Thomas Glendenning Hamilton

Кіріспе

Канадалық саясаткер Томас Гленденнинг Гамильтон (27 қараша 1873 - 7 сәуір 1935) - Канадалық дәрігер, мектеп кеңесінің сенімді өкілі және 1915 жылдан 1920 жылға дейін Манитобаның заң шығарушы құрамының мүшесі. Ол сондай-ақ спиритуалист болды және 1900 жылдардың басында Виннипегтегі үйінде өткен сеанстар кезінде түсірген мыңдаған фотосуреттерімен танымал болды. Оның әйелі Лилиан Мей Хамильтон және қызы Маргарет Хамильтон Бах зерттеушілердің бірі болды және ол қайтыс болғаннан кейін де өлімнен кейінгі өмір туралы зерттеуді жалғастырды.

Өмір

Т. Г. Гамильтон 1873 жылы Джеймс Гамильтон мен Изабелла Гленденнингтің ұлы болып Агинкуртта (қазіргі Торонтоның бөлігі) дүниеге келді. Т. Г. он жасқа толғанда, Хамилтондар алты баласымен Саскачеванға көшіп барып, Саскатунға жақын жердегі фермада тұратын болды. Көп ұзамай екі апат бірінен соң бірі тез орын алды: 1885 жылы Т. Г. -нің әкесі қайтыс болды, ал бір жылдан кейін Т. Г. -нің қарындасы Маргарет тайфтан қайтыс болды. Бұл және басқа жерде білім алу мүмкіндігіне ие болу отбасы 1891 жылы Саскачеваннан Винипегке көшіп кетуге мәжбүр етті. Т. Г. Манитоба колледжінде және Манитоба медициналық колледжінде білім алып, 1903 жылы соңғысынан М. Д. бітірген. Ол Манитоба медициналық колледжінде медициналық юриспруденция мен клиникалық хирургиядан дәріс оқыды және Виннипег жалпы ауруханасында хирург көмекшісі болды. Ол үш жылдан кейін Лилиан Мей Форрестерге үйленді және 1910 жылы Виннипегтің көршілес ауданы Эльмвудтағы қазіргі Хендерсон шоссесінде орналасқан кейіннен Гамильтон Хаус деп аталатын үйде жеке медициналық практика құрды. Лилиан екеуінің төрт баласы болды: Маргарет, Глен және 1915 жылы екі иесі Артур Ламонт пен Джеймс Драммонд. Діни тұрғыдан алғанда, Гамильтондар пресвитериандықтар, ал кейіннен Канаданың Біріккен шіркеуінің мүшелері болды. Өз қаласындағы құрметке ие дәрігер болумен қатар, Гамильтон 1920 жылы Америка хирургтар колледжінің мүшесі, 1921 жылы Манитоба медициналық қауымдастығының президенті, 1922 жылы Манитоба медициналық бюллетенінің негізін қалаушы және бірінші редакторы және Канада медициналық қауымдастығының президенті болды. Ол 28 жыл бойы Кинг Мемориал шіркеуінің ақсақалдарынан болды. Т. Г. 1906 жылдан 1915 жылға дейін тоғыз жыл бойы мемлекеттік мектептер кеңесінде қызмет етті, бір жыл төраға болды. Т. Г. 1921 жылы Манитоба университетінің түлектер қауымдастығының бірінші президенті болды және 1931 жылы Виннипег психикалық зерттеулер қоғамының бірінші президенті болды. Гамильтон 1915 жылдан 1920 жылға дейін Манитобаның Заң шығарушы Ассамблеясында Либералды партияның мүшесі ретінде қызмет етті. Ол алғаш рет Манитобаның заң шығарушы органына 1914 жылғы провинциялық сайлауда сайлануға тырысты және консервативті Гарри Меухирттерге Элмвуд сайлау округінде 364 дауыспен жеңілді. Ол 1915 жылғы сайлауда қайтадан қатысып, Консервативті партияның жаңа кандидаты Д. Манроны 1453 дауыспен жеңді. Либералдылар бұл сайлауда басымдыққа ие болды, ал Гамильтон келесі бес жыл бойы Тобиас Норрис үкіметінің тыңғылықты қолдаушысы болды. Гамильтон 1920 жылы провинциялық сайлауда қайта құрылған он мүшелік винипег сайлау округінде қайта сайлануға ұмтылды. Депутаттар бір дауыспен сайланды. Гамильтон 786 дауыспен бірінші есепте жиырмасыншы орынды иеленді және 22-ші есепте шығарылды.

