Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық карикатурист (1926–2009)
American caricaturist (1926–2009)
Дэвид Левин (20 желтоқсан 1926 – 29 желтоқсан 2009) – американдық суретші және иллюстратор, ең белгілісі «The New York Review of Books» журналындағы карикатураларымен танылған. Жюль Фейффер оны «20 ғасырдың соңғы жартысындағы ең ұлы карикатурист» деп атады.
David Levine (December 20, 1926 – December 29, 2009) was an American artist and illustrator best known for his caricatures in The New York Review of Books. Jules Feiffer has called him "the greatest caricaturist of the last half of the 20th Century".
Ерте өмір және білім
Левин Бруклинде дүниеге келді, оның әкесі Гарри шағын киім фабрикасын басқарды. Оның анасы Лена медбике және коммунистік көзқарастағы саяси белсенді болды. Ол бала кезінен сурет салуды бастады, оның ерекше дарыны тоғыз жасында Диснейдің Лос-Анджелес студиясында аниматор лауазымына қабылдауға шақыру алды. Кейін Левин Пратт институтында, 1946 жылы Филадельфиядағы Темпл университетінің Тайлер өнер мектебінде және Ханс Хофманмен сурет өнерін оқыды. Соңынан ол белгілі жазушылар, суретшілер мен саясаткерлердің 3800-ден астам карикатурасын қалам мен бояумен салды. Левин сурет салуға берілген мақаланың жобасын, сондай-ақ "Жарнама" қызметкерлері жіберген фотосуреттер мен басқа да кескіндерді қарап шығарды. Бірнеше күннің ішінде ол суреттеген адамның мінезінің маңызды ерекшелігін көрсететін аяқталған суретті қайтарып беретін; "оның шеберлігі [мақаланың] идеяларын өзінің ойларымен үйлестіруде болды". Алайда, оның ұлы Мэтью Левин 1979 жылы жазғандай, кем дегенде үш рет «Нью-Йорк Таймс» газеті Дэвид Левинге арнайы тапсырыс берген туындыларын басып шығарудан бас тартты, соның ішінде Генри Киссинджер, Ричард Никсон және Нью-Йорк қаласының бұрынғы мэрі Эд Кохтың карикатуралары да бар еді. 1967 жылы ол Ұлттық дизайн академиясының қауымдасқан мүшесі болып сайланды және 1971 жылы толық академик атағын алды. Левиннің туындылары әлемнің галереялары мен мұражайларында кеңінен көрсетілді, ал оның суреттері мен кескіндерінің бірнеше жинағы «Жарнама» және басқа да басылымдарда, мысалы, 1978 жылы Knopf баспасында жарық көрген «The Arts of David Levine» кітабында жарияланды. 2008 жылы ол бес онжылдық бойында АҚШ президенттерінің суреттерін қамтитын «Америкалық президенттер» атты кітабын шығарды, ол Нью-Йорк қалалық кітапханасында көрмеге негіз болды.
Levine was born in Brooklyn, where his father Harry ran a small clothing factory. His mother, Lena, was a nurse and political activist who had communist sympathies. He began to draw as a child, displaying a precocious talent that, at the age of nine, won him an invitation to audition for an animator's position in Disney's Los Angeles Studios. Levine later studied painting at Pratt Institute, at Temple University's Tyler School of Art in Philadelphia in 1946, and with Hans Hofmann. Subsequently, he drew more than 3,800 pen and ink caricatures of famous writers, artists and politicians for the publication. Levine would review a draft of the article to be illustrated, together with photos or other images sent by the staff of the Review. Within a few days, he would return a finished drawing that caught "a large fact about his subject's character"; "his brilliance lay in weaving [the article's] ideas with his own". However, as his son Matthew Levine wrote in 1979, on at least three occasions The New York Times refused to print works it had specifically commissioned David Levine to draw for its op ed page, including cartoons of Henry Kissinger, Richard Nixon, and former New York mayor Ed Koch. In 1967, he was elected into the National Academy of Design as an Associate member and became a full Academician in 1971. Levine's work has been exhibited extensively in galleries and museums around the world, and several collections of his paintings and drawings have been published by the Review and elsewhere, such as The Arts of David Levine, published by Knopf in 1978. In 2008, he published a book, American Presidents, featuring his drawings of U. S. Presidents over five decades, which was also the basis for an exhibit at the New York Public Library.
