды, әсіресе қайта секіру жолдарында және жылдамдық кластарында (бірінші кезеңде де уақыт есептелетін жағдайларда). Кластың бірінші кезеңінде атты жобалаушы мен аттың секірулерді құлатпай немесе бас тартпай, сонымен қатар белгіленген уақыт ішінде жолды аяқтауы керек. Егер атты жобалаушы мен аттың бірінші кезеңін сәтті аяқтаса, олар "қайта секіру" деп аталатын екінші кезеңге өтеді. Қайта секіруде атты жобалаушы алдын ала жоспарлауы керек, өйткені олар өте жылдам болуы керек және ешқандай қателікке жол бермеуі керек. Қайта секіруде бірінші кезеңге қарағанда секірулер саны аз, бірақ көбінесе қиындығы жоғары. Бұл кезеңде жеңіске жету үшін атты жобалаушы ең жылдам болуы керек, бірақ секірулерді құлатпай немесе бас тартпай өтуі керек. Көптеген жарыстарда бағананы құлату үшін төрт ұпай айыппұл салынады. Бұл уақыт айыбына қосылады.

Jumper classes are held over a course of show jumping obstacles, including verticals, spreads, and double and triple combinations, usually with many turns and changes of direction. The intent is to jump cleanly over a set course within an allotted time. Time faults are assessed for exceeding the time allowance. Jumping faults are incurred for knockdowns and blatant disobedience, such as refusals (when the horse stops before a fence or the horse, "runs out") (see Modern scoring below). Horses are allowed a limited number of refusals before being disqualified. A refusal may lead to a rider exceeding the time allowed on course. Placings are based on the lowest number of points or "faults" accumulated. A horse and rider who have not accumulated any jumping faults or penalty points are said to have scored a "clear round". Tied entries usually have a jump off over a raised and shortened course, and the course is timed; if entries are tied for faults accumulated in the jump off, the fastest time wins. In most competitions, riders are allowed to walk the initial course but not the jump off course (usually the same course with missing jumps, e. g., 1, 3, 5, 7, 8 instead of 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 or the same course but timed) before competition to plan their ride. Walking the course before the event is a chance for the rider to walk the lines he or she will have to ride, in order to decide how many strides the horse will need to take between each jump and from which angle. Going off course will cost time if minor errors are made and major departures will result in disqualification. The higher levels of competition, such as "A" or "AA" rated shows in the United States, or the international "Grand Prix" circuit, present more technical and complex courses. Not only is the height and width ("spread") of an obstacle increased to present a greater challenge, technical difficulty also increases with tighter turns and shorter or unusual distances between fences. Horses sometimes also have to jump fences from an angle rather than straight on. For example, a course designer might set up a line so that there are six and a half strides (the standard measure for a canter stride is twelve feet) between the jumps, requiring the rider to adjust the horse's stride dramatically in order to make the distance. This could also mean that the rider may have to add or subtract a stride to clear the jump with more ease. How the rider chooses to adjust can also depend on their horse. If a horse has a smaller stride in comparison to the average, they may need to add another stride and vice versa if the horse has a longer stride. Unlike show hunter classes, which reward calmness and style, jumper classes require boldness, scope, power, accuracy, and control; speed also is a factor, especially in jump off courses and speed classes (when time counts even in the first round). The first round of the class consists of the rider and horse having to go around the course without refusing or knocking down any jumps while also staying within the time allowed. If the horse/rider combination completes the first round successfully, then they move on to the second round, called the "jump off". In a jump off, the rider needs to plan ahead of time because they need to be very speedy and also not have any faults. The jump off has fewer jumps than the first round but is usually much more difficult. To win this round, the rider has to be the quickest while still not refusing or knocking down any jumps. In most competitions, the penalties for knocking a pole down is four per pole. This is then added to any time penalties that have occurred

