Сингапурлық «Жақсарту қоры» (SIT) – 1927-1959 ж. қала құрылысымен айналысқан мемлекеттік ұйым. Тұрғын үй салу, қала жаңарту, санитарлық жағдайды жақсарту.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сингапурдың бұрынғы мемлекеттік ұйымы
Former government organisation in Singapore
Сингапурді жақсарту тресті (SIT) – Сингапурде қала құрылысы және қалаларды жаңартуға жауапты болған бұрынғы үкіметтік ұйым. 1927 жылы Сингапурді жақсарту туралы жарғы бойынша ресми түрде құрылған, ол Үндістандағы ұқсас ұйымдардың үлгісімен жасалған. SIT бастапқыда артқы көшелерді жақсарту схемаларын жүзеге асырды және санитарлық талаптарға сай келмейтін ғимараттарды бұзуға белгіледі, бірақ 1935 жылдан бастап мемлекеттік тұрғын үйлерді салуды бастады. 1945 жылдан кейін SIT бастапқыда күш-жігерін тұрғын үйлерді жөндеуге жұмсады. 1947 жылы мемлекеттік тұрғын үйлерді салуды қайта бастады, бірақ сұранысқа ілесе алмады. SIT сондай-ақ Сингапурдің даму бағытын белгілеген «Бас жоспарды» әзірлеуге қатысты, ол 1952 жылдан 1958 жылға дейін жасалды. 1950 жылдардың соңында SIT-ті екі департамент – тұрғын үй және жоспарлау – ауыстыру жоспарлары жасалды, нәтижесінде 1959 жылы екі заң қабылданды. Сингапур үкіметінің 1960 жылы Тұрғын үй және даму басқармасы мен Жоспарлау органы сияқты мұрагер ұйымдарын құруымен SIT таратылды. SIT қорғаншылар кеңесінен, екі қызметкерден және техникалық жұмыстарды жүргізу үшін қосымша жұмысшылардан, сондай-ақ 1947 жылы құрылған Мүлік департаментінен тұрды, ол ұйымның жерлері мен дамуымен айналысты. «Жақсарту мөлшерлемесі» деп аталатын мүлік салығы, жалға алудан түскен кірістер және мемлекеттік қарыздар SIT жобаларын қаржыландырды. SIT баллдық жүйе арқылы пәтерлерді үлестірді.
The Singapore Improvement Trust (SIT) is a former government organisation that was responsible for urban planning and urban renewal in Singapore. Formally established in 1927 under the Singapore Improvement Ordinance, it was modelled after similar organisations in India. The SIT initially carried out back lane improvement schemes and marking out unsanitary buildings for demolition, but began constructing public housing from 1935. After 1945, the SIT initially focused its efforts on the repair of its residential developments. It resumed constructing public housing in 1947 but was unable to keep up with demand. The SIT was also involved in the development of a "Master Plan", which set out Singapore's developmental direction, from 1952 to 1958. In the late 1950s, plans were set out to replace the SIT with two departments—housing and planning—culminating in two bills that were passed in 1959. With the establishment of the successor organisations by the government of Singapore, the Housing and Development Authority and the Planning Authority, in 1960, the SIT was dissolved. The SIT consisted of a Board of Trustees, two staff, and additional workers to conduct maintenance work, along with an Estates Department, established in 1947, which handled the land and developments of the organisation. A property tax known as the Improvement Rate, rent revenue and government loans financed the SIT's projects. SIT assigned flats to applicants using a points system.
