Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаттанушы (1916–2001) «Индиана Пейсерс» командасының иесі
American political scientist (1916–2001)
the Indiana Pacers' owner
Герберт Александр Саймон (15 маусым 1916 – 9 ақпан 2001) – американдық саясаттанушы, сонымен қатар оның еңбектері компьютерлік ғылым, экономика және когнитивтік психология салаларына да әсер етті. Оның негізгі зерттеу тақырыбы – ұйымдардағы шешім қабылдау процесі, ал ең белгілі теориялары – «шектелген рационалдық» және «қанағаттану». 1978 жылы ол Экономикалық ғылымдар саласындағы Нобель сыйлығын, ал 1975 жылы – компьютерлік ғылым саласындағы Тьюринг сыйлығын алды. Оның зерттеулерінің ерекшелігі – танымдық ғылым, компьютерлік ғылым, мемлекеттік басқару, менеджмент және саясаттану салаларын қамтитын пәнаралық сипаты. Ол 1949 жылдан 2001 жылға дейін мансабының көп бөлігін Карнеги Меллон университетінде өткізді, онда әлемдегі алғашқы компьютерлік ғылым мектептерінің бірі – Карнеги Меллон университетінің компьютерлік ғылым мектебін құруға көмектесті. Саймон жасанды интеллект, ақпаратты өңдеу, шешім қабылдау, мәселелерді шешу, ұйымдар теориясы және күрделі жүйелер сияқты қазіргі ғылымның бірнеше саласын дамытушылардың бірі болды. Ол күрделіліктің архитектурасын талдаған және қуат заңдарының таралуын түсіндіру үшін басымдық тіркесу механизмін ұсынған алғашқы ғалымдардың қатарында болды.
Herbert Alexander Simon (June 15, 1916 – February 9, 2001) was an American political scientist whose work also influenced the fields of computer science, economics, and cognitive psychology. His primary research interest was decision making within organizations and he is best known for the theories of "bounded rationality" and "satisficing". He received the Nobel Memorial Prize in Economic Sciences in 1978 and the Turing Award in computer science in 1975. His research was noted for its interdisciplinary nature, spanning the fields of cognitive science, computer science, public administration, management, and political science. He was at Carnegie Mellon University for most of his career, from 1949 to 2001, where he helped found the Carnegie Mellon School of Computer Science, one of the first such departments in the world. Notably, Simon was among the pioneers of several modern day scientific domains such as artificial intelligence, information processing, decision making, problem solving, organization theory, and complex systems. He was among the earliest to analyze the architecture of complexity and to propose a preferential attachment mechanism to explain power law distributions.
Ерте өмір және білім
Герберт Александр Саймон 1916 жылғы 15 маусымда Висконсин штатының Милуоки қаласында дүниеге келді. Саймонның әкесі Артур Саймон (1881–1948) – еврей тегінен шыққан электр инженері. Ол 1903 жылы Германиядан АҚШ-қа келіп, Дармштадт техникалық жоғары мектебінде инженерлік білімін аяқтады. Артур өнертапқыш болғанмен, сонымен қатар тәуелсіз патенттік сенімді де қызметін атқарды. Саймонның анасы Эдна Маргарита Меркель (1888–1969) – еврей, лютеран және католик ата-бабалары Брауншвейг, Прага және Кельн қалаларынан шыққан дарынды пианист. Саймонның еуропалық ата-бабалары фортепиано жасаушылар, алтын шеберлері және шарап өндірушілер болған. Саймон Милуоки қалалық мектептерінде оқыды, онда ғылымға қызығушылық танытып, өзін атеист ретінде қалыптастырды. Орта мектепте оқып жүрген кезінде Саймон "Милвоки журналының редакторына" атеистердің азаматтық құқықтарын қорғап хат жолдады. Көптеген балалардың айырмашылығы, Саймонның отбасы оны адамның мінез-құлқы ғылыми тұрғыдан зерттелуге болатындығы туралы идеямен таныстырды; анасының кіші інісі Гарольд Меркель (1892–1922), Джон Р. Коммонс басшылығымен Висконсин университетінде экономиканы оқыған, оның алғашқы ықпал етушілерінің бірі болды. Гарольдтың экономика және психология жөніндегі кітаптары арқылы Саймон әлеуметтік ғылымдармен танысты. Оның алғашқы әсерлерінің қатарында Норман Ангелдің "Ұлы иллюзия" және Генри Джорджтың "Илгерілеу және кедейлік" кітаптарын атады. Жоғары мектепте оқып жүрген кезінде Саймон дебат клубына қосылды, онда ол Джорджтың бірыңғай салығын қолдап, "күнәдан емес, нанымнан" туындаған пікірлермен таласты. 