Тарих

Шоу-сапыну – салыстырмалы түрде жаңа ат спорты. Англияда 18 ғасырда күшіне енген «Жерді қоршау туралы заңдарға» дейін жылқылардың қоршауларды үнемі секіруіне қажеттілік болмады, бірақ Парламент актісімен бірге түлкі аулаумен айналысатындар үшін жаңа қиындықтар туды. Осы заңдар елдің көптеген бөліктеріне қоршаулар мен шекараларды әкелді, себебі жалпы жерлер жеке меншік иелері арасында бөлінді. Сондықтан, осы спортпен айналысуды қалағандар үшін осы кедергілерден секіре алатын жылқылар қажет болды. Францияда өткен алғашқы ат көрмелерінде жарысқа қатысушылар парадпен жүріп, содан кейін ел аралап секіруді бастады. Дегенмен, бұл спорт көрермендердің арасында аса танымал болған жоқ, өйткені олар секіруді көруге мүмкіндік алмайтын. Сондықтан, жарыстар үшін ареналарда қоршаулар пайда бола бастады. Бұл «Леппинг» деп аталды. 1869 жылы «ат секіру» Дублин ат көрмесінде танымал болды. Он бес жылдан кейін Леппинг жарыстары Ұлыбританияға әкелінді және 1900 жылға қарай көптеген маңызды жарыстарда Леппинг сыныптары ұйымдастырылды. Әйелдер үшін жеке сыныптар өткізілді. Осы кезде Еуропаның ірі атты әскер мектептері – Италиядағы Пинероло мен Тор-ди-Квинто, Франциядағы Саумур мектебі және Венадағы испан мектебі секіру кезінде ұзын тіректері бар терең қонысқа отыруды ұнатты. Бұл стиль аттыға көбірек сенімділік сезімін бергенмен, аттың денесін үлкен кедергілерді жеңу үшін толыққанды пайдалануына кедергі келтіретін. Италиялық атты әскер офицері, капитан Федерико Каприлли, қысқа тіректері бар алға қарай отыру идеяларымен секіру әлеміне үлкен әсер етті. Бұл стиль аттының тепе-теңдігіне кедергі келтірмейтіндей етіп, оны кедергілерді жеңуге қолайлы жағдайға қойды. Қазіргі кезде «алдыңғы қоныс» деп аталатын бұл стиль кеңінен қолданылады. Терең, дрессаж стиліндегі қоныс, жалпақ жерде жүргенде және жылқыны басқару еркін қозғалыстан гөрі маңыздырақ болған жағдайларда пайдалы болғанымен, секіру үшін қолайсыз. Англиядағы тұңғыш ірі шоу-сапыну жарысы 1907 жылы Олимпиадада өтті. Жарысқа қатысушылардың көпшілігі әскери қызметшілер еді. Осы жарыста және одан кейінгі жылдары спорттың біркелкі ережелері болмағаны анық болды. Төрешілер өз пікірлеріне сүйене отырып баға берді. Кейбіреулері кедергінің қиындығына, ал енді біреулері стильге қарай бағалады. 1907 жылға дейін бас тарту үшін ешқандай айыппұл қарастырылмады және кейде жарысқа қатысушыдан көрермендерді қуанту үшін қоршаудан бас тарту сұралатын. Алғашқы жарыс жолдары қиялдауға келмейтіндей салынды, көбінесе бір ғана тік қоршау мен суға секіруден тұратын. 1923 жылы кездесу ұйымдастырылып, 1925 жылы BSJA құрылды. АҚШ-та секіру және басқа ат спорты түрлері үшін ұлттық ережелердің қажеттілігі 1917 жылы Америка ат спорты қауымдастығының құрылуына әкелді, ол қазір АҚШ Ат спорты федерациясы деп аталады. Шоу-сапынудың ерте түрі алғаш рет 1900 жылы Олимпиада ойындарына енгізілді. Шоу-сапынудың қазіргі форматтағы түрі 1912 жылы пайда болды және содан бері дами келеді, оның соңғы жылдардағы танымалдығының бір себебі – оның теледидардан көруге қолайлы, көрермендерге тартымды спорт түрі болуы.

