Эдриан Борланд: Өмірі мен шығармашылығының трагедиясы

Кіріспе

Ағылшын әншісі, ән жазушы, гитарист және студиялық продюсер Адриан Келвин Борланд (6 желтоқсан 1957 – 26 сәуір 1999) – ағылшын әншісі, ән жазушы, гитарист және студиялық продюсер, ең белгілісі постпанк тобы Sound-тың жетекшісі ретінде танымал. Көптеген топтардағы және жеке мансабындағы үлкен музыкалық жолдан кейін, ол 1999 жылғы 26 сәуірде пойыздың алдына секіріп, өзіне қол жұмсады. Кейбір адамдар оның өліміне шизоаффективті бұзылыстың симптомдары себеп болды деп есептейді.

Ертегі жеке карьерасы

Бұрынғы топтастары музыкалық мансабын тоқтатқан кезде, Борланд 1988 жылы Нидерландыға тағы бір топ құру үшін көшіп барды. Алғашында ол сол жерге демалыс үшін барып, менеджерімен (Роб Акта) кездесті. Адриан Борланд және Азаматтар сол жерде құрылды, континенттегі Саундтың танымалдығын және Төменгі елдердегі орындардың салыстырмалы арзандығын пайдаланды. 1989 жылы Адриан Борланд және Азаматтар «Alexandria» альбомын шығарды, бұл «Thunder Up»-тан үлкен музыкалық өзгеріс болды, онда төрт қосалқы вокал, бас, виолончель, кларнет, барабандар мен кастрюль барабандары, фортепиано, саксофон, гармоника, домбыра, виола, скрипка және гитара қолданылды. Кейбір сабақтастықты Sound тобының бұрынғы мүшесі Колвин 'Макс' Майерс клавишашы рөлін қайталап, бірлесіп жұмыс істеді, ал Ник Роббинс қайтадан Borland-пен бірге альбомды өндірді. Альбомда «Light the Sky» және «Rogue Beauty» сияқты «Thunder Up»-қа қарағанда әлдеқайда тыныш, жеңіл тректер бар. Әдеттегідей, кейбір тректер Борлендтің эмоционалдық күйімен айналысады, мысалы «No Ethereal» және «Deep Deep Blue». Сол жылы Melody Maker журналына берген сұхбатында Борланд атау туралы былай деді: «Менің ойымша, The Sound осы бейненің құрбаны болды. Біз айтқымыз келгенді бетке басып айтудан бастап, «осы ракеталарды кім жасады?» деген сұрақтан бастап, олардың имиджінен зардап шекті. Сондықтан мен түсініксіз, себепсіз бір нәрсеге ұмтылдым». Альбомның сатылуы төмен болды, континентте шамамен 10 000 дана, ал Англияда 1000 дана ғана сатылды. Борланд мұны нашар таратылумен байланыстырады. Ал Дэвид Каванаг альбомдағы «ғажап, жүрек ауыртатын оптимизм» атмосферасын мақтап, төртінші орынды берді. Бір сыншы: «[Борландтың] ойландыратын жазуы бұрынғыдай жақсы», - деп дәлелдеді, ал «Үлкен басып алу» одан әрі барып, оны «шабыттандырған» деп жариялады. Біршама сын-пікірлермен Борланд жыл бойы жаңа материалмен жұмыс істеуді жалғастырды. 1992 жылы ол Амстердамға Виктор Хереманспен бірге сеанс түсіру үшін барды, көп жылдан кейін қайта жаздырылып, «The Amsterdam Tapes» альбомы ретінде шығарылды. Карьерасының қиылысу нүктесінде жазылған ол музыкалық және психикалық бағыттардағы ауытқуды білдіреді: «Ordinary Angel» сияқты тректер «Brittle Heaven» тонымен біраз сабақтастықты көрсеткенмен, «Fast Blue World», «Darkest Heart» және «Via Satellite» сияқты тректердің күштілігі Borland-тың «5:00AM» және «Harmony and Destruction» сияқты кейінірек, қатты стилін анық болдырмайды. Екінші жағынан, «Happen» және «White Room» сияқты тректердің акустикалық негізіндегі әлсіздігі жеңіл, аз амбициялық музыкаға бірден ауысуды білдіреді. Соңғысы 1994 жылғы «Beautiful Ammunition» альбомына қайта жазылған. Бұл кезеңде 1993 жылы Адриан француз швейцариялық музыкант Марк Хунзикермен Лондондағы үй студиясында, бастапқыда Адриан Хунзикерге кейбір жеке жазбалармен көмектесетіндігі негізінде жұмыс істеді. Жобаның нәтижесінде дуэт көбінесе Адрианның әндері мен сөздерімен жұмыс