Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Trans – 1983 жылдың 10 қаңтарында жарық көрген канадалық музыкант және әнші-құрастырушы Нил Янгтың он үшінші студиялық альбомы. 1980-ші жылдардағы Geffen кезеңінде жазылған және шығарылған оның электрондық дыбысы көптеген жанкүйерлерді бастапқыда шыққанда қатты таң қалдырды – тоғыз тректің алтысында Sennheiser VSM201 вокодері ерекше көзге түседі.
Trans is the thirteenth studio album by Canadian musician and singer songwriter Neil Young, released on January 10, 1983. Recorded and released during his Geffen era in the 1980s, its electronic sound baffled many fans upon its initial release—a Sennheiser vocoder VSM201 features prominently in six of the nine tracks.
Өмірбаян
1982 жылы Янг 1968 жылғы дебюттік альбомынан бері өзінің дискографиялық лейблі «Reprise Records»-тен шығып, Дэвид Геффенге тиесілі «Geffen Records» компаниясымен келісімшарт жасасты. Геффен бұрын «Crosby, Stills, Nash & Young» тобының менеджері болғандықтан, Янгтың келісімшарты әрбір альбомы үшін 1 миллион доллар көлемінде өтемақыны және шығармашылық үрдісіне толық бақылауды қамтамасыз етті. 1980 жылдың соңынан 1982 жылдың ортасына дейін Янг көп уақытын мидың церебральды салдарынан туған және сөйлей алмайтын кішкентай ұлы Бенге арналған терапиялық бағдарламаны жүргізуге жұмсады. Янг сол кезде бұл туралы көбіне ешкімге айтпады, сондай-ақ бұрынғы альбомы «Re·ac·tor» мен осы альбомындағы әндердің қайталанатын сипаты Бенмен бірге жасаған жаттығулармен байланысты екенін де жасырды. «Trans» жұмысы 1981 жылдың соңында «Re·ac·tor» альбомының жалғасы ретінде, әдеттегі «Crazy Horse» құрамымен басталды. Бірақ Янг енді сатып алған екі жаңа құрылғымен – «Synclavier» мен «vocoder» (вокодер)пен жұмыс істей бастады. «Crazy Horse» тобының гитаристі Пончо Сампедро еске алады: «Бірден Нейл біздің барлық музыкамызды алып тастап, оның үстіне вокодер, ерекше тізбектер қосып, синтезатордың дыбыстарын енгізді». Янгтың бағытына неміс тобы «Kraftwerk»-тің электрондық эксперименттері әсер еткенімен, одан да маңыздысы, ол дауысын өзгерту арқылы ұлымен байланысуға тырысқанын сезінді. «Ол кезде ол жай ғана сөйлеудің, басқа адамдармен қарым-қатынас орнатудың жолын іздеп жатқан еді. Міне, «Trans» альбомының мәні осында. Сондықтан да, осы жазбада сіз менің бірдеңе айтып тұрғанымды сезесіз, бірақ оның мәнісін түсіне алмайсыз. Мен де ұлымнан дәл осындай сезімді басымнан өткіздім». Янгтың «Geffen» үшін алғашқы жұмысы 1982 жылдың мамыр айында Гавайиде жазылған мүлдем басқа жобаға арналған «Island in the Sun» әндерінің жиынтығы болды. Янгтың сөзінше, бұл «тропикалық, желкендесу, ежелгі цивилизациялар, аралдар мен су туралы» әндер жинағы еді. Кейінірек ол еске алады: «Геффен бұл жақсы деп ойлады, бірақ оны жеткілікті деңгейде жақсы деп санамады». Жаңа материалды жазудың орнына Янг «Reprise» келісімшартының соңғы күндері жазылған синтезаторлық тректерге қайта оралды және екі өте әртүрлі жобадан әндер жинақтап, альбом құрады – «Island in the Sun» альбомынан үш ән мен синтезаторлық тректердің алты әні. Янг альбомның мазмұнын түсіндіретін бейнеклип жасауды ұсынды. «Барлық электронды дауыспен жұмыс істейтін адамдар ауруханада жұмыс істеді, және олардың басты мақсаты – кішкентай сәбиге бір кнопканы басуды үйрету болды».