T. G. Hamilton was born in 1873, in Agincourt (now part of Toronto), the son of James Hamilton and Isabella Glendenning. When T. G. was ten, the Hamiltons and their six children moved to Saskatchewan to homestead near Saskatoon. Not long after two tragedies occurred in rapid succession: T. G.’s father died in 1885 and a year later T. G.'s sister Margaret died of typhoid fever. This and the availability of educational opportunities elsewhere led the family to abandon Saskatchewan in 1891 to move to Winnipeg. T. G. was educated at Manitoba College and the Manitoba Medical College, graduating as an M. D. from the latter in 1903. He lectured in medical jurisprudence and clinical surgery at the Manitoba Medical College, and was an assistant surgeon at the Winnipeg General Hospital. He married Lillian May Forrester three years later and in 1910 set up a private medical practice in a home, later known as Hamilton House, located on what is now Henderson Highway in Elmwood, a suburb of Winnipeg. He and Lillian had four children: Margaret, Glen and in 1915, twins, Arthur Lamont and James Drummond. In terms of religion, the Hamiltons were Presbyterian and later members of the United Church of Canada. Besides being a respected medical practitioner in his own city, Hamilton became a Fellow of the American College of Surgeons in 1920, president of the Manitoba Medical Association in 1921 22 and founder and first editor of the Manitoba Medical Bulletin, and president of the Canadian Medical Association in 1922. He was an elder of King Memorial church for 28 years. T. G. served on the Public School Board for nine years from 1906 to 1915, one year as chairman. T. G. was the first president of the University of Manitoba Alumni Association in 1921 and became the first president of the Winnipeg Society for Psychical Research in 1931. Hamilton also served in the Legislative Assembly of Manitoba from 1915 to 1920 as a member of the Liberal Party. He first sought election to the Manitoba legislature in the 1914 provincial election, and lost to Conservative Harry Mewhirter by 364 votes in the Elmwood constituency. He ran again in the 1915 election, and defeated new Conservative candidate D. Munro by 1,453 votes. The Liberals won a landslide majority in this election, and Hamilton served as a backbench supporter of Tobias Norris's government for the next five years. Hamilton sought re election in the 1920 provincial election, in the restructured ten member constituency of Winnipeg. Members were elected by a single transferable ballot. Hamilton finished in twentieth place on the first count with 786 votes, and was eliminated on the 22nd count.