Беделі
Джон Апдайк, оны Левин көп рет суреттеген, 1970-ші жылдары былай деп жазды: "Бізге танылудың қуанышын сыйлаудан басқа, оның суреттері күшейген және мүмкін үмітсіз заманда, бізді күзетіп тұрған тұлғаның сезімімен, үрейленбеген интеллектпен қараған көзбен, жарнаманың соңғы көріністерін де, біздің алаңдаушылығымызды қорлайтын тарихи шайтандарды да қамтуға дайын комикалық өнермен жұбатады. Левин – Американың бір құндылығы. Ол шаңды, даулы заманда куәлік етеді. Ол жақсы жұмыс жасайды". "The New York Times" газеті Левиннің суреттерін "үлкен бастары бар, терең сезімтал, өткір зерттейтін және зиялылар мен спортшылардың, саясаткерлер мен билеушілердің аскерилік емес карикатуралары" деп сипаттады, олар "үлкен мүрттерінен, эксцентриктік пішіндес басқа түсетін көлеңкелермен және шамадан тыс нашар шашты стильдермен, сағат 5-тегі сақалдармен, ойсыз мұрттармен және басқа да күтімге қатысты кемшіліктермен толы, атақтыларды ерекше көрінетін етіп көрсету үшін, оларды төмендету мақсатында жасалған". Газет мынадай пікір білдірді: "Оның жұмысы тек әзілді ғана емес, сонымен қатар маңызды, тек қанағаттандырмайтын, сонымен қатар терең білімді, және суретшілік тұрғысынан да, сауаттылық тұрғысынан да шеберлікпен жасалған". Левин ең көп суреттеген тұлғасы – бұрынғы президент Ричард М. Никсонды 66 рет суреттеді, оны басқалармен қатар, "Крестный отец", капитан Квиг және ұрық ретінде бейнеледі. "Vanity Fair" журналы "Левин адам тарихының facebook-ін жасады – оның суреттеген тұлғаларының беріктігі, сондай-ақ оларды салған ерекше көрегендігі оның туындыларының мәңгілік болуын қамтамасыз етеді" деп жазды. Левиннің жұмысы тұтастай алғанда солшыл бағытта болды, және ол әлі де коммунист екенін айтты, бірақ Левиннің карикатураларында барлық саяси көзқарастағы адамдар бірдей қышқыл сынға ұшырады. Левин "қуаттыларды күлкілі етіп көрсету арқылы, оларды кішіпейілділікке немесе өзіне-өзі сыналы болуға итермелеуге тырысуы мүмкін" деді. Левин өзінің мақсатын былайша сипаттады: "Карикатура – бұл үміт білдіретін форма: Мен сіздердің ісіңізге сын көзбен қараймын және сіздер менің істегенімінен бір нәрсе үйренесіздер деп үміттенемін".
John Updike, whom Levine drew many times, wrote in the 1970s: "Besides offering us the delight of recognition, his drawings comfort us, in an exacerbated and potentially desperate age, with the sense of a watching presence, an eye informed by an intelligence that has not panicked, a comic art ready to encapsulate the latest apparitions of publicity as well as those historical devils who haunt our unease. Levine is one of America's assets. In a confusing time, he bears witness. In a shoddy time, he does good work." The New York Times described Levine's illustrations as "macro headed, somberly expressive, astringently probing and hardly ever flattering caricatures of intellectuals and athletes, politicians and potentates" that were "heavy in shadows cast by outsize noses on enormous, eccentrically shaped heads, and replete with exaggeratedly bad haircuts, 5 o'clock shadows, ill conceived mustaches and other grooming foibles to make the famous seem peculiar looking in order to take them down a peg". The paper commented: "His work was not only witty but serious, not only biting but deeply informed, and artful in a painterly sense as well as a literate one." Levine drew his most frequent subject, former president Richard M. Nixon, 66 times, depicting him as, among other things, the Godfather, Captain Queeg, and a fetus. According to Vanity Fair, "Levine put together a facebook of human history the durability of those Levine depicted, plus the unique insight with which he drew them, guarantees the immortality of his works". Levine's work, taken as a whole, had a leftwing bent, and he claimed still to be a communist, although people of all political persuasions came in for the same acid treatment in Levine's caricatures. Levine said that "by making the powerful funny looking he might encourage some humility or self awareness". Levine also described his purpose as follows: "Caricature is a form of hopeful statement: I'm drawing this critical look at what you're doing, and I hope that you will learn something from what I'm doing."
Соңғы жылдары және өлімі
2006 жылы Левинге макулярлық дегенерация диагнозы қойылды, бұл соқырлыққа алып келетін көз ауруы. "Review" журналы Левиннің бұрынғы жұмыстарын жариялауын жалғастырды, бірақ 2007 жылғы сәуірден кейін онда жаңа жұмыстар жарияланбады. 2009 жылдың 29 желтоқсанында Левин 83 жасында Нью-Йорк Пресвитериан ауруханасында қайтыс болды. Оның өліміне простата қатерлі ісігі және одан кейін туындаған бірнеше ауру себеп болды. Одан соң екінші әйелі Кэти Хейс (оған 1996 жылы үйленген), екі баласы – Мэтью және Ева, екі өгей баласы – Нэнси және Кристофер Роммельман, сондай-ақ немерелері қалды.
In 2006, Levine was diagnosed with macular degeneration, an eye disease that leads to blindness. While the Review continued to run Levine's older work, no new work appeared there after April 2007. On December 29, 2009, Levine died at New York Presbyterian Hospital at the age of 83. His death was caused by prostate cancer and a number of subsequent illnesses. He was survived by his second wife, Kathy Hayes (whom he married in 1996), two children, Matthew and Eve, two stepchildren, Nancy and Christopher Rommelmann and grandchildren.