In 1982, Young left Reprise Records, his record label since his debut album in 1968, to sign with Geffen Records—the label founded and owned by David Geffen, who had worked with Young as manager of Crosby, Stills, Nash & Young. Young's contract guaranteed him $1 million per album, as well as total creative control over his output. From late 1980 to mid 1982, Young spent much of his waking hours carrying out a therapy program for his young son, Ben, who was born with cerebral palsy and unable to speak. Young disclosed to almost no one at the time that he was doing so, or that the repetitive nature of the songs on both the previous album, Re·ac·tor, and this one related to the exercises he was performing with Ben. Work on Trans began in late 1981 as a continuation of Re·ac·tor, with the usual Crazy Horse lineup. But then Young started playing with two new machines he had acquired, a Synclavier and a vocoder. Crazy Horse guitarist Poncho Sampedro recalled, "Next thing we knew, Neil stripped all our music off, overdubbed all this stuff, the vocoder, weird sequencing, and put the synth shit on it." Young's direction was influenced by the electronic experiments of the German band Kraftwerk, but more importantly he felt that distorting his voice reflected his attempts to communicate with his son. "At that time he was simply trying to find a way to talk, to communicate with other people. That's what Trans is all about. And that's why, on that record, you know I'm saying something but you can't understand what it is. Well, that's exactly the same feeling I was getting from my son." Young's first work for Geffen was a group of songs for an entirely different project, Island in the Sun, recorded in May 1982 in Hawaii. According to Young, it was "a tropical thing all about sailing, ancient civilisations, islands and water." Young recalled later, "Geffen thought it was okay, but he didn't think it was good enough." Instead of recording more new material, Young went back to the synthesizer tracks, actually recorded in the last days of the Reprise contract, and put together an album of songs from the two very different projects, three from Island in the Sun and six of the synthesizer tracks. Young proposed making a video to go with the album that would have clarified what the album was about. "All of the electronic voice people were working in a hospital, and the one thing they were trying to do is teach this little baby to push a button."
Жазу
Жекке жобалар үшін жазылған және жазылған, 1982 жылдың қараша айында Камерон Кроумен сұхбаттасқанда, Янг Trans әндерін өзінің музыкасының болашағына қатысты екі түрлі көзқарасқа байланыстырады: «Бұл альбомда екі түрлі мінез бар, менің ойымша, бұл қызықты. «Like an Inca» сияқты әндер – менің музыкамның 15 жыл бұрын көрілген болашағы. «Sample and Hold» – менің музыкамның бүгінгі көзқарасымен болашағы. Ол автоматтандырылған, транс музыкасы. Сондықтан мен альбомды Trans деп атағым келеді». Альбумға сондай-ақ кейде ең терең сезілген эмоциялар ашық білдірілмейтін сезімдер екені туралы идея да әсер еткен. Янг әлемнің цифрлық және синтетикалық болып келе жатқанын, сыртқы эмоциялардың азайып бара жатқанын байқады, мүмкін ол ішкі эмоцияларды күшейтіп отырған шығар. 