Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Фрэнсис Коглан (1842 жылы 11 маусым - 1899 жылы 27 қараша) - ирландтық актер және драматург.
Charles Francis Coghlan (11 June 1842 – 27 November 1899) was an Irish actor and playwright once popular on both sides of the Atlantic Ocean.
Ерте өмір
Чарльз Ф. Коглан 1842 жылы 11 маусымда Парижде, Францияда британдық азаматтар Франсис (кейде Франсис деп те жазылады) және Эми Мари (туған есімі Рулли) Когланның отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Дублиннің тумасы, Ирландия, Когланның континенттік диспетчерінің негізін қалаушы және Когланның континенттік нұсқауларының баспашысы болды. Оның достары арасында Чарльз Диккенс, Чарльз Рид және сол кездегі басқа да әдеби тұлғалар болды. Эми Коглан 1821 жылы ағылшын арнасындағы Джерси аралында дүниеге келген. Чарльз Коглан кейін Петерборо, Кембриджшир және Хулл, Йоркширде өсті. Ол бастапқыда заңгерлік мансапқа дайындалған болса да, жасөспірім шағында актер болуды таңдады.
Charles F. Coghlan was born on 11 June 1842, in Paris, France to British subjects, Francis (sometimes spelled Frances) and Amie Marie (née Ruhly) Coghlan. His father, a native of Dublin, Ireland, was the founder of Coghlan's Continental Dispatch and publisher of Coghlan's Continental Guides, and counted among his friends, Charles Dickens, Charles Reade, and other literary figures of the day. Amie Coghlan was born on the English Channel Island of Jersey sometime around 1821. Charles Coghlan was later raised in Peterborough, Cambridgeshire and Hull, Yorkshire and though originally groomed for a career in law he had chosen instead to be an actor whilst still in his teens.
Мансап
Чарльз Коглан өзінің сахналық карьерасын 1859 жылы Садлер Уэллс театрының жазғы гастролімен кішігірім актер ретінде бастады. Дублиндегі келісім-шарт кезінде Ирландия Коглан Джон Болдуин Бакстоунға, ол кездегі Хеймаркет театрының менеджеріне, өзі жазған пьесасымен жақындады. Бакстоун пьесаны тапсырды, бірақ оның орнына оған Мсье Мафой ролін ойнау мүмкіндігін берді. Бұл Lord Byron-дың Ирвингтің "Аламбра туралы әңгімелерінен" бейімделген "Махаббат зыяраты" пьесасында кішкентай рөл, ол 9 сәуірде Хэймаркетте ашылды. Келесі бірнеше маусымда Коглан актер ретінде беделін бірте-бірте арттыратын бірқатар қосалқы рөлдерді ойнайды. 1868 жылы ол Сент-Джеймс театрында Шериданның "Скандал мектебі" ролінде Чарльз Сурфейсті ойнады, ал сол жылы кейін Уэльс принсі театрында Марстонның "Өмір үшін өмір" ролінде Аделаида Нилсонның қарсысында сэр Оскарды ойнады. Коглан келесі жеті немесе сегіз маусымда Уэльс принсімен бірге болып, Коллинстің "Адам мен әйел" ролінде Джеффри Деламейн және Гилберттің "Сүйіктілері" ролінде Гарри Спидброу сияқты басты рөлдерді ойнады. 1876 жылы Аугустин Дейли Когланды Америкаға әкелді, ол сол жерде өзінің мансабының басым бөлігін өткізді. Ол өзінің Бродвей дебютін 1876 жылы 12 қыркүйекте Бесінші авеню театрында Лорд Литтонның ақшасында Альфред Эвелин рөлінде ойнаған және бірден табысқа жеткен. Екі айдан кейін, сол жерде, Коглан Шекспирдің "Сізге ұнайды" пьесасында Фанни Давенпорттың Розалиндасымен бірге Орландо ролін ойнады. Келесі маусымда Коглан Юнион Сквер театрында басты кейіпкер ретінде қатысып, онда Аугуст Р. Казаранның "The Celebrated Case" атты табысты сериясында Жан Реминд рөлін ойнады. Ол 1881 жылы Лондонға оралып, Уэльс принсі театрында түсірілген ұзақ уақыт бойы жүгіретін "Полковник" фильмінде АҚШ-тың полковник Вудсын ойнады. 