Show jumping is a relatively new equestrian sport. Until the Inclosure Acts, which came into force in England in the 18th century, there had been little need for horses to jump fences routinely, but with this act of Parliament came new challenges for those who followed fox hounds. The Inclosure Acts brought fencing and boundaries to many parts of the country as common ground was dispersed amongst separate owners. This meant that those wishing to pursue their sport now needed horses that were capable of jumping these obstacles. In the early horse shows held in France, there was a parade of competitors who then took off across country for the jumping. This sport was, however, not popular with spectators since they could not follow to watch the jumping. Thus, it was not long before fences began to appear in an arena for the competitions. This became known as Lepping. 1869 was the year ‘horse leaping’ came to prominence at Dublin horse show. Fifteen years later, Lepping competitions were brought to Britain and by 1900 most of the more important shows had Lepping classes. Separate classes were held for women riding sidesaddle. At this time, the principal cavalry schools of Europe at Pinerolo and Tor di Quinto in Italy, the French school in Saumur, and the Spanish school in Vienna all preferred to use a very deep seat with long stirrups when jumping. While this style of riding may have felt more secure for the rider, it also impeded the freedom of the horse to use its body to the extent needed to clear large obstacles. An Italian riding instructor, Captain Federico Caprilli, heavily influenced the world of jumping with his ideas promoting a forward position with shorter stirrups. This style placed the rider in a position that did not interfere with the balance of the horse while negotiating obstacles. This style, now known as the forward seat, is commonly used today. The deep, Dressage style seat, while useful for riding on the flat and in conditions where control of the horse is of greater importance than freedom of movement, is less suitable for jumping. The first major show jumping competition held in England was at Olympia in 1907. Most of the competitors were members of the military and it became clear at this competition and in the subsequent years, that there was no uniformity of rules for the sport. Judges marked on their own opinions. Some marked according to the severity of the obstacle and others marked according to style. Before 1907 there were no penalties for a refusal and the competitor was sometimes asked to miss the fence to please the spectators. The first courses were built with little imagination, many consisting of only a straight bar fence and a water jump. A meeting was arranged in 1923 which led to the formation of the BSJA in 1925. In the United States, a similar need for national rules for jumping and other equestrian activities led to the formation of the American Horse Shows Association in 1917, which now is known as the United States Equestrian Federation. An early form of show jumping first was incorporated into the Olympic Games in 1900. Show jumping in its current format appeared in 1912 and has thrived ever since, its recent popularity due in part to its suitability as a spectator sport that is well adapted for viewing on television.