1982 жылғы француз тіліндегі сұхбатында ол былай түсіндіреді: «Менің ойымша, адамның эмоциясы және қайғылы жеке оқиғаны айту – дұрыс, бірақ мұны тым көп жасады, кімге қызық? Бұл Перри Комо сияқты, Фрэнк Синатра сияқты, қазір ол алыс. Адамдар цифрлық уақытта өмір сүруде, олар әрқашан жақсы естігісі келеді, әйтпесе бәрі жақсы деп сенбейді. Лифтке түсіп, жоғары-төмен жүріп, сандар өтіп кеткенде, бәрі қайда бара жатқанын біледі. Ал бүгінгі компьютерлік барабандар? Әркім ақшаны дұрыс қолданады. Барлығы жақсы сезінеді. Бұл сенімділік. Маған ұнайды. Электрондық музыка мен үшін халық музыкасына ұқсайды – бұл рок-н-роллдың жаңа түрі, ол өте синтетикалық және сезімсіз, сондықтан ол өте сезімді, жыламайтын адам сияқты. Олар іштен жылап жатқанын білесің, оларға қарасаң, олар саған қарайды, олар ешқашан жыламас еді. Сізге сол адамнан көбірек сезім келеді, үнемі сөйлеп тұрған адамнан гөрі. Сондықтан мен бұл жаңа музыканың эмоционалды деп ойлаймын, ол өте эмоционалды, өйткені ол өте суық, менің синтезаторларым мен компьютерлерім бар және мен жалғыз емеспін». Янг жаңа синтезаторлардың мүмкіндіктерін, олардың жаңа технология әлемін және өзгерген адам қарым-қатынасын білдіру қабілетін қабылдады. Ол баласына сыртқы әлеммен қарым-қатынас жасауға көмектесетін адам тәрізді роботтар әлемін елестетті: «Мен әлемнің өзгеретінін сезіндім. Мен студияға екі Sennheiser вокодерін алып келген кезде, бірдеңеге қызығатынымды білдім. Олар маған робот болуға мүмкіндік берді, кез келген нәрсе арқылы ән айту, Synclavier пернетақтасымен ойнаған ноталарға дауысымды конверт ретінде ұсыну. Мен зауытты көрдім, тапсырыс бойынша репликалар мен роботтар жасалатын жерді, ескі телефондардың қатарын әйелдерге ұқсайтын, әдемі, бірақ механикалық роботтар басқаратын. Мен ауруханадағы медбикелерге көріндім, олар маған баламның сөйлеуіне көмектесуге келді. Мен Транспен алғаш рет кездестім». «Транс» ауруханада жұмыс істейтін робот адам тәрізді адамдар туралы болды және олар осы кішкентай сәбиді кнопканы басуды үйретуге тырысты. Жазудың мәні де осында. Текстилерді оқып, механикалық дауыстарды тыңдап, компьютерлік құрылғыдан басқасын елемеу арқылы, менің ауызша сөйлемейтін, ауыр мүгедек адаммен қарым-қатынас жасау жолын іздеуімнің бастамасы Trans екені анық болды». «Трансформер Мэн» Янгтың Лайонельдің пойыз үлгісін қолдану тәжірибесі туралы жазылған, ол ұлы Бенмен байланысқа түседі, «оның технология арқылы қарым-қатынас жасауды үйренетінін үміттенемін». «Бен екеуміз үлкен пойыздың сызбасын жасадық, мен Лионельге Бен сияқты мүгедектер пайдалана алатын қашықтан басқару жүйесін жасадым. Трансформатор – пойыз жүріп-тұру үшін рельсті қуатты ететін құрылғы. Беннің қолдарымен ұстап, қозғала алмайтын. Ол өзінің басын менің досым Рон Милнермен бірге жасаған контроллермен байланыстырғышты қосу үшін қолданды. Басқарушы пойыздың орналасуын сымсыз басқаратын. Басқарушымен істеген нәрсемді Бен бас ауыстырғышымен қайталай алады, мен басқа бір нәрсе істегенше, содан кейін ол соны жасай алады. Бұл арамыздағы есікті ашты. Бізде тамаша уақыт өтті». «Компьютерлік ковбой (Сискрушер)» әнінің сөздері компьютерлік хакер ретінде қос өмір сүретін мал шаруашылығының тарихын баяндайды. Янг бұл тұжырымдаманы әкесі Скотт Янгтың «Нил мен мен» кітабында түсіндіреді: Компьютерлік ковбой – «ер адамның жалған аты. Компьютерлік ковбой – бұл тек қана маңдайша, оның кемелді сиырлар, жарықпен жарық еткен далалар, тіпті койоттар үйі бар, бірақ кешке қалаға барып, компьютерлік деректер банктерін жад жүйелерін ұрлап, оның аты – Syscrusher, ол жинаған ақпараттың үстінде басып шығарылған. Ол – 21 ғасырдың заңсыз адамы. Бұл жерде үлкен қылмыс болады. Бұл Лас-Вегастан шығып, компьютерлік перфорацияларға көшеді. Осы әннің соңындағы фондық әңгімелердің бәрі осы туралы. Компьютерлердің бәрі бір-бірімен сөйлесіп жатыр, не болып жатқанын оқып жатыр; перфорация, қорғау, қауіпсіздік, барлық осы сөздер». «Мырза Жан» – Янгтың Buffalo Springfield тобының әнін қайта жазуы. Ол әнді синтезаторларды қолданып жазды, топты қайта құру туралы келіссөздер жүргізіп жатқан кезде. 