1933 жылы Саймон Чикаго университетіне түсіп, алғашқы ықпалдарының нәтижесінде әлеуметтік ғылымдар мен математиканы оқуға шешім қабылдады. Саймон биологияны оқыған, бірақ "түс айыру қабілетінің жоқтығы және зертханадағы қиындықтар" салдарынан бұл мамандыққа барудан бас тартты. Саймон ерте жасында түс айыру қабілетінің жоқтығын біліп, сыртқы әлемнің қабылданатын әлемнен өзгеше екенін анықтады. Университетте оқыған кезінде Саймон саяси ғылым мен экономикаға ден қойды. Саймонның ең маңызды ұстазы – эконометрист және математикалық экономист Генри Шульц болды. "Муниципалдық үкіметтерді өлшеу" курсына қатысқаннан кейін Саймон Кларенс Ридлидің ғылыми көмекшісі болды, және екеуі 1938 жылы "Муниципалдық қызметті өлшеу: әкімшілікті бағалау үшін ұсынылған критерийлерге шолу" атты мақаланы бірлесіп жазды. Саймонның зерттеулері оны ұйымдық шешім қабылдау саласына жетеледі, ол оның докторлық диссертациясының тақырыбына айналды.
Herbert Alexander Simon was born in Milwaukee, Wisconsin on June 15, 1916. Simon's father, Arthur Simon (1881–1948), was a Jewish electrical engineer who came to the United States from Germany in 1903 after earning his engineering degree at Technische Hochschule Darmstadt. An inventor, Arthur also was an independent patent attorney. Simon's mother, Edna Marguerite Merkel (1888–1969), was an accomplished pianist whose Jewish, Lutheran, and Catholic ancestors came from Braunschweig, Prague and Cologne. Simon's European ancestors were piano makers, goldsmiths, and vintners. Simon attended Milwaukee Public Schools, where he developed an interest in science and established himself as an atheist. While attending middle school, Simon wrote a letter to "the editor of the Milwaukee Journal defending the civil liberties of atheists". Unlike most children, Simon's family introduced him to the idea that human behavior could be studied scientifically; his mother's younger brother, Harold Merkel (1892–1922), who studied economics at the University of Wisconsin–Madison under John R. Commons, became one of his earliest influences. Through Harold's books on economics and psychology, Simon discovered social science. Among his earliest influences, Simon cited Norman Angell for his book The Great Illusion and Henry George for his book Progress and Poverty. While attending high school, Simon joined the debate team, where he argued "from conviction, rather than cussedness" in favor of George's single tax. In 1933, Simon entered the University of Chicago, and, following his early influences, decided to study social science and mathematics. Simon was interested in studying biology but chose not to pursue the field because of his "color blindness and awkwardness in the laboratory". At an early age, Simon learned he was color blind and discovered the external world is not the same as the perceived world. While in college, Simon focused on political science and economics. Simon's most important mentor was Henry Schultz, an econometrician and mathematical economist. After enrolling in a course on "Measuring Municipal Governments," Simon became a research assistant for Clarence Ridley, and the two co authored Measuring Municipal Activities: A Survey of Suggested Criteria for Appraising Administration in 1938. Simon's studies led him to the field of organizational decision making, which became the subject of his doctoral dissertation.
