Кіріспе

Сағаттарды синхрондау туралы конвенция Эйнштейн синхрондауы (немесе Поинкаре Эйнштейн синхрондауы) - сигнал алмасу арқылы әр түрлі жерлерде сағаттарды синхрондау туралы конвенция. Бұл синхрондастыру әдісін телеграфшылар 19 ғасырдың ортасында қолданған, бірақ оны жарық сигналдарына қолданған және салыстырмалылық теориясындағы негізгі рөлін таныған Анри Пуанкаре мен Альберт Эйнштейн танымал етті. Оның негізгі мәні бір инерциялық шеңбердегі сағаттарға арналған.

Эйнштейн

Альберт Эйнштейннің 1905 жылғы рецептіне сәйкес, жарық сигналы сағат 1-ден сағат 2-ге дейін және дереу кері, мысалы, айна арқылы жіберіледі. Оның сағат 1-ге келу уақыты Бұл синхрондау конвенциясы сағат 2-ді белгілейді, сондықтан сигналдың шағылысу уақыты деп анықталады. Сол синхрондау үшінші сағатты сағат 1-ден сағат 2-ге "кела" тасымалдау арқылы жүзеге асырылады (яғни, тасымалдау жылдамдығы нөлге бара жатқанда шекті мәнді ескере отырып). Әдебиетте дәл осындай нәтиже беретін сағат синхрондау үшін көптеген басқа ой эксперименттері талқыланады. Мәселе осы қадамдастыру кез келген оқиғаға уақыт белгісін біркелкі түрде беруге шынымен де табысты бола ма деген сұрақ. Осы мақсатта мынадай жағдайларды табу керек: Егер а) тармағы орындалса, онда сағаттар синхрондалған деп айтудың мәні бар. (a) берілген болса, егер (b1) (b3) болса, онда синхрондау бізге жаһандық уақыт функциясын құруға мүмкіндік береді. Слайдтар "бір мезгілделік слайдтар" деп аталады. Эйнштейн (1905) (а) және (b1) (b3) -ті жарық таралуының оңай тексерілетін физикалық қасиеттеріне дейін азайту мүмкіндігін танымады (төменде қараңыз). Оның орнына ол жай ғана "Біз синхронизмнің бұл анықтамасы қайшылықтардан бос және кез келген нүктелер үшін мүмкін деп санаймыз; және келесі (б2б3) қатынастар жалпыға бірдей жарамды" деп жазды. Макс фон Лауэ Эйнштейннің синхрондастыруының тұрақтылығы проблемасын алғаш зерттеген. Людвик Сильберштейн ұқсас зерттеуді ұсынды, бірақ ол өзінің көпшілік талаптарын салыстырмалылық теориясы туралы оқулық оқырмандары үшін жаттығу ретінде қалдырды. Макс фон Лауэдің дәлелдерін Ханс Райхенбах қайтадан қабылдады және Алан Макдональдтың еңбегінде соңғы пішінін тапты. Шешім мынада: Эйнштейн синхрондауы келесі екі шартты орындаса ғана алдыңғы талаптарға сәйкес келеді: Қызылдық ығысу жоқ: Егер А нүктесінен Δt уақыт аралығымен бөлінген екі жарық сәулелері шығарылса, онда олар B-ге дейін сол уақыт аралығымен бөлінген Δt сағатпен B-де тіркелгендей. Рейхенбахтың бұрылу-келу жағдайы: Егер жарық сәулесі ABC үшбұрышы арқылы жіберілсе, А-дан басталып, B және C-дегі айналар арқылы шағылса, онда оның А-ға қайтып келу уақыты алынған бағытқа тәуелсіз (ABCA немесе ACBA). Сағаттар синхрондалғаннан кейін жарық жылдамдығын бір бағытта өлшеуге болады. Алайда, Эйнштейн синхрондауының қолданылуын кепілдендіретін алдыңғы шарттар жарық жылдамдығының бір бағыттағы барлық кадрда бірдей болатынын білдірмейді. Лауэ-Вейлдің саяхат жағдайын қарастырайық: Жарық сәулесінің L ұзындығындағы жабық жолды өтуіне кететін уақыты L / c, мұнда L жолдың ұзындығы және c жолға тәуелсіз тұрақты. Теорема (оның шығу тегі фон Лауэ мен Герман Вейлге қайтарылады) Лауэ-Вейлдің саяхат шарты егер және тек егер Эйнштейн синхрондауын үнемі қолдануға болатын болса (яғни (a) және (b1) ((b3) ұстап тұруы) және осылайша синхрондалған сағаттарға қатысты жарықтың бір жақты жылдамдығы бүкіл кадрда тұрақты болса ғана орындалады. Лауэ-Вейл жағдайының маңыздылығы сол жерде айтылған уақытты тек бір сағатпен өлшеуге болады; сондықтан бұл жағдай синхрондау конвенцияларына сүйенбейді және эксперименттік түрде тексерілуі мүмкін. Шынында да, эксперименттік түрде Лауэ-Вейль шартының барлық инерциялық жүйеде сақталатыны расталды. Алыстағы сағаттарды синхрондаудан бұрын бір жақты жылдамдықты өлшеудің ешқандай мәні жоқ болғандықтан, жарық жылдамдығын бір жақты өлшеуді талап ететін эксперименттер жиі Лауэ-Вейлдің саяхат жағдайын тексеру ретінде қайта түсіндірілуі мүмкін. Эйнштейннің синхронизациясы тек инерциялық кадрларда ғана табиғи көрінеді. Бұл тек қана конгрестің бір түрі екенін ұмытып кету қиын. Айналмалы кадрларда, тіпті арнайы салыстырмалылық теориясында да, Эйнштейн синхрондауының транзитивтілігі оның пайдалылығын азайтады. Егер 1 және 2 сағаттар тікелей синхрондалмаса, бірақ аралық сағаттар тізбегін қолдану арқылы синхрондау таңдалған жолға байланысты болады. Айналмалы дисктің айналасындағы синхрондастыру қолданылған бағытқа байланысты жоғалмайтын уақыт айырмашылығын береді. Бұл Сагнак эффектісі мен Эренфест парадоксінде маңызды. Бұл әсерді ғаламдық орналасу жүйесі көрсетеді. Эйнштейн синхрондаудың конвенционализмі туралы нақты талқылау Ханс Райхенбахқа байланысты. Бұл синхрондаудың дәстүрлілігін жоққа шығаруға тырысудың көпшілігі, Дэвид Маламенттің дәлелін ескерсек, дәлелденген деп саналады. Бұл мәселені шешу-шешінін анықтау мәселесі әлі де талқылануда.