Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Андре Расико, кіші (9 маусым 1969 жылы туған) – канадалық бұрынғы кәсіби хоккей қақпашысы, ең көп танымал Монреаль Канадиендері сапындағы өтетін уақытымен, олармен бірге 1993 жылғы Стэнли кубогын жеңіп алған.
André Racicot, Jr., (born June 9, 1969) is a Canadian former professional ice hockey goaltender, most famous for his time with the Montreal Canadiens with whom he won the 1993 Stanley Cup.
Мансап
Расико 1989 жылы Ұлттық хоккей лигасындағы (НХЛ) карьерасын «Монреаль Канадиенс» командасымен бастады. Ол 1989 жылғы НХЛ-ге түсу драфтының 4-ші раундында, жалпы 83-ші нөмірмен таңдалды. «Монреаль» командасында бұрыннан Патрик Руа мен Брайан Хейвардтан тұратын бірінші құрам қалыптасқан еді, олар 1986 жылдан 1989 жылға дейін үш рет қатарынан Уильям М. Дженнингс кубогын жеңіп алған. Осы себепті Расиконың алғашқы маусымы көбінесе «Шербрук Канадиенс» ферма командасында өтті. Бірақ ол 1989 жылдың 9 желтоқсанында «Торонто Мейпл Лифс» командасына қарсы НХЛ-дегі дебютін жасады. Ол 13 минуттан аспайтын уақытта алты брондалған шайбадан үш гол жіберді, содан кейін ауыстырылды. Бұл 1989–90 маусымдағы оның НХЛ-дегі жалғыз ойыны болды. 1990 жылы ол AHL-де ең аз гол жібергендігі үшін Гарри «Хап» Холмс мемориалдық сыйлығын әріптесі Жан Клод Бержеронмен бөлісті. 1990–91 маусымында тұрақты дублер Хейвард «Миннесота Норт Старс» командасына сатылды. Осының нәтижесінде Расико «Фредериктон Канадиенс» және «Монреаль» командаларымен уақытын бөлісті, өйткені ол Жан Клод Бержерон мен Фредерик Шабомен екінші құрамға түсу үшін күресті. Келесі 1991–92 маусымында тәжірибелі резервтік ойыншы Роланд Мелансон шақырылды, бұл Расиконың мүмкіндіктерін айтарлықтай азайтты, себебі ол маусымның көп бөлігін «Фредериктон» командасында өткізді. «Монреаль» үшін өткізген 9 ойынында ол жеңіске жетпеді, ал Руа 67 ойында тағы бір Дженнингс кубогын жеңіп алды. 1992–93 маусымында Расико «Монреаль» үшін ең табысты маусымын өткізді. Руа көптеген ойындарда (84 мүмкіндіктің 62-сінде) қатысса, Расико 26 ойында өнер көрсетіп, 17-сінде жеңіске жетті. «Канадиенс» командасы 1993 жылғы Стэнли кубогының финалына жолдама алды. Расико плей-оффта бар болғаны 18 минут өнер көрсетті, ал Руа 1986 жылдан бері алғаш рет Стэнли кубогын жеңіп алған «Монреаль» командасына көмектесті. Келесі жылы Расико екінші құрамға түсу үшін тағы да бәсекеге түсті, Рон Тугнут және Лес Кунтар ойын уақытын бөлісті. Оның өнер көрсетуі төмендеді және ол 1994 жылғы маусымның соңында босатылды. Расико 1994 жылғы маусымнан кейін НХЛ-ден кетіп, AHL, Халықаралық хоккей лигасы және Шығыс жағалау хоккей лигасының әртүрлі командаларында бірнеше маусым өткізді. 1999–2000 маусымында Расико Ресейге көшіп, «HC Neftekhimik Nizhnekamsk» командасымен 20 ойында ойнады, содан кейін Солтүстік Америкаға тағы бес маусымға кішігірім хоккейге оралды. Ол 2004 жылы ойыншы ретінде карьерасын аяқтады.
Racicot started his National Hockey League (NHL) career in 1989 with the Montreal Canadiens. He had been selected in the 4th round, 83rd overall, of the 1989 NHL Entry Draft following a successful career in the Quebec Major Junior Hockey League with the Granby Bisons. Montreal already had established first team duo Patrick Roy and Brian Hayward who had won three William M. Jennings Trophy in a row from 1986 to 1989. As a result, Racicot's first season was spent largely on the Sherbrooke Canadiens farm team, but he finally made his NHL debut on December 9, 1989, against the Toronto Maple Leafs, when he allowed three goals on six shots in just less than 13 minutes before being replaced. It was his only NHL appearance of the 1989–90 NHL season. He shared the Harry "Hap" Holmes Memorial Award for fewest goals allowed in the AHL in 1990 with fellow understudy Jean Claude Bergeron. The 1990–91 season saw regular understudy Hayward's traded to the Minnesota North Stars. As a result, Racicot split time with the Fredericton Canadiens and Montreal, as he battled with Jean Claude Bergeron and Frédéric Chabot for second string duties. The following 1991–92 season saw Roland Melanson brought in as an experienced backup, reducing Racicot's opportunities significantly as he again spent a large portion of the season with Federicton. In his 9 appearances for Montreal he was winless, while Roy appeared in 67 games to earn another Jennings Trophy. In 1992–93 Racicot had his most successful season for Montreal. While Roy appeared in the majority of games (62 of the 84 possible) Racicot saw action in 26 games, winning 17. The Canadiens made their way to the 1993 Stanley Cup Finals. Racicot saw only 18 minutes of action in the playoffs as Roy backstopped the unfancied Montreal to their first Stanley Cup win since 1986. The following year Racicot again faced competition for his second string position, with Ron Tugnutt and Les Kuntar splitting playing time. His performances dipped, and ultimately he was released at the end of the 1994 season. Racicot left the NHL after the 1994 season, spending several seasons with various teams in the AHL, International Hockey League, and East Coast Hockey League. The 1999–2000 season saw Racicot move to Russia, playing in 20 games with HC Neftekhimik Nizhnekamsk before returning to North America for another five seasons of minor pro hockey. He retired as a player in 2004.
Есімдік
Расико Монреальмен алғашқы ойындарынан кейін "Қызыл шам" деген жаман атқа ие болды. Оның қалай пайда болғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. Бір әңгімеде журналист Ред Фишер оның алғашқы ойынында 6 шабуылдың 3-ін қабылдап, алаңнан шығарылғаннан кейін осылай атаған делінеді. Ал кейбіреулер бұл атты Дон Черриге жатқызады.
Racicot earned the infamous nickname "Red Light" following early performances with Montreal. Claims as to its origin are disputed. Stories allege it was given by a journalist Red Fisher following his disappointing debut that saw him concede 3 in 6 shots before being pulled. Others have attributed it to Don Cherry.