Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марино-Сити – Мичиган штатының Сент-Клэр округіндегі қала. Сент-Клэр өзенінің батыс жағалауында орналасқан, ол Детройттың солтүстігінде және Гурон көлінің оңтүстігіндегі Өзендер аймағындағы қалалардың бірі. 19 ғасырдың соңында бұл ағаш кемелерді құрылысы мен ағаш өңдеудің маңызды орталығы болды. 2020 жылғы халық санауы бойынша, қаланың халқы 4,079 адамды құрады. Бұрын қалада халықаралық автопаром қызметі болған, ол өзен арқылы Канаданың Онтарио провинциясындағы Сомбра қаласына қатынайтын The Bluewater Ferry еді.
Marine City is a city in St. Clair County in the U. S. state of Michigan. Located on the west bank of the St. Clair River, it is one of the cities in the River District north of Detroit and south of Lake Huron. In the late 19th century, it was a major center of wooden shipbuilding and lumber processing. The population was 4,079 at the 2020 census. The city formerly featured an international auto ferry service, The Bluewater Ferry to Sombra, Ontario, Canada across the river.
Тарих
Марин-Сити аймағы еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейін ғасырлар бойы оджибве тайпасының жері болды. 17-ғасырдан бастап француз аңшылары мен миссионерлер бұл аймаққа енді, одан кейін колониялық дәуірде Детройт және Сент-Клэр өзендерінің екі жағында қоныс аударушылар пайда болды. Фермерлер француз колонияларына тән тікбұрышты пішіндегі ұзын, тар жер учаскелерін жасады, олардың тар бөлігі өзен жағалауына қаратылған. Бірінші католик шіркеуін француз католиктері АҚШ құрылғанға дейін жер сатып алған Католик Пойнтта салды. Француз канадалықтары да өзеннің қарсы жағында, Петит-Кот деп аталатын шағын шаруашылық қауымдастығында тұрды. Еуропалық америкалықтардың көптеп келуі Американ революциясынан кейін басталды. 1780 жылдары олар чиппева тайпасынан жерге рұқсат алды. Американдықтар бұл елді мекенді "Янки Пойнт" деп атады, себебі көптеген қоныс аударушылар солтүстік штаттардан келді, ал 18 және 19 ғасырлардың соңындағы батысқа қарайғы қозғалыс Жаңа Англия мен Нью-Йорктен бастау алды. Француздар сияқты, олар да елді мекенді "Бель-Ривьер" (француз тілінде Belle Riviere) деп атады, кейін бұл атау ауданның атына берілді. 1835-37 жылдары американдықтар бұл ауылды Ньюпорт деп атап, жоспарлады. Бұл атаумен ресми тіркелмесе де, 31 жыл бойы "Ньюпорт" деп танылды. 1865 жылы ол Марин-Сити ауылы ретінде тіркелді. Ағаш өңдеу және кеме жасау саласында өркендеген ауыл 1887 жылдың маусымында қала мәртебесін алды. 19 ғасырдың екінші жартысы ауылдың қарқынды өсу кезеңі болды, көптеген жұмысшылар ағаш және кеме жүргізу салаларында жұмыс істеді. Жаз айларында ағаш өнімдері Сент-Клэр өзені арқылы Марин-Ситиге немесе Детройтке жөнелтіліп, онда өңделді. Кеме жасаушылар Ұлы көлдерді кезіп өткен көптеген ағаш кемелерді жасады. Көлдік кемелер жолаушыларды көл маңындағы шағын қалалармен байланыстырды. Олардың палубалары толы болды және тулары желбіреп тұрды. Марин-Сити Сент-Клэр өзені жанындағы саябақтың төңіресінде орналасқан, жаз айларында қалалық залдағы оркестрлер концерттер өткізетін. Ағаш өңдеу бизнесі орманды пайдаланудың азайғандығына байланысты төмендеген кезде, бұл аймақ басқа да табиғи ресурстарды өндірумен байланысты болды. Кемелер Месаби тауларынан (Миннесота штаты) алынған темірді Аштабулаға (Огайо штаты) темір өңдеу үшін тасыды. Олар Супериор көлінен Гурон көлі арқылы Эри көліне өтті. Марин-Сити көлдегі жүк кемелерінің капитандарының тұратын қаласы ретінде танымал болды. Осы адамдардың көптегені және олардың экипаждары Питтсбургтік кеме компаниясында жұмыс істеді. 1901 жылы US Steel Corporation құрған бұл компания Ұлы көлдердегі ең ірі коммерциялық флотқа айналды. 21 ғасырда Марин-Ситиде он антиквариат дүкені жұмыс істейді. Snug театры - 98 орындық театр, онда тікелей қойылымдар көрсетіледі. 2014/15 жылдары бұрынғы банк ғимаратында (Marine Bank & Trust) орналасқан The Riverbank театры оған қосылады. Сондай-ақ, екі театрға қосылған ескі Mariner театры, арнайы іс-шаралар орталығы, кинотеатр, көркем өнер галереясы және Титаник кемесінің модельдерінің орны ретінде қызмет етеді. Қала орталығындағы мейрамханалар мен сауда орындары да келушілерге және тұрғындарға қызмет көрсетеді. Heather House, қазір жатақ ретінде жұмыс істейді, ол Виктория стилінде салынған. Ол иесі Уильям Заубер үшін 2 жылдық құрылыстан кейін 1885 жылы аяқталды. Ол Ұлы көлдегі Mitchell кемелерінің бас инженеры болды.
