Батыс Вирджиния тарихы: Азамат соғысы және мемлекеттік құрылу

Батыс Вирджиния тарихы: Азамат соғысы кезінде құрылған штат, Вирджиниядан бөлініп, 1863 ж. АҚШ құрамына кірген. Негізгі фактілер мен тарихы.

37 мин оқу

100%

Дереккөз: History of West Virginia — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Батыс Вирджиния тарихы 1861 жылғы Уиллинг конвенциясынан басталады, ол Солтүстік-Батыс Вирджинияның Одақшылдарының жиыны болды. Олардың мақсаты – Вирджинияның Америка Азамат соғысы (1861–1865) кезінде қабылдаған бөліну жарлығын жою еді. Бұл Азамат соғысы кезінде құрылған екі американдық штаттың бірі болды, екіншісі – 1864 жылы Невада. Бұл штат осы кезеңде басқа штаттан бөлініп құрылған жалғыз штат болды – ол Вирджиниядан бөлінді. Батыс Вирджиния 1863 жылғы 20 маусымда АҚШ штаты ретінде ресми түрде қабылданды. Батыс Вирджинияны құрайтын аймақ бастапқыда 1607–1776 жылдардағы Ұлыбританияның Вирджиния отарлығының және 1776–1788 жылдардағы АҚШ Вирджиния Ұлттық мемлекетінің, сондай-ақ 1788–1863 жылдардағы Вирджиния штатының батыс бөлігі болды. Батыс Вирджиния Одақтан бөліну мәселесінде қақтығысқа толы болды, бұл Вирджиниядан бөлінуге және 1863 жылы Батыс Вирджинияның Одаққа жаңа штат ретінде қабылдануымен ресми тіркелуге әкелді. Батыс Вирджиния Азамат соғысының бес шекаралық штатының бірі болды. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Батыс Вирджиния халқы көмір және орман өнеркәсібінің экономикалық мүмкіндіктерінің арқасында өсті. 20-шы ғасырдың ортасынан бері Батыс Вирджиния халқы азайды, себебі азаматтары басқа жерлерде жақсы мүмкіндіктер іздеп кетті. Батыс Вирджиния тарихына оның таулы жер бедері, әсем өзен аңғарлары және бай табиғи ресурстары зор әсер етті. Бұл факторлар штаттың экономикасын, тұрғындардың өмір салтын анықтады, сондай-ақ штатқа туристерді тартты. Батыс Вирджинияның «Тау штаты» деген лақап аты бар, өйткені оның ландшафтының көп бөлігі Аппалачи тауларымен жабылған.

Тарихқа дейінгі дәуір

Қазіргі Батыс Вирджиния деп аталатын аймақ еуропалықтар келгенге дейін көптеген үнді тайпаларының аң аулау орны болған. Әсіресе, Моундсвилл, Оңтүстік Чарльстон және Ромни аймақтарында түрлі мәдениеттердің салған ежелгі топырақ үйінділері сақталған. Онда табылған заттар, тайпалардың сауда-саттыққа негізделген мәдениетінің және мысты салқын қалыптауды меңгергендігінің куәсі. 2009 жылғы мәлімет бойынша, Батыс Вирджинияда 12 500-нен астам археологиялық орын тіркелген. Палеоиндия мәдениеті б.з.д. 10 500 жылдан бастап Батыс Вирджиниядағы ірі өзен аңғарлары мен суайдырлары бойымен тараған. Содан кейін архаикалық кезеңдер келеді: ерте (б.з.д. 8000–6000), орта (б.з.д. 6000–4000) және кеш (б.з.д. 4000–1000). Таулы штаттың және оған жақын аймақтарда Ривертон дәстүрінің құрамында Мейпл Крик кезеңі бар. Сондай-ақ, Буффало кезеңі, Архаикалық ауысу кезеңі, Ауысу кезеңінің мәдениеті және Орталық Огайо аңғарының Архаикалық кезеңі де бар. Аймақта Лоуренция архаикалық дәстүрі де кездеседі, оған Брейвертон, Фейли, Дунлоп, Маккиббен, Геннеси, Стрингтаун/Сатчел, Сатчел және Ламока/Дастин кезеңдері кіреді. Адена мәдениеті штаттағы ең үлкен ықпалды қамтамасыз еткен. Батыс Вирджиния университетінің профессоры Эдвард В. Макмайклдың және 1963 жылғы геологиялық зерттеулердің мәліметінше, Адена – ерте ормандық кезең. Орта және кеш ормандық халықтардың арасында орта ормандық Уотсон қыш ыдыстары, соңғы ормандық орман кезеңі, Монтанадағы Ромнидегі Хопвелл кезеңі (соңғы ормандық, б.з. 500–1000), Вильгельм мәдениеті (соңғы орта ормандық, б.з. 1–500), Армстронг (соңғы орта ормандық, б.з. 1–500), Бак Гарден (соңғы ормандық, б.з. 500–1200), Чайлдерс кезеңі (соңғы орта ормандық, б.з.д. 400), және Парклайн кезеңі (соңғы ормандық, б.з. 750–1000) кіреді. Адена ауылдары кейінгі доисторикалық тайпаларға қарағанда ірірек болған. Адена үндістері керемет өнер туындылары саналған салтанатты құрыштарды қолданған. Олар дөңгелек (екі тіреулі әдіспен) салынған, бикеден жасалған қабырғалы және шөппен жабылған шатырлы үйлерде тұрған. Палеоиндия және архаикалық кезеңдердегі тұрғын үйлер туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ормандық үндістер вигвамдарда тұрған. Олар күнбағыс, түбір, қымыз, аққу, және қозы, май, шөп, ақыл-ой және арпа сияқты бірнеше тұқымдарды өсірген. Форт Антик кезеңінде үндістер терімен қапталған төртбұрышты, қаңқалы үйлерде тұрған. Олар егіншілікпен айналысып, ауылдарының маңында жүгері, бұршақ, түбір, күнбағыс, қымыз және әртүрлі бақша өнімдерін, соның ішінде тығызбақшаны өсірген. Олар үй жануарлары ретінде түріктерді өсірген және итті ұстаған. Штаттың солтүстігіндегі көршілері – Мононгахела тайпаларының үйлері көбінесе дөңгелек пішіндес, көбінесе шағын бөлмелермен немесе қоймалармен жабдықталған. Олардың тұрмыс салты ормандық үндістерден мұра болып келген. Форт Антик дәстүрінің соңғы доисторикалық кезеңдері (шамамен б.з. 950–1650) Фёрт кезеңі, Бленнерхассетт кезеңі, Блустоун кезеңі, Кловер кешені және содан кейін жеміс бақшасы кезеңі (шамамен б.з. 1550–1650) Оңтүстік штаттағы Форт Антик дәстүрімен қатар, Дрю дәстүрінен шыққан Мононгахела мәдениеті Таулы штаттың солтүстігінде кездеседі. Штатта немесе оның маңында аң аулаған және сауда жасаған алғашқы тарихи тайпаларға Каликуас кіреді, кейіннен олар колониялық солтүстік-батыс Вирджиния және Пенсильванияда Cherokee, Mohetans, Rickohockans (ежелгі Nation du Chat аймағынан), Monetons және Monecaga немесе Monacan, Tomahitans немесе Yuchi Occaneechi, Tuscarora немесе аралас Mingoe & Canawagh немесе Kanawhas (Chiroenhaka), Oniasantkeronons немесе Tramontane (прото тарихи оңтүстік бейтарап ұлттың сауда империясы), Shattera немесе Tutelo, Ouabano немесе Mohican Delaware, Chaouanon немесе Shawnee, Cheskepe немесе Shawnee Yuchi, Loupe (Captina Island тарихи аралас, Lanape & Powhatan), Tionontatacaga және Little Mingoe (Guyandottes), Massawomeck және кейіннен аралас Mohawk, Susquesahanock немесе White Minqua (кейіннен Mingoes) және Arrigahaga немесе Black Minqua (Nation du Chat және прото тарихи бейтарап ұлттың сауда империясы) кіреді. Таулы штаттағы осы тайпалық ауылдар шағын және шашыраңқы болған, өйткені олар әр екі ұрпақ сайын ескі далаларға көшіп-қонып тұрған. Көптеген тайпалар басқа тайпаларға қосылып, штатқа қоныс аударушылар келген кезде орта батыс аймақтарына көшіп кеткен. Бірақ, кейбіреулері "От жағасындағы үй" деп аталатын тарихи мәдениетке сіңіп кеткен. Кейбіреулері тарихи деректерде қорғаныс іздеп, шығыс колониялық сауда қалаларына көшіп баруын көрсеткен. Кейіннен басқа да шағын бөлінген кландар Джеймс Ле Торт, Чарльз Пок және Джон Ван Метрдің сауда үйлеріне тартылған. Бұл тарихи кезең өмір салтын өзгертті, ол 18 ғасырдың басында Вирджиния және Пенсильвания аймағындағы Солтүстік Американың тері саудасының басталуымен байланысты, штаттың Шығыс Панхандасынан бастау алды.

The area now known as West Virginia was a favorite hunting ground of numerous Native American peoples before the arrival of European settlers. Many ancient earthen mounds constructed by various mound builder cultures survive, especially in the areas of Moundsville, South Charleston, and Romney. The artifacts uncovered in these give evidence of a village society having a tribal trade system culture that practiced the cold working of copper to a limited extent. as of 2009, over 12,500 archaeological sites have been documented in West Virginia. Paleo Indian culture appears by 10,500 BC in West Virginia passing along the major river valleys and ridge line gap watersheds. Following are the traditional Archaic sub periods; Early (8000–6000 BC), Middle (6000–4000 BC), and Late (4000–1000 BC). Within the greater region of and neighboring the Mountain State, the Riverton Tradition includes Maple Creek Phase. Also are the Buffalo Phase, Transitional Archaic Phase, Transitional Period Culture and Central Ohio Valley Archaic Phase. Also within the region is the Laurentian Archaic Tradition, which includes Brewerton Phase, Feeley Phase, Dunlop Phase, McKibben Phase, Genesee Phase, Stringtown/Satchel Phase, Satchel Phase and Lamoka/Dustin Phase. The Adena provided the greatest cultural influence in the state. For practical purposes the Adena is Early Woodland period according to West Virginia University's Dr. Edward V. McMichael, also among the 1963 Geological Survey. Middle and Late Woodland people include Middle Woodland Watson pottery people, Late Woodland Wood Phase, Late Hopewell at Romney, Montana (late Woodland AD 500–1000), Wilhelm culture (Late Middle Woodland, c. AD 1~500), Armstrong (Late Middle Woodland, c. AD 1~500), Buck Garden (Late Woodland AD 500–1200), Childers Phase (Late Middle Woodland c. 400 AD), and Parkline Phase (Late Woodland AD 750~1000). Adena villages can be characterized as rather large compared to Late Prehistoric tribes. The Adena Indians used ceremonial pipes that were exceptional works of art. They lived in round (double post method) wicker sided and bark sheet roofed houses. Little is known about the housing of Paleo Indian and Archaic periods, but Woodland Indians lived in wigwams. They grew sunflowers, tubers, gourds, squash and several seeds such as lambsquarter, may grass, sumpweed, smartweed and little barley cereals. In the Fort Ancient period, Indians lived in much larger poled rectangular shaped houses with walls hide covered. They were farmers who cultivated large fields around their villages, concentrating on corn, beans, tubers, sunflowers, gourds and many types of squash including the pumpkin. They also raised domestic turkeys and kept dogs as pets. Their neighbors in the northerly of the state, the Monongahela houses were generally circular in shape often with nook or storage appendage. Their living characteristics were more of a heritage from the Woodland Indians. The Late Prehistoric (c. AD 950–1650) phases of the Fort Ancient Tradition include Feurt Phase, Blennerhassett Phase, Bluestone Phase, Clover Complex followed by the Orchard Phase (c. AD 1550–1650) with a Late Proto historic arrival of a Lizard Cult from the Southeastern Ceremonial Complex. Contemporaneously to Fort Ancient Tradition southerly of the state, the sister culture called Monongahela is found on the northerly of the Mountain State stemming from the Drew Tradition. Early historic tribes living within or routinely hunting and trading within the state include Calicuas later mixed in colonial north western Virginia Pennsylvania at the time as popular termed Cherokee, Mohetans, Rickohockans from ancient Nation du Chat area, Monetons and Monecaga or Monacan, Tomahitans or Yuchi Occaneechi, Tuscarora or mixed broad termed Mingoe & Canawagh or Kanawhas (Chiroenhaka), Oniasantkeronons or Tramontane of the proto historic southerly Neutral Nation trade empire (element Nation du Chat), Shattera or Tutelo, Ouabano or Mohican Delaware, Chaouanon or Shawnee, Cheskepe or Shawnee Yuchi, Loupe (Captina Island historic mix, Lanape & Powhatan), Tionontatacaga and Little Mingoe (Guyandottes), Massawomeck and later mixed as Mohawk, Susquesahanock or White Minqua later mixed Mingoes and Arrigahaga or Black Minqua of the Nation du Chat and proto historic Neutral Nation trade empire. Within the Mountain State these tribal villages can be characterized as rather small and scattered as they moved about the old fields every couple of generations. Many would join other tribes and remove to the midwest regions as settlers arrived in the state. Although, there were those who would acculturate within the historic as sometimes called Fireside Cabin culture. Some are early historic documented seeking protection closer, moving to the easterly colonial trade towns. And later, other small splintered clans were attracted to, among others, James Le Tort, Charles Poke and John Van Metre trading houses within the state. This historic period changed the way of living extends from a little before the 18th century Virginia and Pennsylvania region North American fur trade beginning on the Eastern Panhandle of the state.

