Zenith Radio: «Trans Oceanic» қабылдағыштарының тарихы (1941-1981)
Trans-Oceanic
Zenith Trans Oceanic радиолары (1941-1981) – берілгендігімен, сапалы құрылымымен және қысқа толқынды қабылдағыш ретіндегі өнімділігімен танымал. Коллекционерлерге арналған!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Zenith Radio қысқа толқын қабылдағыштарының бренді (1941–1981)
Zenith Radio brand of shortwave receivers (1941–1981)
Trans Oceanic (қысқартылған T/O) – Zenith Radio компаниясы 1941 жылдан 1981 жылға дейін шығарған портативті радиолардың бренді. Олардың беріктігімен, жоғары сапалы құралымымен және қысқа толқынды қабылдағыш ретіндегі өнімділігімен ерекшеленді.
The Trans Oceanic (abbreviated T/O) was a brand of portable radios produced from 1941 to 1981 by Zenith Radio. They were characterized by heavy duty, high quality construction and their performance as shortwave receivers.
Тарих
"Зенит" компаниясын құрған лейтенант-командир Юджин Ф. Макдональд, жаңа технологияны өте бағалап, компанияның беделін арттыратын, берік өнімге ең соңғы және ең пайдалы жаңалықтарды енгізу қажет деп ойлаған. Zenith Radio компаниясының көптеген өнімдерінің ішінде "Trans Oceanic" сериялы портативті радиолар ең танымалдарының бірі болды. Бұл радио қабылдағыштарға деген құштарлық туды, радио коллекционерлері ескі лампада немесе клапанды нұсқаларын жоғары бағалайды, соның нәтижесінде көптеген жұмыс істейтін үлгілер мен қосалқы бөлшектер табылуда.
Zenith's founder, Lieutenant Commander Eugene F. McDonald, was a great admirer of advancing technology and believed that his company should include the latest, most practical advances in a sturdy product that would to enhance the company's reputation. Of the many products of Zenith Radio, the 'Trans Oceanic' series of portable radios were among the most famous. A cult like following has developed around the receivers, with earlier tube or valve versions prized by radio collectors, resulting in the availability of many working models and replacement parts.
7G605/8G005Y сериясы
Zenith 'T/O' 1941 жылдың қазан айында 7G605 үлгісіндегі «Trans ocean Clipper» өндірісімен өмірін бастады. 75 доллар тұратын ол 1942 жылдың қаңтарында таныстырылды, бірақ Zenith өндірісін соғысқа қатысты жабдықтарға ауыстырғандықтан 1942 жылдың сәуірінде өндіріс тоқтатылды. Бұл қысқа мерзімде шамамен 35 000 дана өндірілді, сату деректері көрсеткендей, олардың көп бөлігі «орташадан жоғары» табысқа ие клиенттерге сатылды. Дегенмен, олардың көптеген бөлігі соғыс ошақтарына, сондай-ақ алғыс айтқан әскери қызметшілердің қолына тиді. Соғыс аяқталғаннан кейін өндірісті қайта бастауға деген сұраныс жоғары болды. Алғашқы партиядағы шамамен 10 000 данада динамик торларына желкенді қайық суреті тігілген, бірақ Перл-Харборға шабуылдан кейін патриоттық рухтағы қолбасшы осы тордың матасын Боинг B-17 бомбалаушысына есімдейтін бомбалаушы суретімен ауыстыруға бұйрық берді. T/O – екі түрлі қуатпен жұмыс істейтін радиоқабылдағыш: ол айнымалы токтан (AC) немесе тұрақты токтан (DC) және тасымалдау үшін «А» және «Б» құрғақ батареяларынан қуат алатын. Батареялар қазір қолданылмайды, бірақ ерте T/O үлгілері әлі де қолданыста, себебі оларды желілік токтан немесе заманауи элементтерден жасалған батареядан (6D «А» қуаты үшін және 10 9 вольттық транзисторлық батареялар «Б» үшін) немесе инвертордан пайдалануға болады. 7G605 жеті түтікше қолданды: 117ZG6, 3Q5, 1LE3, 1LN5, 1LA6, 1LN5 және 1LD5. Zenith кейінгі T/O үлгілерінде селендік түзгіш қолданды, ол ертерек үлгілерде қолданылған түзгіш түтікшелерді алмастырды. Қуат сымын шассиге немесе радионың бүйініне (үлгіге байланысты) қосу арқылы T/O батареядан жұмыс істеуге ауыстырылды. Соғыстан кейінгі алғашқы T/O – 8G005Y, оны Zenith радио өнімдерінің дизайнымен айналысқан өнеркәсіптік дизайнер Роберт Даволь Будлонг жасаған. Оның бағасы 125 доллар болды және 1946 жылдан 1949 жылға дейін бірнеше нұсқада өндірілді. Барлығы 110 000 дана өндірілді. 