Паранормальды зерттеулер

1918 жылы Манитоба университетінің ағылшын тілі профессоры, Т. Г. -дің жақын досы У. Т. Эллисон американдық медиум Пёрл Курранға барып қайтып келді. Ол өзінің рухани байланысқа деген қызығушылығы мен құлшынысын Т.Г-ға жеткізді. Егер тағдыр араласпаса, бұл тек уақытша қызығушылыққа айналған болар еді. 1919 жылы Т. Г. -дің егіз ұлдарының бірі Артур үш жасында испан тұмауының құрбаны болып қайтыс болды. Т. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Г. Әкесінің қайғысы терең болды; Фредерик Уильям Генри Майерстің "Адамның жеке басы және оның тән өлімінен аман қалуы" кітабын оқыған анасы күйеуін осы құбылысты зерттеуге шақырды. Т.Г. Ouija тақтасын пайдаланудан және өзінің Біріккен шіркеуінің дін қызметкері, преподобный Дэниел Нормал МакЛачланмен психикалық телепатиямен тәжірибеден бастады. Отбасының алғашқы медиумы шотландтық бала күтуші Элизабет Пул болды. Ол Ouija тақтасын қолданумен бастады, бірақ 1920 жылы отбасы үстелдің үгілуіне енгізілген кезде, Ouija тақтасына ұқсас "оң" әріп қатты айтылған кезде үстелдің үгілуін тоқтатады. Бұл телекинезді немесе физикалық заттардың ақыл-ой күштері арқылы қозғалысын зерттеуге әкелді. Осы уақытқа дейін Т.Г. үйдің екінші қабатында жеке бөлме құрды, оны қолданбайтын кездерде оны әрдайым құлыптауға тиіс еді. Т.Г. паранормальды құбылыстарды зерттеуді қалады, мысалы, раппинг, психокинез, эктоплазмалар және қателіктерді барынша азайтатын ғылыми жағдайларда материализациялау. Бөлменің ортасында тұрған қызыл шам жарық берді. Бірнеше камерадан тұратын камералар бөлменің бір жағына бағытталды, олардың жапқыштары ашылып, Гамильтонның жарқырауын күтіп, бәрі бір уақытта суретке түсіру үшін. Т.Г. бір жағынан ашық етіп жасаған үш жақты ағаш шкаф телекинез эксперименттерінде қолданылды, онда миссис Пул қолын қойып, шағын үстелді зарядтады, бұл шкафтан қозғалуға себеп болды. 1928 жылы Миссис Пул Гамильтон отбасын екі шотландтық қайын қарындасы Мэри Энн Маршаллмен (1880-1963) және Сьюзан Маршаллмен таныстырды, олар Dawn және Mercedes деп те аталады. Бұл екі әйел Гамильтонның үй шеңберінде тұрақты медиумға айналды. Отбасы достары мен қауым мүшелерін сеанстарға қатысуға шақырады. Үйлердегі кездесулерге келгендердің көбі дәрігерлер мен бизнесмендер, мысалы, әйгілі заңгер Айзек Питбладо мен РГ- қанның маманы доктор Брюс Чоун болды. "Елизавета М" деп аталған Пул ханымның алғашқы үстелінің қимылдары мен үстелінің қимылдары, содан кейін көзге көріну, транс күйлері, автоматты жазу, көріністер, содан кейін материализацияның көріністері, балауыз қалыптары, қоңырау шалу және ақырында 1928 жылы эктоплазмалар. Спиритуалист ретінде Гамильтон эктоплазмаларды рух әлемінен материализацияланған деп санайды. Ол эктоплазманы суретке түсірді, ал Лилиан Гамильтон үйінің екінші қабаттағы бөлмеде болған оқиғаларды жазып алды. Маргарет әкесінің көптеген эксперименттерінің жазушысы болды. Бастапқыда Т.Г. мен Лилианның паранормальдық құбылыстарды зерттеулері құпия ұсталды. Бірақ 1926 жылы Т. Г. телекинез туралы зерттеулері туралы Виннипег медицина қоғамына баяндама жасап, қоғам алдында жарияланды. Сол кезден бастап өлімге дейін Хамильтон сексен алты дәріс оқыды және Канада мен шетелде басылып шыққан көптеген мақалалар жазды. Оның атағы кең тарады және Гамильтон отбасының жұмысы Ұлыбритания, Еуропа және АҚШ-та белгілі болды. Канаданың премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг және америкалық Мина Крандон, "Марджери" деп аталатын медиум және оның күйеуі Л. Р. Г. Крандон, барлығы "Гамильтон" сеанстарына қатысу үшін Виннипегке сапар шегеді. Доктор Хамильтонмен бірге жұмыс істегендердің арасында Ада Тернер мен оның асырап алған ұлы Харольд Тернер де болды. Гарольд немесе "Норман", оны Гамильтон жазбаларында 1982 жылы Гамильтон тобымен болған тәжірибесі туралы Норман Джеймс Уильямсон сұхбат берді. Шерлок Холмс сериясының авторы сэр Артур Конан Дойл 1923 жылы Солтүстік Америка бойынша турдың бір бөлігі ретінде Виннипегке келгенде, ол Гамильтонның үй шеңберлерінің біріне қатысты. Ол қайтыс болғаннан кейін де, Гамильтондар Конан Дойлмен медиумдық арқылы байланысуға тырысты. 1935 жылы Т. Г. Гамильтон жүрек ауруынан кенеттен қайтыс болды. Оның әйелі Лилиан мен қызы Маргарет оның жұмысын жалғастырды. Лилиан мен оның ұлы Джеймс Драммонд 1942 жылы жарық көрген "Нысана және өмір сүру" кітабында Т. Г. 1956 жылы Лилиан қайтыс болғаннан кейін оның жұмысын қызы Маргарет жалғаст...