Еуропалық барлау және қоныстану

1671 жылы генерал Абрахам Вуд, Вирджиния колониясының корольдік губернаторы Уильям Берклидің тапсырмасымен, Томас Баттс пен Роберт Фаллумды Батыс Вирджиния аймағына жіберді. Бұл экспедиция барысында олар Қанава өзенінің саласымен жүріп, оны демеушісінің құрметіне Вудс өзені деп атады және Қанава шарлауығын ашты. Олардың саяхаты солтүстікке (өзен ағысымен) немесе батысқа қарай жалғасты, олардың қайда барғаны нақты белгісіз. 1709 жылдың 13 шілдесінде Луи Мишель, Джордж Риттер және барон Кристоф фон Графенрид Англия королінен Харперс-Ферри, Шепардстаун аймағында, Джефферсон округінде швейцариялық колония құру үшін жер беруді сұрады. Бірақ жер берілмеді, швейцариялық колония да құрылмады. Лейтенант-губернатор Александр Спотсвудтың 1716 жылғы «Алтын жылқының рыцарлары экспедициясы» қазіргі Пендлтон округіне жеткені айтылады, бірақ замандас деректерге сәйкес, Спотсвудтың жолы Гаррисонбургтан батысқа қарай бармаған. 1722 жылғы Албани келісімінде Көк таулар ақтардың қоныстануының батыс шекарасы деп белгіленді, және таудың батыс жағындағы Ирокездердің құқықтары мойындалды, соның ішінде Батыс Вирджинияның барлық аймағы да. Ирокездер аймақты өздері қоныстандыруға көп күш жұмсаған жоқ, бірақ бүкіл аймақта жауларымен соғысты, аймақтағы Ұлы үнді соғыс жолдарынан өтті және 1725-1750 жылдар аралығында Ирокездермен бірге соғысу үшін аймақта тұрып жатқан Сапони-Тутело жауынгерлерінің үлкен тобымен келісім жасады. Олар Сенека тайпасына қабылданып, Рэндольф округіне қоныстанды, өздерін Blackfoot Senecas деп атады, бірақ көптеген Сапони артта қалды және кейін басқа жолдармен Ирокездерге қосылды. Басқа тайпалар, әсіресе Шоуни және Чероки, аймақтың ресурстарын да пайдаланды. Осыдан кейін ақ қоныс аударушылар Шенноа-Потомак аңғарына көшуді бастады, бұл штаттың шығыс бөлігінің барлығын құрады. Олар оны көбінесе бос деп тапты, тек Мартинсбург, Батыс Вирджиния аймағына жақында көшіп келген Тюскароралар, Мурфилд, Батыс Вирджиния және Винчестер, Вирджиния айналасындағы бірнеше Шоуни ауылдары және жиі кездесетін «Солтүстік үндістер» (Нью-Джерсиден келген Ленапе) және «Оңтүстік үндістер» (Оңтүстік Каролинадан келген Катаваба) арасындағы қатыгез, ұзаққа созылған соғыстың майданы ретінде пайдаланған топтар болды. 1725 жылы үнді саудагері Джон Ван Метр Батыс Вирджинияның солтүстік бөлігіне енді. Сондай-ақ 1725 жылы Оңтүстік тармақ Потомак өзені аңғарындағы Пирсоллдің жазықтары, қазіргі Ромни, қоныстанды және кейіннен француз және үнді соғысының Форт Пирсолл бекінісіне айналды. 1727 жылы Уэльс азаматы Морган ап Морган Беркли округінің қазіргі Банкер Хилл маңында шатыр салды. Сол жылы Пенсильваниядан келген неміс қоныс аударушылары Потомак өзенінің бойында Нью-Мекленбург, қазіргі Шепардстаун қаласын құрды, көп ұзамай басқалары да соңынан ілесіп кетті. Вирджиния штатының Ориндж округі 1734 жылы құрылды. Ол Көк таулардан батысқа қарай орналасқан барлық аумақтарды қамтыды, қазіргі Батыс Вирджинияның барлық бөлігін құрады. Алайда 1736 жылы Ирокездердің алты тайпасы Вирджинияның Көк таулардың шегінен тыс жерлерді жаулап алуына қарсылық көрсетті, ал 1743 жылы шайқас болды. Ирокездер «Кохонгрутон жерлері» үшін Вирджиния колониясына толыққанды соғыс жариялауға айналған еді, бірақ губернатор Гуч 1744 жылғы Ланкастер келісімінде олардың талабын 400 фунт стерлингке сатып алды. 1661 жылы Англия королі Карл II Потомак және Раппаханнок өзендері арасындағы жерді джентльмендер тобына берді, ол Солтүстік мойын деп белгіленді. Бұл грант ақырында Томас Фэрфаксқа, Камеронның 6-шы лорды Фэрфакске тиесілі болды, және 1746 жылы гранттың батыс шегін белгілеу үшін Потомак өзенінің Солтүстік тармағының бастауында тас орнатылды. Бұл жердің едәуір бөлігін Джордж Вашингтон, әсіресе 1748-1751 жылдар аралығында Потомак өзенінің оңтүстік тармағы аңғары зерттеді. Вашингтонның күнделігінде Оңтүстік тармағы бойында негізінен неміс текті көптеген жатақтар бар екені көрсетілген. Алғашқы Огайо компаниясының геодезисі Кристофер Гист, құрамына негізінен вирджиниялықтар кірген, 1751 және 1752 жылдары Қанава өзенінің сағасынан солтүстікке қарай Огайо өзені бойындағы жерді зерттеді. Компания Вандалия деп аталатын он төртінші колония құруға тырысты.

In 1671 General Abraham Wood, at the direction of Royal Governor William Berkeley of the Virginia Colony, sent the party of Thomas Batts and Robert Fallum into the West Virginia area. During this expedition the pair followed a tributary of the Kanawha River they named Woods River for their sponsor, and discovered Kanawha Falls. Their journey continued northward (upriver) or westward over land, and there is ambiguity where they got go. On July 13, 1709, Louis Michel, George Ritter, and Baron Christoph von Graffenried petitioned the King of England for a land grant in the Harpers Ferry, Shepherdstown area, Jefferson County, to establish a Swiss colony. Neither the land grant or the Swiss colony ever materialized. Lt. Governor Alexander Spotswood is sometimes credited with taking his 1716 "Knights of the Golden Horseshoe Expedition" into what is now Pendleton County, although according to contemporary accounts, Spotswood's trail went no farther west than Harrisonburg, Virginia. The Treaty of Albany, 1722, designated the Blue Ridge Mountains as the western boundary of white settlement, and recognized Iroquois rights on the west side of the ridge, including all of West Virginia. Though the Iroquois made little effort to settle the region themselves, they made war throughout the area with their enemies, following the Great Indian Warpaths through the region and, some time between 1725 and 1750, contracted a large group of the Saponi Tutelo warriors the Iroquois had living on the Susquehanna River in Pennsylvania to fight alongside them in the region. They were adopted into the Seneca as a reward and settled in Randolph County, calling themselves the Blackfoot Senecas, though a great many Saponi stayed behind and were later incorporated into the Iroquois by other means. Other tribes, notably the Shawnee and Cherokee, used the resources of the region as well. Soon after this, white settlers began moving into the Greater Shenandoah Potomac Valley making up the entire eastern portion of the state. They found it largely unoccupied, apart from Tuscaroras who had lately moved into the area around Martinsburg, WV, some Shawnee villages in the region around Moorefield, WV and Winchester, VA, and frequent passing bands of "Northern Indians" (Lenape from New Jersey) and "Southern Indians" (Catawba from South Carolina) who were engaged in a bitter long distance war, using the Valley as a battleground. John Van Metre, an Indian trader, penetrated into the northern portion of West Virginia in 1725. Also in 1725, Pearsall's Flats in the South Branch Potomac River valley, present day Romney, was settled, and later became the site of the French and Indian War stockade, Fort Pearsall. Morgan ap Morgan, a Welshman, built a cabin near present day Bunker Hill in Berkeley County in 1727. The same year German settlers from Pennsylvania founded New Mecklenburg, the present Shepherdstown, on the Potomac River, and others soon followed. Orange County, Virginia was formed in 1734. It included all areas west of the Blue Ridge Mountains, constituting all of present West Virginia. However, in 1736 the Iroquois Six Nations protested Virginia's colonization beyond the demarcated Blue Ridge, and a skirmish was fought in 1743. The Iroquois were on the point of threatening all out war against the Virginia Colony over the "Cohongoruton lands", which would have been destructive and devastating, when Governor Gooch bought out their claim for 400 pounds at the Treaty of Lancaster (1744). In 1661 King Charles II of England had granted a company of gentlemen the land between the Potomac and Rappahannock rivers, known as the Northern Neck. The grant eventually came into the possession of Thomas Fairfax, 6th Lord Fairfax of Cameron and in 1746 a stone was erected at the source of the North Branch Potomac River to mark the western limit of the grant. A considerable part of this land was surveyed by George Washington, especially the South Branch Potomac River valley between 1748 and 1751. The diary kept by Washington indicates that there were already many squatters, largely of German origin, along the South Branch. Christopher Gist, a surveyor for the first Ohio Company, which was composed chiefly of Virginians, explored the country along the Ohio River north of the mouth of the Kanawha River in 1751 and 1752. The company sought to have a fourteenth colony established with the name Vandalia.