Өмірбаян
ХХ ғасырдың басында Сингапур қарқынды өсіп, дамыды, бірақ жергілікті үкімет қалалық жақсартудың маңызды жобаларын жүзеге асыра алмады. 1907 жылғы қоғамдық денсаулық сақтау комиссарының баяндамасында адам қалдықтарын шығаруды жеңілдету үшін артқы көшелер салу қажеттігі айтылды. Содан кейін қалалық билік мұндай жұмыстарға кірісті. 1918 жылғы тұрғын үй комиссиясы Сингапурдың қала құрылысын Үндістандағы тәжірибеге ұқсас траст арқылы жүзеге асыруды ұсынды. Осы оқиғаларға байланысты 1920 жылы Сингапурді жақсарту тресі (SIT) муниципалдық комиссияның бөлімі ретінде құрылды, оның мақсаты Сингапурдағы тұрғын үй шаруашылығы мен жоспарлауды бақылау болды. Бастапқыда SIT жартылай дамыған және дамымаған участаларды, жолдарды кеңейтуді және артқы көшелерді зерттеді. Қалалық жаңғырту және тұрғын үй жобаларын жоспарлау 1925 жылы басталды. Дегенмен, SIT-ке берілген ресурстар мен өкілеттіктер қалалық жаңғыртуды жүзеге асыру үшін жеткіліксіз болды. Сонымен қатар, қалалық жақсарту және дамыту туралы заң жобасы, SIT-тің қала құрылысы жұмысын жеңілдетуге бағытталған, 1924 жылы Сингапурдың отарлық үкіметі тарапынан қабылданбады, бұл SIT-тің мәртебесін белгісіз қалдырды. Комитет баяндамасында SIT-тің қажеттілігі көрсетілгеннен кейін, 1924 жылдың маусымынан бастап SIT-ті тәуелсіз ұйым ретінде құру туралы заң жобасы әзірленді. Нәтижесінде Сингапур қаласын жақсарту туралы заң жобасы 1927 жылдың ақпан айында Заң шығару кеңесіне ұсынылды.
In the early 20th century, Singapore was experiencing rapid expansion and development, and the local government was unable to handle significant town improvement schemes. A 1907 report by a public health commissioner called for the construction of back lanes to facilitate the removal of human waste. The municipal authorities subsequently took up such work. A report by a housing commission in 1918 recommended that Singapore's urban planning be handled by a trust, similar to what had been done in India. In light of these developments, the Singapore Improvement Trust was established as a department of the Municipal Commission in 1920, and was intended to control housing and planning in Singapore. Initially, the SIT carried out surveys of partially developed and undeveloped plots, surveys for road widening, and work on back lanes. Planning for urban renewal and housing schemes commenced in 1925. Nevertheless, the resources and powers provided to the SIT proved insufficient for it to carry out urban renewal. Moreover, a draft Town Improvement and Development bill that was to facilitate the SIT's work in town planning was rejected by the Singapore colonial government in 1924, leaving the position of the SIT unclear. After a committee report noted the SIT's necessity a bill to form the SIT as an independent organisation was prepared from June 1924. The resulting bill, the Singapore Town Improvement Bill, was introduced to the Legislative Council in February 1927.
Құру
1927 жылы 1 шілдеде қол қойылған Сингапурді жақсарту туралы заңмен SIT ресми түрде құрылды. Оның мақсаты "Сингапур қаласы мен аралын жақсартуды қамтамасыз ету" еді. Заң Сингапур қаласына және аралына қатысты, бірақ британдық әскерлер басып алған аумақтардан басқа. SIT жақын арада The Straits Times газетінің мәлімдемесінше, Лавендер көшесі мен Серангон жолының қиылысындағы үлгілі тұрғын үй жобасы және Тион Бахрудағы жерді даярлау жұмыстарын бастады. Бұдан өзге, SIT тығыз қоныстанған аймақтарға жақын саябақтар мен ашық кеңістіктерді салды, жолдарды кеңейту және салуды жоспарлады, сондай-ақ иелеріне өтемақы төлемей, адамдар тұруға жарамсыз ғимараттарды бұзуға белгіледі. 1931 жылы SIT Балестир жолы ауданында шеберлер үшін үйлер салу жобасын іске асырды, осылайша жұмысшыларды санитарлық жағдайға сай және қолжетімді тұрғын үймен қамтамасыз етті.
The Singapore Improvement Ordinance, signed into law on 1 July 1927, formally established the SIT. Its purpose was "to provide for the Improvement of the Town and Island of Singapore". The Ordinance applied to both the town and island of Singapore except for areas occupied by the British military. The SIT soon started work on what The Straits Times claimed was to be a model housing scheme at the Lavender Street—Serangoon Road intersection, and land clearance in Tiong Bahru. In addition, the SIT constructed parks and open spaces near densely populated areas, carried out planning for the expansion and construction of roads and back lanes, and marked out buildings that were unsuitable to house people for demolition without compensating the owners. In 1931, the SIT carried out a scheme to construct houses for artisans in the Balestier Road area, thereby providing workers with sanitary and affordable residential facilities.