The area of Marine City had been Ojibwa territory for centuries before the first European contact. Beginning in the 17th century, French trappers and missionaries entered the territory, followed by settlers in the colonial period on both sides of the Detroit and St. Clair rivers. Farmers developed long, narrow plots that were laid out in the typical rectangular shape of colonial French, with the narrow end along the riverfront. The first Catholic Church was built by French Catholics at Catholic Point, where they had bought land before the United States was formed. French Canadians also lived on the other side of the river in a small farming community known as Petite Côte. It was not until after the American Revolution that European American settlers arrived in any number. In the 1780s they obtained a deed for land from the Chippewa Indians. The Americans began to call the community "Yankee Point", because so many settlers came from the Northern Tier of states, with late 18th and 19th century westward migration originating from New England and New York. They also called the settlement "Belle River" (Belle Riviere in French), as the French had; this later was applied as the name of a neighborhood. The village was platted by Americans as Newport in 1835–37. Although never incorporated by that name, it was known as "Newport" for 31 years. In 1865, it was incorporated as the Village of Marine City. Thriving on lumber trade and shipbuilding, the village re incorporated as a city in June 1887. The second half of the 19th century was the period of great growth in the village, with many workers employed in the lumber and shipping industries. Rafts of lumber were moved down the St. Clair River in the spring to be worked at Marine City or Detroit. Shipyards built some of the many wooden ships that crossed the Great Lakes. Lake steamers linked passengers with small towns around the lakes. Their decks were full and their flags were flying. Marine City was centered on a park by the St. Clair River, where bands played in the bandstand at City Hall during the summer. As the lumber business ran down with the exploitation of forests, the area became linked to other resource extraction. Freighters carried iron from Duluth, Minnesota, which had been mined in the Mesabi Range, to Ashtabula, Ohio for steel processing. They passed from Lake Superior through Lake Huron and to Lake Erie. Marine City was known as the town on the St. Clair River where the captains of lake freighters lived. Many of these men and their crews worked for the Pittsburgh Steamship Company. Formed in 1901 by US Steel Corporation, it became the largest commercial fleet on the Great Lakes. In the 21st century, Marine City has become the home of ten antique stores. The Snug Theater is a 98 seat theater featuring live performances. It will be joined in 2014/15 by a sister theater, The Riverbank Theater, in a former bank building (originally Marine Bank & Trust) down the street. Also joining the two acting theaters is the old Mariner Theatre, which serves as a special event center, movie theater, gallery for fine art Models, and site of the builders model for the ocean going Titanic. Restaurants and retail in downtown also cater to visitors and residents. The Heather House, now operated as a bed and breakfast, was built in the Queen Anne Victorian style. It was completed in 1885 after 2 years of construction for its owner, William Sauber. He was chief engineer for the Mitchell fleet of Great Lake steamers.