Мансап
Бакалавриат дәрежесін алғаннан кейін Саймон муниципалды әкімшілікте ғылыми көмекші болып жұмыс істеді, кейіннен ол Берклидегі Калифорния университетінің операциялық зерттеу тобының директоры болды, онда 1939 жылдан 1942 жылға дейін қызмет етті. Чикаго университетімен келісім бойынша, Берклидегі жылдары докторлық емтихандарын пошта арқылы тапсырып, жұмыстан кейін диссертациясын жазды. 1942 жылдан 1949 жылға дейін Саймон Чикагодағы Иллинойс технология институтында саяси ғылымдар профессоры және кафедра меңгерушісі қызметтерін атқарды. Ол сол кезде Тригве Хаавельмо, Якоб Маршак және Тжаллинг Купманс қатысқан Каулс комиссиясының қызметкерлері ұйымдастырған семинарларға қатыса бастады. Осылайша ол институционализм саласында экономиканы жан-жақты зерттеуге кірісті. Маршак Саймонды Сэм Шуррмен бірлесіп жүргізіліп жатқан "атом энергиясының болашақ экономикалық салдары" зерттеуіне көмектесу үшін шақырды. 1949 жылдан 2001 жылға дейін Саймон Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Карнеги-Меллон университетінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1949 жылы Саймон Карнеги технология институтының ("Карнеги Тех") өнеркәсіптік басқару кафедрасының профессоры және меңгерушісі болды, ол 1967 жылы Карнеги-Меллон университетіне айналды. Кейіннен Саймон сол университеттің психология және компьютерлік ғылым пәндерін де оқытты.
After receiving his undergraduate degree, Simon obtained a research assistantship in municipal administration that turned into the directorship of an operations research group at the University of California, Berkeley, where he worked from 1939 to 1942. By arrangement with the University of Chicago, during his years at Berkeley, he took his doctoral exams by mail and worked on his dissertation after hours. From 1942 to 1949, Simon was a professor of political science and also served as department chairman at Illinois Institute of Technology in Chicago. There, he began participating in the seminars held by the staff of the Cowles Commission who at that time included Trygve Haavelmo, Jacob Marschak, and Tjalling Koopmans. He thus began an in depth study of economics in the area of institutionalism. Marschak brought Simon in to assist in the study he was currently undertaking with Sam Schurr of the "prospective economic effects of atomic energy". From 1949 to 2001, Simon was a faculty member at Carnegie Mellon University, in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1949, Simon became a professor of administration and chairman of the Department of Industrial Management at Carnegie Institute of Technology ("Carnegie Tech"), which, in 1967, became Carnegie Mellon University. Simon later also taught psychology and computer science in the same university,).
Зерттеу
Экономикалық модельдеуге қатысты едәуір қарапайым классикалық көзқарасты ауыстыруға тырысқан Саймон, "Әкімшілік мінез-құлық" кітабындағы корпоративтік шешімдер теориясы арқылы ең көп танылды. Осы кітабында ол шешім қабылдауға әсер ететін көптеген факторларды ескеретін тәсілге негізделген ұғымдарын қалыптастырды. Ұйымдастыру және басқару саласына деген қызығушылығы оған үш рет университет кафедрасының меңгерушісі болуға, сондай-ақ 1948 жылы Экономикалық ынтымақтастық басқармасын құруға үлкен үлес қосты; бұл басқарма АҚШ үкіметі үшін Маршалл жоспары бойынша көмек көрсетуді ұйымдастырды, президент Линдон Джонсонның Ғылыми кеңесшілер комитетінде және Ұлттық ғылым академиясында қызмет етті.
Seeking to replace the highly simplified classical approach to economic modeling, Simon became best known for his theory of corporate decision in his book Administrative Behavior. In this book he based his concepts with an approach that recognized multiple factors that contribute to decision making. His organization and administration interest allowed him to not only serve three times as a university department chairman, but he also played a big part in the creation of the Economic Cooperation Administration in 1948; administrative team that administered aid to the Marshall Plan for the U. S. government, serving on President Lyndon Johnson's Science Advisory Committee, and also the National Academy of Sciences.
