Турк Фаррелл: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ричард Джозеф "Түрк" Фаррелл (8 сәуір 1934 - 10 маусым 1977) – американдық бейсболшы, кәсіби бейсбол ойыншысы. Ол тамырлық бейсбол лигасының (MLB) ойыншысы болған, және 14 жылдық мансабының барлығын Ұлттық лигасында (NL) өткізген. Оң қолмен лақтырып, соққы берген. Фарреллдің ұлы – бұрынғы MLB питчері Ричард Дотсон.

Мансап

Бостон қаласында, Массачусетс штатында дүниеге келген ол NL лигасындағы «Филадельфия Филлис», «Лос-Анджелес Доджерс» және «Хьюстон Колт .45с» / «Астрос» командаларында ойнады. 1953 жылғы маусымға дейін Фаррелл «Филадельфия Филлис» клубымен аматорлық еркін агент ретінде келісімшартқа отырды. 19 жастағы ойыншы кіші лигалық бейсбол (MiLB) мансабын A класты «Скенектади Блю Джейс» командасымен бастады. Онда екі жыл бойы (1953–54) 3.30 ERA көрсеткішімен 18–18 жеңіс-жеңіліс рекордын жасады. 1955 жылы ол IL лигасында «Сиракуз Чифс» командасымен 12–12 есебімен, 3.94 ERA көрсеткішімен ойнады; 1956 жылы «Майами Марлинс» үшін 12–6 есебімен, 2.50 ERA көрсеткішімен өнер көрсетті. 1956 жылдың қыркүйегінде Фаррелл «Филлис» командасының назарына ілігіп, жалғыз ойынында жеңіліске ұшырады; бірақ ол үлкен лигада 14 жылдық мансапқа негіз салды. Фаррелл 1950 жылдардың соңында Джек Мейер және Джим Оуэнспен бірге «Филлис» командасының жас таланты болды, олардың түнгі ойын-сауықтары үшін «Далтон Бандасы» деп атады. «Ол жеңілгенде ашуланып алады, бірақ жеңгенде тойдың жарығындай болады», – деді бір құрдасы Фаррелл туралы. Бірде Милуокидегі бардың айнасын Фаррелл сындырып, «Айнаға қарадым, көрінгенім ұнамады, сондықтан соққы бердім» деп түсіндірді. «Филлис» жанкүйерлері 1957 жылы 10–2 есебімен, 10 құтқарылған ойынмен және 52 ойында 2.38 ERA көрсеткен жас, қатты лақтыратын оң жақ қол ойыншыны ұнатып қалды. 1957 жылдың 3 қыркүйегінде Фаррелл «Филлис» командасы үшін «Доджерс» командасына қарсы Джерси Сити Рузвельт стадионында өткен 15 үй ойынының соңғысында жеңіске жетті, он екі иннингте 3–2 есебімен. «Филлис» командасымен төрт маусымдық резервтік ойыншы ретінде ойнағаннан кейін, Фаррелл 1961 жылдың басында «Доджерс» командасына ауыстырылды. Фаррелл 1961 жылы MLB кеңейту драфтында «Хьюстон Колт .45с» командасымен таңдалды. 1962 жылы Фаррелл 3.02 ERA көрсеткішімен жетінші орынды иеленді, бірақ 10–20 есебімен нашар нәтиже көрсетті. «Хьюстон» командасындағы басты ойыншы, Фаррелл «Филадельфия» және «Лос-Анджелес» командаларында көбінесе резервтік ойыншы ретінде пайдаланылды. Оның мансаптық көрсеткіштері 590 ойын (134 басты ойын), 106–111 жеңіс-жеңіліс рекорды, 83 құтқарылған ойын және 3.45 ERA көрсеткішін қамтиды. Ол мансабында 4 рет (1958, 1962, 1964 және 1965) Ұлттық лиганың жұлдыздар құрамына шақырылды. Фаррелл үлкен лигада соңғы рет 1969 жылдың 19 қыркүйегінде «Филлис» командасы үшін «Экспос» командасына қарсы ойнады. Парк Джарридегі қос ойынның бірінші ойынында Фаррелл 1 2/3 иннинг ойнады, бір соққыға жол берді және бір ойыншыны соққыға түсірді. Ол енді үлкен лигада ойнамады және көп ұзамай АҚШ-ты тастап кетті. Фаррелл Англияға көшіп, Солтүк теңізіндегі Ұлыбритания жағасында орналасқан мұнай платформасында тұрып жұмыс істеді. 1977 жылдың 10 маусымында Англияның Грейт-Ярмут қаласында автокөлік апатында 43 жасында қаза тапты. Ол Техас штатының Хьюстон қаласында жерленген.

Born in Boston, Massachusetts, he played for the NL Philadelphia Phillies, Los Angeles Dodgers, and Houston Colt .45s / Astros. Before the 1953 season, Farrell was signed by the Philadelphia Phillies as an amateur free agent. The 19 year old began his Minor League Baseball (MiLB) career with the class A Schenectady Blue Jays. There, over a two year span (1953–54), he would build a Win–loss record of 18–18, with a 3.30 ERA. He spent 1955 in the IL, with the Syracuse Chiefs, going 12–12 with a 3.94 ERA; in 1956, he played for the Miami Marlins, going 12–6 with a 2.50 ERA. In September, 1956, Farrell would get a late season look by the Phillies and would lose his only decision; but he set the groundwork for a 14 year run in the major leagues. Farrell was one of the young Phillies pitchers of the late 1950s, along with Jack Meyer and Jim Owens, dubbed the "Dalton Gang" for their fun loving late hour escapades. "When he loses, he loses his temper," a teammate once said of Farrell, "but when he wins he's the life of the party." Bearing the brunt on one occasion was the mirror in a Milwaukee bar, broken by Farrell's fist with the explanation, "I looked in the mirror and didn't like what I saw, so I threw a punch." Phillies fans liked what they saw of the hard throwing rookie right hander in 1957 when he was 10–2 plus 10 saves and a 2.38 ERA in 52 appearances out of the bullpen. On September 3, 1957, Farrell was the winning pitcher for the Phils in the last of fifteen home games the Dodgers played at the Jersey City Roosevelt Stadium, 3–2 in twelve innings. After four more seasons of relief work with the Phils, Farrell was traded to the Dodgers early in 1961. Farrell was selected in the 1961 MLB expansion draft by the Houston Colt .45s. In 1962, Farrell finished with the seventh best ERA at 3.02, but with a poor 10–20 record. A starter in Houston, Farrell was used almost exclusively in relief with Philadelphia and Los Angeles. His career totals include 590 games pitched (134 starts), a won loss record of 106–111, 83 saves, and an ERA of 3.45. He was selected to the National League All Star team 4 times (1958, 1962, 1964 and 1965) in his career. Farrell last pitched in the major leagues on September 19, 1969, for the Phillies against the Expos in a game the Phillies lost 10–6. Farrell went 1 2/3 innings in the first game of a doubleheader at Parc Jarry, allowing one hit and striking out one. He would never pitch in the majors again, and would leave the US shortly thereafter for good. Farrell moved to England, where he lived and worked on an offshore oil rig just off Great Britain in the North Sea. He was killed on June 10, 1977, in an auto accident in Great Yarmouth, England, at age 43. He was buried in Houston, Texas.