Қазіргі заманғы ұпай

Содан бері ережелер өзгерді, әртүрлі ұлттық федерацияларда әртүрлі сыныптар мен ережелер бар. Көптеген ірі жарыстардың халықаралық басқару органы – Халықаралық Ат спорты федерациясы (FEI). Жазалардың ең көп кездесетін екі түрі – секіру жазалары және уақыт жазалары. Секіру жазалары: Секіру жазалары бас тартулар мен құлаулар үшін беріледі, әр бас тарту немесе құлау бәсекелесушінің есебіне төрт қателік қосады. Құлаулар үшін айыппұлдар тек құлау секірудің биіктігін немесе енін өзгерткен жағдайда ғана салынады. Егер жылқы немесе шабандоз кедергінің жоғарғы бөлігінен шықса, тіреулер жоғарғы тіреудің астында болса, айыппұл салынбайды. Жылқының кез келген аяғы суға немесе оның шекарасын белгілейтін ақ лентаға тиген жағдайда ашық суда айыппұлдар есептеледі. Егер су кедергісі «Ливерпуль» болса, суға түскені үшін қателіктер жинақталмайды. «Ливерпуль» – бұл оксердің немесе тік кедергінің астына орналастырылған кішкентай бассейн (сумен толтырылмаған да болуы мүмкін). Бас тартулар: Бас тартулар енді төрт қателікпен жазаланады, бұрын үш қателік болатын. Соңғы жылдары FEI бас тартулардың есебінен елімінен шығарылу санын үштен екіге дейін азайтты, және бұл ереже FEI жарыстарының жоғары деңгейінен АҚШ-тағы жылқы жарыстарының басқа деңгейлеріне тарады. Алайда, Австралия сияқты елдерде төменгі деңгейлерде (әдетте 1,15 м-ден төмен) үш бас тарту және елімінен шығару ережесі сақталған. Егер бас тарту секірудің тұтастығын бұзуға әкелсе (секірудің орнына кедергіге шабу, тіреулерді, қақпаларды, гүлдерді немесе үлкен шөп немесе топырақ үйінділерін құлату), құлау үшін төрт қателік емес, бас тарту үшін төрт қателік беріледі. Комбинациядағы бас тарту (бір-бірінен бір немесе екі қадам қашықтықта орналасқан екі немесе одан көп кедергілердің тізбегі) бүкіл комбинацияны қайтадан секіруді талап етеді. Уақыт жазалары: Бұрынғы уақытта, уақыт жазасының әдеттегі ережесі рұқсат етілген уақыттан әр секунд немесе секундтың үлесі үшін 1/4 секундтық айыппұл болатын. 2000-жылдардың басында FEI бұл ережені өзгертіп, рұқсат етілген уақыттан әр секунд немесе секундтың үлесі үшін 1 уақыт жазасы берілетіндей етті (мысалы, рұқсат етілген уақыт 72 секунд болса, 73,09 секундта 2 уақыт қателігі болады). Комбинациялар: Комбинациядағы кез келген кедергіден бас тарту жылқының тек бас тартылған элементті ғана емес, белгіленген реттілікте кедергілердің бүкіл тізбегін қайтадан секіруін талап етеді. Демек, жылқы «А» және «В» кедергілерін қиындықсыз секіре алады, бірақ үшінші кедергіден (С) бас тартады, онда шабандоз айналып, «А» кедергісіне қайта оралып, жылқыға «А» және «В» кедергілерін қайтадан секіруге мүмкіндік беруі керек. Бір кедергі болып саналғанына қарамастан, әр элемент құлатылған жағдайда жаза ұпайларын алуы мүмкін. Сондықтан, үштік комбинациядағы үш кедергінің әрқайсысы құлатылса, шабандоз 12 қателік алады (әр кедергі үшін 4 қателік, бүкіл кедергі үшін 4 қателік емес). «In and out» – бұл «А» және «В» сияқты екі элементтен тұратын комбинацияларға берілген бейресми атау және үш кедергіден тұратын комбинация үшін жеткілікті нақты емес.

Rules have evolved since then, with different national federations having different classes and rules. The international governing body for most major show jumping competitions is the Fédération Équestre Internationale (FEI). The two most common types of penalties are jumping penalties and time penalties. Jumping Penalties: Jumping penalties are assessed for refusals and knockdowns, with each refusal or knockdown adding four faults to a competitor's score. Penalties for knockdowns are imposed only when the knockdown changes the height or width of the jump. If a horse or rider knocks down a bottom or middle rail while still clearing the height of the obstacle, providing the rails are directly underneath the top rail, they receive no penalties. Penalties are assessed at the open water when any of the horse's feet touch the water or white tape marking its boundary. If the water fence is a 'Liverpool' no faults will be accumulated for landing in the water. A Liverpool is when a small pool (although it does not have to be filled with water) is placed under an oxer or a vertical. Refusals: Refusals now are penalized four faults, up from three. Within the last several years, the FEI has decreased the number of refusals resulting in elimination from three to two, and this rule has trickled down from the top levels of FEI competition to other levels of horse shows in the US, however in such places as Australia, lower levels (below 1.15m usually) may still have the 3 refusals and elimination rule. A refusal that results in the destruction of the integrity of a jump (running into the fence instead of jumping it, displacing poles, gates, flowers, or large clumps of turf or dirt) will not receive four faults for the knockdown, but instead the four faults for a refusal. A refusal inside a combination (a series of two or more fences with one or two strides between each element) must re jump the entire combination. Time Penalties: In the past, a common timing rule was a 1/4 second penalty for each second or fraction of a second over the time allowed. Since the early 2000s, this rule was changed by the FEI so that each second or fraction of a second over the time allowed would result in 1 time penalty (e. g. with a time allowed of 72 seconds, a time of 73.09 seconds would result in 2 time faults). Combinations: A refusal at any of the jumps in combination results in the horse having to repeat the entire set of obstacles in the designated order of succession, not just the element refused. So a horse may jump "A" and "B" without issue but have a refusal at the third fence (C), at which time the rider would have to circle and return to jump fence "A" again, giving the horse a second chance to refuse or knock down "A" and "B". Despite being considered one obstacle, each element may result in penalty points if knocked down. Therefore, if each of the three fences in a triple combination were knocked down, the rider would receive 12 faults (4 per fence, instead of 4 faults for the entire obstacle). "In and out" is the informal name designated to combinations with only two elements such as "A" and "B", and not specific enough for a 3 jump combination.

