Фрэнк Синатраның 1970 ж. шыққан «Watertown» альбомы – шағын қалалық өмір, махаббат, өкініш туралы әңгіме. Боб Гаудионың туындысы, уникалды дыбысымен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Watertown (Махаббат тарихы) – американдық әнші Фрэнк Синатраның 1970 жылдың наурыз айында Reprise Records лейблы арқылы шыққан студиялық альбомы. Бұл альбом Нью-Йорк штатының Уотертаун қаласынан шыққан бір адам туралы концептуалды туынды. Аты аталмаған баяндаушы бірнеше монолог арқылы жеке басына келген қайғылы оқиғаны – әйелінің оны және екі ұлын үлкен қаланың тартымдылығына тастап кеткенін айтады. "Watertown" альбомын рок-топтың төрт мүшесінің бірі Боб Гаудио продюсерлік етіп, бірге жазған, ал Джейк Холмс та әндердің авторы болды. Синатраның бұл альбомында ғана алдын ала жазылған оркестрлік тректерге дауыс берген. Альбом сыншылар тарапынан әртүрлі пікірлерге және нашар сатылымға ие болды, Фрэнк Синатраның Billboard 200 тізілімінің топ 100-іне енбеген жалғыз маңызды альбомы болды. Бірақ соңыннан қайта қаралып, көптеген тыңдарман оны оның ең үздік альбомдарының бірі деп санайды.
Watertown (subtitled A Love Story) is a studio album by American singer Frank Sinatra, released in March 1970 through Reprise Records. It is a concept album centered on a man from Watertown, New York. In a series of soliloquies, the nameless narrator tells his heartbreaking story of personal loss: his wife has left him and their two boys for the lure of the big city. Watertown was produced and co written by Bob Gaudio, one of four members of the rock band the Four Seasons, with Jake Holmes also co writing the songs. It is the only album where Sinatra ever voiced over pre recorded orchestral tracks. The album was released to mixed critical reviews and poor sales, with it being Sinatra's only major album release not to chart in the top 100 of the Billboard 200. It has since been reevaluated and many consider it to be among his finest albums.
Тарих және жазу
1969 жылы Синатраның сату көлемі төмен болды. Бұған қарсы күресу үшін ол Four Seasons тобының Боб Гаудио мен Фрэнки Валли және әнші-күйші Джейк Холмстің қатысуымен тұжырымдамалық альбом жазуға келісті. Синатра бұрын да мұндай альбомдар жасаған, сондықтан тұжырымдамалық альбомдарға жат емес еді, мысалы, 1955 жылғы "In the Wee Small Hours" сияқты. Гаудио мен Валли Синатраға әйелі оны қалаға тастап кеткеннен кейін Уотертаун қаласында екі кішкентай ұлын өсіріп отырған адамның оқиғасын баяндайтын дайын альбом әкелді. Альбомның оркестрлік тректері Нью-Йорктегі Колумбияның 30-шы көше студиясында жазылды, бұл студия "The Church" деп те аталады. Бұрынғы жұмыстардан өзгеше, Синатра оркестрмен бірге жазбады, бірақ ол музыка жазу сессияларына қатысты. Ол Голливудтағы Сансет бульварындағы United/Western Studios студиясында алдын ала жазылған тректерге вокалын жазды. Ол енді ешқашан тікелей оркестрдің қатысуынсыз вокал жазбады. (Ол "The Saddest Thing of All" әні үшін, сондай-ақ Нельсон Риддлдің аранжировкасымен жасалған "Нэнси", "Эмили", "Линда", "Барбара" және "Sweet Lorraine" сияқты әйелдер есімдерімен аталатын әндерді де алдын ала жазылған тректерге үстемелеген. "Put Your Dreams Away: A Frank Sinatra Discography" кітабын қараңыз, авторы Луис Карлос до Насименто Сильва).
In 1969, Sinatra's sales were low. To try to combat this, he agreed to record a concept album with Bob Gaudio & Frankie Valli of the Four Seasons and singer songwriter Jake Holmes. Sinatra was no stranger to concept albums, having done them in the past, such as In the Wee Small Hours in 1955. Gaudio and Valli brought Sinatra a fully written album that told the story of a man raising his two young sons in Watertown after his wife leaves him for the city. The album's orchestral tracks were recorded in New York at Columbia 30th Street Studio, also referred to as "The Church". Unlike previous work, Sinatra did not record with the orchestra, but he did attend the recording sessions for the music. He recorded his vocals over the pre recorded tracks at United/Western Studios on Sunset Boulevard in Hollywood. He would never again record his vocals without a live orchestra. (He overdubbed his vocals on pre recorded tracks for "The Saddest Thing of All" as well as the songs with women's names arranged by Nelson Riddle including "Nancy", "Emily", "Linda", "Barbara", and "Sweet Lorraine". See "Put Your Dreams Away: A Frank Sinatra Discography" by Luis Carlos do Nascimento Silva)
Музыканың жаздырылуы 14-17 шілде және 13 қазан күндері өтті. 5 және 10-тректер 14 шілдеде, 1, 4 және 6-тректер 15 шілдеде, 8 және 9-тректер 16 шілдеде, ал 3, 7 және 11-тректер 17 шілдеде жазылды. "Michael and Peter", "Lady Day" және "For a While" әндері 13 қазанда қайта жазылды. Синатра Калифорнияда 25-27 тамыз және 31 қазан күндері вокалын жазды. 5, 9, 10 және 11-тректер 25 тамызда, 1 және 8-тректер 26 тамызда, ал 2 және 7-тректер 27 тамызда жазылды. Синатра 31 қазанда студияға оралып, "Elizabeth", "Michael and Peter" және "For a While" әндерінің вокалын аяқтады. "I Would Be in Love (Anyway)" әні Канаданың поп-чарттарында 77-орынды, ал АҚШ-тың ересектерге арналған заманауи чарттарында 4-орынды иеленді.