1930 және 1940 жылдар
1935 жылы СИТ Бугиси көшесіндегі бірнеше ғимаратты адамдар тұруға жарамсыз деп жариялап, оларды бұзуға бұйрық берді. Ғимараттардың иелері бұл бұйрыққа дау айтып, 1935 жылғы қаңтарда Жоғарғы сотқа, ал 1937 жылы Таза кеңеске шағымданды. СИТ сот ісін ұтып алды, сондықтан мұндай жариялаулар тым қиындық тудыратындықтан енді жүргізілмеді. Бірінші пәтерлер 1936 жылдың желтоқсанына дейін салынып бітірілді, ал 1937 жылға дейін қосымша ғимараттар салынды. 1937 жылы Жаңа көпір және Банда көшелерінде қосымша пәтер салу жобалары қолға алынды. Жапон басқындығы басталған кезде СИТ шамамен 2000 пәтерді аяқтаған болатын. Жапон оккупациясы кезінде СИТ-тің функцияларын жапон билігі жүзеге асырды, бірақ СИТ-тің мүлкіне тиісті күтім жасалмады. Осының салдарынан, жапон үкіметі аяқталған кезде бұл мүліктердің жағдайы өте нашар болды, ал СИТ оккупациядан кейінгі алғашқы жылдарда оларды жөндеуге жұмсады. СИТ пәтерлерінде олардың нақты иелері тұрғанын тексеру және ғимараттарға келтірілген зиянды бағалау үшін де тексерулер жүргізілді. Жаңа тұрғын үйлерді салу 1947 жылдың сәуірінде Оуэн-роудтағы пәтер блогының құрылысымен басталды. СИТ 1947 жылдың қазан айында жаңа тұрғын үйлер салуға 7 миллион долларлық жоспарды жариялады. Дегенмен, СИТ-тің тұрғын үймен қамтамасыз ету ісінде мәселелер болды. 1948 жылдың наурыз айында «Малайя Трибьюн» газетінің тілшісі пәтерлердің жалдау ақысы жұмысшы табына шамадан тыс екенін мәлімдеді. 1949 жылы СИТ басқарушысының міндетін атқарушы атап өткендей, пәтерлердің құрылысы сұранысқа жете алмай тым баяу жүрді. Сонымен қатар, 1948 жылы жарық көрген Сингапур тұрғын үй комитетінің баяндамасында үкіметтің СИТ-ті өз бақылауына алуын және мемлекеттік қаражатты жұмсауын негіздеу үшін, сондай-ақ Сингапурдың болашақ даму жолын көрсететін «Бас жоспар» жасауын ұсынды.
In 1935, the SIT declared several buildings on Bugis Street too unsanitary for people to live in and ordered them razed. The owners of the buildings disputed the order, bringing the case to the Supreme Court in January 1935, and to the Privy Council in 1937. The SIT lost the case, so such declarations were no longer carried out as they were regarded as too difficult. The first flats were completed and occupied by December 1936, with additional buildings constructed through 1937. Additional flat construction schemes on New Bridge Road and Banda Street were initiated by 1937. The SIT had completed around 2,000 flats by the time of the Japanese invasion. During the Japanese Occupation, the SIT's functions were handled by the Japanese authorities, who conducted negligible upkeep on the SIT's properties. Thus, these properties were in extremely poor condition by the end of Japanese rule, and the SIT spent the first few years after the Occupation refurbishing them. Checks were also conducted on the SIT flats to verify whether they were still occupied by their actual owners and to survey the damage to the buildings. Work on new housing was only initiated in April 1947, with the construction of a block of flats at Owen Road. The SIT also announced a $7 million plan to build new housing in October 1947. Nevertheless, the SIT's provision of housing had issues. In March 1948, a Malaya Tribune reporter claimed the rents for flats were unaffordable for the working class. The construction of flats proceeded far too slowly to keep up with demand, as noted by the SIT's acting manager in 1949. In addition, the Singapore Housing Committee's report, released in 1948, called for the government to take over the SIT to justify its spending of government monies, and for the production of a "Master Plan" setting out the path of Singapore's future development.