Ертедегі өзендік көлік

1739 жылы Томас Шепард қазіргі Шепардстаунда Потомак өзенінің Таун Рун немесе Фоллинг Спрингс саласынан сумен қуатталатын ұн диірменін салды. 1748 жылдың қазан айында Вирджиния Бас Ассамблеясы Потомак өзені арқылы Эван Уоткиннің қазіргі Беркли округіндегі Конокочейг өзенінің сағасынан Мэриленд штатындағы Эдмунд Уэйдтің жеріне дейін паром өткізу туралы акт қабылдады. 1761 жылдың наурыз айында Роберт Харпер қазіргі Джефферсон округіндегі Харперс-Ферриде Шенандоа өзені арқылы паромды пайдалануға рұқсат алды. Чероки басшысы Драгинг Кану Америка революциялық соғысынан кейін дейін чероки-американ соғыстарында (1776–1794) күресіп, отарлаушылардың ілгерілеуіне қарсылық көрсетуді жалғастырды. Соғыс кезінде батыс Вирджиниядағы қоныс аударушылар көбінесе белсенді вигтер болды және көптегендері Континенттік армияда қызмет етті. Батыс Вирджиниядағы әлеуметтік жағдай штаттың шығыс бөлігінен мүлдем өзгеше болды. Халық біртекті болмады, себебі көші-қонның көп бөлігі Пенсильвания арқылы жүрді және немістер, протестант шотландтық-ирландтар және солтүстік штаттардан келген қоныс аударушыларды қамтыды. Шығыс және оңтүстік округтерде көбінесе шығыс вирджиниялықтар қоныстанды. Америка революциясы кезінде Аллегейннің батысында мемлекет құру қозғалысы қайта жанданды және Конгреске «Вестсильвания» құру туралы петиция ұсынылды, себебі таулар шығысқа қарай өте қиын кедергі болды. Елдің таулы жағдайы құлдықты тиімсіз етті, және уақыт өте келе Вирджинияның екі бөлімі арасындағы әлеуметтік, саяси, экономикалық және мәдени айырмашылықтар артты. 1829 жылы Вирджинияның ескірген конституциясын реформалау үшін Ричмондта конституциялық конвенция өтті. Брук округінің өкілі Филипп Доддридж батыс вирджиниялықтардың демократиялық үкімет құруға ұмтылысын қолдады. Алайда, батыс реформаларын Аллегейннің шығысындағы көшбасшылар қабылдамады, олар «құлдыққа түсірілген қараларға тәуелді плантациялық өмір салтын сақтау үшін саяси билікке жабысып қалды». Вирджиния басшылары батыстағы кедей шаруаларды сайлау құқығынан айырып, олардың отбасылары шаруашылықтың көп бөлігін өздері атқарды. Сонымен қатар, 1829–1830 жылдарғы Вирджиния Конституциялық конвенциясы құл иеленуші округтерге Вирджиния Ассамблеясындағы өкілдік бөлісуде құл халқының бестен үш бөлігін есептеуге мүмкіндік берді. Нәтижесінде, Аллегейннің батысындағы барлық округтер, біреуі ғана конституцияны қабылдамады, бірақ шығыс тарапының қолдауымен қабылданды. Шығыс плантатор элитасының конституциялық реформаларды жасамауы Вирджиниядағы шығыс-батыс бөлінісін күшейтті және Вирджинияның кейінгі бөлінуіне себеп болды. Вирджинияның 1850–51 жылдарғы Конституциялық конвенциясы, реформа конвенциясы, батыс вирджиниялықтар үшін маңызды бірқатар мәселелерді қарастырды. Ол 21 жастан асқан барлық ақ нәсілді ер адамдарға дауыс беру құқығын берді. Губернатор, вице-губернатор, сот, шерифтер және басқа округтік лауазымды тұлғалар халықтың тікелей дауысымен сайлануға тиіс болды. Бас Ассамблеяның құрамы өзгертілді. Делегаттар палатасындағы өкілдік 1850 жылғы санақ негізінде бөлінді, тек ақ түстілер ғана есепке алынды. Сенаттағы өкілдік 50 орынға бекітілді, батысқа – 20, шығысқа – 30 сенатор берілді. Бұл 1865 жылы ақ нәсілді халыққа негізделген өкілдікті қайта бөлуді талап ететін ережемен қабылданады, немесе мәселені халықтың референдумына жіберуге болады. Бірақ шығыс өздеріне салықтық артықшылық берді, құлдарды есепке алмай, мүліктің нақты құны бойынша мүлік салығын енгізу арқылы. 12 жасқа дейінгі құлдарға салық салынбады, ал одан асқан құлдарға олардың нақты құнынан әлдеқайда аз сомада салық салынады. Алайда шағын шаруалар барлық мүлкіне, малдарына және жерлеріне толық мөлшерде салық төледі. Бұл салыққа және батыстағы инфрақұрылымның нашарлығына қарамастан, жаңа Конституцияға 75 748 дауыс қолдау көрсетілді, ал 11 063 қарсы дауыс берді. Қарсылықтың көп бөлігі шығыс округтерінен келген делегаттардан болды, олар батыс үшін жасалған келісімдерді ұнатпады. Батыс аймақтар үшін проблемалар Ричмондтағы мемлекеттік үкімет орталығынан қашықтық және Атлант мұхитына құйылатын сулармен (Аллегей тауларының шығысындағы) темекі және азық дақылдары, балық аулау және жағалау кеме қатынасынан туындаған экономикалық мүдделердің айырмашылығы болды. Батыс аймақ өзінің саудасын батыстағы көршілерге шоғырландырды, және көптеген азаматтар Вирджиния Бас Ассамблеясындағы көптеген шығыс аймақтарының тым үстемдік ететініне және олардың қажеттіліктеріне немқұрайлы екеніне сенді. Американдық Азамат соғысынан бұрынғы кезеңде Вирджиния мемлекеттік үкіметіндегі осы айырмашылықтарға байланысты бірнеше дағдарыстарды болдырды, бірақ негізгі проблемалар шешілмеді. Осы айырмашылықтарды ескере отырып, батыстағы көптеген адамдар жеке мемлекет құруды ұзақ уақыттан бері жоспарлап жүрген. Атап айтқанда, Фэрмонттан келген адвокат Фрэнсис Х. Пиерпонт Тидевотер және Пьемонт құл иеленушілерінің саяси үстемдігіне ұзақ уақыт бойы наразы болды. Құлдықтан бас тарту мәселесінен басқа, ол және оның одақтастары Вирджиния үкіметінің батыстағы қажетті инфрақұрылымға, мысалы, жолдар мен теміржолдарға қаражат жұмсаудан бас тартқанын және одан бас тартқанын сезінді.

By 1739 Thomas Shepherd had constructed a flour mill powered by water from the Town Run or the Falling Springs Branch of the Potomac River in present day Shepherdstown. In October 1748 the Virginia General Assembly passed an act establishing a ferry across the Potomac River from the landing of Evan Watkin near the mouth of Conococheague Creek in present day Berkeley County to the property of Edmund Wade in Maryland. In March 1761, Robert Harper obtained a permit to operate a ferry across the Shenandoah River at present day Harpers Ferry, Jefferson County. Renegade Cherokee chief Dragging Canoe continued to dispute the settlers' advance, fighting the Cherokee–American wars (1776–1794) until after the American Revolutionary War. During the war, the settlers in western Virginia were generally active Whigs and many served in the Continental Army. Social conditions in western Virginia were entirely unlike those in the eastern portion of the state. The population was not homogeneous, as a considerable part of the immigration came by way of Pennsylvania and included Germans, Protestant Scotch Irish, and settlers from the states farther north. Counties in the east and south were settled mostly by eastern Virginians. During the American Revolution, the movement to create a state west of the Alleghenies was revived and a petition for the establishment of "Westsylvania" was presented to Congress, on the grounds that the mountains presented an almost impassable barrier to the east. The rugged nature of the country made slavery unprofitable, and time only increased the social, political, economic, and cultural differences between the two sections of Virginia. In 1829 a constitutional convention met in Richmond to consider reforms to Virginia's outdated constitution. Philip Doddridge of Brooke County championed the cause of western Virginians who sought a more democratic frame of government. However, western reforms were rejected by leaders from east of the Alleghenies who "clung to political power in an effort to preserve their plantation lifestyles dependent on enslaving blacks." Virginia leaders maintained a property qualification for suffrage effectively disenfranchising poorer farmers in the west, whose families did much of the farm work themselves. In addition, the Virginia Constitutional Convention of 1829–1830 gave the slave owning counties the benefit of three fifths of their slave population in apportioning representation in the Virginia Assembly. As a result, every county west of the Alleghenies except one voted to reject the constitution, which nevertheless passed because of eastern support. Failure of the eastern planter elite to make constitutional reforms exacerbated existing east–west sectionalism in Virginia and contributed to Virginia's later split. The Virginia Constitutional Convention of 1850–51, the Reform Convention, addressed a number of issues important to western Virginians. It extended the vote to all white males 21 years or older. The governor, lieutenant governor, the judiciary, sheriffs, and other county officers were to be elected by public vote. The composition of the General Assembly was changed. Representation in the House of Delegates was apportioned on the basis of the census of 1850, counting whites only. The Senate representation was arbitrarily fixed at 50 seats, with the west receiving twenty, and the east thirty senators. This was made acceptable to the west by a provision that required the General Assembly to reapportion representation on the basis of white population in 1865, or else put the matter to a public referendum. But the east also gave itself a tax advantage in requiring a property tax at true and actual value, except for slaves. Slaves under the age of 12 years were not taxed and slaves over that age were taxed at only $300, a fraction of their true value. Small farmers, however, had all their assets, animals, and land taxed at full value. Despite this tax and the lack of internal improvements in the west, the vote was 75,748 for and 11,063 against the new Constitution. Most of the opposition came from delegates from eastern counties, who did not like the compromises made for the west. For the western areas, problems included the distance from the state seat of government in Richmond and the difference of common economic interests resultant from the tobacco and food crops farming, fishing, and coastal shipping to the east of the Eastern Continental Divide (waters which drain to the Atlantic Ocean) along the Allegheny Mountains, and the interests of the western portion which drained to the Ohio and Mississippi rivers and the Gulf of Mexico. The western area focused its commerce on neighbors to the west, and many citizens felt that the more populous eastern areas were too dominant in the Virginia General Assembly and insensitive to their needs. Major crises in the Virginia state government over these differences were averted on more than one occasion during the period before the American Civil War, but the underlying problems were fundamental and never well resolved. Given these differences, many in the west had long contemplated a separate state. In particular, men such as lawyer Francis H. Pierpont from Fairmont, had long chafed under the political domination of the Tidewater and Piedmont slave holders. In addition to differences over the abolition of slavery, he and allies felt the Virginia government ignored and refused to spend funds on needed internal improvements in the west, such as turnpikes and railroads.

Джон Браун Харперс-Ферридегі 1859 жыл

Джон Браун (1800-1859), құлдықты Құдайға қарсы күнә деп санайтын, Канзаста құлдыққа қарсы қозғалысты табысты жүргізіп, Оңтүстік құлдығына шешуші соққы беруді үміттенеді. Ол орталық және оңтүстік Аппалачи тауларында құлдарға қашып, бостандыққа шығуға көмектесетін, "жер асты жолы" сияқты ірі жоба құруды жоспарлады. 1859 жылдың қазан айында 21 серігімен ол Гарперс-Ферриде (сол кезде Вирджиния штатында) кепілге адамдарды алып, құлдарды азат етті. Жергілікті тұрғындар оны "Джон Браунның бекінісі" деп кейін аталған Армори өрт сөндіру станциясына тығылуға мәжбүр етті. Роберт Ли басқарған АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің бөлімшесі станцияға шабуыл жасап, Браунды тұтқынға алды, оны өлтіруге асықты. Браун Вирджиния штатына қарсы жасалған мемлекеттік сатқындық, кісі өлтіру және құл көтерілісін ұйымдастыру айыптарымен тез сотталып, желтоқсанның 2-сі күні дарға асылды. Оның алты серігі де сотталып, айыпталып, өлім жазасына кесілді.

Азамат соғысы және бөліну

1861 жылы АҚШ-тың өзі құлдық мәселесі бойынша күрт бөлінісіп, Американдық Азамат соғысына (1861–1865) әкеліп соқты. Вирджинияның батыс аймақтары саяси тұрғыдан шығыс бөлігінен айырылып, екеуі енді бір мемлекет ретінде қайта біріктірілмеді. 1863 жылы батыс аймақ Одаққа жаңа, тәуелсіз штат ретінде қабылданды, алғашқыда Канахва штаты деп атау жоспарланған, бірақ соңында Батыс Вирджиния деп аталды.