C кестесі, жылдамдықты бағалау

Жоғарыда көрсетілген балл есептеу жүйесі "А кестесі" деп аталады. C кестесі – тек жылдамдыққа негізделген балл беру әдісі. Әр құлау үшін атқа отырғанның уақытына 4 секунд қосылады. Ең жылдам көрсеткен жеңіске ие болады.

Тақырыбы

Шоу-салушылар ағылшын жарыс аттарына арналған, алға қарай бағытталған стильдегі қысқыштарды қолданады, көбінесе "жақын байланыс" дизайнындағы қысқыштарды таңдайды. Олардың алдыңғы жапырағы және орындығы жалпы мақсаттағы ағылшын жарыс аттарына немесе дрессажға арналған қысқыштарға қарағанда тегіс болады. Бұл конструкция салт аттыға секіру кезінде еркін қозғалуға мүмкіндік береді және қысқа тіреуіштерді пайдалануға ыңғайлы жағдай жасайды, бұл салт аттыға ат үстіндегі орындықты жеңілдетуге көмектеседі. Басқа қысқыштар, мысалы, дрессажға арналған қысқыштар, терең орындығы бар және салт аттыға үлкен тосқауларды еңсеруде қиындық тудыруы мүмкін, оларды жылқының қозғалысын шектейтін және салт аттыны жылқының қозғалысынан қауіпті түрде артта қалдыратын жағдайға түсіруі мүмкін. Халықаралық жарыстарда аттың жапсырмалары әдетте ақ түсті және шаршы пішінде болады, бұл демеуші, ұлттық туды немесе жылқының тегін көрсетуге мүмкіндік береді. Ал шоу-оңшылар мен жарыс аттарын көрсетуде көбінесе аттың пішінімен сәйкес келетін "құрылған" жүн жапсырмаларын қолданады. Белдіктердің мөлшері мен түрі әртүрлі болуы мүмкін, бірақ олардың жылқының иықтарына орын беру үшін дөңгелек пішінде жасалған және жылқының алдыңғы аяқтары тығыз бүгілгенде, оның астыңғы жағын қорғау үшін көптеген белдіктерде ішкі қорғағыштары бар. Жылқының басына арналған құрылғылар кез келген стильдегі тұмсық таспасымен қолданылуы мүмкін және бұл жабдықтың қатаңдығына қатысты көп ережелер жоқ. 8-ші пішінді тұмсық таспасы ең танымал түрі. Жылқының аузына салынатын құрылғылар да әртүрлі болуы мүмкін, ал жарысқа қатысушылар кез келген құрылғыны, тіпті "құрылғысыз баулы тұтқаны" немесе механикалық хакаморены қолдана алады. Алайда, жарыс төрешілер алқасы мал дәрігерінің кеңесіне сүйене отырып, егер ол жылқыға зиян келтіруі мүмкін болса, құрылғыны немесе баулы тұтқа схемасын қабылдамау құқығын өзінде сақтайды. Жылқылардың көпшілігі қону кезінде немесе жылдам бұрылыстар жасағанда аяқтарын жарақаттауы мүмкін болғандықтан, аяққап пен орама киеді. Алдыңғы аяқтарда ашық алдыңғы жағы бар аяққаптар көбінесе қолданылады, өйткені олар аяқтың артқы жағында орналасқан нәзік сіңірлерді қорғайды, бірақ жылқының абайсыздығынан аяғын асып тастаған жағдайда рельсті сезінуге мүмкіндік береді. Тығыз бұрылыстарда жылқының өзін-өзі соғуынан сақтану үшін кейде артқы аяқтарында Fetlock аяққаптарын көруге болады. Алайда, дрессаж аттарына жарыстар мен сынақтар кезінде аяққап немесе орама киюге тыйым салынады, өйткені дрессаждың формальдылығына байланысты жабдыққа қатысты кеңейтілген ережелер бар. Мартингальдер өте кең таралған, әсіресе Гран-при деңгейінде пайдаланылатын жылқыларда. Көптеген секірушілер жүгіру мартингалдерін қолданады, өйткені олар тосқауларды еңсергенде ең көп еркіндік береді. Тұрып тұрған мартингаль (аттың тұмсық таспасына тікелей жалғанатын белдік) шоу-оңшыларда жиі кездеседі және аттың басын жоғары көтермеуіне көмектесе алады, бірақ құлау жағдайында өте қауіпті болуы мүмкін, өйткені ол жылқының тепе-теңдігін қалпына келтіру үшін басын пайдалануына кедергі келтіреді. Осы себепті, тік мартингальдер секіру немесе жарыстарда қолданылмайды. Үлкен тосқауларды еңсергенде қысқыштың орнында тұруын қамтамасыз ету үшін көкірек қалқандары да жиі қолданылады.