Бас жоспар және қоғамдық тұрғын үй құрылысының одан әрі жүргізілуі
1952 жылы СИТ Сингапур үшін Бас жоспарды әзірлеуді бастады, ол 1955 жылы Сингапур үкіметінің бекітуіне ұсынылды. Бұл жоспарда Сингапурдың аймақтарға бөлуі және көлік инфрақұрылымы, мысалы, жол желісін жақсарту және қаладан тәуелсіз жұмыс істейтін жаңа қалалар салу сияқты бірнеше ұсыныстар енгізілді. Бас жоспар 1956 жылы халыққа таныстырылды және 1958 жылдан бастап іске асырылды, келесі жылдары Сингапурдың жерді пайдалануы мен дамуына бағыт берді. СИТ тұрғын үй салуға баса назар бергендіктен, қалаларды жаңартуды іске асыра алмады. Сонымен қатар, кампонг тұрғындарының қарсылығы СИТ жеріндегі кампонгтарды тазалауға, тұрғын үйлер салуға кедергі келтірді. Мұның себебі – СИТ ұсынған пәтерлердің жоғары жалдау бағасы немесе қолайсыз орналасуы, сондай-ақ құпия қоғамдардың мүшелерінің күшті қарсылығы болды. Бұл 1950 жылдардың ортасы мен соңында Кампонг Хендерсон және Ковент-Гардендегі тазалау жұмыстарының сәтсіз аяқталуына әкелді. СИТ салған пәтерлердің құрылысы қымбат болғандықтан, 1953 жылдан бастап арзан "шұғыл" пәтерлер салуды бастады. Өрттен қоныс аударған кампонг тұрғындарына баспана беруге арналған бұл пәтерлер бастапқыда жақсы қабылданалмады, сондықтан СИТ 1958 жылға дейін ірі көлемде "шұғыл" пәтерлер салуға кіріспеді. "Шұғыл" пәтерлер бағдарламасы 1959 жылы Кампонг Тинг Бахруде болған өрттен кейін ғана табысқа жетті. СИТ өрт болған жерді сатып алып, бұрынғыдай пәтерлерді сатпай, оларды көшірілген кампонг тұрғындарына жалға берді.
In 1952, the SIT began work on a Master Plan for Singapore, which was submitted to the Singapore government for approval in 1955. This plan made several recommendations regarding the zoning and transport infrastructure in Singapore, such as an improved road network and the construction of new towns that could function separately from the city. The Master Plan was shown to the public in 1956, and implemented from 1958, guiding land use and development in Singapore over the following years. With the SIT's focus on housing, it could no longer carry out significant urban renewal. Moreover, the opposition of the kampong residents hampered the clearance of kampongs on SIT land to facilitate the construction of housing. The reasons for this included the high rental cost or the undesirable location of flats offered by the SIT as compensation, along with more aggressive opposition by secret society members. This resulted in the failure of clearance efforts at Kampong Henderson and Covent Garden in the mid and late 1950s respectively. The flats built by the SIT were expensive to build, so it started constructing cheaper "emergency" flats from 1953. Intended to house kampong dwellers displaced by fires, these flats were initially poorly received, so the SIT did not engage in large scale "emergency" flat construction until 1958. The "emergency" flat programme only succeeded after the Kampong Tiong Bahru fire in 1959. The SIT acquired the fire site and instead of selling the flats as it had previously done, rented the flats out to displaced kampong residents.