Бөлу

1861 жылдың 17 сәуірінде Ричмонд конвенциясы Бөліну туралы жарлыққа дауыс берді. Болашақ Батыс Вирджиния штатының 49 делегатының 17-сі жақтады, 30-ы қарсы дауыс берді, ал екеуі дауыс беруден бас тартты. Жарлық қабылданғаннан кейін бірден Кларксбургте өткен жаппай жиналыста Вирджинияның солтүстік-батысындағы әр округтен 1861 жылдың 13 мамырында Уиллингте өтетін конвенцияға делегаттар жіберу ұсынылды. Бірінші Уиллинг конвенциясында 25 округтен 425 делегат қатысты, бірақ көп ұзамай пікір қақтығысы туды. Кейбір делегаттар жаңа штатты бірден құруды жақтады, ал басқалары Вирджинияның бөлінуі әлі ратификацияланбаған немесе күшіне енбегендіктен, мұндай әрекет АҚШ-қа қарсы төңкеріс болып табылады деп мәлімдеді. Егер жарлық қабылданса (мұнда күмән жоқ еді), 1861 жылдың маусым айында Уиллингте заң шығарушы органның сайланған мүшелерін қамтитын тағы бір конвенция шақырылуы керек деп шешілді. 1861 жылдың 23 мамырында өткен референдумда штаттың көпшілігі бөлінуді ратификациялады. Бірақ Батыс Вирджиния штатын құрайтын батыс округтерінде дауыс беру шамамен 34 677 қарсы және 19 121 жақтас болды. Екінші Уиллинг конвенциясы 1861 жылдың 11 маусымында келісілгендей жиналды және «Вирджиния халқының декларациясын» қабылдады. Бұл құжатты бұрынғы сенатор Джон С. Карлиль дайындады, ол Вирджинияның Құқықтар декларациясы штаттық үкіметтің табиғаты мен нысанындағы кез келген маңызды өзгерістерді халықтың мақұлдауын талап ететінін мәлімдеді. Сондықтан, Бөліну конвенциясын халық емес, заң шығарушы орган шақырғандықтан, оның барлық актілері заңсыз болды. Сонымен қатар, ол Ричмондтағы бөлінуші үкіметті жарамсыз деп жариялады және штаттық үкіметті қайта ұйымдастыруды талап етті, Бөліну туралы жарлыққа қол қойғандардың барлығы өз лауазымдарынан шеттегеніне келісім білдірді. Конвент 1861 жылдың 19 маусымында үкіметті қайта ұйымдастыру туралы акт қабылдады. Келесі күні конвент «Вирджинияның қалпына келтірілген үкіметінің» губернаторы ретінде Фрэнсис Х. Пирпонтты таңдады, басқа лауазымдарға ие болғандарды сайлады және отырысты жапты. Қалпына келтірілген үкіметтің заң шығарушы органы 1861 жылдың 23 мамырында сайланған батыс округтерден және 1859 жылы сайланған кейбір сенаторлардан құралды. Ол 1861 жылдың 1 шілдесінде Уиллингте жиналып, штаттық лауазымдардың қалған бөлігін толтырды, штаттық үкіметті қайта ұйымдастыруды аяқтады және Вашингтонда тез орналастырылған екі АҚШ сенаторын сайлады. Сондықтан, Вирджинияның барлық өкілімін талап ететін екі үкімет болды, біреуі АҚШ-қа, екіншісі Конфедерацияға адал болды. Азамат соғысына дейін Вирджинияның солтүстік-батыс округтері Вирджиниядан бөлініп, жаңа штат құруды қалаған. Алайда, федералды Конституция жаңа штаттың құрылуына рұқсат бермеді, егер бұрынғы штат келісім бермесе. Одақ үкіметі қалпына келтірілген үкіметті Қауымдастықтың заңды үкіметі деп жариялағаннан кейін, қалпына келтірілген үкімет мұндай келісім беруге өкілеттігін растады. Ол қазіргі Батыс Вирджинияның көп бөлігін құрайтын Канахва штатын құруға рұқсат берді. Бір айдан кейін Канахуа Батыс Вирджиния деп аталды. 1861 жылдың 6 тамызына дейін үзіліс жасаған Уиллинг конвенциясы 1861 жылдың 20 тамызында қайта жиналды және жаңа штат құру туралы халықтың пікірін білуге, ал дауыс беру оң болған жағдайда конституцияны жасау үшін конвенция шақыруға шақырды. 1861 жылдың 24 қазанында өткен сайлауда жаңа штат үшін 18 408 дауыс берілді, ал қарсы 781 дауыс берілді. Бұл кезде Батыс Вирджинияда 70 000-ға жуық сайлауға қабілетті азаматтар болды, ал 1861 жылдың 23 мамырындағы бөліну туралы дауыс беруге 54 000-ға жуық сайлаушы қатысты. Алайда, конфедерация жақтастарының көпшілігі енді өздерін АҚШ азаматтары деп санамады; олар өздерін басқа елдің (Конфедерацияның) азаматтары ретінде қарастырды және АҚШ ұйымдастырған сайлауда дауыс бермеді. 24 қазандағы штаттық мәртебе туралы дауыс беруде сепаратистік округтердегі дауыстардың көп бөлігі округтерде емес, Уиллинг маңындағы аймақтағы босқындардан түсті. Сепаратистік округтерде сауалнама жүргізілген жағдайда, ол әскери араласу арқылы жүзеге асырылды. Тіпті Уэйн және Кэбелл сияқты бөлінуге қарсы дауыс берген округтерде де Одақ әскерлерін жіберу қажет болды. Кейбір округтердегі дауыстар 5%-ға дейін төмендеді, мысалы, Рали округі штаттық мәртебеге 32-0, Клей 76-0, Бракстон 22-0, ал кейбіреулері мүлдем дауыс бермеді. Конституциялық конвенция 1861 жылдың 26 қарашасында басталды және 1862 жылдың 18 ақпанында аяқталды. Құжат 18 162 жақтас және 514 қарсы дауыспен 1862 жылдың 11 сәуірінде ратификацияланды. Барлық үш Уиллинг конвенциясының – мамыр (бірінші) конвенциясының, маусым (екінші) конвенциясының және Конституциялық конвенцияның құрамы ерекше болды. Мамыр конвенциясының мүшелері негізінен солтүстік-батыс округтеріндегі Одақ жақтастарының топтарымен таңдалды. Үштен бірінен астамы солтүстік панхандағы округтерден келді. Мамыр конвенциясы 1861 жылдың 23 мамырындағы халықтың пікірін білу арқылы Бөліну туралы жарлық ратификацияланған жағдайда 1861 жылдың маусым айында қайта жиналуға келісім білдірді, бұл осылай болды. 1861 жылғы маусым конвенциясы 104 мүшеден тұрды, олардың 35-і Ричмондтағы Бас Ассамблеяның мүшелері болды, кейбіреулері 23 мамыр сайлауында сайланды, ал кейбіреулері штат сенаторлары болып қалды. Кабелл округінен Бас Ассамблеяға сайланған Артур Лейдли маусым конвенциясына қатысты, бірақ қатысудан бас тартты. Маусым конвенциясының басқа делегаттары «көбінесе жаппай жиналыстарда, ал кейбіреулері округтік комитеттермен, ал басқалары өзін-өзі тағайындаған сияқты, одан да бейресми түрде таңдалды». Осы маусым конвенциясы штаттық мәртебе туралы резолюцияны әзірледі. Конституциялық конвенция 1861 жылдың қараша айында өтті және 61 мүшеден тұрды. Оның құрамы да осылай ерекше болды. Логан округін өкілдік еткен делегат бұл органның мүшесі ретінде қабылданды, бірақ ол Логан округінде тұрмады, ал оның «өкілеттіліктері он бес адамға қол қойылған петициядан тұрды, олар алты отбасыны білдірді». Осы конвенциядағы солтүстік адамдардың көп саны жаңа Конституцияға қатысты Қайта құру жылдарында үлкен сенімсіздік тудырды. 1872 жылы Вирджинияның бұрынғы лейтенант-губернаторы Сэмюэл Прайс басшылығымен Уиллинг конституциясы жойылды және жаңа конституция соғысқа дейінгі қағидаттар бойынша жазылды. Бастапқыда Уиллинг саясатшылары Батыс Вирджинияның тек шағын бөлігін бақылады. Алайда, федералды күштер жақын арада Конфедерацияны Батыс Вирджинияның көп бөлігінен ығыстырды. 1862 жылдың 13 мамырында қайта ұйымдастырылған үкіметтің штат заң шығарушы органы жаңа штат құруға келісім берді. Одаққа қабылдау туралы өтініш Конгреске жолданды. 1862 жылдың 31 желтоқсанында президент Линкольн Батыс Вирджияны құрылтайға қабылдауға қатысты актіні бекітті, Конституцияға құлдықты біртіндеп жою туралы ереже енгізілуі керек екенін талап етті. Конвенция 1863 жылдың 12 ақпанында қайта шақырылды және талап орындалды. Түзетілген конституция 1863 жылдың 26 наурызында қабылданды, ал 1863 жылдың 20 сәуірінде президент Линкольн штатты 60 күннен кейін, 1863 жылдың 20 маусымында қабылдау туралы жарлық шығарды. Осы уақытта жаңа штаттың лауазымдары таңдалды және губернатор Пирпонт қалпына келтірілген үкіметті Александрияға көшірді, онда ол федералдық шекарадағы Вирджиния округтеріне қатысты билігін жүзеге асырды.

On April 17, 1861, the Richmond convention voted on the Ordinance of Secession. Of the 49 delegates from the future state of West Virginia, 17 voted in favor, and 30 voted against, and two abstained. Almost immediately after the adoption of the ordinance, a mass meeting at Clarksburg recommended that each county in northwestern Virginia send delegates to a convention to meet in Wheeling on May 13, 1861. When the First Wheeling Convention met, 425 delegates from 25 counties were present, but a division of sentiment soon arose. Some delegates favored the immediate formation of a new state, while others argued that, as Virginia's secession had not yet been ratified or become effective, such action would constitute revolution against the United States. It was decided that if the ordinance was adopted (of which there was little doubt) another convention including the members elect of the legislature should meet at Wheeling in June 1861. In a referendum on May 23, 1861, secession was ratified by a large majority in the state as a whole. But in the western counties that would form the state of West Virginia, the vote was approximately 34,677 against and 19,121 for ratification of the Ordinance of Secession. The Second Wheeling Convention met as agreed on June 11, 1861, and adopted "A Declaration of the People of Virginia". This document, drafted by former state senator John S. Carlile, declared that the Virginia Declaration of Rights required any substantial change in the nature or form of the state government to be approved by the people. Therefore, since the Secession Convention had been called by the legislature and not the people, all its acts were illegal. It further declared the pro secession government in Richmond void and called for a reorganization of the state government, taking the line that all who adhered to the Ordinance of Secession had effectively vacated their offices. The convention passed an act for the reorganization of the government on June 19, 1861. On the following day, the convention chose Francis H. Pierpont as governor of the "Restored Government of Virginia", elected other officers, and adjourned. The legislature of the Restored Government was composed of members from the western counties who had been elected on May 23, 1861, and some senators who had been elected in 1859. It met at Wheeling on July 1, 1861, filled the remainder of the state offices, completed the reorganization of the state government, and elected two United States senators who were quickly seated in Washington. There were, therefore, two governments claiming to represent all of Virginia, one owing allegiance to the United States and one to the Confederacy. Even before the American Civil War, counties in northwest Virginia had desired to break away from Virginia to form a new state. However, the federal Constitution did not allow a new state to be created out of an existing state unless the existing state gave its consent. Soon after the Union government declared that the Restored Government was the legitimate government of the Commonwealth, the Restored Government asserted its authority to give such approval. It authorized the creation of the State of Kanawha, consisting of most of the counties that now comprise West Virginia. A little over one month later, Kanawha was renamed West Virginia. The Wheeling Convention, which had taken a recess until August 6, 1861, reassembled on August 20, 1861, and called for a popular vote on the formation of a new state and for a convention to frame a constitution if the vote should be favorable. In the election held on October 24, 1861, 18,408 votes were cast for the new state and only 781 against. At this time, West Virginia had nearly 70,000 qualified voters, and the May 23, 1861 vote to secede had drawn nearly 54,000 voters. However, most of the pro Confederate elements no longer considered themselves citizens of the United States; they saw themselves as citizens of another country (the Confederacy) and did not vote in elections sponsored by the United States. Votes from the secessionist counties in the October 24 vote on statehood were mostly cast by refugees in the area around Wheeling, not in the counties themselves. In secessionist counties where a poll was conducted it was by military intervention. Even in some counties that had voted against secession, such as Wayne and Cabell, it was necessary to send in Union soldiers. Returns from some counties were as low as 5%, e. g. Raleigh County 32–0 in favor of statehood, Clay 76–0, Braxton 22–0, and some gave no returns at all. The Constitutional Convention began on November 26, 1861, and finished its work on February 18, 1862. The instrument was ratified on April 11, 1862, with 18,162 votes for and 514 against. The composition of all three Wheeling Conventions, the May (First) Convention, the June (Second) Convention, and the Constitutional Convention, was of an irregular nature. The members of the May Convention were chosen by groups of Unionists, mostly in the far Northwestern counties. Over one third came from the counties around the northern panhandle. The May Convention resolved to meet again in June 1861 should the Ordinance of Secession be ratified by public poll on May 23, 1861, which was the case. The June 1861 convention consisted of 104 members, 35 of which were members of the General Assembly in Richmond, some elected in the May 23 vote, and some hold over State Senators. Arthur Laidley, elected to the General Assembly from Cabell County, attended the June Convention but refused to take part. The other delegates to the June Convention were "chosen even more irregularly some in mass meetings, others by county committee, and still others were seemingly self appointed". It was this June Convention which drafted the statehood resolution. The Constitutional Convention met in November 1861, and consisted of 61 members. Its composition was just as irregular. A delegate representing Logan County was accepted as a member of this body, though he did not live in Logan County, and his "credentials consisted of a petition signed by fifteen persons representing six families". The large number of Northerners in this convention caused great distrust over the new Constitution during Reconstruction years. In 1872, under the leadership of Samuel Price, former Lt. Governor of Virginia, the Wheeling constitution was discarded, and an entirely new one was written along ante bellum principles. At first the Wheeling politicians controlled only a small part of West Virginia. However, federal forces soon drove the Confederates out of most of West Virginia. On May 13, 1862, the state legislature of the reorganized government approved the formation of the new state. An application for admission to the Union was made to Congress. On December 31, 1862, an enabling act was approved by President Lincoln, admitting West Virginia on the condition that a provision for the gradual abolition of slavery be inserted in the Constitution. The convention was reconvened on February 12, 1863, and the demand was met. The revised constitution was adopted on March 26, 1863, and on April 20, 1863, President Lincoln issued a proclamation admitting the state at the end of 60 days, on June 20, 1863. Meanwhile, officers for the new state were chosen, and Governor Pierpont moved the Restored Government to Alexandria from which he asserted jurisdiction over the counties of Virginia within the federal lines.

Заңдық

Вирджинияның юнионисттік үкіметі бөлініске келісім берген кезде жаңа штаттың конституциялық негізі қалыптасты. Екі округты қосу мәселесі АҚШ Жоғарғы Сотында «Вирджинияға қарсы Батыс Вирджиния» ісі бойынша, 78 U. S. 39 (1871) қарастырылды. Потомак өзенінің шығысындағы таулардың арасында орналасқан Беркли және Джефферсон округтері 1863 жылы Вирджинияның қайта құрылған үкіметінің келісімімен Батыс Вирджинияға қосылуға дауыс берді. Дауыс беру кезінде Конфедерация армиясында болған көптеген адамдар оралғаннан кейін трансферді мойындаудан бас тартты. Вирджинияның Бас Ассамблеясы уставты жойды және 1866 жылы Батыс Вирджинияға қарсы сотқа шағым түсірді, екі округті Вирджинияның құрамына қайтаруды сұрады. Осы уақытта Конгресс 1866 жылдың 10 наурызында трансферді мойындайтын бірлескен қаулы қабылдады. Жоғарғы Сот Батыс Вирджинияның пайдасына шешім шығарды және бұдан кейін ешқандай дау туындаған жоқ.