1986 жылғы Rockline сұхбатында ол былай түсіндіреді: «Шамамен 1980 немесе 1981 жылы біз Springfield тобын қайта құруды ойлап отырдық, әзіл ретінде, өзім үшін үлгілік жазба жасадым, олардың мен әлі де тыңдап жатқанымды білуі үшін. Мен «Мырза Жанды» жасадым, бірақ оны оларға ешқашан көрсетпедім. Мен осылай бастадым. Мен осы жазбаны үйде барабан машинасымен және т.б. жасадым, бұл топқа түсу үшін жасалған әзіл сияқты. Бірақ біз қайтадан жиналған жоқпыз. Менің ойымша, мен оны жеткілікті жақсы орындамадым, кім біледі».
While written and recorded for two different projects, in a November 1982 interview with Cameron Crowe, Young links the different songs on Trans as belonging to two different visions of the future of his music: "This album has a split personality which I think is interesting. Songs like "Like an Inca", that's the future of my music as seen 15 years ago. "Sample and Hold" is the future of my music as seen today. It's more automatic it's trans music. That's why I want to call the album Trans." The album was also influenced by the idea that sometimes the emotions that are the most deeply felt are the ones that are not overtly expressed. As Young observed a world becoming more digital and synthetic, and less outwardly emotional, maybe it was holding more intense emotions inside. He explains in a 1982 French interview: "I think human emotion, and selling a sad personal story it's valid, but it's been done so much, who cares? It's like Perry Como, it's like Frank Sinatra, it's way back there now. Now people are living on digital time, they need to hear something perfect all the time or they don't feel reassured everything's okay. Like when you get in the elevator and go up and down and all the numbers go by, everyone knows where they're going. And the drumbeats today, the computerized drumbeats? Everyone is right on the money. Everybody feels good. It's reassuring. I like that. Electronic music is a lot like folk music to me it's a new kind of rock and roll—it's so synthetic and anti feeling that it has a lot of feeling Like a person who won't cry. You know that they're crying inside and you look at them, and they have a stone face, they're looking at you, they would never cry. You feel more emotion from that person than you do from the person who is talking all the time. So I think that this new music is emotional—it's very emotional—because it's so cold I have my synthesizers and my computers and I'm not lonely." Young embraced the possibilities of the new synth instruments, and their ability to express a world of new technology and changed human interaction. He imagined a futuristic world of humanoid robots that could aid his son in communicating with the outside world: "I could feel the world changing. I knew I was into something cool when I got the two Sennheiser vocoders to the studio. They enabled me to be a robot, to sing through any thing, present my voice as an envelope to the notes I played with my Synclavier keyboard. I saw the factory, the place where replicas and robots were built to order, the rows of old telephones being operated by feminine appearing robots, beautiful, yet mechanical. I started seeing mechanical nurses in a hospital, who came to help me find a way for my child to speak. I saw Trans for the first time." "Trans was about all these robot humanoid people working in this hospital and the one thing they were trying to do was teach this little baby to push a button. That's what the record's about. Read the lyrics, listen to all the mechanical voices, disregard