In 1918 W. T. Allison, a professor of English at the University of Manitoba and a close friend of T. G., returned from a visit to American medium Pearl Curran. He passed on his interest and enthusiasm for spiritual communication to T. G. This may never have amounted to more than a passing interest had not fate intervened. In 1919, one of T. G.’s twin sons, Arthur, died at the age of three, a victim of the Spanish flu. T. G.’s daughter Margaret attributed the family’s lifelong search for life after death to this event. Her father’s grief was profound; her mother, having read Frederic William Henry Myers's book Human Personality and Its Survival of Bodily Death, encouraged her husband to investigate the phenomenon. T. G. started with the use of Ouija board and experiments with mental telepathy with his United Church minister, Reverend Daniel Normal McLachlan. The family’s first medium was their Scottish nanny, Elizabeth Poole. She started out by using the Ouija board, but moved on in 1920 when the family was introduced to table tipping, where a table would stop tipping when the “correct” letter was pronounced aloud, somewhat akin to the Ouija board. This led to investigations into telekinesis, or the movement of physical objects through mental exertions. By now T. G. had established a separate room on the 2nd floor of the house which was to be kept locked at all times when it was not in use. T. G. wanted to investigate paranormal phenomena such as rappings, psychokinesis, ectoplasms, and materializations under scientific conditions that would minimize any possibility of error. A red bulb in the centre of the room provided light. A bank of about a dozen cameras were focussed on the side of the room where activity was to take place, their shutters open, waiting for Hamilton to set off a flash in order for them to all take photos at the same time. A three sided wooden cabinet that T. G. constructed open on one side was used in the telekinesis experiments, where Mrs. Poole would charge a small table by laying her hands on it, causing it to move from the cabinet. By 1928, Mrs. Poole introduced the Hamilton family to two Scottish sisters in law, Mary Ann Marshall (1880 1963) and Susan Marshall, also known as Dawn and Mercedes. These two women became regular mediums at the Hamiltons’ “home circles.” The family would invite friends and members of the community to participate in their séances. Many of the persons who attended the home circles were also doctors and businessmen, such as celebrated lawyer Isaac Pitblado and Rh blood specialist Dr. Bruce Chown. The first table rappings and table tiltings of “Elizabeth M,” as Mrs. Poole was known, were followed by clairvoyance, trance states, automatic writing, visions, then the manifestations of materializations, wax molds, bell ringing and finally in 1928, ectoplasms. As a spiritualist Hamilton believed the ectoplasms to be materializations from the spirit world. He photographed the ectoplasm and Lillian took notes of what occurred in the 2nd floor room in Hamilton House. Margaret also served as recording secretary for many of her father's experiments. At first T. G. and Lillian's investigations into the paranormal were held in secret. But T. G. went public in 1926, delivering a lecture on his research on telekinesis to the Winnipeg Medical Society. From that time until his death, Hamilton delivered eighty six lectures and wrote numerous articles published in Canada and abroad. His fame spread and the Hamilton family's work became known in the United Kingdom, Europe and the United States. Canadian Prime Minister William Lyon Mackenzie King and Americans Mina Crandon, the medium known as “Margery,” and her husband L. R. G. Crandon, all travelled to Winnipeg to participate in the Hamiltons’ séances. Among those who worked with Dr Hamilton were Ada Turner and her adopted son Harold Turner. Harold or "Norman" as he is called in the Hamilton records was interviewed by Norman James Williamson about his experience with the Hamilton group in 1982. When Sir Arthur Conan Doyle, author of the Sherlock Holmes series, came to Winnipeg as part of a cross North American tour in 1923, he attended one of the Hamiltons’ home circles. Even after his death, the Hamiltons tried to contact Conan Doyle by mediumship. In 1935, T. G. Hamilton died suddenly of a heart attack. His wife Lillian and his daughter Margaret continued his work. Lillian and her son James Drummond produced a summary of T. G.’s work in the book Intention and Survival, published in 1942. When Lillian died in 1956, her daughter Margaret carried on. She wrote a series of articles in 1957 for Psychic News in England. These thirteen articles were collected in a booklet and also circulated to daily papers throughout Canada. Margaret later produced a second edition of Intention and Survival in 1977; a third edition came out in 1980.