География
АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 6,3 шаршы километрді (2,46 шаршы миль) құрайды, оның ішінде 5,6 шаршы километрді (2,15 шаршы миль) құрлық және 0,8 шаршы километрді (0,31 шаршы миль) су алып жатыр. Ол Мичиганның «Бас бармақ» аймағының бір бөлігі саналады, ал ол Флинт/Три-Ситилердің кіші аймағы болып табылады. Марино-Сити сондай-ақ «Бас бармақ» аймағының кіші аймағы – «Көк су» аймағында орналасқан деп есептелуі мүмкін. Бұл қала Детройт-Уоррен-Ливония метрополитендік статистикалық аймағының (MSA) және Детройт-Энн-Арбор-Флинт біріктірілген статистикалық аймағының (CSA) құрамына кіреді.
According to the United States Census Bureau, the city has a total area of 2.46 square miles (6 km2), of which 2.15 square miles (6 km2) is land and 0.31 square miles (1 km2) is water. It is considered to be part of the Thumb of Michigan, which in turn is a subregion of the Flint/Tri Cities. Marine City can also be considered as in the Blue Water Area, a subregion of the Thumb. It is part of the Detroit Warren Livonia Metropolitan Statistical Area (MSA) and the Detroit Ann Arbor Flint Combined Statistical Area (CSA).
2010 жылғы санақ
2010 жылғы халық санауы бойынша қалада 4 248 адам, 1 765 үй шаруашылығы және 1 117 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілгендей, 2 015 тұрғын үй бірлігі бар, орташа тығыздығы есептелді. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,8% ақ нәсілді, 0,3% афроамерикалық, 0,7% американдық үндістер, 0,2% азиялық, 0,5% басқа нәсілдерден және 1,6% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 1,7% құрады. 1 765 үй шаруашылығының 31,1% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 44,6% -ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 13,3% -ында күйеуі жоқ әйелдер, 5,4% -ында әйелі жоқ ерлер және 36,7% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 31,3% жеке тұлғалардан тұрады, ал 14% -ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,41 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,00 адамды құрады. Қаладағы орташа жас 40,2 жасқа тең. Тұрғындардың 22,9% -ы 18 жасқа дейін, 8,2% -ы 18 мен 24 жас аралығында, 25,8% -ы 25 пен 44 жас аралығында, 27,9% -ы 45 пен 64 жас аралығында және 15,3% -ы 65 жасқа толған немесе одан асқан. Қаланың жыныстық құрамы: 48,2% ер адам және 51,8% әйел адам.
As of the census of 2010, there were 4,248 people, 1,765 households, and 1,117 families residing in the city. The population density was There were 2,015 housing units at an average density of The racial makeup of the city was 96.8% White, 0.3% African American, 0.7% Native American, 0.2% Asian, 0.5% from other races, and 1.6% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 1.7% of the population. There were 1,765 households, of which 31.1% had children under the age of 18 living with them, 44.6% were married couples living together, 13.3% had a female householder with no husband present, 5.4% had a male householder with no wife present, and 36.7% were non families. 31.3% of all households were made up of individuals, and 14% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.41 and the average family size was 3.00. The median age in the city was 40.2 years. 22.9% of residents were under the age of 18; 8.2% were between the ages of 18 and 24; 25.8% were from 25 to 44; 27.9% were from 45 to 64; and 15.3% were 65 years of age or older. The gender makeup of the city was 48.2% male and 51.8% female.