Кіріспе
Табиғатта кездесетін изотоптардың қоспасы бірдей 92 протонды элемент, яғни байытылмаған. Табиғи уран (NU немесе Unat) – табиғатта кездесетін изотоптық қатынасы бірдей уран. Оның құрамында 0,711% уран-235, 99,284% уран-238 және 0,0055% уран-234 (салмағы бойынша) бар. Оның радиоактивтілігінің шамамен 2,2% уран-235, 48,6% уран-238 және 49,2% уран-234 есебінен туындайды. Табиғи уран төмен және жоғары қуатты ядролық реакторларды отынмен қамтамасыз етуге қолданылуы мүмкін. Тарихи тұрғыдан алғанда, графитпен және ауыр сумен реттелетін реакторлар таза металл (U) немесе уран диоксиді (UO2) керамикалық түрінде табиғи уранмен жабдықталып келген. Дегенмен, уран триоксидімен (UO3) және триуран октаоксидімен (U3O8) жүргізілген тәжірибелік отындық сынақтары перспективалы екенін көрсетті. 0,72% уран-235 жеңіл су реакторларында немесе ядролық қаруларда тізбектік бөліну реакциясын өзін-өзі ұстау үшін жеткіліксіз; осы мақсаттар үшін байытылған уран қолданылуы тиіс. Ядролық қаруға 90% уран-235 концентрациясы қажет, ал жеңіл су реакторларына шамамен 3% уран-235 концентрациясы керек. Байытылмаған табиғи уран CANDU реакторы сияқты ауыр су реакторы үшін қолайлы отын болып табылады. Сирек жағдайларда, геологиялық тарихтың ерте кезеңдерінде, уран-235 көп болған кезде, уран кендері табиғи түрде ядролық бөлінуге қатысып, табиғи ядролық реакторларды құраған. Уран-235 уран-238-ге қарағанда жылдам ыдырайды (жартылай ыдырау мерзімі 700 миллион жыл), ал уран-238 өте баяу ыдырайды (жартылай ыдырау мерзімі 4,5 миллиард жыл). Сондықтан, миллиард жыл бұрын қазіргіге қарағанда екі есе көп уран-235 болған. Манхэттен жобасы кезінде тазартылған табиғи уранды білдіру үшін "Тубалой" атауы қолданылған; бұл термин кейде әлі де қолданылады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде уранға "Х металл" деген кодтық атау берілген. Сол сияқты, байытылған уран "Ораллой" (Оак Ридж қорытпасы) деп, ал кемітілген уран "Деплеталлой" (кемітілген қорытпа) деп аталған.
Natural uranium (NU or Unat) is uranium with the same isotopic ratio as found in nature. It contains 0.711% uranium 235, 99.284% uranium 238, and a trace of uranium 234 by weight (0.0055%). Approximately 2.2% of its radioactivity comes from uranium 235, 48.6% from uranium 238, and 49.2% from uranium 234. Natural uranium can be used to fuel both low and high power nuclear reactors. Historically, graphite moderated reactors and heavy water moderated reactors have been fueled with natural uranium in the pure metal (U) or uranium dioxide (UO2) ceramic forms. However, experimental fuelings with uranium trioxide (UO3) and triuranium octaoxide (U3O8) have shown promise. The 0.72% uranium 235 is not sufficient to produce a self sustaining critical chain reaction in light water reactors or nuclear weapons; these applications must use enriched uranium. Nuclear weapons take a concentration of 90% uranium 235, and light water reactors require a concentration of roughly 3% uranium 235. Unenriched natural uranium is appropriate fuel for a heavy water reactor, like a CANDU reactor. On rare occasions, earlier in geologic history when uranium 235 was more abundant, uranium ore was found to have naturally engaged in fission, forming natural nuclear fission reactors. Uranium 235 decays at a faster rate (half life of 700 million years) compared to uranium 238, which decays extremely slowly (half life of 4.5 billion years). Therefore, a billion years ago, there was more than double the uranium 235 compared to now. During the Manhattan Project, the name Tuballoy was used to refer to natural uranium in the refined condition; this term is still in occasional use. Uranium was also codenamed "X Metal" during World War II. Similarly, enriched uranium was referred to as Oralloy (Oak Ridge alloy), and depleted uranium was referred to as Depletalloy (depleted alloy).