Show jumping competitors use a very forward style of English saddle, most often the "close contact" design, which has a forward flap and a seat and cantle that is flatter than saddles designed for general all purpose English riding or dressage. This construction allows greater freedom of movement for the rider when in jumping position and allows a shorter stirrup, allowing the rider to lighten the seat on the horse. Other saddles, such as those designed for dressage, are intended for riders with a deep seat, can hinder a rider over large fences, forcing them into a position that limits the horse's movement and may put the rider dangerously behind the movement of the horse. At international levels, saddle pads are usually white and square in shape, allowing the pair to display a sponsorship, national flag, or breeding affiliation. In contrast, riders in show hunters and equitation often use "fitted" fleece pads that are the same shape as the saddle. Girths vary in size and type, but usually have a contour to give room for the horse's elbows, and many have belly guards to protect the underside of the horse from its shoe studs when the front legs are tightly folded under. Bridles may be used with any style of cavesson noseband, and there are few rules regarding the severity of this equipment. The figure 8 cavesson is the most popular type. Bits may also vary in severity, and competitors may use any bit, or even a "bitless bridle" or a mechanical hackamore. The ground jury at the show has the right, however, based on veterinary advice, to refuse a bit or bridling scheme if it could cause harm to the horse. Boots and wraps are worn by almost all horses, due to the fact that they may easily injure their legs when landing or when making tight turns at speed. Open fronted tendon boots usually are worn on the forelegs, because they provide protection for the delicate tendons that run down the back of the leg, but still allow the horse to feel a rail should it get careless and hang its legs. Fetlock boots are sometimes seen on the rear legs, primarily to prevent the horse from hitting itself on tight turns. However, dressage horses are forbidden from wearing boots or wraps during competition or tests, due to the formality of dressage there are extended regulations on tack. Martingales are very common, especially on horses used at the Grand Prix level. The majority of jumpers are ridden in running martingales since these provide the most freedom over fences. Although a standing martingale (a strap connecting directly to the horse's noseband) is commonly seen on show hunters and may be helpful in keeping a horse from throwing its head up, it also may be quite dangerous in the event of a stumble, restricting a horse from using its head to regain its balance. For this reason, standing martingales are not used in show jumping or eventing. Breastplates also are common, used to keep the saddle in place as the horse goes over large fences.