Жасанды интеллект
Саймон жасанды интеллект саласындағы пионер болды, ол Аллен Ньюэллмен бірге Логикалық теория машинасы (1956) және Жалпы проблема шешуші (GPS) (1957) бағдарламаларын жасады. GPS, мүмкін, проблеманы шешу стратегиясын нақты проблемалар туралы ақпараттан бөліп қарастыру үшін әзірленген алғашқы әдіс болуы мүмкін. Екі бағдарлама да Ньюэлл, Клифф Шоу және Саймон жасаған Ақпаратты өңдеу тілі (IPL) (1956) негізінде құрылды. Дональд Кнут IPL-де тізімді өңдеудің дамуын атап өтті, ондағы тізім бастапқыда оның ойлап тапқандары үшін «NSS жады» деп аталды. 1957 жылы Саймон компьютерлік шахматтың «он жыл ішінде» адам шахматының қабілеттерін басып өтетінін болжады, бірақ шындығында бұл өзгеріс шамамен қырық жылға созылды. Ол 1965 жылы «машиналар жиырма жыл ішінде адамның істей алатын кез келген жұмысын атқара алады» деп болжады. 1960 жылдардың басында психолог Ульрик Нейссер машиналардың «салқын таным» мінез-құлқындарын, яғни ойлау, жоспарлау, қабылдау және шешім қабылдауды қайталай алатынын, бірақ «қызған таным» мінез-құлқындарын, мысалы, ауырсыну, ләззат, құштарлық және басқа да эмоцияларды ешқашан қайталай алмайтынын мәлімдеді. Саймон 1963 жылы Нейссердің пікірлеріне жауап ретінде эмоционалдық таным туралы мақала жазды, оны 1967 жылы жаңартып, «Психологиялық шолуда» жариялады. Саймонның эмоционалдық таным жөніндегі еңбегі бірнеше жыл бойы жасанды интеллект зерттеу қауымдастығы тарапынан назарсыз қалды, бірақ Сломан мен Пикардтың эмоциялар жөніндегі кейінгі жұмыстары Саймонның мақаласына назар аударуға көмектесті және ақырында оны осы тақырыпта өте ықпалды етті. Саймон сонымен қатар Джеймс Г. Марчпен бірлесіп, ұйым теориясы бойынша бірнеше жұмыстар жасады. Адамның проблемаларды шешуін зерттеу үшін адам өлшеуінің жаңа түрлері қажет болды және Андерс Эриксонмен бірге Саймон вербальді протоколды талдаудың тәжірибелік әдісін жасады. Саймон білімнің сарапшылықтағы рөліне қызығушылық танытты. Ол бір тақырыпта сарапшы болу үшін 10 жыл тәжірибе қажет екенін айтты және ол және оның әріптестері сарапшылық шамамен 50,000 ақпарат бөлігін үйренудің нәтижесі деп есептеді. Шахмат шебері шамамен 50 мың бөлік немесе шахмат позициясының үлгілерін үйренген делінеді. 1975 жылы Ален Ньюэллмен бірге ACM Тьюринг сыйлығын алды. «Жиырма жылдан астам уақыт бойы жүргізілген бірлескен ғылыми жұмыстарда, бастапқыда РАНД корпорациясындағы Дж. С. (Клифф) Шоумен және Карнеги Меллон университетіндегі көптеген профессорлық-оқытушылар және студенттік әріптестермен бірлесіп, олар жасанды интеллектке, адам таным психологиясына және тізімдерді өңдеуге маңызды үлес қосты». Модельдің кейінгі нұсқалары тұжырымдаманы қалыптастыру және тәжірибе жинақтауға қолданылды. Фернан Гобемен бірге ол EPAM теориясын CHREST есептеу моделіне кеңейтті. Теория ақпараттың қарапайым бөліктері схемалардың құрылыс блоктарын қалай құрайтынын түсіндіреді, олар күрделі құрылымдар болып табылады. CHREST негізінен шахмат шеберлігінің аспектілерін модельдеу үшін пайдаланылды.