Мұрағаттық мұра

Гамильтондар бай мұра қалдырды. Лилиан балаларына арналған фотосуреттер мен басқа да материалдарды жинақтады. Алайда, Маргарет паранормальды зерттеулерге қатысты отбасынан барлық қағаздарды жинап, оларды Манитоба университетінің Архивтер мен арнайы жинақтарына тапсырған. Отбасылық қор текстолық және басқа да материалдардан тұрады, оның ішінде кескін кітаптар, сеанс-реестрлер, антпен берілген мәлімдемелер, автоматты жазбалар, хат-хабар, баяндамалар мен дәрістер, жаңалықтар, журнал мақалалары, фотосуреттер, шыны пластиналардың негативтері мен позитивтері, принтерлер, слайдтар, аудиотаспалар, қолжазбалар және ірі басылымдарға қатысты жарнамалық материалдар. Материалдар 1919-1986 жылдар аралығында сақталған және оларды басқа да жинақтар толықтырған. Гамильтон отбасы құрған серіктес зерттеу гранты зерттеушілерге осы және басқа да мұрағаттық жинақтарды зерттеу үшін Виннипегке бару үшін қаражат береді. Бұл мұрағаттар паранормальдық құбылыстарға қызығушылық танытқандарды қатты қызықтырса да, олардың көркемдік және мәдени көріністерді ынталандыруда өте күшті әсері болды. Т. Г. -нің суреттері көптеген кураторлардың қиялын әшкереледі. Оның суреттері Канаданың барлық жерінде көркемөнер көрмелерінде, Реджинадағы Данлоп көркемсурет галереясынан бастап, Онтариодағы Торонтодағы Қазіргі заманғы өнердің префикс институтына дейін пайда болды. Халықаралық деңгейде оның фотосуреттері 2003 жылы Швециядағы Magasin3 Stockholm Konsthall-дағы "Spiritus" көрмесіне енгізілді. 2005 жылы олар Париждегі Maison européenne de la photographie және Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында өткен "The Perfect Medium: Photography and the Occult" көрмесіне қатысты. Сол жылы олар Принстон университетінде өткен "Қараңғы бөлмелер: фотосурет және көрінбеушілік" симпозиумында танылды. Т. Г. фотосуреттері мен Гамильтон отбасы мұрағаттары 2009 жылы Венеция биенналесінде көрінетін Белфаст суретшісі Сьюзан МакУильямның жұмысының негізгі құрамдас бөлігі болып табылады. Олар сондай-ақ кітапта: Сьюзан МакУильям: Қашықтан қарау (2009). Көрмеден басқа, Гамильтон мұрағаттары басқа да өнер түрлерінің жұмысын ынталандырады. 2007 жылы мұрағаттарда Уинипег драматургы Кэролин Грейдің "Эльмвудқа бару" пьесасы қойылды, ол драматургке Манитоба мұрағаттары қауымдастығынан мұрағаттық зерттеулердегі үздікдігі үшін Манитоба күні сыйлығын жеңіп алды. Бұл пьеса кейіннен Scirocco Drama баспасында сол атпен жарық көрді. Гамильтон отбасы мұрағаттары 2008 жылы Кристина Пеннердің "Гамильтон үйінің жесірлері" романының тарихи тақырыбын ұсынды. Т. Г. фотосуреттері фильмдерде пайда болды, соның ішінде Виннипег режиссері Гай Маддиннің My Winnipeg (2008) және коммерциялық қорқынышты фильм The Haunting in Connecticut (2009) және басқалар. Көптеген теледидар бағдарламаларында Т. Г. және оның суреттері көрсетілген. Теледидар сериясы Солтүстік құпиялар 2005 жылы Гамильтонды "Сpirituality" атты эпизодқа қосты және Гамильтон 2005 жылы Манитоба сәттері сериясының бөлігі ретінде "Гамильтонның жындысын қуып" атты теледидар деректі фильмінің басты тақырыбы болды.