8G005Y сегіз түтікше қолданды: (2) 1LN5, 1LA6, 1LD5, 1LE3, (2) 1LB4 және 117Z6. 1956-57 жылдары АҚШ үкіметінің тапсырысымен R 520A/URR деп белгіленген 2973 дана «әскерилендірілген» 600-дық өндіріс тағы да өте аз болды. Олардың кейбіреулері Кубаға шабуыл кезінде аз ғана санымен әуеден тасталғаны хабарланды. Осы мақсат үшін Zenith 250 контейнер жасауға келісімшарт жасады. Фидель Кастроның көп жыл бойы осы радионы жеке пайдаланғаны туралы әңгімелер тарады. Түтікшелік T/O үлгілері кезінде бұл қабылдағышта 88-108 МГц FM радио диапазоны болған жоқ. Евгений Макдональд 1958 жылы қайтыс болды, бірақ ол «өз» радиосының дизайнындағы өзгерістерге соңғы сәттерге дейін қатысты. 1957 жылдың қараша айында Zenith толық жаңа, тоғыз транзисторлық «Trans Oceanic» қатты күйдегі радиосын ұсынды. Ескі түтікшелік Trans Oceanic 1962 жылға дейін өндірісте болды.
The Zenith 'T/O' began life in October 1941 with the production of the Model 7G605 'Trans ocean Clipper'. Priced at $75, it was introduced in January 1942 but ceased production in April 1942 as Zenith shifted their production to war related equipment. During this short production run, some 35,000 units were produced and sales data showed that many were sold to customers in the 'above average' income group. However, many also found their way into various theatres of war and in to the hands of appreciative servicemen—demand for a resumption of production at war's end was kept high. The first run of approximately 10,000 units had a sailboat embroidered speaker grille, but after the Pearl Harbor attack, the patriotic Commander ordered the grille cloth changed to depict a bomber vaguely resembling a Boeing B 17 bomber. The T/O was a dual powered radio receiver; it could operate from electrical service AC or DC and via a pair of "A" and "B" dry cell batteries for portability. The batteries are obsolete but the early T/O models live on either due to the ability to use AC line or a battery made of modern cells (6 Ds for the "A" power and 10 9 volt transistor batteries for "B") or an inverter. The 7G605 used seven tubes: 117ZG6, 3Q5, 1LE3, 1LN5, 1LA6, 1LN5, and 1LD5. Zenith used a selenium rectifier on later versions of the T/O, replacing rectifier tubes used on the earlier models. Inserting the power plug into a socket on the chassis or the side of the radio (depending on model) switched the T/O to battery operation. The first post war T/O was the 8G005Y, designed by Robert Davol Budlong, an industrial design consultant responsible for many of the Zenith radio products. Priced at $125, it was in production from 1946 to 1949 in several variants. Total produced, 110,000. The 8G005Y used eight tubes, (2) 1LN5, 1LA6, 1LD5, 1LE3, (2) 1LB4, and 117Z6. For a second time, there was a very small production run in 1956 57, of 2,973 "militarized" 600's, designated R 520A/URR, ordered by the U. S. government. Some of these were reportedly air dropped in small numbers during the Bay of Pigs invasion. Zenith was contracted to build 250 containers for this purpose. It is rumored that Fidel Castro made one his personal radio for years afterwards. During the tube or valve T/O model run, this receiver did not include an 88 108 MHz FM radio band. Eugene McDonald died in 1958, but he was personally involved in the design changes to 'his' radio to the very end. In November 1957, Zenith introduced the all new, nine transistor solid state Trans Oceanic. The older tube based Trans Oceanic was continued in production until 1962.