Тарату
1955 жылы жергілікті басқару жөніндегі комитет СИТ-ті таратуды және тұрғын үй шаруашылығын үкімет тағайындаған кеңес басқаратын агенттікке жүктеуді ұсынды. Осының нәтижесінде, 1956 жылдың маусымына қарай, СИТ-тің тұрғын үй және жоспарлау функцияларын арнайы агенттікке және жергілікті жерлер мен тұрғын үй министрлігіне беру жоспарлары іске асырылды. 1958 жылы Заңнамалық жиналыста Тұрғын үй және даму туралы, сондай-ақ Жоспарлау туралы екі заң жобасы қаралып, 1959 жылдың қаңтарына дейін қабылданды. Бұл екі заң жобасы қабылданғаннан кейін, 1960 жылдың ақпан айында Жоспарлау туралы және Тұрғын үй және даму туралы екі жарлық күшіне енді, осы арқылы екі мұрагерлік орган құрылды және СИТ 1960 жылдың 1 ақпанында қызметін тоқтатты. Басқарманың алғашқы құрамында тоғыз сенімді адам болды, олардың төртеуі губернатор немесе ауылдық кеңес, немесе қалалық кеңес тарапынан үш жылдық мерзімге тағайындалды, ал қалған бесеуі экс-официал мүшелер еді. Тұрғын үй мәселелеріне қызығушылықты арттыру мақсатында 1938 жылы тағы екі қосымша сенімді адам тағайындалды, осылайша сенімділердің жалпы саны он бірге жетті. 1940 жылдардың соңында СИТ-тің тұрғын үй бағдарламаларын кеңейтумен байланысты, 1947 жылы ұйымның мүліктерін басқару үшін Эстейтс бөлімі құрылды. Бастапқыда он бір қызметкерден тұратын бөлім, жыл сайын тұрғын үй құрылысының өсуіне байланысты кеңейіп, 1952 жылы 70 қызметкерге жетті. Бөлімнің міндеттеріне СИТ-ке тиесілі жерлерді және жалдау шарттарын басқару, сондай-ақ мүлікті күтіп ұстау кірді. 1959 жылдың қараша айында СИТ үш бөлімге қайта құрылды: ғимараттар, жоспарлау және басқару бөлімдері. 1947 жылы жаңа пәтерлерді бөлу үшін тұрғын үй тізілімі құрылды, бірақ сұраныстың жоғары деңгейіне байланысты 1947 жылдың соңында бөлу ұпайлар жүйесіне көшірілді. Бұл ұпайлар жүйесі тығыздық және отбасы мүшелерінің саны сияқты факторларды ескерді. Қаржыландыру үшін СИТ бастапқыда негізінен жақсарту салығына, үкіметтен түсетін қаражатқа және жалға алудан түсетін табысқа сүйенді. Жақсарту салығы – Сингапурдағы барлық мүліктерге Жақсарту туралы жарлыққа сәйкес салынатын алым, оның көлемі мүліктің жылдық құнының белгілі бір пайызына тең. Үкімет СИТ-ке берген қаражат мөлшері СИТ-тің жақсарту салығынан түскен табысына тең болды. Алайда, 1940 жылдардың соңында бұл көздерден түскен қаражат СИТ жүзеге асырып жатқан тұрғын үй жобаларының шығындарын толық жаба алмады, сондықтан қосымша шығындарды жабу үшін үкіметтен қарыз алынды.
In 1955, the Committee on Local Government recommended that the SIT be scrapped, and housing be handled by an agency managed by a government appointed board. Consequently, by June 1956, plans had been set in motion to transfer the SIT's housing and planning responsibilities to a dedicated agency and the Ministry of Local Government Lands and Housing respectively. Two bills, the Housing and Development Bill and the Planning Bill, regarding the formation of a Housing and Development Authority and a Planning Authority in place of the SIT, were read to the Legislative Assembly in 1958, and were passed by January 1959. With the passing of the two bills, two ordinances, the Planning Ordinance and the Housing and Development Ordinance, took effect in February 1960, establishing the two successor authorities, and the SIT ceased operations on 1 February 1960. Initially, the Board had nine trustees, four of which were appointed either by the governor or from the Rural Board or City Council to three year terms, while the other five were ex officio trustees. In order to provoke more interest in housing issues, an additional two nominated trustees were added in 1938, bringing the total number of trustees to eleven. With the expansion of the SIT's housing schemes in the late 1940s, an Estates Department was set up in 1947 to take care of the organisation's properties. Initially made up of eleven staff, the department experienced yearly expansion to cope with the increase in housing construction, and had 70 personnel by 1952. The department's responsibilities included the management of land owned by the SIT and tenancies, in addition to property management. The SIT was reorganised into three departments, the Buildings, Planning and Management departments, in November 1959. A housing register was also set up in 1947 to handle the allocation of new flats, but owing to overwhelming demand, allocation was shifted to a points system by the end of 1947. This points system took into account factors such as overcrowding and family size. For funding, the SIT initially relied mainly on the Improvement Rate, funds from the government, and rental incomes. The Improvement Rate was a fee imposed on all properties in Singapore as part of the Improvement Ordinance, and has a value equivalent to a percentage of the property's annual value. The funds provided by the government to the SIT were of equivalent value to the SIT's earnings from the Improvement Rate. Nevertheless, by the late 1940s, the funds from these sources did not cover the costs of the housing projects that the SIT was undertaking, so loans were taken from the government to cover the increased expenditure.