The Hamilton family left a rich legacy. Lillian compiled several scrapbooks of photos and other materials for her children. Margaret, however, was the one who collected all the papers from the family dealing with their paranormal research and deposited these with the University of Manitoba Archives & Special Collections. The family's fonds, or papers, consist of 2.5 linear metres of textual and other materials, and include scrapbooks, séance attendance records and registers, affidavits, automatic writings, correspondence, speeches and lectures, news clippings, journal articles, photographs, glass plate negatives and positives, prints, slides, audio tapes, manuscripts and promotional materials related to major publications. The materials date from 1919 1986 and since their deposit have been supplemented by other related collections. A companion research grant established by the Hamilton family provides funds for researchers to travel to Winnipeg to study these and other archival collections. Although these archives have held a strong attraction for those interested in the paranormal, more significantly they have had a very powerful effect in stimulating artistic and cultural expressions. T. G.’s photographs have captured the imagination of many curators. His photos have appeared in art exhibits throughout Canada, from the Dunlop Art Gallery in Regina, Saskatchewan, to the Prefix Institute of Contemporary Art in Toronto, Ontario. Internationally his photos were included in the exhibit "Spiritus" at Magasin3 Stockholm Konsthall in Sweden in 2003. In 2005 they appeared in the exhibition “The Perfect Medium: Photography and the Occult,” held at the Maison européenne de la photographie in Paris and the Metropolitan Museum of Art in New York. Later that year they were featured in the Symposium “Dark Rooms: Photography and Invisibility,” hosted by Princeton University. T. G.’s photographs and the Hamilton family’s archives are a major component of the work of Belfast artist Susan MacWilliam to appear in the 2009 Venice Biennale. They are also featured in the book: Susan MacWilliam: Remote Viewing (2009). Beyond art exhibitions, the Hamilton archives have stimulated work in a number of other art forms. In 2007, the archives were the focus of the play “The Elmwood Visitation” by Winnipeg playwright Carolyn Gray, which won the playwright the Manitoba Day Award for excellence in archival research from the Association for Manitoba Archives. This play was later published by Scirocco Drama under the same name. The archives of the Hamilton family also provided the historic theme for the novel Widows of Hamilton House by Christina Penner in 2008. T. G.’s photos have appeared in films, including Winnipeg filmmaker Guy Maddin’s My Winnipeg (2008) and the more commercial horror film The Haunting in Connecticut (2009), among others. Numerous television shows have featured T. G. and his photographs. The television series Northern Mysteries included Hamilton in the episode entitled “Spiritualism” in 2005 and Hamilton was the focus of the television documentary “Chasing Hamilton’s Ghost,” as part of the Manitoba Moments series in 2005.

Қалпына келтіру

Скептиктер фотосуреттерде көрсетілген эктоплазманың ткань қағаздан жасалып, адамдардың фотосуреттерін кескен болуы мүмкін деп болжайды. Алайда, егер алаяқтық орын алса, оны кім жасағаны белгісіз. Крис Рутковски Хамильтонның ғылыми әдістері үшін өмір бойы құрметке ие болғанын айтады.