істеді. «Love=Fire» және «Under Your Black Sun» сияқты шедеврлерді қамтитын бұл рок-дыбыс сеанстары Жан Пол Ван Миерлоның әртүрлі көздерінен жинақталғанға дейін жанкүйерлер арасында кеңінен таралып, мастерленді (Рейниер Ритвельд Роттердамдағы 2x2 студиясында) Sounds Haarlem Likes Vinyl компаниясының «Stichting Opposite Direction» лейблі 2019 жылы «Lovefield» деген атпен, 2021 жылы «Neon and Stone» деген атпен екінші партиямен шығарылды. Дуэт сонымен қатар Марк Уилкинді (барабан) және Нил Рикарбиді (бас) Лондон аймағында үш немесе төрт тікелей эфирлік қойылымға шақырды және Адрианның өз құлдырауы кезінде өзін-өзі өлтіруге тырысуынан кейін қайғылы аяқталды. Осы уақытта Борланд музыка өндірісімен де айналыса бастады; ол Felt, Into Paradise және Waiting Sound альбомдарын шығарды. «Brittle Heaven»-нен бір ерекше өзгеріс - қараңғы, интроспективті әндердің болуы, әсіресе «Lonely Late Nighter» және «White Room», бос, жалғыз музыкалық шеңбермен біршама ерекшеленді. Бұл дегеніміз, бірақ, альбомнан сенімді жолдар шығарылды дегенді білдірмейді: «Reunited States of Love» және «Someone Will Love You Today» - бұл керемет мысалдар, бірақ олар әлі де «Brittle Heaven» дәуіріндегі әндерден айқын ажырауды көрсетеді. Тәндік қабылдау әрқашан сияқты тыныш болды және айқын болған жерде аралас болды; «Big Takeover» «өте жеңіл және ауалы» деп шағымданады, бірақ жұмысты «қанықты және жағымды» деп бағалады. Келесі жыл, 1995 жыл, Борланд үшін маңызды жыл болды; «Cinematic» альбомы жазылып, шығарылғаннан кейін ғана емес, Карло ван Путтен, Клаудия Уман, Флориан Братман және Дэвид Мария Грамсемен бірге «The White Rose Transmission» атты жұмысы жемісті болды, сол жылы жобаның өзіндік дебюті пайда болды. Олар 1990-шы жылдары ара-тұра өнер көрсетті, Борланд негізгі салымшы болды. «Cinematic» «Beautiful Ammunition»-тің тұрақтанған серігі болды, ол сонымен қатар «Survival Studios»-та және «Resolve» лейблімен құрылды, бірақ Борландтың музыкалық мансабында одан әрі дамуды көрсетті. Қаржыландыру жағынан ұқсас жағдайға қарамастан, «Cinematic» жақсырақ, біріктірілген өндірістен және «Bright White Light» сияқты күшті тректерден пайдаланды. «Dreamfuel» психологиялық ашылуымен альбомға арманды атмосфера енді, «Cinematic» және «When Can I Be Me?» сияқты жалқау, көңілді тректерде бекітілді. Жалпы алғанда, бұл өзінің алдыңғысына қарағанда әлдеқайда үйлесімді әрекет болды, бірақ – болжамды түрде – көпшіліктің ықыласын жеңбеді. Тәндік қабылдау, алайда, одан да ыстық болды. «AllMusic.com» 4 жұлдыз берді: «Жалпы алғанда, 80-ші жылдардағы жұмысынан гөрі тыныш, бірақ одан кем емес, «Cinematic» өзінің атына сай, таинсты атмосфераны көбінесе сәл шешілген, бірақ әлі де анық әндер мен мәтіндермен үйлестіреді». Саймон Хевисайдс: «Ескі сүйіктілерің сені алдамайтын кезде қандай керемет! [ол] сізге барлық нәрсені қайтадан естігіңіз келеді» деген сезіммен қалдырады». Митч Майерс 1997 жылы: «Әркім жұлдыз, бірақ Борландтың кинематографиялық өмірі көруге тұрарлық». Гленн Макдональд, алайда, одан да аз ынталы қорытынды ұсынды: «Музыкада әсерлі ауқым болды, бірақ өндіріс маған арандатушылықтың механикалық қайталануын күшейтті». Альбом келесі жылы «Cinematic Overview» деген атпен Борландтың жұмысының жинағына айналды, ол орта 70-ші жылдарға дейін созылды. Сондай-ақ 1996 жылы жаңа құрылған «Renascent Records» лейблі «Sound» жазбаларын «Heads and Hearts» (Shock of Daylight-пен) және «In The Hothouse» қайта шығарды, жаңа қаптамамен және Борландтың өзінің сызықты жазбаларымен толықтырылды.