everything but that computerized thing, and it's clear Trans is the beginning of my search for communication with a severely handicapped non oral person." "Transformer Man" was written about Young's experiences using a Lionel model train set to bond with his son Ben, "hoping that he could learn to communicate through technology". "Ben and I made a big train layout and I developed a remote control system for Lionel that disabled people like Ben could use. The Transformer is the device that powers the tracks so the train goes. Ben had no control of his hands for fine things like grabbing and moving. He used his head to enable a switch connected by wire to the controller I designed with my friend Ron Milner. The controller wirelessly controlled the train layout. Anything I did on the controller, Ben could reproduce with his head switch until I did something else, then he could do that. It opened a door between us. We had a great time." The lyrics to "Computer Cowboy (AKA Syscrusher)" tell the story of a cattle farmer who lives a double live as a computer hacker. Young explains the concept in his father Scott Young's book Neil and Me: Computer Cowboy is "a guy's alias. Computer Cowboy is just a front; he has a herd of perfect cows, floodlit fields, even coyotes, But late at night he goes into the city and robs computer data banks of memory systems and leaves his alias, Syscrusher, printed over the information he's lifted. He's a 21st century outlaw. That's where the big crime is going to be. It's going to move out of Las Vegas and into computer perforations. That's what all the talking in the background of the song at the end is. The computers are all talking to each other, reading what's happening; perforation, protection, security, all those words." "Mr. Soul" is a re recording of Young's Buffalo Springfield single. He recorded the song using synthesizers at a time he was in talks with the group to reunite. He explains in a 1986 Rockline interview: "Back in about 1980 or 1981 we were thinking about getting the Springfield together, and as a joke, I made an audition tape for myself so that they'd know I was still kicking. I made "Mr. Soul", but I never did play it for them. That's what I started doing. I made that tape at home with the drum machine and all that, as a sort of joke, as an audition to get in the group. But we never did get together again. Maybe I didn't do a good enough job on that one, I don't know."
Жазу
Vocoder және Synclavier қолданылған тректер 1981 жылдың күзінде Янгтың Broken Arrow Ranch-ында жазылды. Кейбір тректерде Crazy Horse тобы тартылса, ал басқаларында Янг аспаптардың қабаттарын өзі үстемеледі. 1982 жылғы сұхбатта Янг "Transformer Man" әнін осылай жазу мен жаздыруды былай еске алады: "Ол толығымен синтетикалық түрде орындалу үшін жазылды. Мен барабан компьютерін өзім бағдарламалап, ырғақтарды орындадым. Нақты тізбекті бағдарламалап, барлық аспаптарды өзім орындадым. Және барлық дауыстар да менікі". 1982 жылдың мамырында жазылған Гавайи тректері үшін Янг өзінің мансабының әртүрлі кезеңдерінде жұмыс істеген музыканттар тобын жинады. Ол топты "Royal Pineapples" деп атады. Нильс Лофгрен бұрын "After the Gold Rush" және "Tonight's the Night" шығармаларына үлес қосыпты. Педальді сталь гитарашы Бен Кит бұрын "Harvest" және "Comes a Time" альбомдарында ойнаған. Брюс Палмер Buffalo Springfield тобында бассист болған. Ральф Молина Crazy Horse тобының барабаншысы, ал Джо Лала бұрын CSNY тобымен гастрольде болған. 1982 жылдың күзінде Янг осы топпен Еуропаға турнеге шығып, альбомды насихаттау үшін топты "Trans Band" деп қайта атады.