1890 жылы 13 желтоқсанда Коухлан банкротты деп жарияланды. Оның 315 фунт стерлингтік міндеттемелері болды. Когланның Америкадағы жиырма бес жылдық мансабының шыңы 1898 жылы 2 желтоқсанда Бесінші даңғыл театрында Думаның "Кин" пьесасының "Рояль қорапшасы" атты өз бейімделуінде болды, онда ол актер Кларенстің рөлін сомдады. Бұл үлкен жетістік келесі жылы оның "Пьер азамат" пьесасының сәтсіздігімен жеңілді, онда ол өзінің соңғы Нью-Йорк қойылымын жасады. Карьерасы кезінде Коглан өз қарындасы Роза Когланмен бірге және Лилли Лэнгтри мен Минни Маддерн Фиске қолдау көрсетті. Соңғы рет сахнада 1899 жылы 28 қазанда Хьюстон қаласында "The Royal Box" театрында Кларенс рөлінде болған.
Charles Coghlan began his stage career in 1859 as a minor player with the Sadler's Wells Theatre's summer tour. During their engagement in Dublin, Ireland Coghlan approached John Baldwin Buckstone, then manager of the Haymarket Theatre, with a play he had written. Buckstone passed on the play, but instead gave him the chance to play Monsieur Mafoi, a small role in The Pilgrim of Love, a play adapted by Lord Byron from Irving's Tales of the Alhambra, that opened at the Haymarket on 9 April 1860. Over the following few seasons Coghlan would play a number of supporting roles that steadily increased his stature as an actor. In 1868 he played Charles Surface in Sheridan's School for Scandal at the St James's Theatre, and later that year played Sir Oscar opposite Adelaide Neilson in Marston's Life for Life at the Prince of Wales Theatre. Coghlan would remain with Prince of Wales over the next seven or eight seasons, playing leading roles such as Geoffrey Delamayn in Collins' Man and Wife and Harry Speadbrow in Gilbert's Sweethearts. In 1876 Augustin Daly brought Coghlan to America where he would spend the greater balance of his career. He made his Broadway debut on 12 September 1876, at the Fifth Avenue Theater, as Alfred Evelyn in Lord Lytton's Money and was an instant success. Two months later, at the same venue, Coghlan played Orlando opposite Fanny Davenport's Rosalind in Shakespeare's As You Like It. The next season Coghlan was engaged as the leading man at the Union Square Theater, where he played Jean Remind during the successful run of Augustus R. Cazauran's The Celebrated Case. He returned to London in 1881 to play Col. Woods, U. S. A. in the long running The Colonel, produced at the Prince of Wales. On 13 December 1890 Coughlan was declared bankrupt He had liabilities of £315. The pinnacle of Coghlan's near twenty five year career in America came on 2 December 1898, at the Fifth Avenue Theater in his own adaptation of the Dumas' play Kean titled The Royal Box, in which he played the part of the actor Clarence. This great success was tempered the following year by the failure of his play Citizen Pierre, in which he made his last New York performance. During his career Coghlan had played opposite his sister, Rose Coghlan, and in support of Lillie Langtry and Minnie Maddern Fiske. His last appearance on the stage was at Houston, Texas, on 28 October 1899, as Clarence in The Royal Box.