While his former bandmates discontinued their musical careers, Borland moved to the Netherlands in 1988 to found yet another band, after initially going there on holiday and to meet his manager (Rob Acda). Adrian Borland and the Citizens was formed there, taking advantage of the popularity of the Sound on the continent, and the relative inexpense of venues in the Low Countries. In 1989, Adrian Borland and the Citizens released Alexandria, a huge departure musically from Thunder Up and featuring four backing vocalists, bass, cello, clarinet, drums and kettle drums, piano, saxophone, harmonica, tambourine, viola, violin and guitar. Some continuity was provided by former Sound bandmate Colvin 'Max' Mayers collaborating by reprising his role of keyboardist, while Nick Robbins again engineered and co produced the album with Borland. The album featured much calmer, lighter tracks than those on Thunder Up, such as "Light the Sky" and "Rogue Beauty". As always, some tracks deal with Borland's own precarious emotional state, such as "No Ethereal" and "Deep Deep Blue". In an interview with Melody Maker the same year, Borland said of the title:

"I think The Sound suffered from this image of being blunt and straightforward and hitting you in the face with what we wanted to say, right from "who the hell makes those missiles?" So I wanted something more vague, something almost without reason." The album, however, suffered from poor sales, selling an estimated 10,000 copies on the continent and a mere 1,000 in England. Borland attributed this to poor distribution. while David Cavanagh gave it four, praising the atmosphere of 'a strange, dizzy optimism' pervading the album. As one critic argued: '[Borland's] reflective writing remains as good as ever', and the Big Takeover went further, proclaiming it 'inspired'. With some critical endorsement Borland continued to work on new material throughout the year. At some point in 1992 he travelled to Amsterdam to record a session with Victor Heeremans, re recorded and released many years later as the posthumous The Amsterdam Tapes album. Recorded in a crossover point in his career, it represents a shift in both musical and mental directions: while tracks like "Ordinary Angel" show some continuity with the tone of Brittle Heaven, the forcefulness of tracks such as "Fast Blue World", "Darkest Heart" and "Via Satellite" clearly preclude Borland's later, harder style as seen on 5:00AM and Harmony and Destruction. On the other hand, the acoustic based fragility of tracks such as "Happen" and "White Room" represents a more immediate turn to lighter, less ambitious music the latter would be re recorded to feature on the 1994 album Beautiful Ammunition. This period also saw Adrian's 1993 collaboration with French Swiss musician Mark Hunziker at the latter's home studio in London, initially on the basis that Adrian would simply help Hunziker out with some solo recordings. The project became such that the duo largely ended up working on songs and lyrics brought by Adrian. These rock sounding sessions, which included masterpieces like "Love=Fire" and "Under Your Black Sun" were widely bootlegged and shared among fans until compiled from a variety of sources by Jean Paul Van Mierlo and properly mastered (by Reinier Rietveld at 2x2 Studios in Rotterdam) for release by Sounds Haarlem Likes Vinyl's "Stichting Opposite Direction" label in 2019 under the title "Lovefield", with a second batch released under the title "Neon and Stone" in 2021. The duo also recruited Mark Wilkin (drums) and Neil Rickarby (bass) for three or four live performances in the London area and came to a sad end after a suicide attempt by Adrian during one of his slumps. Around this time had also Borland begun working on music production; he produced albums by Felt, Into Paradise and Waiting Sound. One notable change from Brittle Heaven is presence of dark, introspective songs, particularly "Lonely Late Nighter" and "White Room", emphasised somewhat by the empty, lonely musical framework. This is not to say, however, that more confident tracks are banished from the album: "Reunited States of Love" and "Someone Will Love You Today" are perfect examples of this, and yet still exemplify in their tentativeness a decisive split from Brittle Heaven era songs. Critical reception was as muted as always, and mixed where evident; Big Takeover complained that it was 'too light and airy', but vaguely appraised the work as 'finely honed and pleasant'. The following year, 1995, was to be an important year for Borland; not only was the album Cinematic written and released, but his work with Carlo van Putten, Claudia Uman, Florian Bratmann and David Maria Gramse in The White Rose Transmission came to fruition, with the side project's self titled debut appearing that year. They would continue to perform intermittently throughout the 1990s, Borland being a major contributor. Cinematic was a stablemate of Beautiful Ammunition in that it was also created in the Survival Studios and under the Resolve label, yet demonstrated a further evolution in Borland's musical career. Despite being in a similar situation as regards funding, Cinematic benefited from much better, integrated production as well as punchy tracks such as "Bright White Light". With the psychological opener "Dreamfuel" a dream like atmosphere pervaded the album, establishing itself in indolent, moody tracks like "Cinematic" and "When Can I Be Me?". It was, overall, a more coherent attempt than its predecessor, but – predictably – did not win over the public. Critical reception, however, was even more welcoming. With an AllMusic. com ranking of 4 stars the album was lauded:

"Generally quieter but no less intense than much of his '80s work, Cinematic lives up to its name more than once, with mysterious atmospheres matched by often understated but still sharply realized songs and lyrics." Simon Heavisides stated: 'Isn't it great when your old favourites don't let you down? [it] leaves you with the feeling at the end that you want to hear the whole damn thing over again." Mitch Myers wrote in 1997: 'Everybody is a star, but Borland's cinematic life is well worth watching.' Glenn McDonald, however, offered up a less enthusiastic summation: 'The music had an impressive sweep to it, but the production seemed to me to emphasise the mechanical repetitiveness of the arrangements'. The album also lent its name to Cinematic Overview the following year, a compilation album of Borland's work stretching all the way back to the mid seventies. Also in 1996, the newly formed Renascent Records label reissued Sound records Heads and Hearts (with Shock of Daylight) and In The Hothouse, complete with new packaging, and liner notes by Borland himself.

Кейінгі жылдар

Борландтың өмірінде соңғы шығарған альбомы 5:00AM болды. Earth Records компаниясына ауысу және құрамындағы шағын өзгерістер – Cardiacs тобының Tim Smith енді Борландпен бірлесіп продюсерлік жасады.

Соңғы жекелеген жазбаларына кіріспес бұрын, Борланд The White Rose Transmission тобының екінші альбомына, "700 Miles of Desert" альбомына кіретін он төрт тректің он екісін жазды. Оларды топпен бірге 1998 жылдың қарашасынан 1999 жылдың қаңтарына дейін жазып, альбомның өзіндік продюсері болды. Борланд осы жұмысына қатты риза болды және 1999 жылдың 18 наурызында жазған соңғы жазбасында былай деді:

"Қатысқандардың барлығы да тырысып жұмыс істеді, бірақ одан да көп қуанды, ал нәтиже біз күткеннен де жақсы болды. Объективті болу қиын, бірақ соңғы күміс дискіні CD плеерімнен жиі шығармаймын."

Өлім

1999 жылы Борланд шамамен 14 жыл бойы ауыр депрессиямен өмір сүрді. Ол әлі де коммерциялық сәттілікке немесе Еуропа континентінен тыс кең танылуға қол жеткізе алмаған еді, және кем дегенде үш рет өзін-өзі өлтіруге тырысқан, үшіншісі (анасы Вин Борландтың сөзіне сәйкес) көліктің алдына секіріп кеткен кезде болған. Ол сондай-ақ ішімдікке тәуелділік дамытқан. Оның сол жылға жасаған жоспарлары көлемді болды. "700 Miles of Desert" альбомының шығуына күтіп қана қоймай, ол "Heads and Hearts" продюсері Уолли Бриллмен бірге алтыншы жеке альбомын жазуға, WRT альбомын насихаттау үшін маусым айында Еуропаға гастрольдік сапарға, жыл соңында жаңа жеке альбомын насихаттау үшін тағы бір гастрольге және "2000 жылы Уолли Бриллмен перкуссия, труба, скрипка, виола және атмосфералық электр гитарасын пайдаланып 12 әнді акустикалық жазу" жасау ниетін білдірді. Ол ресми түрде 26 сәуірде шығару жоспарланған – Борландтың өзіне-өзі қол жұмсаған күні. Борланд қыс айларында жасаған жоспарлардың ішінде тек жеке альбомы іске асырылды. Ол Лондонның The Premises студиясында бірнеше ай бойы жазылды, бірақ Борланд өзі шамамен екі апта ішінде гид-вокалдар мен гитараны жазды. Осыдан кейін оның мінезі өзгерді. Өліміне аз уақыт қалғанда ата-анасына жазған хатында Спрингфилд психиатриялық ауруханасына жатқызылудан қорқынышын білдірді. "Ол үйге қайтып келгенде қатты мазасыз және алаңдаған күйде болды, дәрігердің тынығу туралы кеңесін елемеген", - деп жазды анасы Вин Борланд. Вестминстердегі сотта берген куәлігінде ол өлімінен бұрын бұрынғы қарындасымен кездескенін және одан кейін оның жағдайы нашарлағанын айтты. "Уимблдон Гардиан" газеті хабарлады:

> "Оның ойлары дауыспен шығып келді және бір сәтте ол "әдетте теміржол бар" деді. Ол 999 нөміріне қоңырау шалды, бірақ полиция келгенге дейін ол жоғалып кетті және жоғалып кеткен адам ретінде іздестірілді. Сол түні Борланд мырза Кеннингтон полиция бөліміне келіп, оны қуып жететіндердің бар екенін айтты. Кейіннен ол анасына Кеннингтондағы дәмханада екенін айту үшін қоңырау шалды. Ол полицияға хабарласты, бірнеше телефондық әрекеттерден кейін сағат 3:15 шамасында полиция қызметкерлері оны анасының үйіне жеткізіп, оның психикалық жағдайын "саналы" деп сипаттады." және ол Лондонның Мерттон мен Саттон бірлескен зиратына жерленді. Барабаншы Майк Дадлидің айтуынша, оның қабірге қойылған күніне оның ата-анасы, The Outsiders тобынан Боб Лоуренс және Адриан Жейнс, Sound тобының алғашқы клавишшісі Би Маршалл, Sound тобының менеджері Стивен Бадд және Heads and Hearts және Harmony and Destruction альбомдарының сопродюсері Уолли Брилл және тағы да көптеген адамдар қатысты.

Мұра

Дегенмен, «700 миль шөл» альбомы сыншылар тарапынан көп мақтау алмаса да, Борландтың жұмысы сыншылардың ризашылығына және берік жанкүйерлерге ие болды, мысалы, brittleheaven.com және renascent.co.uk сайттары ақпарат пен сату үшін онлайн платформа ұсынып тұр. 2000 жылы оның достары, әріптестері мен анасы жазған анекдоттар мен естеліктер кітабы ағылшын және голланд тілдерінде жарық көрді, кітаптың атауы «Бақытты естеліктер кітабы» (Brittle Heaven әні «Бақытты естеліктер қорабы» бойынша), оны Вильмиен Спук және Жан Пол ван Миерло жинақтады. 2001 жылы «In Passing – Adrian Borland және The Sound-қа арналған құрмет» альбомы, сондай-ақ The Sound альбомдарының қайта шығарылуы – «Jeopardy!», «From The Lion's Mouth» және «All Fall Down» жарық көрді. 2002 жылы Пэт Роулз (No Corridor) және аудио инженер Пит Барраклоу (The Lucy Show, Archive) Уолли Бриллдің Premises студиясында жасаған жазбаларынан және Роулз жасаған төрт тректік демодан құрастырылған оның алтыншы жеке альбомының қалдықтарынан құралған «Harmony & Destruction» альбомы шықты. 1980-ші жылдардағы BBC сессияларының жазбалары 2004 жылы Майк Дадлидің түсіндірмелерімен бірге жарық көрді. 2006 жылы лейблі оның 1992 жылғы «The Amsterdam Tapes» демо-альбомын қайта жазды және ремастерингтеді, оны оның достары қайта жазған. Сол жылы олар оны насихаттау үшін «The Sound of Adrian Borland» деген атпен бірікті. Осы жылы Renascent «The Dutch Radio Recordings» деп аталатын бес концерттік альбомды шығарды, олардың барлығына оң пікірлер берілді. Оның Грэм Бейлимен бірлескен «Second Layer» жобасы 2009 жылы Cherry Red Records компаниясымен қайта жандандырылды, олар сол жылы 1981 жылғы «World of Rubber» альбомының ремастерингтелген нұсқасын қайта шығарды. Марк Берджесс «Adrian Be» әнін оған арнады. 2016 жылы Джузеппе Базиле мен Марчелло Нитти «Adrian Borland & The Sound – Алыс жеңістің мағынасы» атты Борландтың өлеңдерінің кітабын жарыққа шығарды. Адриан Борланд туралы «Кері бағытта жүру» фильмі 2016 жылғы IDFA кинофестивалінде әлемдік премьерасын өткізді. Оны жанкүйер Жан Пол ван Миерло мен режиссер Марк Вальтман жасады. Фильм бүкіл әлемдегі кинофестивальдерде көрсетілді және 2021 жылы DVD форматында жарық көрді. Фильмді Нидерландыдағы Vimeo IDFA фестивалінде де жалға алуға немесе сатып алуға болады. Адриан Борландтың өмірбаяны «(Бақытты) естеліктер кітабы» (Вильмиен Спук және Жан Пол ван Миерло құрастырған) 2001 жылы жарық көрді. [17][18] Сол жылы «In Passing – Adrian Borland және The Sound-қа арналған құрмет» альбомы шықты. [19]

