Кіріспе

Марино-Сити – Мичиган штатының Сент-Клэр округіндегі қала. Сент-Клэр өзенінің батыс жағалауында орналасқан, ол Детройттың солтүстігінде және Гурон көлінің оңтүстігіндегі Өзендер аймағындағы қалалардың бірі. 19 ғасырдың соңында бұл ағаш кемелерді құрылысы мен ағаш өңдеудің маңызды орталығы болды. 2020 жылғы халық санауы бойынша, қаланың халқы 4,079 адамды құрады. Бұрын қалада халықаралық автопаром қызметі болған, ол өзен арқылы Канаданың Онтарио провинциясындағы Сомбра қаласына қатынайтын The Bluewater Ferry еді.

Тарих

Марин-Сити аймағы еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейін ғасырлар бойы оджибве тайпасының жері болды. 17-ғасырдан бастап француз аңшылары мен миссионерлер бұл аймаққа енді, одан кейін колониялық дәуірде Детройт және Сент-Клэр өзендерінің екі жағында қоныс аударушылар пайда болды. Фермерлер француз колонияларына тән тікбұрышты пішіндегі ұзын, тар жер учаскелерін жасады, олардың тар бөлігі өзен жағалауына қаратылған. Бірінші католик шіркеуін француз католиктері АҚШ құрылғанға дейін жер сатып алған Католик Пойнтта салды. Француз канадалықтары да өзеннің қарсы жағында, Петит-Кот деп аталатын шағын шаруашылық қауымдастығында тұрды. Еуропалық америкалықтардың көптеп келуі Американ революциясынан кейін басталды. 1780 жылдары олар чиппева тайпасынан жерге рұқсат алды. Американдықтар бұл елді мекенді "Янки Пойнт" деп атады, себебі көптеген қоныс аударушылар солтүстік штаттардан келді, ал 18 және 19 ғасырлардың соңындағы батысқа қарайғы қозғалыс Жаңа Англия мен Нью-Йорктен бастау алды. Француздар сияқты, олар да елді мекенді "Бель-Ривьер" (француз тілінде Belle Riviere) деп атады, кейін бұл атау ауданның атына берілді. 1835-37 жылдары американдықтар бұл ауылды Ньюпорт деп атап, жоспарлады. Бұл атаумен ресми тіркелмесе де, 31 жыл бойы "Ньюпорт" деп танылды. 1865 жылы ол Марин-Сити ауылы ретінде тіркелді. Ағаш өңдеу және кеме жасау саласында өркендеген ауыл 1887 жылдың маусымында қала мәртебесін алды. 19 ғасырдың екінші жартысы ауылдың қарқынды өсу кезеңі болды, көптеген жұмысшылар ағаш және кеме жүргізу салаларында жұмыс істеді. Жаз айларында ағаш өнімдері Сент-Клэр өзені арқылы Марин-Ситиге немесе Детройтке жөнелтіліп, онда өңделді. Кеме жасаушылар Ұлы көлдерді кезіп өткен көптеген ағаш кемелерді жасады. Көлдік кемелер жолаушыларды көл маңындағы шағын қалалармен байланыстырды. Олардың палубалары толы болды және тулары желбіреп тұрды. Марин-Сити Сент-Клэр өзені жанындағы саябақтың төңіресінде орналасқан, жаз айларында қалалық залдағы оркестрлер концерттер өткізетін. Ағаш өңдеу бизнесі орманды пайдаланудың азайғандығына байланысты төмендеген кезде, бұл аймақ басқа да табиғи ресурстарды өндірумен байланысты болды. Кемелер Месаби тауларынан (Миннесота штаты) алынған темірді Аштабулаға (Огайо штаты) темір өңдеу үшін тасыды. Олар Супериор көлінен Гурон көлі арқылы Эри көліне өтті. Марин-Сити көлдегі жүк кемелерінің капитандарының тұратын қаласы ретінде танымал болды. Осы адамдардың көптегені және олардың экипаждары Питтсбургтік кеме компаниясында жұмыс істеді. 1901 жылы US Steel Corporation құрған бұл компания Ұлы көлдердегі ең ірі коммерциялық флотқа айналды. 21 ғасырда Марин-Ситиде он антиквариат дүкені жұмыс істейді. Snug театры - 98 орындық театр, онда тікелей қойылымдар көрсетіледі. 2014/15 жылдары бұрынғы банк ғимаратында (Marine Bank & Trust) орналасқан The Riverbank театры оған қосылады. Сондай-ақ, екі театрға қосылған ескі Mariner театры, арнайы іс-шаралар орталығы, кинотеатр, көркем өнер галереясы және Титаник кемесінің модельдерінің орны ретінде қызмет етеді. Қала орталығындағы мейрамханалар мен сауда орындары да келушілерге және тұрғындарға қызмет көрсетеді. Heather House, қазір жатақ ретінде жұмыс істейді, ол Виктория стилінде салынған. Ол иесі Уильям Заубер үшін 2 жылдық құрылыстан кейін 1885 жылы аяқталды. Ол Ұлы көлдегі Mitchell кемелерінің бас инженеры болды.

География

АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 6,3 шаршы километрді (2,46 шаршы миль) құрайды, оның ішінде 5,6 шаршы километрді (2,15 шаршы миль) құрлық және 0,8 шаршы километрді (0,31 шаршы миль) су алып жатыр. Ол Мичиганның «Бас бармақ» аймағының бір бөлігі саналады, ал ол Флинт/Три-Ситилердің кіші аймағы болып табылады. Марино-Сити сондай-ақ «Бас бармақ» аймағының кіші аймағы – «Көк су» аймағында орналасқан деп есептелуі мүмкін. Бұл қала Детройт-Уоррен-Ливония метрополитендік статистикалық аймағының (MSA) және Детройт-Энн-Арбор-Флинт біріктірілген статистикалық аймағының (CSA) құрамына кіреді.

2010 жылғы санақ

2010 жылғы халық санауы бойынша қалада 4 248 адам, 1 765 үй шаруашылығы және 1 117 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілгендей, 2 015 тұрғын үй бірлігі бар, орташа тығыздығы есептелді. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,8% ақ нәсілді, 0,3% афроамерикалық, 0,7% американдық үндістер, 0,2% азиялық, 0,5% басқа нәсілдерден және 1,6% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 1,7% құрады. 1 765 үй шаруашылығының 31,1% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 44,6% -ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 13,3% -ында күйеуі жоқ әйелдер, 5,4% -ында әйелі жоқ ерлер және 36,7% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 31,3% жеке тұлғалардан тұрады, ал 14% -ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,41 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,00 адамды құрады. Қаладағы орташа жас 40,2 жасқа тең. Тұрғындардың 22,9% -ы 18 жасқа дейін, 8,2% -ы 18 мен 24 жас аралығында, 25,8% -ы 25 пен 44 жас аралығында, 27,9% -ы 45 пен 64 жас аралығында және 15,3% -ы 65 жасқа толған немесе одан асқан. Қаланың жыныстық құрамы: 48,2% ер адам және 51,8% әйел адам.