Simon was a pioneer in the field of artificial intelligence, creating with Allen Newell the Logic Theory Machine (1956) and the General Problem Solver (GPS) (1957) programs. GPS may possibly be the first method developed for separating problem solving strategy from information about particular problems. Both programs were developed using the Information Processing Language (IPL) (1956) developed by Newell, Cliff Shaw, and Simon. Donald Knuth mentions the development of list processing in IPL, with the linked list originally called "NSS memory" for its inventors. In 1957, Simon predicted that computer chess would surpass human chess abilities within "ten years" when, in reality, that transition took about forty years. He also predicted in 1965 that "machines will be capable, within twenty years, of doing any work a man can do." In the early 1960s psychologist Ulric Neisser asserted that while machines are capable of replicating "cold cognition" behaviors such as reasoning, planning, perceiving, and deciding, they would never be able to replicate "hot cognition" behaviors such as pain, pleasure, desire, and other emotions. Simon responded to Neisser's views in 1963 by writing a paper on emotional cognition, which he updated in 1967 and published in Psychological Review. Simon's work on emotional cognition was largely ignored by the artificial intelligence research community for several years, but subsequent work on emotions by Sloman and Picard helped refocus attention on Simon's paper and eventually, made it highly influential on the topic. Simon also collaborated with James G. March on several works in organization theory. The study of human problem solving required new kinds of human measurements and, with Anders Ericsson, Simon developed the experimental technique of verbal protocol analysis. Simon was interested in the role of knowledge in expertise. He said that to become an expert on a topic required about ten years of experience and he and colleagues estimated that expertise was the result of learning roughly 50,000 chunks of information. A chess expert was said to have learned about 50,000 chunks or chess position patterns. He was awarded the ACM Turing Award, along with Allen Newell, in 1975. "In joint scientific efforts extending over twenty years, initially in collaboration with J. C. (Cliff) Shaw at the RAND Corporation, and with numerous faculty and student colleagues at Carnegie Mellon University, they have made basic contributions to artificial intelligence, the psychology of human cognition, and list processing." Later versions of the model were applied to concept formation and the acquisition of expertise. With Fernand Gobet, he has expanded the EPAM theory into the CHREST computational model. The theory explains how simple chunks of information form the building blocks of schemata, which are more complex structures. CHREST has been used predominantly, to simulate aspects of chess expertise.
Әлеуметтану және экономика
Саймон микроэкономикадағы революциялық өзгерістерге үлкен үлес қосты. Ол қазіргі таңда белгілі ұйымдық шешім қабылдау тұжырымдамасын қалыптастырды. Әкімшілердің толық және нақты ақпаратсыз шешім қабылдауын алғаш рет қатаң түрде зерттеді. Осы саладағы еңбегі үшін 1978 жылы Нобель сыйлығына ие болды. Коулс комиссиясында Саймонның басты мақсаты экономикалық теорияны математика мен статистикамен байланыстыру болды. Оның маңызды жетістіктері жалпы тепе-теңдік және эконометрия салаларында. 