Роберто Печчей: Американ физигі, теориялық бөлшектер физигі
Roberto Peccei
Роберто Печчей (1942-2020) – американ физигі, бөлшектер физикасы және космологиядағы маңызды теориялар авторы. Peccei-Quinn теориясы, электрослак өзара әрекеттесулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық физик (1942–2020)
American physicist (1942–2020)
Роберто Даниэле Пеццеи (petˈtʃɛi; 6 қаңтар 1942 – 1 маусым 2020) – теориялық бөлшектер физигі, негізгі қызығушылығы электрожәйтәсіз өзара әрекеттесулер саласында және бөлшектер физикасы мен физикалық космологияның арасындағы байланыста жатқан. Ол Peccei–Quinn теориясын (Хелен Куиннмен бірге) жасауымен ең көп танылды, бұл теория бөлшектер физикасындағы күшті CP мәселесін шешуге бағытталған. Пеццеи 2000–2010 жылдар аралығында Лос-Анджелес қаласындағы Калифорния университетінің ғылыми-зерттеу жөніндегі вице-канцлері болды.
Roberto Daniele Peccei (petˈtʃɛi; January 6, 1942 – June 1, 2020) was a theoretical particle physicist whose principal interests lay in the area of electroweak interactions and in the interface between particle physics and physical cosmology. He was most known for formulating the Peccei–Quinn theory (with Helen Quinn), which attempts to resolve the strong CP problem in particle physics. Peccei was a vice chancellor for research at the University of California, Los Angeles between 2000 and 2010.
Ерте өмір және білім
Аурелио Печчидің (Рим клубының негізін қалаушысы) ұлы Роберто Печчи 1942 жылы Италияның Турин қаласында дүниеге келді. Орта мектепті Аргентинада бітіріп, 1958 жылы физиканы оқу үшін АҚШ-қа келді. 1962 жылы МТИ-ден бакалавр, 1964 жылы Нью-Йорк университетінен (NYU) магистр, ал 1969 жылы МТИ Теориялық физика орталығынан доктор ғылымының кандидаты дәрежесін алды.
The son of Aurelio Peccei (founder of the Club of Rome), Roberto Peccei was born in 1942 in Torino, Italy. He completed his secondary school in Argentina, and came to the United States in 1958 to pursue his university studies in physics. He obtained a B. S. from MIT in 1962, and M. S. from New York University (NYU) in 1964 and a Ph. D. from the MIT Center for Theoretical Physics in 1969.
Мансап
Вашингтон университетінде қысқа мерзімді докторантурадан кейін, ол 1971 жылы Стэнфорд университетінің профессорлық құрамына қосылды, онда (Хелен Куиннмен бірге) ол күшті CP проблемасына ең танымал ұсынылған шешім – Пеццей-Куинн теориясын жасады. 1978 жылы ол Германияның Мюнхен қаласындағы Макс Планк институтының қызметкері ретінде Еуропаға оралды. 1984 жылы Германияның Гамбург қаласындағы Deutsches Elektronen Synchrotron (DESY) зертханасының теориялық тобының жетекшісі болып жұмысқа орналасты. 1989 жылы ол АҚШ-қа қайтып, UCLA физика факультетінің профессорлық құрамына қосылды. Ұзақ өтпей ол факультеттің деканы болды, ол 1993 жылы Әдебиет және ғылым колледжінің физикалық ғылымдар бөлімінің деканы болып тағайындалғанға дейін осы лауазымда қызмет етті. 2013 жылы американдық физика қоғамының теориялық бөлшектер физикасы саласындағы Дж. Дж. Сакурай сыйлығының иегері атанды.
After a brief period of postdoctoral work at the University of Washington, he joined the faculty of Stanford University in 1971, where (with Helen Quinn) he originated Peccei–Quinn theory, still the most famous proposed solution to the strong CP problem. In 1978, he returned to Europe as a staff member of the Max Planck Institute in Munich, Germany. He joined the Deutsches Elektronen Synchrotron (DESY) Laboratory in Hamburg, Germany, as the head of the Theoretical Group in 1984. He returned to the United States in 1989, joining the faculty of the Department of Physics at UCLA. Soon thereafter, he became chair of the department, a position he held until becoming dean of the division of physical sciences of the College of Letters and Sciences in 1993. Recipient of the American Physical Society’s 2013 J. J. Sakurai Prize for Theoretical Particle Physics