Азаматтық соғыс

Америка Азамат соғысы кезінде Батыс Вирджиния салыстырмалы түрде аз зардап шекті. 1861 жылдың жазында генерал Джордж Б. Макклеллан әскерлері аумақтың көп бөлігін басып алды. Сол жылы Конфедерация генералы Роберт Лидің Чит-Маунтиндегі жеңілісінен кейін, Батыс Вирджиниядағы басымдық енді ешқашан күдік тудырмады. 1863 жылы генерал Джон Д. Имбоден 5000 конфедерациялық сарбазбен штаттың маңызды бөлігін басып алды. Кейбір аймақтарда партизандық отрядтар өрттеп, тонады, және соғыс аяқталғанға дейін толығымен таңылмады. Штаттан Азамат соғысына қатысқан сарбаздардың саны – Одақ пен Конфедерацияда – әртүрлі бағаланды, бірақ соңғы зерттеулер олардың санын шамамен тең, әрқайсысы 22 000-25 000 деп көрсетеді. Штаттық референдумда сайлауға қатысудың төмен болуының көптеген себептері болды. 1861 жылдың 19 маусымында Уиллинг конвенциясы «Соғыс уақытында күдікті тұлғаларды ұстауға рұқсат беру туралы жарлық» деп аталатын заңды қабылдады, онда Ричмондты немесе Конфедерацияны қолдаған кез келген адам «Америка Құрама Штаттарымен соғыстағы шетел мемлекетінің немесе биліктің азаматы» деп есептеледі. Уиллингтің өтініші бойынша көптеген жеке азаматтар федералды билік органдарымен тұтқындалып, түрме лагерьлеріне, ең бастысы Огайо штатының Колумбустағы Чейс лагеріне қамалды. Сонымен қатар, сайлау учаскелерінде сепаратистер мен олардың жақтастарын ықпалдан қорғау үшін әскерилер орналастырылды. Штаттың үлкен бөлігі сепаратистік көзқарастарды ұстанды, сондықтан ондағы сайлаулар әскери араласусыз өткізілмеді. Дауыс беруге бейтаныс сарбаздардың қатысуы да күмәндік тудырды. 1861 жылдың 14 желтоқсанында Конституциялық конвенцияда құлдық мәселесін Огайо штатының тумасы, құлдықты жою туралы ұсыныс енгізуге тырысқан Гордон Баттелл көтерді. Массачусетстен шыққан және конвенция мүшесі болған Гранвилл Паркер осы оқиғаны былай сипаттады: «Мен сол кезде бұрын ешқашан көрмеген, «ерекше институттың» басқаша саналы және сенімді адамдарға қаншалықты құпия және күшті әсер ететінін анықтадым. Мырза Баттелл ұсыныстарын ұсынғанда, бүкіл зал бойынша бір түрлі діріл – қасиетті қорқыныш сезілді!» Гордон Баттеллдің ұсынысы орнына, жаңа штат үшін «негрлерді алып тастау» саясаты қабылданды, бұл Конгрестегі құлдықты жоюшылардың пікірін қанағаттандыру ниетімен, жаңа құлдардың немесе босатылғандардың тұруына тыйым салды. Алайда, штаттық заң жобасы Конгреске жеткенде, құлдықты жою туралы ереже болмауы сенатор Чарльз Самнер мен Огайо сенаторы Бенджамин Уэйдтің қарсылығын тудырды. 1863 жылдың 26 наурызында штаттың одақтас сайлаушылары мақұлдаған Уилли түзетуі деп аталатын келісімге қол жеткізілді. Онда 1863 жылдың 4 шілдесінен кейін құлдардың жасына байланысты оларды бірте-бірте босату көзделді. Батыс Вирджинияда құлдық ресми түрде 1865 жылдың 3 ақпанында жойылды. Атап айту керек, АҚШ Конституциясына 1865 жылдың 6 желтоқсанында енгізілген 13-ші түзету бүкіл елде құлдықты жоюға мүмкіндік берді. Соғыс кезінде және одан кейін де партиялық сезімдер күшті болды. Конфедерация мүшелерінің мүлкі тәркіленуі мүмкін болды, ал 1866 жылы Конфедерацияға көмек көрсеткендердің барлығын құқығынан айыратын конституциялық түзету қабылданды. АҚШ Конституциясына 14-ші және 15-ші түзетулер енгізілгені демократтардың 1870 жылы билікті басып алуына және 1871 жылы 1866 жылғы Конституциялық түзетуді жоюына әкелді. Алайда, республикашылар 1870 жылы осы өзгерістерге алғашқы қадамдарды жасады. 1872 жылдың 22 тамызында мүлдем жаңа конституция қабылданды. Соғыстан кейін Вирджиния Беркли және Джефферсон округтерінің Батыс Вирджинияға қосылуына қарсылық білдіріп, Жоғарғы Сотқа шағым түсірді, бірақ ол қабылданбады. (Соңырақ тағы бес округ құрылып, қазіргі 55 округке жетті). Президент Линкольн 1864 жылы сайлауда көпшілік дауыспен және 212 сайлаушы дауысымен жеңіске жетті, ал оның демократиялық қарсыласына 21 сайлаушы дауысы берілді. Алайда, Батыс Вирджинияны құрған заңға Линкольннің қайта сайлануынан екі жыл бұрын, 1862 жылы қол қойылған.

During the American Civil War, West Virginia suffered comparatively little. General George B. McClellan's forces gained possession of the greater part of the territory in the summer of 1861. Following Confederate General Robert E. Lee's defeat at Cheat Mountain in the same year, supremacy in western Virginia was never again seriously challenged. In 1863, General John D. Imboden, with 5,000 Confederate soldiers, overran a considerable portion of the state. Bands of guerrillas burned and plundered in some sections, and were not entirely suppressed until after the war was ended. Estimates of the numbers of Civil War soldiers from the state, both within the Union and Confederacy, have varied widely, but recent studies have placed the numbers about equal, from 22,000 to 25,000 each. The low vote turnout for the statehood referendum was due to many factors. On June 19, 1861, the Wheeling convention enacted a bill entitled "Ordinance to Authorize the Apprehending of Suspicious Persons in Time of War" which stated that anyone who supported Richmond or the Confederacy "shall be deemed subjects or citizens of a foreign State or power at war with the United States." Many private citizens were arrested by federal authorities at the request of Wheeling and interned in prison camps, most notably Camp Chase in Columbus, Ohio. Soldiers were also stationed at the polls to discourage secessionists and their supporters. In addition, a large portion of the state was secessionist, and any polls there had to be conducted under military intervention. The vote was further compromised by the presence of an undetermined number of non resident soldier votes. At the Constitutional Convention on December 14, 1861, the issue of slavery was raised by Rev. Gordon Battelle, an Ohio native who sought to introduce a resolution for gradual emancipation. Granville Parker, originally from Massachusetts and a member of the convention, described the scene – "I discovered on that occasion as I never had before, the mysterious and over powering influence 'the peculiar institution' had on men otherwise sane and reliable. Why, when Mr. Battelle submitted his resolutions, a kind of tremor – a holy horror, was visible throughout the house!" Instead of Rev. Battelle's resolution a policy of "Negro exclusion" for the new state was adopted to keep any new slaves, or freemen, from taking up residence, in the hope that this would satisfy abolitionist sentiment in Congress. When the statehood bill reached Congress, however, the lack of an emancipation clause prompted opposition from Senator Charles Sumner and Senator Benjamin Wade of Ohio. A compromise was reached known as the Willey Amendment which was approved by Unionist voters in the state on March 26, 1863. It called for the gradual emancipation of slaves based on age after July 4, 1863. Slavery was officially abolished by West Virginia on February 3, 1865. To note, it took the ratification of the 13th Amendment to the U. S. Constitution accomplished on December 6, 1865, to abolish slavery nationwide. During the war and for years afterward partisan feeling ran high. The property of Confederates might be confiscated, and, in 1866, a constitutional amendment disfranchising all who had given aid and comfort to the Confederacy was adopted. The addition of the 14th and 15th Amendments to the United States Constitution caused a reaction, the Democratic Party secured control in 1870, and in 1871, the Constitutional Amendment of 1866 was abrogated. The first steps toward this change had been taken, however, by the Republicans in 1870. On August 22, 1872, an entirely new constitution was adopted. Following the war Virginia unsuccessfully brought a case to the Supreme Court challenging the secession of Berkeley County and Jefferson County to West Virginia. (Five more counties were formed later, to result in the current 55). President Lincoln was in a close campaign when he won reelection in 1864 with the majority of the popular vote and 212 electoral votes, versus 21 electoral votes cast for his Democratic opponent. However, the act that created West Virginia was signed in 1862, two years before Lincoln's re election.

Ұзаққа созылған даулар

Қайта құру кезеңінен бастап, және одан кейін бірнеше онжылдық бойы екі штат жаңа штаттың соғысқа дейінгі Вирджиния үкіметінің қарызының үлесін таластырды, бұл қарыз көбінесе Вирджинияның қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі арқылы каналдар, жолдар және теміржолдар сияқты қоғамдық инфрақұрылымды жақсартуды қаржыландыру үшін жұмсалды. Вирджиниялықтар, бұрынғы Конфедерация генералы Уильям Махоун бастаған, осы теорияға негізделген саяси коалиция құрып, «Түзетушілер» партиясын (Readjuster Party) құрды. Батыс Вирджинияның алғашқы конституциясы Вирджиния қарызының бір бөлігін қабылдауды көздесе де, 1870 жылы Вирджиния бастаған келіссөздер сәтсіз аяқталды, ал 1871 жылы бұл штат қарыздың үштен екі бөлігін қаржыландырып, қалғанын Батыс Вирджинияға еріксіз тағайындады. Мәселе 1915 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Батыс Вирджинияның Вирджинияға 12 393 929,50 доллар қарызы бар деп шешім қабылдағанда ғана шешілді. Бұл соманың соңғы төлемі 1939 жылы жасалды. Вирджиния штатының Лудун округі мен Батыс Вирджиния штатының Джефферсон округі арасындағы кейбір солтүстік таулы аймақтардағы шекараның нақты орналасуы туралы даулар 20 ғасырдың басына дейін жалғасты. 1991 жылы екі штаттың заң шығарушы органы шекаралық аймақтың 15 миль (24 км) бөлігін зерттеу үшін шекаралық комиссия құруға қаражат бөлді. Соңғы жылдары Шығыс Панхандлдың кейбір округтерінің Вирджиния Комонвелтіне қайта қосылу мүмкіндігі туралы кеңінен талқыланды. Нашар экономикалық жағдайларға және Чарльстон үкіметінен көңілі қалғандықтан, бұл қозғалыс белсенділік танытты. 2011 жылы Батыс Вирджиния штатының делегаты Ларри Камп Морган, Беркли және Джефферсон округтерінің халықтың тікелей дауысы арқылы Вирджинияға қайта қосылуына рұқсат беретін заң жобасын ұсынды.

Тұз

Жаңа мемлекеттің қайта құрудан кейінгі дамуындағы ең маңызды экономикалық қызмет минералды ресурстарды игеру болды. Штаттың солтүстік және солтүстік-орталық бөлігінің көп бөлігі 15 метрден астам қалыңдықтағы қабатты тұз кендерімен жабылып жатыр. Тұз өндіру 18 ғасырдан бері жүргізіліп келеді, бірақ Америка Азамат соғысы кезінде оңай қол жеткізілетін тұздың көп бөлігі таусылып, Канава округінің қызыл тұзы Конфедерация күштерінің, содан кейін Одақ күштерінің бағалы тауарына айналды. Жаңа технологиялардың арқасында Батыс Вирджиниядағы тұз қоры бүкіл елдің 2000 жылға жуық қажеттілігін қамтамасыз ете алатыны дәлелденді. Соңғы жылдары жылдық өндіріс шамамен 600 000-ден 1 000 000 тоннаға дейін жетеді.

Ағаш

Батыс Вирджиния орманды болған. 1870–1920 жылдар аралығында көне өсімдіктердің көп бөлігі кесілді. Орман шаруашылығына таулар мен шатқалдар бойындағы тығыз теміржол желісі көмектесті. Гаджинер көрікті аймағы мен Кафедральдық мемлекеттік паркінде табиғи орманның шағын бөліктері сақталған.

