Коннектикут және Пенсильвания арасындағы жер дауы және соғыстар тарихы

Кіріспе

Пеннамит-янки соғыстары немесе янки-пеннамит соғыстары – Коннектикут (янкилер) және Пенсильвания (пеннамиттер) қоныс салушыларының Сускеханна өзенінің Солтүстік саласы бойындағы Вайоминг аңғарына иелік ету үшін күрескен Бірінші Пеннамит соғысы (1769–1770), Екінші Пеннамит соғысы (1774) және Үшінші Пеннамит соғысы (1784) сияқты қақтығыстардың сериясы. Екі колония да, кейін мемлекеттер де оларға осы аумақты басқару құқығын беретін бастапқы жер берілістері бар екенін мәлімдеді.

Коннектикут пен Пенсильванияға гранттар

Вайоминг аңғарындағы жерге қатысты таластар бастапқыда даулы болды. Голландтар Сускехана өзенін Жаңа Нидерланд пен британдық Вирджиния колониясы арасындағы шекара деп есептеді. Король Карл II Солтүстік Америкадағы голландтардың барлық талаптарын мойындамады және 1662 жылы осы жерді колониялық дәуірдегі Коннектикут колониясына берді. Бұл оның елі Жаңа Нидерландыны басып алып, оны Нью-Йорк провинциясына айналдырғанға дейін екі жыл бұрын болды. 1681 жылы Карл II Уильям Пеннге Пенсильвания провинциясын берген кезде, осы аумақты да қосты. Әр колонияның жарғысы аумақты белгілегендіктен, жерді иеленуге қатысты таластар қабаттасып, келіспеушіліктер туды. 17 ғасырда Сусквеханнок тайпасының қарсылығы ағылшын қоныстануына кедері келтірді, бұл мәселені ғылыми тұрғыдан талқылауға мүмкіндік бермеді. Бірақ 18 ғасырдың ортасына қарай, екі рет берілген жер жаңа жерлерді иемденуге тырысқан қоныс аударушылар үшін қиындық тудырды. Томас Пейн өзінің тәуелсіздік идеясын қолдайтын «Ақылға қонымды ұғымдар» атты памфлетінде «Континенттік мәселелерді» тек Континенттік үкімет ғана тиімді реттей алатынын дәлелдеді. Екі колония да осы аумақты мекендеген үндістермен – негізінен ирокез тілді тайпалармен – жеке-жеке келісімдер арқылы сатып алды. Коннектикут 1754 жылы осы аймаққа қоныс аударушылар жіберді, бірақ Жеті жылдық соғыс отарлау процесін уақытша тоқтатты. Франция мен Ұлыбритания Солтүстік Америкада да билік үшін күресті, британдық отарлаушылар бұл соғысты Француз бен Үндістер соғысы деп атады. Ұлыбритания Францияны жеңгеннен кейін, Франция Миссисипи өзенінің шығысындағы жерлерін Ұлыбританияға өткізді. 1768 жылы Ирокез конфедерациясы Коннектикуттың Сускехана компаниясына жасаған сатудан бас тартып, жерді Пенн отбасына сатты. Бірақ 1769 жылы Коннектикуттан келген янкилер Уилкс-Барре қаласын құрды. 1769 жылдан 1770 жылға дейін Пенсильваниялық пеннамиттердің қарулы топтары оларды қуып шығуға тырысты, бірақ сәтті болмады, осылайша Бірінші пеннамит соғысы басталды. Одан кейін 1775 жылы Екінші пеннамит соғысы болды. Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін, отарлаушылар тәуелсіздік алғаннан соң, 1784 жылы Үшінші пеннамит соғысы басталды. Коннектикуттың талабы 1771 жылы король Георг III тарапынан расталды. 1773 жылы Коннектикуттан келген қоныс аударушылар жаңа қала салып, оны Вестморленд деп атады. 1775 жылдың желтоқсанында пенсильваниялықтар кетуден бас тартты; Пенсильванияның Нортумберленд округінің милициясы оларды қарулы күшпен аумақтан шығарып жіберді.

Claims on the Wyoming Valley were disputed from the start. The Dutch regarded the Susquehanna River as the border between New Netherland and the British controlled Colony of Virginia. King Charles II rejected all Dutch claims in North America, and he granted the land to colonial era Connecticut Colony in 1662. This was two years before his country's conquest of New Netherland and its subsequent conversion into the Province of New York. In 1681, Charles II included the territory in his grant of the Province of Pennsylvania to William Penn. The charter of each colony assigned the territory to the colony so that overlapping land claims existed. In the 17th century, fierce resistance by the Susquehannock people repelled Anglo settlement and rendered the debate academic. But by the mid 18th century, the double grant became problematic for settlers from each colony seeking to acquire new lands. Thomas Paine mentioned the conflict in his pro independence pamphlet Common Sense as evidence that "Continental matters" could be sensibly regulated only by a Continental government. Both colonies purchased the same land by independent treaties with the Indians who occupied this territory, primarily those of the Iroquoian speaking nations. Connecticut sent settlers to the area in 1754, but the work of colonization was delayed for a time by the Seven Years' War. France and Britain fought for control in North America as well, in what was called the French and Indian War by British colonists. When Britain defeated France, the latter nation ceded its territory east of the Mississippi River to Great Britain. In 1768 the Iroquois Confederacy repudiated their sale to Connecticut's Susquehanna Company and sold the land to the Penns. But in 1769 Yankee settlers from Connecticut founded the town of Wilkes Barre. Armed bands of Pennsylvanian Pennamites tried to expel them without success from 1769 to 1770, starting the First Pennamite War. This was followed by the Second Pennamite War in 1775. Following the American Revolutionary War, by which the colonists gained independence, settlers erupted in the Third Pennamite War in 1784. Connecticut's claim was confirmed by King George III in 1771. In 1773, more settlers from Connecticut erected a new town which they named Westmoreland. In December 1775, the Pennsylvanians refused to leave; the militia of Northumberland County, Pennsylvania, forced them out of the territory at gunpoint.

Қаулы

Америка революциясының соңында екі талапкер арасындағы қақтығыстар жалғасты, ал Континенттік конгресс 1782 жылы корольдің үкімін жоққа шығарып, Пенсильванияның бұл аймаққа деген талабын бекітті. Осылайша, бұл Конфедерация мақалалары бойынша Конгресс шешкен жалғыз мемлекетаралық дау болып қала береді. Бірақ Пенсильвания штаты 1784 жылы янкилерді жерлерден қуғысы келді, бұл Үшінші Пеннамит соғысын бастады, Коннектикут пен Вермонт қоныс аударушыларға көмек көрсету үшін адамдар жіберді. Соғыс кезінде Пенсильвания генералы Джон Армстронг, Пенсильвания өкілі Александр Паттерсонға көмектесіп, әділдік пен қорғауға уәде беріп, бітімге келді, бірақ янкилер қарусыз қалғанда оларды тұтқынға алды. Бұл әрекет халықтың пікірін янкилердің жағына бұрып, Паттерсон қызметтен алынды. Наразылық сақталды және даулар 1788 жылға дейін, Пенсильвания заң шығарушы органы түрлі жер иеліктерін растағанға дейін жалғасты. 1799 жылы Вайоминг аңғары Пенсильванияның құрамына еніп, дау аяқталды. Бұрыннан жерді игеріп отырған янкилердің қоныс аударушылары Пенсильвания азаматтары болып, жерлеріне заңды құқықтарын алды.