Royal 1000/3000 сериясы
1957 жылдың қараша айында алғашқы транзисторлық Trans Oceanic – Royal 1000 ұсынылды. Әдеттегідей, командир Э. Макдональд 1000-ның дизайнына көмектесті. Бұл оның Trans Oceanic радиосындағы соңғы жұмысы болды, өйткені ол осы модель ұсынылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Royal 1000 жиілік диапазоны A/B 600 сериялы түтікшелі Trans Oceanic радиоларымен бірдей болды, бірақ оған 13/метрлік диапазон қосылды. Жаңа Royal 1000 толығымен металлдан жасалған корпусқа ие болды, алдыңғы қақпағы төмен қарай ашылатын болды. Журналдық кесте төменге түсетін есіктің ішкі жағында орналасқан. Royal 1000-ның алғашқы үлгілерінде нақты былғарымен қапталған, осы туралы белгіленген жапсырмасы болды. Портативті радиолар үшін тағы бір жаңалық – 1000 және одан кейінгі Trans Oceanic серияларында қолданылған ерекше диалдық шкала. 1000 модельі цилиндрлі диалдық шкаламен жасалған, ол диапазондық ауыстырғышпен бірге айналып, тек сол диапазонды көрсетуге мүмкіндік берді. 1000 модельі ұсынылғаннан кейін көп ұзамай екінші модель – Royal 1000D пайда болды, ол AM тарату диапазонынан төмен, 150 кГц-тан 405 кГц-қа дейінгі LW диапазонын қамтыды. Екі модельді ажырату үшін шағын сыртқы айырмашылықтар да болды. Royal 1000-ның жалпы өндірісі 170 000 данаға бағаланады. Энтони Дж. Каскарано Royal 1000/1000D корпустарының негізгі дизайнері болды. 1962 жылы Royal 3000 қосылды, ал 1000D модельі тоқтатылды, бірақ 1000 моделі 1968 жылғы үлгіге дейін өндірісте қалды. 3000 моделіне FM тарату диапазоны қосылды, ал 13 метрлік диапазон алынып тасталды. FM қосалқы шассиі мен IF трансформаторларын қосудан басқа, жаңа модель мен бұрынғы 1000 сериялы модельдердің арасында көп айырмашылық болған жоқ. 3000 моделінде 1000/1000D модельдеріндегідей корпус бөліктері қолданылды, бірақ FM үшін қосымша бөлшектерді орналастыру үшін артқы қақпақ кеңейтілді. 1000 және 1000D модельдерінің алғашқы үлгілері тек батареямен жұмыс істеді, сыртқы қуат көзіне арналған мүмкіндік болған жоқ. Бұл қабылдауға лайықты деп есептелді, өйткені батареяның қызмет ету мерзімі түтікшелі модельдерге қарағанда әлдеқайда ұзақ болды. 8 қарапайым D элементі радионы 500 сағаттан астам уақыт бойы жұмыс істете алды, ал түтікшелі модельдер мен олардың үлкен A/B батареясы үшін бұл көрсеткіш шамамен 150 сағатты құрады. 3000 моделі де бастапқыда тек батареямен жұмыс істеді. Кейіннен 1000 және 3000 модельдері сыртқы қуат көзін пайдалану мүмкіндігімен жабдықталды, ол алғашқы "қайырмалы адаптер" типті қуат көздерінің бірі болды – трансформатор, түзетуші және сүзгі конденсаторы, олар желілік штепсельге қосылып, қабырға розеткасына ілінетін қорапта орналасқан. Royal 3000-ның өндірісі 150 000 данаға бағаланады. Zenith 1960 жылы Royal 2000 Trans Symphony-ді ұсынды, ол алғашқы AM/FM портативті моделі болды. 1963 жылы Royal 3000 ұсынылды, ол FM диапазоны қосылған Trans Oceanic моделі болды.
In November 1957 the first of several transistorized Trans Oceanics was introduced, the Royal 1000. As had always been the case, Commander E. McDonald helped in the design of the 1000. This was his last endeavor in the Trans Oceanic radio before he died soon after its introduction. The Royal 1000 had the same frequency coverage as the A/B 600 series tube Trans Oceanics with the addition of the 13/meter band. The new Royal 1000 also had an all metal cabinet design with the front cover opening to the down position. The log chart was located inside the flip down door. Very early Royal 1000s sported a genuine leather covering marked as such. Another first for portable radios was the unique dial scale used in the 1000 and later series of Trans Oceanics. The 1000 was designed with a cylinder dial scale that would rotate with the band switch allowing only that particular band scale to show. Soon after the introduction of the 1000 model, a second model, the Royal 1000D, added the LW band covering 150 kHz through 405 kHz just below the AM broadcast band. There were also slight cosmetic differences to distinguish the two models. Production totals for the Royal 1000 are estimated at 170,000. Anthony J. Cascarano was the primary designer of the Royal 1000/1000D cabinets. In 1962 the Royal 3000 was added and the 1000D eliminated while the 1000 remained in production through the 1968 model year. The 3000 added the FM broadcast band and eliminated the 13 meter band. Along with a few cosmetic differences, there wasn't much difference electrically between the new model and earlier 1000 series models aside from the addition of the FM subchassis and IF transformers. The 3000 used many of the same cabinet parts as the 1000/1000D, but required a bulging back cover to accommodate the additional parts used for FM. Early 1000s and 1000Ds were battery only with no provision for external power. This was considered acceptable because the battery life was much better than the tube type models. 8 ordinary D cells would operate the radio for >500 hours, as opposed to ~150 hours for the tube models and their massive A/B battery. The 3000 was also introduced as battery only. Later the 1000 1 and 3000 1 models were introduced with provision for an external power using what was one of the first "wall wart" type power supplies a transformer, rectifier, and filter capacitor in a box with AC line connector that plugged into and hung from the wall socket. Estimated production for the Royal 3000 is 150,000. Zenith introduced the Royal 2000 Trans Symphony in 1960, the first AM/FM portable model. In 1963, it introduced the Royal 3000, a Trans Oceanic with an added FM band.