Although 700 Miles of Desert was released to minimal critical acclaim, Borland's work has enjoyed an appreciative critical reception and a lasting fan base, with sites such as brittleheaven. com and renascent. co. uk providing an online outlet for information and sales. In 2000, a book of anecdotes and memories written by his friends, colleagues and mother was published in English and Dutch, named Book of Happy Memories (after the Brittle Heaven song "Box of Happy Memories"), compiled by Willemien Spook and Jean Paul van Mierlo. 2001 saw in a tribute album, titled In Passing – A Tribute to Adrian Borland and the Sound, as well as Renascent reissues of Sound albums Jeopardy!, From The Lion's Mouth and All Fall Down 2002 saw the release of Harmony & Destruction, the remnants of his sixth solo album painstakingly salvaged by Pat Rowles (No Corridor) and audio engineer Pete Barraclough (The Lucy Show, Archive) from the recordings made by Wally Brill at the Premises and four track demos recorded by Rowels. The BBC recordings of Sound sessions from the 1980s were released with linernotes by Mike Dudley in 2004. 2006 saw The Amsterdam Tapes, a demo album from 1992 that was rejected by his label also remastered and rerecorded by his friends; a band of them grouped together later that year under the moniker 'The Sound of Adrian Borland' to promote it. That same year five live albums, collectively known as The Dutch Radio Recordings, were released by Renascent. These garnered overwhelmingly positive reviews. His collaborative project with Graham Bailey as Second Layer was also resurrected in 2009 by Cherry Red Records; who re released a remastered version of the 1981 album World of Rubber in the same year. Mark Burgess' song "Adrian Be" is dedicated to him. A book of Borland's lyrics, called Adrian Borland & The Sound Meaning of a Distant Victory, was published in 2016 by Giuseppe Basile and Marcello Nitti. A film about Adrian Borland, Walking in the Opposite Direction, had its world premiere at the IDFA 2016. It was produced by 'fan' Jean Paul van Mierlo and filmmaker Marc Waltman. The film was screened worldwide in film festivals and released on DVD in 2021. The film is also available for rent or purchase on Vimeo IDFA festival in The Netherlands. A biography of Adrian Borland, titled Book of (Happy) Memories (compiled by Willemien Spook and Jean Paul van Mierlo) was published in 2001. [17][18] In the same year, a tribute album titled In Passing – A Tribute to Adrian Borland and the Sound was released. [19]

Саймон Хевисидес жазған «Адриан Борландтың өмірі мен уақыты» атты Адриан Борландтың өмірбаяны 2024 жылдың 26 сәуірінде Poppodium Boerderij Zoetermeer-де жарық көреді. Осы күні The Sound тобының әншісі Адриан Борландтың дүниеден өткеніне тура 25 жыл толады. Биографияның жарық көруі осы күні «Opposite Direction» қорымен бірлесіп «Poppodium Boerderij» үйінде арнайы шара болып өтеді. Кітаптың тұсаукесері, фильм көрсетілімі, концерт және көрме өтеді.