The tracks with Vocoder and Synclavier were recorded at Young's Broken Arrow Ranch in the fall of 1981. Some of the tracks feature Crazy Horse while others saw Young overdub layers of instruments on his own. Young recalls writing and recording "Transformer Man" in such a manner in a 1982 interview: "It was written to be performed totally in a synthetic sense. I programmed the drum computer myself and performed the rhythms. Programmed the actual sequence and performed all the instruments on it. And all of the voices." For the later Hawaii tracks recorded in May 1982, Young assembled a group of musicians he had worked with during various stages of his career. He dubbed the group the "Royal Pineapples". Nils Lofgren had previously contributed to After the Gold Rush and Tonight's the Night. Pedal steel guitarist Ben Keith previously appeared on Harvest and Comes a Time. Bruce Palmer had been the bassist in Buffalo Springfield. Ralph Molina is the drummer from Crazy Horse and Joe Lala had previously toured with CSNY. In the fall of 1982, Young embarked on a tour of Europe with this group to promote the album, redubbing the group the "Trans Band".
Шығару
Бір жылдық жұмыстан кейін, Trans асығыс түрде араластырылды, себебі Янг гастрольдік сапарға шығуға құштар болды (бұл туралы Neil Young in Berlin атты үй видеосынан көруге болады), сондай-ақ тректер тізімі мен лирикалық параққа "If You Got Love" деген әнді қосу арқылы соңғы сәтте жүгіру реті өзгергені байқалады, тіпті ол альбомда жоқ бола тұра да. 1995 жылы Янг соңғы сәттегі араластыру туралы былай деді: "Мен Trans-ты төмен бағаламаймын. Маған ол өте ұнайды, егер бірдеңе дұрыс болмаса, онда ол араластыруға байланысты деп ойлаймын. Бұл альбомда көптеген техникалық мәселелер болды, бірақ альбомның мазмұны керемет". Альбом 1982 жылдың желтоқсанында шығуы жоспарланған, бірақ Geffen оны қаңтар айының басына, алдымен 3 қаңтарға, содан кейін Янгтың сөзінше, 10 қаңтарға ықпалдады. The Boston Globe газетінің тілшісі Джим Салливанның айтуынша, электронды рок альбомы Янгтың "ең радикалды қадамы" деп есептелді. Musician журналымен сұхбатта Янг былай деді: "Мен электронды музыканың бұрын гитараммен орындаған акустикалық музыканың орнын басатынын сезінемін. Мен өзімнің алға жылжуыма қарағанда әлдеқайда жоғары деңгейге көтеріле аламын, бұл тек бастамасы ғана. Мен машиналарды жақсы көремін". Trans, Янгтың келесі Geffen шығарған Everybody's Rockin' альбомымен бірге 1983 жылы Geffen компаниясы Янгқа қарсы сотқа шағымданып, оның қасақана коммерциялық емес және өкілдік етпейтін жұмыс жасағанын дәлелдеуге тырысты. "Мен альбомдағы әр әннің сценарийін жасадым, әсіресе альбомдағы компьютерлік дауыспен орындалатын әндерге арналған сценарийлерді. Енді менде айтуға болатын толық оқия болды. Менде барлық түсініктер болды. Мен бұл идеяны дискі компаниясына ұсынғанда, олар "жоқ, сіз мұны істей алмайсыз" деді. Мен: "Бір сәт күте тұрыңызшы. Бұл сіздің бейнежазбаларыңыз туралы емес, бұл менің музыкамен не істегім келетіні туралы. Бұл сол компаниямен аяқтасудың бастамасы болды".