Көмір

1850 жылдары британдық сарапшы доктор Дэвид Т. Анстед (1814–1880) сияқты геологтар көмір кендерін зерттеп, жерге және алғашқы кен өндіру жобаларына инвестиция жасады. Соғыстан кейін жаңа теміржолдар пайда болғаннан кейін, көмірдің көп көлемін кеңейіп келе жатқан АҚШ нарығына және экспортқа тасымалдаудың тиімді тәсілі пайда болды. Көптеген инвесторлардың арасында Чарльз Пратт және Нью-Йорк қаласының мэрі Абрам С. Хьюитт болды, оның қайын атасы Питер Купер Пенсильвания штатының шығысы мен Нью-Джерси штатының солтүстік-батысындағы антрацит көмір аймақтарының дамуында маңызды рөл атқарды. 19 ғасырдың соңына қарай бұл кендерге деген қажеттілік азайғанда, бұл адамдар инвесторлар мен өнеркәсіпшілердің қатарында болып, Батыс Вирджинияның көбінесе пайдаланылмаған көмір ресурстарына жаңа қызығушылық танытты.

Көмір шахталарындағы апаттар

Рэйкс (2008) штатта 20-ғасырдың бірінші жартысындағы көмір шахталарындағы қаза болғандарды зерттейді, бұл 1960-шы жылдары қауіпсіздік ережелері қатаң түрде сақталғанға дейін болған оқиғалар. Көпке жария болған, бірнеше шахтердің қаза табуына әкеп соққан ірі апаттардан өзге, бір-екі шахтердің өмірін қиған көптеген ұсақ оқиғалар да болды. Шахтадағы апаттар орын алып қоймайды деп есептелді, және қауіпсіздік шараларын тиісінше орындамағандықтан шахта қауіпсіздігі жағдайды жақсартпады. Батыс Вирджинияның шахталары соншалықты қауіпті деп есептелді, иммиграциялық қызметкерлер оларды иммигранттар үшін жұмыс орны ретінде ұсынбады, ал көмір шахталарында жұмыс істейтін біліктілігі төмен иммигранттар өлімге немесе жарақат алуға көбірек бейім болды. 1960 жылдары АҚШ Тау-кен бюросына шахта қауіпсіздігін реттеуге қосымша өкілеттік берілгеннен кейін, қауіпсіздік туралы хабардарлық артты және Батыс Вирджиниядағы көмір шахталарының қауіптілігі азайды.

Ертедегі темір жолдар, Шығыс жағалауға және Ұлы көлдерге кеме қатынасы

1872 жылы штаттың батысында Вирджиния штатының Ричмонд қаласынан Огайо өзенінің жағасындағы Хантингтон қаласына дейін Чесапик және Огайо темір жолының (C&O) салынуы Жаңа өзен көмір кеніне қолжетімділікті ашты. 10 жыл ішінде C&O Ричмондтан шығысқа қарай Вирджиния түбегі арқылы Ньюпорт-Ньюс қаласына, Вирджинияның жаңа портына, Хэмптон-Роудс шығанағындағы үлкен көмір терминалына дейін жол салды. Сол жерде қаланың негізін қалаушы Коллис П. Хантингтон әлемдегі ең ірі кеме жасаушы компанияға айналған Ньюпорт-Ньюс кеме жасау және құрғақ док компаниясын құрды. Зауыт көптеген өнімдердің ішінде, көмірді басқа шығыс порттарына (әсіресе Жаңа Англияға) және теңізге тасымалдауға арналған, «көлдер» деп аталатын мұхит кемелерін жасауды бастады. 1881 жылы Вильям Махоунның бұрынғы Атлантик, Миссисипи және Огайо темір жолының (AM&O) жаңа иелері, Филадельфияда орналасқан, Вирджиния штатының оңтүстік бөлігінде Норфолктан өтетін және үлкен жер иеліктеріне ие болған Тау штатына қызығушылық танытты. Олардың темір жолы Норфолк және Батыс (N&W) деп аталды, және жоспарланған кеңеюді басқару үшін Роанок қаласында жаңа темір жол қаласы салынды. Жаңа президент Фредерик Кимболл және кішкентай топ атпен саяхаттап, бай битумдық көмір қабатын (Кимболлдың әйелі «Покахонтас» деп атаған) өз көзімен көргеннен кейін, N&W батысқа қарайғы жоспарланған кеңеюін оған жету үшін қайта бағыттады. Көп ұзамай N&W Норфолктан тыс, Ламбертс-Пойнттағы Хэмптон-Роудс портындағы жаңа көмір терминалдарынан да тасымалдауды бастады. 1889 жылы штаттың оңтүстік бөлігінде, Норфолк және Батыс темір жол желілері бойында Батыс Вирджиния штатының Блюфилд қаласы, маңызды көмір орталығы құрылды. «Покахонтас» көмір кенінің «астанасы» болған бұл қала бірнеше онжылдық бойы штаттың оңтүстік бөлігіндегі ең ірі қала болып қала берді. Ол Вирджиния штатындағы Блюфилд қаласымен туыс қала болып табылады. Штаттың солтүстік бөлігінде және басқа да аймақтарда ескі Балтимор және Огайо темір жолы (B&O) және басқа желілер де көмір мүмкіндіктерін пайдалану үшін кеңейтілді. B&O Балтиморда және Ұлы көлдердегі бірнеше пункттерде көмір терминалдары салды. Басқа маңызды көмір тасымалдаушылардың қатарында Батыс Мэриленд темір жолы (WM) және, әсіресе, 1909 жылы аяқталған, ең жоғары стандарттарға сай ерекше түрде салынған Виргиния темір жолы (VGN) болды.

The completion of the Chesapeake and Ohio Railway (C&O) westerly across the state from Richmond, Virginia to the new city of Huntington on the Ohio River in 1872 opened access to the New River Coalfield. Within 10 years, the C&O was building tracks east from Richmond down the Virginia Peninsula to reach its huge coal pier at the new city of Newport News, Virginia on the large harbor of Hampton Roads. There, city founder Collis P. Huntington also developed what would become the largest shipbuilder in the world, Newport News Shipbuilding and Drydock Company. Among its many products, the shipyard began building ocean going ships, known as colliers, to transport coal to other eastern ports (notably in New England) and overseas. In 1881 the new Philadelphia based owners of William Mahone's former Atlantic, Mississippi and Ohio Railroad (AM&O) which stretched across Virginia's southern tier from Norfolk, had sights clearly set on the Mountain State, where the owners had large land holdings. Their railroad was renamed Norfolk and Western (N&W), and a new railroad city was developed at Roanoke to handle planned expansion. After its new President Frederick J. Kimball and a small party journeyed by horseback and saw firsthand the rich bituminous coal seam (which Kimball's wife named "Pocahontas"), the N&W redirected its planned westward expansion to reach it. Soon, the N&W was also shipping from its own new coal piers on Hampton Roads at Lamberts Point outside Norfolk. In 1889, in the southern part of the state, along the Norfolk and Western rail lines, the important coal center of Bluefield, West Virginia was founded. The "capital" of the Pocahontas coalfield, this city would remain the largest city in the southern portion of the state for several decades. It shares a sister city with the same name, Bluefield, in Virginia. In the northern portion of the state and elsewhere, the older Baltimore and Ohio Railroad (B&O) and other lines also expanded to take advantage of coal opportunities as well. The B&O developed coal piers in Baltimore and at several points on the Great Lakes. Other significant rail carriers of coal were the Western Maryland Railway (WM), particularly notable was a latecomer, the Virginian Railway (VGN), built in an extraordinary manner to the latest and highest standards and completed in 1909.

Жаңа бәсекелестік "Биллиондық көмір кен орнын" ашуға көмектеседі

1900 жылға қарай Оңтүстік Батыс Вирджинияның ең қиын-қыстау аймақтарының үлкен бөлігі қазіргі теміржолдар мен кен өндіруден қашық болды. Бұл аймақта, Нью-Ривер көмір алабының батысында, Рали және Вайоминг округтерінде, кейіннен «Миллиард долларлық көмір алабы» деп аталған Winding Gulf Coalfield орналасқан. Доктор Анстедтің шәкірті Файетт округінің Анстед қаласында орналасқан инженер-геолог және тау-кен басқарушысы Уильям Нельсон Пейдж (1854–1932) болды. Батыс Вирджинияның бұрынғы губернаторы Уильям А. Маккоркл оны «фермер егістігін білгендей» жерді білетін адам деп сипаттады. 1898 жылдан бастап Пейдж солтүстік және еуропалық инвесторлармен бірігіп, дамылмаған аймақты пайдалануға кірісті. Олар аймақта үлкен жер участаларын сатып алды, ал Пейдж Deepwater теміржолын құрды – C&O Канава өзені бойындағы және N&W Матоакадағы желілері арасында созылатын, шамамен 80 миль (129 км) болатын қысқа желілі теміржол. Deepwater жоспары екі теміржол арқылы бәсекеге қабілетті тасымалдау нарығын қамтамасыз етуі керек болғанмен, екі ірі теміржол басшылары бұл жобаны бағаламады және өздерінің кеңейту жоспарлары үшін қарастырған аймақтағы бәсекелестікті басуға тырысты. Құпия, бірақ заңды түрде жасалған келісім бойынша (АҚШ-тың монополияға қарсы заңдары қабылданғанға дейін), ешқайсысы Пейджпен қолайлы тарифтер туралы келіссөздер жүргізбеді, сондай-ақ олардың көптеген басқа қысқа желілері болғандықтан, оның теміржолын сатып алуды ұсынбады. Бірақ егер C&O және N&W президенттері осылайша Пейдж жобасын тоқтатуға болатынына сенімді болса, олар жаңылысты. Пейдж тартқан үнсіз серіктес инвесторлардың бірі миллионер өнеркәсіпші Генри Хатлстон Роджерс болды, ол Джон Д. Рокфеллердің Standard Oil Trust компаниясының бас директоры және табиғи ресурстарды, көлікті дамытуда тәжірибелі болған. Жарысқа шеберлікпен қатысатын Генри Роджерс өз ісінде жеңіліске ұшырағанды ұнатпады және «қалтасы терең» болды. Бас тартудың орнына Пейдж (және Роджерс) жаңа, үшінші ірі теміржолды құру үшін жаңа көмір терминалына дейін маршрутты құпия жоспарлап, зерттеді, Hampton Roads портындағы Sewell's Point-ке дейін 440 миль (708 км) қашықтықта орналасқан. 1904 жылдың басында Роджерстің адвокаты Вирджинияда жаңа теміржол – Tidewater теміржолын құрды. Ірі теміржолдар не болып жатқанын түсінгенге дейін қажетті учаскелер мен жерлер сатып алынды. Пейдж пен Роджерстің жолын кесуге бағытталған көптеген заңдық әрекеттер мен тіпті бірнеше зорлық-зомбылық әрекеттері сәтсіз аяқталды. Пейджтің алғашқы президенті болған және негізінен Роджерстің жеке капиталынан қаржыланған екі теміржол 1907 жылы Virginian Railway (VGN) болып біріктірілді. Virginian теміржолын салу 1909 жылы аяқталғанға дейін 40 миллион долларға бағаланды. Жақсы жобаланған және жаңа инфрақұрылыммен жоғары тиімді болған ол өте табысты жұмыс істеді. Бірінші сыныпты теміржол «Әлемдегі ең бай шағын теміржол» деп аталды. C&O және N&W-тің бәсекелестікке қатысты алаңдауларына қарамастан, көп ұзамай барлық үш теміржол Hampton Roads-тан экспортқа көмір көлемін арттыра берді. VGN және N&W ақырында қазіргі Norfolk Southern жүйесінің бөлігіне айналды, ал VGN-нің жақсы жобаланған 20-ғасырлық жолдары Hampton Roads-қа қолайлы еңіс ұсынады. 20 ғасырдың басында Батыс Вирджиния көміріне Эри көліндегі Ұлы көлдердегі порттарда да сұраныс жоғары болды. Көмірді қайта тиеу орталықтары бірнеше жерде, әсіресе Огайо штатының Толедо қаласында құрылды.