1930 жылдары басталған маргинализм пікірталасы оған үлкен әсер етті. Сол кездегі танымал жұмыстар кәсіпкерлердің ұйымдарды басқаруда пайданы максимизациялау/құн төмендетудің маргиналистік қағидаларын міндетті түрде сақтауының эмпирикалық дәлелі жоқ екенін көрсетті. Бұл пікірдің жалғасы ретінде толық ақпараттың болмауы пайданы барынша арттыруға кедерілтің бірі екені айтылды. Саймон шешім қабылдау кезінде агенттердің болашаққа қатысты белгісіздікке және ақпарат алуға кететін шығындарға тап болатынына сенді. Бұл факторлар агенттердің толыққанды рационалды шешім қабылдау мүмкіндігін шектейді, сондықтан олар тек "шектелген рационалдылыққа" ие және шешімдерді "қанағаттану" принципі бойынша қабылдауы керек, яғни ең жақсы шешім болмаса да, оларды қанағаттандыратын нәрсені таңдауы керек. Шектелген рационалдылық мінез-құлық экономикасының орталық тақырыбы болып табылады. Ол нақты шешім қабылдау процесінің шешімге қалай әсер ететінімен айналысады. Шектелген рационалдылық теориялары стандартты күтілетін пайдалылық теориясының бір немесе бірнеше болжамдарын жеңілдетеді. Сонымен қатар, Саймон психологтардың рационалдылықты "процедуралық" тұрғыдан анықтайтынын, ал экономистердің "мазмұндық" анықтама қолданатынын атап өтті. Густавос Баррос процедуралық рационалдылық тұжырымдамасы экономика саласында маңызды рөл атқармағанын және шектелген рационалдылық тұжырымдамасынан әлдеқайда төмен салмаққа ие болғанын мәлімдеді. Дегенмен, бұрынғы мақаласында Бхаргава (1997) Саймонның аргументтерінің маңыздылығын атап өтіп, денсаулық сақтау туралы деректердің эконометриялық талдауында "процедуралық" рационалдылықтың бірнеше қолданылуы бар екенін көрсетті. Экономистер, әсіресе, тиісті биомедициналық салалардағы білімді көрсететін "қосымша болжамдарды" қолданып, денсаулық сақтау нәтижелеріне арналған эконометриялық модельдерді құруға бағытталған жөн. Саймон өнеркәсіптік ұйымды зерттеумен де танымал болды. Ол фирмалардың ішкі ұйымы мен сыртқы бизнес шешімдерінің "рационалды" шешім қабылдаудың неоклассикалық теорияларына сәйкес келмейтінін анықтады. Саймон өмірі бойы осы тақырыпта көптеген мақалалар жазды, негізінен ол "шектелген рационалдылық" деп атаған мінез-құлық аясында шешім қабылдау мәселесіне назар аударды. "Экономикада рационалды мінез-құлық дегеніміз - адамдардың өздерінің мүдделерін қорғау үшін шектеулерді (мысалы, бюджеттік шектеулер, таңдаудың шектеулігі) ескере отырып, пайда функциясын барынша арттыруы. Бұл субъективті күтілетін пайдалылық теориясында көрініс табады. Шектелген рационалдылық термині білім мен танымдық қабілеттің шектеулерін ескеретін рационалды таңдауды белгілеу үшін қолданылады. Шектелген рационалдылық мінез-құлық экономикасының орталық тақырыбы болып табылады. Ол нақты шешім қабылдау процесінің шешімге қалай әсер ететінімен айналысады. Шектелген рационалдылық теориялары стандартты күтілетін пайдалылық теориясының бір немесе бірнеше болжамдарын жеңілдетеді". Саймон осы салаларды зерттеудің ең тиімді жолы компьютерлік модельдеу екенін түсінді. Сондықтан ол компьютерлік ғылымға қызығушылық танытты. Саймонның компьютерлік ғылымдағы негізгі қызығушылықтары жасанды интеллект, адам-компьютер өзара әрекеттесуі, адамдар мен машиналарды ақпараттық өңдеу жүйелері ретінде ұйымдастыру қағидалары, компьютерлерді интеллект табиғаты мен эпистемологияның философиялық мәселелерін зерттеуге (модельдеу арқылы) пайдалану және компьютерлік технологияның әлеуметтік салдары болды. Жастық шағында Саймон жер экономикасы және Георгизмге қызығушылық танытты, бұл идея сол кезде "бір салық" деп аталды. Саймонның экономикалық зерттеулерінің кейбіреулері технологиялық өзгерістерді, әсіресе ақпараттық өңдеу революциясын түсінуге бағытталған. Майтон 2000 жылғы Саймон мен екі автордың мақаласына сілтеме жасайды, онда француз математика педагогы Гай Брусо және басқалардың балалардың түсіну қабілетін шектен тыс жаттығулардың кері әсер ететіні туралы пікірлеріне қарсылық білдіріледі.