Әсерлер

Борландтың алғашқы ықпалдарын оның The Outsiders тобымен жұмысы арқылы 70-ші жылдардың Sex Pistols сияқты панк-топтарына дейін табуға болады. Дегенмен, оның басқа рок түрлеріне деген құрметі де кең болғаны анық; The Stooges және Игги Попқа деген ризашылығы бірнеше рет расталды. "Words Fail Me" әні осының алғашқы мысалы болды. Көптеген әндерде қалалық кедейліктің жалпы тақырыптары бейнеленген, сондай-ақ "Cost of Living", "Music Business" және "Missiles" сияқты саяси мәтіндер де бар, олар олардың тұңғыш альбомы Jeopardy!-да жарық көргенде белгілі бір даңққа ие болды. Jeopardy! альбомындағы әндер көбінесе саяси емес, ішкі шиеленістерді көрсетеді: "Unwritten Law" әнінде, өзі өлтіруге байланысты діни догмаға қарсы шабуылда қызықты компромисске қол жеткізіледі: "Қол – қол / Бышақ – бышақ / Қан – қан / Өмір – өмір". "The Lion's Mouth" альбомында да "Judgement" әнімен дінге сілтеме жасалған. Саяси әндер келесі альбомдарда көбінесе жоқ; тек "Golden Soldiers" ("Мен үшін құрбандыққа шалынушыларға тост көтеремін / Сөйтіп мен осылай алтынға толы боламын") және "Shot Up And Shot Down" ("Англияның көп бөлігі күнде таңда ұйықтап жатыр / Бірақ барлығы емес") саяси тақырыптарға ие. Оның жекелеген туындыларында "Beneath The Big Wheel" және "The Other Side of The World" сияқты айқын мысалдар бар, сондай-ақ "Alexandria" альбомындағы "Station of The Cross" әні де бар. 1990-шы жылдардың екінші жартысында Борландтың жағдайы нашарлаған сайын, саяси тақырыптар тоқтатылып, ішкі толқулар басымдық алды. Борланд музыканың оған көмектеспегенін айтқан (1992 жылғы сұхбатында оның айтуынша, "ешқандай өзгеріс болмайды"). Сондықтан, оның қалдырған туындыларынан оның өмірінің әртүрлі кезеңдеріндегі ой-сезімін болжауға болады. Jeopardy! альбомының ашылу әні "I Can't Escape Myself" Борландтың өзіне қанағаттанбауын көрсетеді және оның депрессиялық лирикасының ерте үлгісі болып табылады. "Fatal Flaw" әні, жалпы алғанда сенімдірек "From The Lion's Mouth" альбомында ақыл-ойдың әлсіздігін зерттейді, бұл тақырып "All Fall Down" альбомындағы шизофрениялық "Party of The Mind" және "As Feeling Dies" әндерінде жиі қайталанады; "Heads and Hearts" альбомында "Whirlpool" және "Burning Part of Me" әндері, ал "Thunder Up" альбомының екінші жартысында. Оның жекелеген карьерасында "Deep Deep Blue", "Lonely Late Nighter" және "Stranger in the Soul" сияқты әндер Борландтың жағдайымен байланысты азап-қайғысын көрсетеді – "Harmony & Destruction" альбомындағы депрессиялық әндерді таңдау оңай. "Night Versus Day" әні де "Propaganda" сессияларының бір бөлігі болды, бұл Борландтың дихотомияға және жарық пен қараңғылық тақырыптарына деген қызығушылығын көрсетеді, олар көбінесе оның жағдайының қарама-қарсы әсерлерін бейнелеу үшін метафора ретінде қолданылды. "New Dark Age" және "Winter" әндері түнді қорқынышпен немесе баяулықпен байланыстырады. Бұл идеямен ең айқын дыбыс әні "You've Got A Way", "Thunder Up" альбомының соңғы трегі: "Сенде менің түніме күннің жарығымен түсірудің жолы бар". Борландтың алғашқы жекелеген синглінің "Light The Sky" екені де атап өтерлік, оның мәтіні "Shadow of Your Grace" әнінде қайталанады: "Сен менің өмірімді және жұмысымды жарықтандырдың / Барлығы өз орнына келді". Дихотомия таңғы сағат 5:00-де "Vampiric" әнінде кері бұрылады: "Таң атқанға дейін алғашқы дем алмайынша / Күн бізден қалған нәрсені жоймайынша". Альбомның атауын да күн мен түн теңесетін кезде таңның әдетте қай уақытта атқанын еске түсіретін уақыт ретінде атап өту керек. Түн мен күн тақырыбы "Harmony & Destruction" альбомындағы негізгі тұжырымдама ретінде енгізілген: мысалы, ашылу әні "Solar", ал "Startime" және "Heart Goes Down Like The Sun" депрессия туралы қараңғы атаулы әндер. "Last Train Out of Shatterville" әнінде, бұл өзін-өзі өлтіру туралы ойдың көрінісі болуы мүмкін, пойыздың "суық таңғы жарықта" кететіні және алдыңғы өзін-өзі өлтіруге тырысудың "соңғы таңертең сіз тротуардан капотқа қарай тайғалаған кезде" болғаны сипатталады. Соңғы тректе "Living on the Edge of God" ("Құдайдың шетіне өмір сүру") "Мені жыртып таста, адамды аш / Таңертеңгі жарықта әдемі көрініс емес" деген сөздер бар.