After a year of work, Trans was mixed in a hurry because Young was eager to go out on tour (documented in the home video Neil Young in Berlin), and a last minute change in the running order is evident in the inclusion of a song called "If You Got Love" in the track listing and lyric sheet, even though it is not on the album. The last minute mixing was commented on by Young in 1995: "I don't underrate Trans. I really like it, and think if anything is wrong, then it's down to the mixing. We had a lot of technical problems on that record, but the content of the record is great." The album was slated for a December 1982 release, but Geffen pushed the release into early January, firstly to January 3 and then, according to Young, a final date of January 10. According to Jim Sullivan of The Boston Globe, the electronic rock album was considered Young's "most radical move". In an interview with Musician, Young said: "I feel electronic music has replaced the acoustic music that I used to do with my guitar. I can go a lot farther than I've gone this is just the beginning I love machines." Trans, along with Young's next Geffen release Everybody's Rockin', formed the basis of a 1983 lawsuit filed against Young by Geffen on the grounds that he had produced deliberately uncommercial and unrepresentative work. "I had created scripts for every song on the album that I wanted to do, especially the computerized voice songs on the album. Now I had a whole story that I wanted to tell. And I had the concepts and everything. And when I tried to sell the concept to the record company, they basically said no, you can't do that; and, that's not what we're doing for videos. And I said well, wait a minute. This is not about what you're doing for videos, it's about what I want to do with my music. And that was the beginning of the end with that record company."
Қазіргі кездегі жауап
Транс музыка сыншыларынан әртүрлі пікірлер алды. Trouser Press-тен Джон Янг, Янгтың Trans альбомындағы "Devo" бағытын "Rust Never Sleeps" (1979) альбомындағыдан бастап, "өсе келе механикаландырылған әлемге қатысты жеке көзқарасына" дейін жылдамдатқанын айтты. Бірақ, Янгтың мазмұнды шешуге дейін альбомның "роботтық" стиліне тоқталғанын, нәтижесінде "толық піспеген, бірақ қызықты" шағын туынды пайда болғанын атап өтті. Record Business журналының бір рецензенты Янгтың кеңінен вокодерді қолдану арқылы "электрондық дыбысқа көшкенін" айта келіп, былай деп қосты: "Бұл Янгтың дәстүрлі сатылымына қаншалықты әсер ететіні белгісіз, бірақ бұл CBS компаниясын оның шығарылуын екі айға ықпалдауға мәжбүр етті". Алайда, Rolling Stone журналынан Парк Путтербау Trans альбомын жақсы бағалап, оны Дэвид Боуидің "Low" (1977) альбомы сияқты "карьералық формадан радикалды үзіліс" деп санады және "екеу есе таң қалдырарлық, себебі Янг, альбомдар арасында стильін өзгертуге бейім болғанымен, әрқашан американдық әнші-жыршы дәстүрінің құнарлы топырағына, жақсы жеріне терең тамыр тартты". Ол Kraftwerk-тің "Computer World" (1981) альбомының ықпалын, сондай-ақ дәстүрлі Crazy Horse материалдарының қосылуын атап өтті, нәтижесінде "қызықты жұмбақ" туды. Сондай-ақ, "Rust Never Sleeps", "Live Rust" (1979) және "Re·ac·tor" (1981) сияқты, Trans альбомында Янгтың "музыкалық жаңа толқын мен технологиялық келесі толқынды қолдап сөйлегенін" байқады.
Trans received mixed reviews from music critics. Jon Young of Trouser Press felt that, with Trans, Young had accelerated his "Devo" angle" from the earlier album Rust Never Sleeps (1979) into "his own impression of an increasingly mechanized world". However, he felt that Young had settled on the "robotic" style of the album before settling on subject matter, resulting in a "halfbaked yet arresting" minor work. A reviewer for Record Business noted how Young had "gone electronic" with extensive vocoder usage, and added: "How much this will affect the traditional Young sales is unknown but it prompted CBS to delay its release by two months." However, Rolling Stone reviewer Parke Puterbaugh was favourable to Trans, considering it to be "as drastic a break from career form" as David Bowie's Low (1977) and "twice as surprising, too, because Young, despite his penchant for shifting gears from record to record, has always sunk his roots deep into the good earth, the fertile loam, of the American singer songwriter tradition." He noted the influence of Kraftwerk's Computer World (1981) throughout the album as well as the inclusion of the more traditional Crazy Horse material, resulting in an "intriguing puzzle". He also noted that, as with Rust Never Sleeps, Live Rust (1979) and Re·ac·tor (1981), Trans sees Young "stumping on behalf of the musical New Wave and the technological Next Wave."