Simon has been credited for revolutionary changes in microeconomics. He is responsible for the concept of organizational decision making as it is known today. He was the first to rigorously examine how administrators made decisions when they did not have perfect and complete information. It was in this area that he was awarded the Nobel Prize in 1978. At the Cowles Commission, Simon's main goal was to link economic theory to mathematics and statistics. His main contributions were to the fields of general equilibrium and econometrics. He was greatly influenced by the marginalist debate that began in the 1930s. The popular work of the time argued that it was not apparent empirically that entrepreneurs needed to follow the marginalist principles of profit maximization/cost minimization in running organizations. The argument went on to note that profit maximization was not accomplished, in part, because of the lack of complete information. In decision making, Simon believed that agents face uncertainty about the future and costs in acquiring information in the present. These factors limit the extent to which agents may make a fully rational decision, thus they possess only "bounded rationality" and must make decisions by "satisficing", or choosing that which might not be optimal, but which will make them happy enough. Bounded rationality is a central theme in behavioral economics. It is concerned with the ways in which the actual decision making process influences decision. Theories of bounded rationality relax one or more assumptions of standard expected utility theory. Further, Simon emphasized that psychologists invoke a "procedural" definition of rationality, whereas economists employ a "substantive" definition. Gustavos Barros argued that the procedural rationality concept does not have a significant presence in the economics field and has never had nearly as much weight as the concept of bounded rationality. However, in an earlier article, Bhargava (1997) noted the importance of Simon's arguments and emphasized that there are several applications of the "procedural" definition of rationality in econometric analyses of data on health. In particular, economists should employ "auxiliary assumptions" that reflect the knowledge in the relevant biomedical fields, and guide the specification of econometric models for health outcomes. Simon was also known for his research on industrial organization. He determined that the internal organization of firms and the external business decisions thereof, did not conform to the neoclassical theories of "rational" decision making. Simon wrote many articles on the topic over the course of his life, mainly focusing on the issue of decision making within the behavior of what he termed "bounded rationality". "Rational behavior, in economics, means that individuals maximize their utility function under the constraints they face (e. g., their budget constraint, limited choices, ) in pursuit of their self interest. This is reflected in the theory of subjective expected utility. The term, bounded rationality, is used to designate rational choice that takes into account the cognitive limitations of both knowledge and cognitive capacity. Bounded rationality is a central theme in behavioral economics. It is concerned with the ways in which the actual decision making process influences decisions. Theories of bounded rationality relax one or more assumptions of standard expected utility theory". Simon determined that the best way to study these areas was through computer simulations. As such, he developed an interest in computer science. Simon's main interests in computer science were in artificial intelligence, human–computer interaction, principles of the organization of humans and machines as information processing systems, the use of computers to study (by modeling) philosophical problems of the nature of intelligence and of epistemology, and the social implications of computer technology. In his youth, Simon took an interest in land economics and Georgism, an idea known at the time as "single tax". Some of Simon's economic research was directed toward understanding technological change in general and the information processing revolution in particular. Mighton cites a 2000 paper by Simon and two coauthors that counters arguments by French mathematics educator, Guy Brousseau, and others suggesting that excessive practice hampers children's understanding:
Марапаттар мен құрметтер
Саймон өмірінде көптеген жоғары деңгейдегі наградаларға ие болды, оның ішінде 1959 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі және Америка философиялық қоғамының мүшесі атанды; 1967 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды; Психология ғылымына ерекше үлес қосқаны үшін APA сыйлығы (1969); ACM-нің «жасанды интеллектке, адам таным психологиясына және тізімдік өңдеуге негізгі үлес қосқаны үшін» Тьюринг сыйлығы (1975); «экономикалық ұйымдардағы шешім қабылдау процесін зерттеудегі пионерлік еңбегі үшін» Экономика саласындағы Нобель естелік сыйлығы (1978); Ұлттық ғылым медалі (1986); Жасанды интеллектті дамыту қауымдастығының негіздеуші мүшесі (1990); Психология ғылымына өмір бойы жасаған еңбегі үшін APA сыйлығы (1993); ACM мүшесі (1994); және IJCAI Ғылыми жетістіктері үшін сыйлық (1995). 1968 жылы Лунд экономика және менеджмент мектебінің құрметті докторы. 1988 жылы Павия университетінің құрметті дипломы. 1990 жылы Гарвард университетінен құрметті заң докторы (LL.D.) дәрежесі. 1999 жылы Буэнос-Айрес университетінің құрметті дипломы.