Recording for the music took place from July 14 to 17 and October 13. Tracks 5 and 10 were recorded on July 14, tracks 1, 4, and 6 on July 15, tracks 8 and 9 on July 16, and 3,7, and 11 on July 17. "Michael and Peter", "Lady Day" and "For a While" were rerecorded October 13. Sinatra recorded his vocals in California from August 25 to 27 and October 31. Tracks 5,9,10, and 11 were recorded on August 25, 1 and 8 on August 26 and 2 and 7 on August 27. Sinatra went back into the studio on October 31 to finish vocals for "Elizabeth", "Michael and Peter", and "For a While". "I Would Be in Love (Anyway)" reached #77 in the Canadian pop charts, and #4 on the US Adult Contemporary charts.
1-бөлік
1. "Уотертаун": Бұл одан кейін болған барлық оқиғаның бастауы болды. Мен үлгі ретінде "Шалақ күн" әнін ойладым. Мен жайбажайлау сезімді қаладым. Егер біз телеарнайы түсірсек, ол оны кеңейтіп, титрлермен аяқталар еді. 2. "Қош бол (Ол үнсіз айтады)": Менің басымда бір сөз тіркесі болды. "Шайда қызыл желдік болған жоқ". Міне, содан мен осы әнді жаздым. Мен адамдардың ешқандай эмоциялық жағдайсыз қоштасатын жағдайларын ұнатамын. Бетінде ештеңе көрінбегенде маған қатты әсер етеді. Адамдар кофеханада отырып, қорқынышты жағдайды бастан өткергенде де сезімдерін жасырады. Олар кофелеріне қант салып, торт жейді. Сырттай тыныш сөйлесіп отырғандарымен, өмірлері қирап жатыр. 3. "Бір сәт үшін": Мен әрқашан өмірде қатты ауыр нәрсені ұмытып қалатын сәт болатынына сенемін. Бес минутқа күн жарқырап, барлығы әдемі болады. Бірақ кенеттен жаныңдағы адамыңның жоқ екенін сезіп, бәрі қайтадан есіңе түседі. Бұл қайғының ең қиын тұсы – қайғыдағы кішкентай жара, ол тіпті ауырсынуды күшейтеді. 4. "Майкл мен Питер": Мен алғашқы некемде баламды жоғалттым. Егер мүмкін болса, мен өзім де баламды өрбіткім келетін (күліп). Мен балалы болуды қатты қаладым. Қызығы, Гаудионың балалары осы әнге үлгі болды. Мен оны хат түрінде жаздым, себебі ол жігіт осы сезімдерін оған тек осылай жеткізе алатын еді. 5. "Мен бәрібір ғашық болар едім": Менің ойымша, өмір сені қаламаған жерге алып кетсе де, қазіргі орныңа өкінуге болмайды. Бір қызығы, ол жігіт осы әйелге ашуланбастан, оны босатуға тырысты. Әңгіме барысында ол оған ешқашан ашуланбады. Ол оның кетуі керек екенін түсінді.
1. "Watertown": It was the set up for everything that followed. I had in mind as a model "Lazy Afternoon". I wanted a languid feeling. If we had done the TV special, it would have opened it up, with the credits going by. 2. "Goodbye (She Quietly Says)": I had a line in my head. "There was no tempest in the tea". That's what led me there. I love the idea of those kind of goodbyes that people have where nothing is happening emotionally. It knocks me out when there is nothing on the surface. People are just sitting in a coffee shop and devastation has happened. They don't articulate their feelings. Instead, they are putting sugar in their coffee and spooning cake. They are having a quiet conversation but meanwhile a life is coming apart. 3. "For a While": I've always felt that there is that moment in your life when you forget about something that is really terrible. For five minutes the sun is shining and everything is beautiful. Then all of a sudden you realize that the person you cared about is gone, and it all comes back. It is one of those horrible things about grief – one of those little holes in grief when it becomes even more painful. 4. "Michael & Peter": I had lost a child in my first marriage. I would have had a child by myself if I could have (laughs). I desperately wanted kids. In a funny kind of way, Gaudio's kids were the models for that song. I put it in letter form, because it was the only way the guy could articulate those sentiments to her. 5. "I Would Be in Love (Anyway)": I guess it's that you can't regret where you are even if life takes you someplace where you don't want to be. In a strange kind of way, it was this guy trying to let go of this woman without being angry with her. You know, throughout the story, he was never really angry at her. He kind of understood; she had to go.