Royal 7000 сериясы
1968 жылы Royal 7000 сериялы Trans Oceanic ұсынылды. Жаңа модельдің сыртқы түрі толығымен жаңа болды және 1000/3000 сериялы модельдердің кемшіліктеріне қарағанда көптеген жақсартулар енгізілді. Жаңа сыртқы түрінен басқа, SSB/CW қабылдау үшін BFO қосылды. Іріктеуді арттыру үшін кең/тар сүзгі де қосылды. 13 метрлік жиілік диапазоны 1620 кГц-ден 2000 кГц-ға дейінгі кеңейтілген диапазонымен және VHF ауа райы диапазонымен қайтадан қолдануға берілді. Электрлік конструкциясы селективтілік пен сезімталдық жағынан жақсартылды, бұрынғы германий транзисторларының орнына заманауи кремний NPN транзисторлары қолданылды. Дыбыс сапасы да жақсарды. Ішкі механикалық конструкциясы бұрынғы модельдерге ұқсас болды, PC платаларының орнына болат шасси мен тікелей қосылымдар қолданылды. Royal 7000-нің өндірісі 130 000 данаға жуық деп есептеледі. Trans Oceanic-тің соңғы моделі 1979 жылы ұсынылған R7000 сериясы болды. Бұл модель енді 150 кГц-ден 30 МГц-ға дейінгі толық жиілік диапазонын қамтиды. Жақсырақ реттеу үшін электрлік жиілік диапазоны алынып тасталды. R7000 барлық бұрынғы модельдердегі тікелей қосылымдармен жасалған шассидің орнына модульдік схемалық платаларды пайдаланатын жаңа электрлік конструкцияға ие болды. Сонымен қатар, екі бағытта реттеуге арналған өлшеуіштер, шуды басу құрылғысы (squelch) және Ауа, ВГФ 144 МГц-ден 175 МГц-ге дейінгі бірнеше қосымша жиілік диапазондары сияқты көптеген басқа да жаңа мүмкіндіктер болды. R7000-нің бірінші жылы Чикагода өндірілді, бірақ соңғы екі жылы өндіріс Тайваньға көшірілді, ал барлық бұрынғы модельдер АҚШ-та жасалған. Жаңа Royal желісі жақсы сатылды, 3 жыл ішінде жылына шамамен 10 000 дана сатылды, бірақ Zenith-тің жетекшілігі біртіндеп төмендеді. 1979 жылы «R7000» ұсынылған кезде, Жапониядағы Sony компаниясының күшті бәсекелестігі – олардың сандық дисплейлі жиілік реттегіші бар өнімі көп жағынан артық болды – осы танымал өнім желісінің аяқталуын білдірді.
In 1968 the Royal 7000 series Trans Oceanic was introduced. The new model sported a completely new look and many improvements over the weaknesses of the earlier 1000/3000 series models. Besides a new look, a BFO was added for SSB/CW reception. Also a wide/narrow filter switch was added for increased selectivity. The 13 meter band was re introduced along with extended coverage from 1620 kHz through 2000 kHz and the VHF weather band. The electrical design was an improvement in both selectivity and sensitivity, and used modern silicon NPN transistors rather than the previous germanium types. Sound quality was much improved. The internal mechanical design was quite similar to the earlier models, and still used a steel chassis and point to point wiring, rather than PC boards. Production of the Royal 7000 is estimated at 130,000. The last model Trans Oceanic was the R7000 series introduced in 1979. This model now had complete coverage from 150 kHz through 30 MHz. Gone was the electrical band spread for improved tuning. The R7000 sported a new electrical design using modular circuit boards instead of the point to point hard wired chassis of all previous models. There were many other new features also such as dual tuning meters, squelch and several more bands such as Air, VHF 144 MHz through 175 MHz. The R7000 was built in Chicago for the first year but production was moved to Taiwan for the final two years, while all prior models had been made in the USA. The new Royal line sold well, around 10,000 per year for the 3 year run but Zenith's lead was steadily eroded. By the time of the release of the 'R7000' in 1979, fierce competition from Sony in Japan—who, with their digital readout tuning dial had, in many ways, a superior product—meant the end of a famous product line.