Simon received many top level honors in life, including becoming a fellow of the American Academy of Arts and Sciences and a member of the American Philosophical Society in 1959; election as a Member of the National Academy of Sciences in 1967; APA Award for Distinguished Scientific Contributions to Psychology (1969); the ACM's Turing Award for making "basic contributions to artificial intelligence, the psychology of human cognition, and list processing" (1975); the Nobel Memorial Prize in Economics "for his pioneering research into the decision making process within economic organizations" (1978); the National Medal of Science (1986); Founding Fellow of the Association for the Advancement of Artificial Intelligence (1990); the APA's Award for Outstanding Lifetime Contributions to Psychology (1993); ACM fellow (1994); and IJCAI Award for Research Excellence (1995). Honorary doctorate, Lund School of Economics and Management, 1968. Honorary degree, University of Pavia, 1988. Honorary Doctor of Laws (LL. D.) degree from Harvard University in 1990. Honorary degree, University of Buenos Aires, 1999.
Таңдалған жарияланымдар
Саймон өнімді жазушы болды және 27 кітап пен шамамен мың мақаланың авторы еді. 2016 жылға дейін Саймон Google Scholar-да жасанды интеллект және когнитивтік психология саласындағы ең көп сілтемеленген тұлға болды. Шамамен мың жоғары цитаталанған жарияланыммен ол жиырмасыншы ғасырдың ең ықпалды әлеуметтік ғалымдарының біріне айналды.
Simon was a prolific writer and authored 27 books and almost a thousand papers. as of 2016, Simon was the most cited person in artificial intelligence and cognitive psychology on Google Scholar. With almost a thousand highly cited publications, he was one of the most influential social scientists of the twentieth century.
Жеке өмірі мен қызығушылықтары
1938 жылы Саймон Доротея Пайға үйленді. Олардың некесі 63 жылға созылды, ол қайтыс болғанға дейін. 2001 жылдың қаңтар айында Саймон UPMC Пресвитерианда іш қуысындағы қатерлі ісікті жою үшін операция жасады. Операция сәтті аяқталғанымен, Саймон кейіннен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Олардың үш баласы болды: Кэтрин, Питер және Барбара. Оның әйелі бір жылдан кейін, 2002 жылы қайтыс болды. Сонымен қатар, Ричард Раппапорт Карнеги Меллон университетінде Саймонның тапсырыс бойынша портретін салған. Ол тау шаруасымен де әуес болған. Оның көптеген қызығушылықтарын көрсететіндей, ол бір кезде француз революциясы тақырыбында бакалавр курсын оқытқан.
Simon married Dorothea Pye in 1938. Their marriage lasted 63 years until his death. In January 2001, Simon underwent surgery at UPMC Presbyterian to remove a cancerous tumor in his abdomen. Although the surgery was successful, Simon later died from the complications that followed. They had three children, Katherine, Peter, and Barbara. His wife died a year later in 2002. and Richard Rappaport. Rappaport also painted Simon's commissioned portrait at Carnegie Mellon University. He was also a keen mountain climber. As a testament to his wide interests, he at one point taught an undergraduate course on the French Revolution.