By 1900 only a large area of the most rugged terrain of southern West Virginia was any distance from the existing railroads and mining activity. Within this area west of the New River Coalfield in Raleigh and Wyoming counties lay the Winding Gulf Coalfield, later promoted as the "Billion Dollar Coalfield." A protégé of Dr. Ansted was William Nelson Page (1854–1932), a civil engineer and mining manager based at Ansted in Fayette County. Former West Virginia Governor William A. MacCorkle described him as a man who knew the land "as a farmer knows a field." Beginning in 1898, Page teamed with northern and European based investors to take advantage of the undeveloped area. They acquired large tracts of land in the area, and Page began the Deepwater Railway, a short line railroad which was chartered to stretch between the C&O at its line along the Kanawha River and the N&W at Matoaka, a distance of about 80 mile (129 km). Although the Deepwater plan should have provided a competitive shipping market via either railroad, leaders of the two large railroads did not appreciate the scheme and sought to discourage competition in an area they considered theirs for expansion plans. In secret, but lawful collusion (in an era before U. S. antitrust laws were enacted), each declined to negotiate favorable rates with Page, nor did they offer to purchase his railroad, as they had many other short lines. However, if the C&O and N&W presidents thought they could thus kill the Page project, they were to be proved mistaken. One of the silent partner investors Page had enlisted was millionaire industrialist Henry Huttleston Rogers, a principal in John D. Rockefeller's Standard Oil Trust and an old hand at developing natural resources, transportation. A master at competitive "warfare", Henry Rogers did not like to lose in his endeavors, and also had "deep pockets". Instead of giving up, Page (and Rogers) secretly planned and had surveyed a route to provide a new, third major railroad, all the way to new coal pier facilities at Sewell's Point on the harbor of Hampton Roads, fully 440 mile (708 km) away from the railhead on the Kanawha River. In early 1904, the Tidewater Railway, a new railroad, was quietly formed in Virginia by a Rogers attorney. The necessary sections of right of way and land were acquired before the large railroads realized what was happening. Efforts to block Page and Rogers through many legal tactics and even several violent confrontations ultimately failed. With Page as its first president, and largely financed from Rogers' personal fortune, and the two railroads were merged in 1907 to form the Virginian Railway (VGN). Building the Virginian Railway cost $40 million by the time it was completed in 1909. Well engineered and highly efficient with all new infrastructure, it operated very profitably. The Class 1 railroad came to be known as the "Richest Little Railroad in the World." Notwithstanding the competitive fears of the C&O and N&W, soon all three railroads were shipping ever increasing volumes of coal to export from Hampton Roads. The VGN and the N&W ultimately became parts of the modern Norfolk Southern system, and the VGN's well engineered 20th century tracks continue to offer a favorable gradient to Hampton Roads. In the early 20th century, West Virginia coal was also under high demand at Great Lakes ports on Lake Erie. Coal transloading facilities were developed at several points, notably Toledo, Ohio.

Еңбек, экология мәселелері

Көмір өндіру және оған байланысты жұмыстар штаттағы маңызды жұмыс орындарына айналған кезде, еңбек жағдайлары мен қауіпсіздік, сондай-ақ экономикалық мәселелерге байланысты едәуір еңбек даулары туды. XXI ғасырда да штаттың көмірі көптеген басқа штаттардағы электр станцияларын қуатпен қамтамасыз етуді жалғастырып келеді, бұл тау-кен қауіпсіздігі және экологиялық мәселелерге байланысты қиындықтарды тудырады.

Әйелдер сайлау құқығы

Батыс Вирджиниядағы суфражистер 1890 жылдардан 20 ғасырдың басына дейін Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы, Ұлттық түсті әйелдер қауымдастығы және Әйелдер христиандық сабырлық одағы ұсынған бағдарламаларды қолдауға жұмыстанды. Тарихшы Энн Уоллес Эффландтың сөзіне сүйенсек, консервативті әлеуметтік және діни наным-сенімдер, сондай-ақ сайлау құқығына қарсылардың науқандары оларға қарсы тұру үшін берік қорғаныс құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әйелдер клубтарының ұйымдасқан жұмысы заң шығарушыларды олардың әйелдерге сайлау құқығын берудегі рөліне көндірді. 1916 жылы әйелдердің сайлау құқығын штат конституциясына түзету ретінде қосуға жасалған сәтсіз әрекеттен кейін, сайлау құқығын жақтаған губернатор Джон Дж. Корнуэлл 1920 жылдың ақпан айында өткізілген арнайы сессияның күн тәртібіне федералдық түзетуді ратификациялау мәселесін қосты. Батыс Вирджиния тең сайлау құқығы қауымдастығы президенті Джон Л. Рулл ханымның басшылығымен және WVESA ратификация комитетінің төрағасы Ленна Лоу Йост дауыс беруге дайындалып жатқан әрбір заң шығарушыны күтіп алып, жеке-жеке лоббилеу жұмыстарын жүргізген суфражистердің "жанды петициясын" құрды. Бұл стратегия сәтті аяқталды және Батыс Вирджиния АҚШ Конституциясының он тоғызыншы түзетуін ратификациялау үшін қажетті 36 штаттың 34-і болды.

Мемлекеттік ұрықжайлар мен туризм индустриясы

Мемлекеттік жабайы табиғат орталығының жабайы табиғат биологы Роберт Сильвестер Батыс Вирджиниядағы табиғатты қорғау тарихын жазды. Ол өңірде өнеркәсіп дамыған кезде, Батыс Вирджиния халқы жабайы табиғатты қорғау қажеттігін сезінгенін түсіндіреді. 1921 жылы Жабайы табиғат және балық шаруашылығы комиссиясы құрылды. Комиссия 1923 жылы French Creek Game Farm (Француздық Крик ойын шаруашылығы) құрды. Әртүрлі аңдар мен қазір қорғалатын құстар штат бойынша сақтау, қалпына келтіру немесе бақылау мақсатында өсірілді. Қызығы, бұл сол кездегі жергілікті түрлердің ашық зообағына ұқсас болды және отбасылық демалыс орнына айналды. Келесі жылдары келушілердің саны айтарлықтай өсті. 1954 жылы бизон қосылды, ол қосымша келушілерді тартты. Бүгінде бұл зоологиялық объект Табиғи ресурстар бөлімінің басшылығымен заманауи Жабайы табиғат орталығы болып табылады. Табиғи ресурстар бөлімінің Майк Шинглтон ғасырлық алтын алабұға эволюциясын түсіндірді. 1955 жылы шағын көкбалық шаруашылығында Петербург менеджері Винсент Эванс сары дақты, жас балықты байқады. Ол оны "Кішкентай камуфляж" деп атады. Бірнеше айдан кейін Петербургке келген жаңа менеджер Честер Мейске бұл жаңалық көрсетілді. 1956 жылдың соңында "Голди" бірнеше жаңбырлы алабұғамен шағын жағдайда жұптасты. Бірнеше ай өткен соң, 1957 жылы Петербург шаруашылығы осы сары дақты балықтарды Spring Run шаруашылығына көшірді. 1963 жылы Батыс Вирджинияның жүз жылдық мерейтойына дейін Эванс пен Мейс Таулы Штаттың ғасырлық алтын алабұғасының жақсы түс пен сапалы аналық қорын бағуды қадағалады.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Батыс Вирджиния Екінші дүниежүзілік соғысты құлшына қолдады, 67 000 ер адам және шамамен 1000 әйел униформа киді. Кен орындары, теміржолдар, фабрикалар мен заводтар соғысты жеңу үшін қажетті қару-жарақпен қамтамасыз ететін «Демократияның арсеналы» құру үшін үстеме жұмыс істегендіктен жұмыссыздық тоқтатылды. Алайда, Джон Л. Льюис өзінің Біріккен кеншілер одағын бірнеше рет ереуілге шақырып, үкіметке бағынбады, қоғамдық пікірді ашуландырып, кәсіподаққа қарсы конгрессмендердің ықпалын күшейтті. Соғыстан кейінгі жылдары ол белсенділігін жалғастырды; оның кеншілері жыл сайын ереуілге немесе «жұмысты тоқтатуға» шықты. Эдвардс (2008) Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс Вирджиниядағы ерікті әйелдердің рөлін зерттейді. Әйелдер ауыл шаруашылығы және үй шаруашылығы бойынша оқу курстарына, әскери қызметшілерге ойын-сауық пен көмек көрсеткен Біріккен қызмет ұйымдарының (USO) клубтарына, болатты қайта өңдеуге арналған науқандарға және алғашқы медициналық жәрдем мен төтенше жағдайларға жауап беру техникасын үйреткен азаматтық қорғаныс курстарына ерікті түрде қатысты. Орта тапқа жататын әйелдер еріктілердің көп бөлігін құрады; көптеген бағдарламалар афроамерикандықтар мен төменгі таптағы ақ әйелдерге қолжетімді болмады. Кейбір Батыс Вирджиния әйелдері де әскери қызметке ерікті түрде қатысты, бұл мүмкіндік афроамерикандық әйелдерге де берілген еді. Әйелдерге тән сексизм, расизм және таптық айырмашылықтарға қарамастан, мыңдаған адам ұлттық соғыс күш-жігеріне жауап берді.

Мектепке кірігу

1954 жылы Батыс Вирджиния штатындағы "Браун против Білім беру кеңесі" Жоғарғы Сотының жекелеген мектептерді тыйымдаған шешіміне жауап көбінесе жағымды болды, себебі губернатор Уильям С. Марланд штаттың мектептерін біріктіруге уәде берді. Штаттың біріктіру тәжірибесі көбінесе бейбіт, жылдам және өзара ынтымақтастықпен жүзеге асты.

Вьетнам соғысы

Вьетнам соғысы кезінде барлығы 36 578 Батыс Вирджиния штатының азаматы әскери қызметке шақырылды, көпшілігі жасөспірім шағында. Соғыс ұзарған сайын, көптеген азаматтар осы қақтығысқа қарсы көзқарас білдіре бастады. Соғыста штаттың 711 азаматы қаза болды. Вьетнам соғысында Батыс Вирджиниядан тоғыз адам "Құрмет медалімен" марапатталды.

Сауалнамалар

Абрамсон, Руди және Жан Хаскелл, редакторлар. Аппалачи энциклопедиясы (2006) 1864 бет; сарапшылардың 2000 мақаласы. Чарльз Х. Амблер мен Фестус П. Саммерс. Батыс Вирджиния, Тау штаты (1958) – стандартты тарих. Брисбин, Ричард А. және басқалар. Батыс Вирджиния саясаты мен үкіметі (1996). Каллахан, Джеймс М. Батыс Вирджинияның жарты ғасырлық тарихы (1913), онлайн, пайдалы ескі әңгіме.

Каллахан, Джеймс Мортон. Батыс Вирджиния тарихы (1923) 3 томдық, көптеген өмірбаяндармен.

Фаст, Ричард Э. Батыс Вирджиния тарихы мен үкіметі (1901) онлайн басылымы, 1900 жылға дейінгі толыққанды саяси шолу. Райс, Отис К. Батыс Вирджиния: Тарих (1985). Райс, Отис К. және Стивен В. Браун. Батыс Вирджиния: Тарих, 2-ші басылым (1993), стандартты тарих. Уильям, Джон Александр. Батыс Вирджиния: Бастаушылар үшін тарих. 2-ші басылым. Чарльстон, Батыс Вирджиния: Аппалач баспасы, 1997. Уильям, Джон Александр. Батыс Вирджиния: Екі жүз жылдық тарих (1976). Уильям, Джон Александр. Аппалачия: Тарих (2002) онлайн басылымы.

1877 жылға дейінгі

Амблер, Чарльз Х. Вирджиниядағы секционизм, 1776–1861 жылдар (1910)
Расмуссен, Барбара. «Чарльз Амблердің Вирджиниядағы секционизмі: Құрмет», Батыс Вирджиния тарихы, 2009 жылғы көктем, 3-том, 1-шығарылым, 1–35 беттер
Амблер, Чарльз Х. Батыс Вирджиниядағы білім беру тарихы, ежелгі отарлық дәуірден 1949 жылға дейін (1951), 1000 бет
Карри, Ричард Орр. Бөлінген үй: Батыс Вирджиниядағы штаттық саясат және «Мысбас» қозғалысын зерттеу (1964)
Карри, Ричард Орр. «Батыс Вирджиниядағы штаттық саясатты қайта қарау», Оңтүстік тарихы журналы, 28 (1962 жылғы қараша): 403–421, JSTOR
Карри, Ричард Орр. «Батыс Вирджиниядағы дағдарыстық саясат, 1861–1870», Ричард О. Карри редакторында, Радикализм, расизм және партиялық қайта құру: Реконструкция кезеңіндегі шекаралық штаттар (1969)
Энгл, Стивен Д. «Таулық реконструкция: Батыс Вирджинияның саяси реконструкциясындағы афроамерикандықтар», Негр тарихы журналы, 78-том, 3-шығарылым (1993 жылғы жаз), 137–165 беттер, JSTOR
Фредетт, Эллисон. «Шекарадан көрініс: Батыс Вирджиния республикашылары және эмансипация дәуіріндегі әйелдер құқығы», Батыс Вирджиния тарихы, 2009 жылғы көктем, 3-том, 1-шығарылым, 57–80 беттер, 1861–1870 жылдар
Герофски, Милтон. «Батыс Вирджиниядағы реконструкция, I және II бөлімдер», Батыс Вирджиния тарихы, 6 (1945 жылғы шілде); I бөлім, 295–360, 7 (1945 жылғы қазан): II бөлім, 5–39
Линк, Уильям А. «'Бұл лағып кеткен жаңа Вирджиния': Құлдық, Батыс Вирджинияның ерекшелігі және бөліну дағдарысы», Батыс Вирджиния тарихы, 2009 жылғы көктем, 3-том, 1-шығарылым, 37–56 беттер
Макгрегор, Джеймс С. Вирджинияның бұзылуы (1922), толық мәтін онлайн
Маккензи, Скотт А. Бесінші шекаралық штат: Құлдық, эмансипация және Батыс Вирджинияның қалыптасуы, 1829–1872 (Батыс Вирджиния университетінің баспасы, 2023), онлайн кітап шолуы
Ноэ, Кеннет В. «Жабайыларды жою: Одақ әскері және Оңтүстік-Батыс Вирджиниядағы тау партизандары, 1861–1865». Ноэ және Шеннон Х. Уилсон, Аппалачидегі Азаматтық соғыс (1997), 104–130 беттер
Райс, Отис К. Аллегей шекарасы: Батыс Вирджинияның басталуы, 1730–1830 (1970)
Риккардс, Майкл П. «Линкольн және саяси мәселе: Батыс Вирджиния штатының құрылуы», Президенттік зерттеулер тоқсандығы, 27-том, 1997, онлайн нұсқасы
Шейд, Уильям Г. Ескі доминионды демократияландыру: Вирджиния және екінші американдық партиялық жүйе, 1824–1861 (1996)
Стилли III, Джон Э. «Батыс Вирджиниядағы бостандық бюросы», Батыс Вирджиния тарихы, 39 (1978 жылғы қаңтар-сәуір), 99–142 беттер
Зимринг, Дэвид Р. «'Конституция үшін бөліну': Азаматтық соғыс кезінде Батыс Вирджинияның жеке штаттық мәртебесін қалай ақтады», Батыс Вирджиния тарихы, 3.2 (2009): 23–51, онлайн