Жүргізуші киімдері

Жаттығу киімдері аңшылық киімдеріне қарағанда сәл кем ресми болуы мүмкін. Дегенмен, әрқашан ASTM/SEI стандартына сәйкес келетін, мойын қорғағышы бар бекітілген ат спорты шлемі кию қажет, ол мінгердің басын құлау жағдайында қорғау үшін маңызды. Биік сапогтар міндетті, көбінесе қара түсті. Шпоры бар немесе жоқ болуы ерікті, бірақ көбінесе қолданылады. Бұл киімдердің түсі дәстүрлі түрде ақ, күміс немесе беже болып келеді. Мақұлданған жарыстарда, санкциялаушы ұйымға байланысты, көбінесе қара түсті пальто киіледі (бірақ USEF ережелері бойынша жазда твид немесе жуылған жакеттерге рұқсат етіледі және қазіргі уақытта ашық түстер сәнге енген), ақ түсті жейдемен және галстук немесе мойын орамалымен. Ыстық жаз айларында көптеген мінгерлер шлем, сапог және бридждермен бірге қысқа жеңді "поло" стиліндегі жейде киеді, тіпті пальтолар қажет болған жағдайда да, судьялар өте ыстық ауа райында пальто кию талабынан бас тартуы мүмкін. Әдетте қара түсті қолғаптар, сондай-ақ жылқының жалы мен құйрығын тоқу да ерікті. FEI Гран-при деңгейінде киімге қатаң бақылау қойылады. Мінгерлер ақ немесе ашық түсті жейде, ақ галстук немесе мойын орамалы, қара немесе қоңыр сапогтар, ақ немесе ашық күміс бридждер және қызыл немесе қара жакет киюі керек. Дегенмен, әскери қызметкерлер, полиция күштері және ұлттық шабыстардың мүшелері FEI талаптарына сәйкес киім орнына өздерінің қызметтік формаларын кию құқығын сақтайды. Кейбір жағдайларда халықаралық команда мүшелері өз елдерінің түстеріндегі жакеттерді кие алады немесе ұлттық белгілерді қоса алады.

Жылқылар

Шоу-жампыр аттардың үлкен тосқауларды секіруге қажетті күші мен батылдығы, сондай-ақ ең қиын жолдармен өту үшін қажетті жылдам бұрылыстар мен қарқынды жылдамдық сияқты атлетикалық қабілеттері болуы керек. Көптеген жылқы тұқымдары шоу-жампыр ретінде табысқа жеткен, тіпті тегі белгісіз кейбір жабайы жылқылар да чемпион атанған. Көптеген шоу-жампыр аттар биік болады, әдетте жылы қанды немесе таза қанды асыл тұқымды, бірақ кейбір елдердің Олимпиада командаларында 160 см-ден кішкентай аттар да болған және Олимпиада және басқа халықаралық медальдар жеңіп алған. Жылқының мөлшері мен оның атлетикалық қабілеті арасында байланыс жоқ, сондай-ақ биік аттар секіру кезінде міндетті түрде артықшылыққа ие болмайды. Дегенмен, биік атпен жүргенде тосқаулар көрінеу қорқынышты болмайды. Көптеген елдерде понилер де шоу-жампыр жарыстарында қатысады, әдетте 16 немесе 18 жасқа дейінгі жасөспірімдерге арналған сыныптарда, бұл санкциялайтын ұйымға байланысты. Пони өлшемді жылқылар кейде ересектермен ашық жарысқа қатыса алады. Ең танымал мысал – Строллер, оның бойы 147 см ғана болған, бірақ ол жеке күміс медаль иегері атанды және 1968 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында Ұлыбританияның шоу-жампыр командасының құрамында болды, жарыста таза өтетін аздаған раундтардың бірін орындады. Америка Құрама Штаттарының көрнекті жампырлары Шоу-жампырдың Даңқ залына енгізілген.