2-бөлік
6. "Елизабет". Бұл өте қарапайым болды. Маған сол есім ұнайды. Бобби ән жазып жатқанда, сол сөз әуенге еніп кетті. Мен Елизабет есімді қызды көзге елестетіп, оған арнап сөздер жаздым. 7. "What a Funny Girl (You Used to Be)": Альбом сәл мұңды да көңілсіз болуы мүмкін еді. Мен барлық жерге мүмкіндігінше шуақ нұрын сыйырғым келді. Бұл өткенге шағылысқан ән еді. Сондай-ақ, әнде олардың бала кезінен бір-біріне ғашық болғанын көрсеткім келді. Мен осындай ойды қаладым. Олар, әдетте, бірге өскен балалар болған. Олардың мектепте бірге оқығандай сезім тудырғым келді. Олар жас кезінде ғашық болып, үйленген. 8. "What's Now Is Now". Бұл әнде оның басқа біреумен кеткені айқын көрінеді. Оның қарым-қатынасы болған, бірақ ол оны қабылдай алмаған. Осының салдарынан ол үлкен қалаға кетіпті. Бұл әнде кінә тақырыбы бар. Оқиға осы әнмен басталады. 9. "She Says". Ән мен үшін үш рет бұрылыс жасайды. Ол сырттайғы әңгімелерге күдікпен қарайды. Балалар оның қорқуын қайталап айтады. Ол неге осы хатты жіберіп отыр? Не болып жатыр? Бұл өте жақсы жаңалық, олар оған сенбейді де, сенімсіздікпен қарайды. Оның "Ол үйге оралады" дегені таң қалдырады. Олар оған да сенбейді. 10. "The Train": – оқиғаның өзі. Оның оған ештеңе айтпағанын және ол қайтып келмейтінін білеміз. Бізге бұл оқиға одан жеткенімен, ол оның ешқайсысын естімеген. Егер ол осы альбомды естіген болса, үйге оралар еді. Ол оның осы жағын ешқашан көрмеген. Осы туралы ойланғанда, көп нәрсе жасалмағанын, аяқталмаған көп нәрсе бар екенін көремін. Бұл оқиғаға терең мән береді.
6. "Elizabeth". It was real simple. I just love that name. Bobby was writing the song and that word just fell into the melody. I just imagined a girl named Elizabeth and wrote words that were a tribute to her. 7. "What a Funny Girl (You Used to Be)": The album could have been a little bit maudlin and dour. I was trying to put a little bit of sunlight everywhere I could. It was a retrospective song. I also wanted to indicate in the song that they had been childhood sweethearts. I wanted that kind of an idea. They were probably kids together. I wanted to give the sense that they had gone to school together. They had fallen in love and married quite young. 8. "What's Now Is Now". There is in that song an indication that she had obviously gone with somebody else. She has had a relationship, and he hadn't been able to accept it. That is partially what drove her off to the big city. There is a guilt theme in that song. It is the song that opens up the story. 9. "She Says". The song is a triple turn to me. He is suspicious of the small talk. The kids are echoing his fears. Why is she sending this letter? What is going on? It is such good news; they can't believe it and they don't trust it. The twist is her saying, "She's comin' home". They don't trust that either. 10. "The Train": is the story. We find out that he really didn't communicate anything to her, and she isn't coming back. Although we're getting all of this story from him, she never got any of this. If she had heard this album, she might have come home. She never saw this side of him. When I think about this in retrospect, there is so much that is not done. There is so much that is unfinished. It gives the story a very deep resonance.
Эпилог
Он бір. "Лейди Дэй". Мен сол әйелді талантты адам деп ойладым. Ол суретші немесе әнші болуды қалады. Ол – өзінің туған қаласының адамы еді. Оның барлық назары отбасы мен бизнеске аударған. Ол Уотертаунда өмір сүрді. Ал ол көбірек тынышсыздыққа бейім, көбірек заманауи әйел еді. Ол басқа нәрселерді де істегісі келді. Ол оған айтуға жеткілікті бостандық сезінбеді және ол оны түсінбейді деп ойлады. Ол, негізінен, жақсы жігіт еді, бірақ ол көбірек қалады. Ол отбасын тастап, мансап қуды. Ал соңында, оның мақсатына жете алды ма және бұл оған тұрғанға лайық па деген сұрақ туды.
11. "Lady Day". I saw the woman as someone who had talent. She wanted to be an artist or a singer. He was a hometown person. His whole orientation was family and business. He was the kind of guy who really lived in Watertown. She was more restless – a more contemporary woman. She wanted to do other things. She wasn't liberated enough to tell him, and she didn't think he'd understand. He was basically a good guy, but she wanted more. She abandoned her family and went for a career. The postscript was whether or not she got it and was it worth it.