Borland's initial influences can be traced through his work with The Outsiders into punk bands of the 70s, such as the Sex Pistols. However, it is clear that he had a broader appreciation for other forms of rock parallel to this; his admiration for The Stooges and Iggy Pop was reaffirmed on several occasions Other influences included The Velvet Underground, Lou Reed, His favourite bands from the eighties were The Waterboys and Talk Talk. The song "Words Fail Me", was the earliest clear example of this. Many songs simply portray general themes of urban squalor, and political lyrics such as "Cost of Living", "Music Business" and the track "Missiles", which would reach infamy when included on their debut release, Jeopardy!. The songs on Jeopardy! would largely reflect inward tensions rather than political ones: a curious compromise is reached on "Unwritten Law", an attack on religious dogma surrounding suicide: 'A hand is a hand/A knife is a knife/Blood is blood/And life is life'. From The Lion's Mouth would also contain another reference to religion with "Judgement". Political songs would be largely absent from most further releases; only "Golden Soldiers" ("And I will drink to those who sacrifice and die for me/So I could be so golden") and "Shot Up And Shot Down" ("Most of England is sleeping in the sun/But not everyone") suggest political topics. In his solo work there are more stark examples, such as "Beneath The Big Wheel" and "The Other Side of The World" on Alexandria and the quasi religious song "Station of The Cross" on Beautiful Ammunition. As Borland's condition got worse in the latter half on the 1990s, political themes were dropped as introspective ones once more took precedence. While Borland denied that music helped him (he claimed it "doesn't make any difference" in an interview in 1992 Thus it is that we can frequently infer from the body of work he left what his state of mind may have been at various stages of his life. The Jeopardy! opener "I Can't Escape Myself" would project Borland's dissatisfaction with himself, and serves as an early example of his more depressive lyrics. "Fatal Flaw", from the generally more confident album From The Lion's Mouth explores mental weakness, a theme repeated more frequently on All Fall Down in the schizophrenic "Party of The Mind" and "As Feeling Dies"; on Heads and Hearts the crazed "Whirlpool" and "Burning Part of Me"; on Thunder Up the whole second half of the album. In his solo career songs such as "Deep Deep Blue", "Lonely Late Nighter" and "Stranger in the Soul" parallel Borland's suffering with his condition – by "Harmony & Destruction" it is merely easier to pick out upbeat songs from the multitude of depressed ones. "Night Versus Day", a song that had also been part of the Propaganda sessions, is an example of Borland's fascination with dichotomy and the themes of light and dark, which were usually used as a metaphor for the polarising effects of his condition. "New Dark Age" and "Winter" both link the night with fear or slowness. The most obvious Sound song with this idea is "You've Got A Way", the closing track on Thunder Up:
"You've got a way/To shoot my night right through with the light of day". It is noteworthy that Borland's first solo single was "Light The Sky", the lyrics of which ae echoed in "Shadow of Your Grace": "You lit up my life and work/It was falling into place". The dichotomy is reversed on the 5:00am track "Vampiric": "Before the dawn draws its first breath/Before the Sun destroys what's left/Of us". The album title should also be noted for being the time that dawn usually rises around the equinox. The theme of night and day is brought in as a central concept on the album Harmony & Destruction: the bright opener is "Solar", for instance, while "Startime" and "Heart Goes Down Like The Sun" are dark named songs about depression. It may be significant that in "Last Train Out of Shatterville", which may be an act of suicide ideation, describes a train pulling out "in the cold morning light", and describes a previous suicide attempt as happening "last dawn as you slipped from curb to bonnet". The final track "Living on the Edge of God" contains the lyric "Strip me down, expose the man/Not a pretty sight in the morning light".