Неке
Актриса Луиза Элизабет Торн, Лондон, Англияда туып, егерме бес жыл немесе одан да көп уақыт бойы Чарльз Когланның кәдімгі зайыбы және оның қызы Гертруда Когланның анасы болған. Роза Коглан көп ұзамай ағасын қорғап, Луиза мен Чарльздың заң жүзінде ешқашан үйленбегенін білетінін айтты. Көп ұзамай Роза ағасымен жасаған іскерлік серіктестігін бұзуға шешім қабылдады. Әкесінің үйленгенін білген соң, ренжіген Гертруд Коглан баспасөзге: "Мен Чарльз Когланның асырап алған қызымын және оған ешқандай қатысым жоқ" деп айтты. Мүмкін, қызының некеден тыс туылғандығы туралы қорлықты құтқару үшін, Коглан кейінірек Гертрудтің оны асырап алғанын растады, бірақ сот арқылы заңды түрде емес. Үйленгеннен кейін бір жыл өткен соң Коглан Луизаға қайта оралады, Бевериджді тастап, күйеуінен айырылуды талап етеді. Бірнеше жылдан кейін Гертруд атасының компаниясына қосылып, Бродвейдегі "Royal Box" қойылымында Джульеттаның рөлін ойнады, кейін жолға шықты. Гертруда Коглан он алты жасында сахнаға шыққан, содан кейін қырық жылға жуық театрлық мансабы бар. Сахна актері және режиссері Чарльз Ф. Коглан (18961971) көбінесе Когланның ұлы деп саналады, шын мәнінде ол оның немересі, меццо-сопрано әншісі Элизабет "Эйли" Когланның ұлы. Ол 1900 жылы сәуірде отыз алты жасында қайтыс болды, Чарльзды оның қарындасы Роза Коглан асырап алды. Чарльздің әкесі, оның анасының New York Times некрологы бойынша, Лондон банкирі Сидни Баттам немесе Браттон болды. Әйелі қайтыс болған кезде Баттам он екі жасар қызымен бірге Лондонда тұрды, ал төрт жасар Чарльз Америкада анасымен бірге болды. Кем дегенде бір отбасылық зерттеуші Чарльз Ф. Коглан Роза Когланның және оның болашақ Англия королі Эдуард VII-нің заңсыз ұлы болды деп мәлімдеді. Сенімсіз дереккөз: 2020 жылғы қаңтар
Actress Louisa Elizabeth Thorn, a native of London, England, was apparently Charles Coghlan's common law wife for twenty five years or more and the mother of his daughter Gertrude Coghlan. Rose Coghlan soon came to her brother's defense stating she had known for years that Louisa and Charles never legally married. Not long afterwards though, Rose decided to dissolve the business partnership she had with her brother. Upon learning of her father's marriage, an upset Gertrude Coghlan reportedly told the press, "I am Charles Coghlan's adopted daughter and not related to him in any way." Perhaps as an attempt to save his daughter the stigma of an illegitimate birth, Coghlan later supported Gertrude's claim that she was adopted, just not legally through the courts. Within a year of his marriage Coghlan would return to Louisa leaving Beveridge to seek an absolute divorce on the grounds of desertion. A few years later Gertrude joined her father's company playing Juliet in the Broadway production of the Royal Box and afterwards on the road. Gertrude Coghlan, who took to the stage at age sixteen, would go on to have a theatrical career spanning nearly forty years. The stage actor and director, Charles F. Coghlan (1896–1971), was often thought to be Coghlan's son, in fact he was his nephew, the son of the mezzo soprano singer Elizabeth "Eily" Coghlan. She died in April 1900 at the age of thirty six leaving Charles to be adopted by her sister, Rose Coghlan. Charles' father, according to his mother's New York Times obituary, was Sydney Battam or Bratton, a London banker. At the time of his wife's death, Battam was living in London with their twelve year old daughter, while four year old Charles was with his mother in America. At least one family researcher has made the claim that Charles F. Coghlan was the illegitimate son of Rose Coghlan and her one time lover the future King Edward VII of England. Unreliable source: date=January 2020
Танымал мәдениетте
Ол Голландияның симфониялық қара / қорқынышты металл тобы Carach Angren әнінің аты болды, олар оның мерзімінен бұрын қайтыс болуы мен одан кейінгі оқиғаларды көрсету үшін музыкалық видео шығарды.
He was the namesake of a song by Dutch symphonic black/horror metal band Carach Angren, who have also a music video released to showcase his untimely demise and events thereafter.