Ambler, Charles H. Sectionalism in Virginia from 1776 to 1861 (1910)
Rasmussen, Barbara. "Charles Ambler's Sectionalism in Virginia: An Appreciation," West Virginia History, Spring 2009, Vol. 3 Issue 1, pp 1–35
Ambler, Charles H. A History of Education in West Virginia From Early Colonial Times to 1949 (1951), 1000 pages
Curry, Richard Orr. A House Divided: A Study of Statehood Politics and Copperhead Movement in West Virginia (1964)
Curry, Richard Orr. "A Reappraisal of Statehood Politics in West Virginia", Journal of Southern History 28 (November 1962): 403–21. in JSTOR
Curry, Richard Orr. "Crisis Politics in West Virginia, 1861–1870," in Richard O. Curry ed., Radicalism, Racism, and Party Realignment: The Border States During Reconstruction (1969)
Engle, Stephen D. "Mountaineer Reconstruction: Blacks in the Political Reconstruction of West Virginia," Journal of Negro History, Vol. 78, No. 3 (Summer, 1993), pp. 137–165 in JSTOR
Fredette, Allison. "The View from the Border: West Virginia Republicans and Women's Rights in the Age of Emancipation," West Virginia History, Spring2009, Vol. 3 Issue 1, pp 57–80, 1861–1870 era
Gerofsky, Milton. "Reconstruction in West Virginia, Part I and II," West Virginia History 6 (July 1945); Part I, 295–360, 7 (October 1945): Part II, 5–39,
Link, William A. "'This Bastard New Virginia': Slavery, West Virginia Exceptionalism, and the Secession Crisis," West Virginia History, Spring 2009, Vol. 3 Issue 1, pp 37–56
McGregor, James C. The Disruption of Virginia. (1922) full text online
MacKenzie, Scott A. The Fifth Border State: Slavery, Emancipation, and the Formation of West Virginia, 1829–1872 (West Virginia University Press, 2023) online book review
Noe, Kenneth W. "Exterminating Savages: The Union Army and Mountain Guerrillas in Southern West Virginia, 1861–1865." In Noe and Shannon H. Wilson, Civil War in Appalachia (1997), 104–30. Rice, Otis K. The Allegheny Frontier: West Virginia Beginnings, 1730–1830 (1970),
Riccards, Michael P. "Lincoln and the Political Question: The Creation of the State of West Virginia" Presidential Studies Quarterly, Vol. 27, 1997 online edition
Shade, William G. Democratizing the Old Dominion: Virginia and the Second American Party System, 1824–1861. (1996). Stealey III, John E. "The Freedmen's Bureau in West Virginia," West Virginia History 39 (January/April 1978): 99–142
Zimring, David R. "'Secession in Favor of the Constitution': How West Virginia Justified Separate Statehood during the Civil War." West Virginia History 3.2 (2009): 23–51. online

1877 жылдан бастап

Амблер, Чарльз Х. Батыс Вирджиниядағы білім беру тарихы: ерте колониялық дәуірден 1949 жылға дейін (1951), 1000 бет.
Беккер, Джейн С. Дәстүрді ойлап табу: Аппалачия және американдық фольклордың құрылысы, 1930–1940 (1998).
Кэмпбелл, Джон С. Оңтүстік таулы аймақтың тұрғыны және оның мекені (1921), 1969 ж. қайта басылды. Онлайн нұсқасы.
Корбин, Дэвид Алан. Көмір шахталарындағы өмір, еңбек және көтеріліс: Оңтүстік-Батыс Вирджиния шахтерлері, 1880–1922 (1981).
Конли, Фил. Батыс Вирджиния көмір өнеркәсібінің тарихы (Чарлстон: Білім беру қоры, 1960).
Корбин, Дэвид Алан. "Батыс Вирджиния көмір шахталарындағы қиянат: Юджин В. Дебс және Америка Социалистік партиясы, 1912–1914", American History журналы, 64-том, 4-сан (1978 наурыз), 987–1009 беттер, JSTOR.
Дэвис, Дональд Эдвард. Таулар бар жерде: Оңтүстік Аппалачи тауларының экологиялық тарихы (2000).
Дикс, Кит. Көмірші не істеуі керек? Көмір өндіруді механикаландыру (1988), 1940 жылға дейінгі көмір өнеркәсібіндегі өзгерістер.
Эдвардс, Памела. "Батыс Вирджиния әйелдері Екінші дүниежүзілік соғыста: соғыс кезеңіндегі еріктілік күш-жігерін қалыптастырудағы гендерлік, топтық және нәсілдік рөлдер", Батыс Вирджиния тарихы, 2008 жылғы көктем, 2-том, 1-сан, 27–57 беттер.
Эллер, Рональд Д. Тең емес жер: Аппалачия 1945 жылдан бері (2009).
Эллер, Рональд Д. Шахташылар, фабрика жұмысшылары және таушылар: Аппалачия оңтүстігінің индустриализациясы, 1880–1930 (1982).
Фетер, Карл Э. Тау халқы тегіс жерде: Аппалачиялықтардың Солтүстік-Шығыс Огайоға көшіруінің танымал тарихы, 1940–1965 (1998).
Форд, Томас Р. (ред.). Оңтүстік Аппалачи аймағы: шолу (1967), егжей-тегжейлі статистиканы қамтиды.
Кепарт, Хорас. Біздің Оңтүстік таулы жерлеріміз (1922). Джордж Эллисонның кіріспесімен "Оңтүстік таулы жерлеріндегі оқиғалар және таушылар арасындағы өмірді зерттеу" деген атпен қайта басылды. Ноксвилл: Теннесси университетінің баспасы, 1976. Толық мәтіні онлайн қолжетімді.
Льюис, Рональд Л. Аппалачия ауылдық жерін өзгерту: темір жолдар, орманды жою және Батыс Вирджиниядағы әлеуметтік өзгерістер, 1880–1920 (1998). Онлайн нұсқасы.
Льюис, Рональд Л. Америкадағы қара көмір шахтерлері: нәсіл, топ және қақтығыс (1987).
Льюис, Рональд Л. Уэльс американдықтары: көмір шахталарындағы ассимиляция тарихы (2008).
Лунт, Ричард Д. Заң мен тәртіпке қарсы шахтерлер: Батыс Вирджиния, 1907–1933 (1979), 20 ғасырдың басындағы еңбек даулары туралы.
МакАтер, Давитт. Мононга: 1907 жылғы Мононга шахта апатының трагедиялық тарихы, АҚШ тарихындағы ең ауыр өнеркәсіптік апат (2007).
Милнес, Джеральд. Скрипканың әуені: Батыс Вирджиниядағы дәстүрлі музыка, би және фольклор (1999).
Пудуп, Мэри Бет, Дуайт Б. Биллингс және Альтина Л. Уоллер (ред.). Аппалачияның қалыптасуы: 19 ғасырдағы таулық Оңтүстік (1995).
Роттенберг, Дон. Көмір патшалығында: американдық отбасы және әлемді өзгерткен тас (2003), иелерінің көзқарасы. Онлайн нұсқасы.
Селтцер, Кертис. Оқпандағы от: Америка көмір өнеркәсібіндегі шахтерлер мен менеджерлер (1985), 1980 жылдарға дейінгі көмір өнеркәсібіндегі қақтығыс.
Саммерс, Фестус П. Уильям Л. Уилсон және тарифтік реформа, өмірбаян (1953). Онлайн нұсқасы.
Томас, Джерри Брюс. Аппалачиялық жаңа мәміле: Батыс Вирджиния Ұлы депрессияда (Батыс Вирджиния университетінің баспасы, 1998), 316 бет.
Троттер кіші, Джо Уильям. Көмір, топ және түс: Оңтүстік-Батыс Вирджиниядағы қара адамдар, 1915–1932 (1990).
Уильям, Джон Александр. Батыс Вирджиния және өнеркәсіп капитандыры (1976), 19 ғасырдың соңындағы экономикалық тарих.

Ambler, Charles H. A History of Education in West Virginia From Early Colonial Times to 1949 (1951), 1000 pages
Becker, Jane S. Inventing Tradition: Appalachia and the Construction of an American Folk, 1930–1940 (1998). Campbell, John C. The Southern Highlander and His Homeland (1921) reissued 1969. online edition
Corbin, David Alan. Life, Work, and Rebellion in the Coal Fields: The Southern West Virginia Miners, 1880–1922 (1981)
Conley, Phil. History of West Virginia Coal Industry (Charleston: Education Foundation, 1960)
Corbin, David Alan. "Betrayal in the West Virginia Coal Fields: Eugene V. Debs and the Socialist Party of America, 1912–1914," Journal of American History, Vol. 64, No. 4 (Mar., 1978), pp. 987–1009 in JSTOR
Davis, Donald Edward. Where There Are Mountains: An Environmental History of the Southern Appalachians 2000. Dix, Keith. What's a Coal Miner to Do? The Mechanization of Coal Mining (1988), changes in the coal industry prior to 1940
Edwards, Pamela. "West Virginia Women in World War II: The Role of Gender, Class, and Race in Shaping Wartime Volunteer Efforts," West Virginia History, Spring 2008, Vol. 2 Issue 1, pp 27–57
Eller, Ronald D. Uneven Ground: Appalachia Since 1945 (2009)
Eller, Ronald D. Miners, Millhands, and Mountaineers: Industrialization of the Appalachian South, 1880–1930 (1982). Feather, Carl E. Mountain People in a Flat Land: A Popular History of Appalachian Migration to Northeast Ohio, 1940–1965. (1998). Ford, Thomas R. ed. The Southern Appalachian Region: A Survey. (1967), includes highly detailed statistics. Kephart, Horace. Our Southern Highlanders. (1922). Reprinted as Our Southern Highlanders: A Narrative of Adventure in the Southern Appalachians and a Study of Life among the Mountaineers With an Introduction by George Ellison. Knoxville: University of Tennessee Press, 1976. full text online
Lewis, Ronald L. Transforming the Appalachian Countryside: Railroads, Deforestation, and Social Change in West Virginia, 1880–1920 (1998) online edition
Lewis, Ronald L. Black Coal Miners in America: Race, Class, and Community Conflict (1987). Lewis, Ronald L. Welsh Americans: A History of Assimilation in the Coalfields (2008)
Lunt, Richard D. Law and Order vs. the Miners: West Virginia, 1907–1933 (1979), On labor conflicts of the early 20th century. McAteer, Davitt. Monongah: The Tragic Story of the 1907 Monongah Mine Disaster, the Worst Industrial Accident in US History (2007),
Milnes, Gerald. Play of a Fiddle: Traditional Music, Dance, and Folklore in West Virginia. (1999). Pudup, Mary Beth, Dwight B. Billings, and Altina L. Waller, eds. Appalachia in the Making: The Mountain South in the Nineteenth Century. (1995). Rottenberg, Don. In the Kingdom of Coal: An American Family and the Rock That Changed the World (2003), owners' perspective online edition
Seltzer, Curtis. Fire in the Hole: Miners and Managers in the American Coal Industry (1985), conflict in the coal industry to the 1980s. Summers, Festus P. William L. Wilson and Tariff Reform, a Biography (1953) online edition
Thomas, Jerry Bruce. An Appalachian New Deal: West Virginia in the Great Depression (West Virginia University Press, 1998) 316 pp. Trotter Jr., Joe William. Coal, Class, and Color: Blacks in Southern West Virginia, 1915–32 (1990)
William, John Alexander. West Virginia and the Captains of Industry (1976), economic history of late 19th century.

Негізгі дереккөздер

Элизабет Кометти және Фест П. Саммерс. Отыз бесінші штат: Батыс Вирджинияның құжатталған тарихы. Моргантаун қаласында: Батыс Вирджиния университетінің кітапханасы, 1966 ж.