Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Д'Ло – Миссисипи штатының Симпсон округінде, Стронг өзенінің жағасында орналасқан қала. 2010 жылғы халық санауы бойынша, қаланың халқы 452 адамды құрады. Д'Ло Джексон (Миссисипи) қалалық агломерациясының бір бөлігі. "Life" журналы бұл қаланы, оның мөлшеріне шаққанда Екінші дүниежүзілік соғысқа басқа қалалардан қарағанда көбірек ер адамдарды аттандырғаны үшін танымал еткен; Д'Лода тұратын ер адамдардың 38 пайызы соғысқа қатысқан. 2016 жылы қала "Small Town, Big Mayor" реалити-шоуында көрсетілді.
D'Lo is a town in Simpson County, Mississippi, United States, along the Strong River. The population was 452 at the 2010 census. It is part of the Jackson, Mississippi metropolitan area. The town was featured in Life magazine for sending more men per capita to serve in World War II than any other town of its size; 38 percent of the men who lived in D'Lo served. In 2016 the town was featured on the UP reality TV series, Small Town, Big Mayor.
Тарих
D'Lo қалашығы R. W. May-мен 1900 жылдың 1 наурызында негісталды, ал қала жоспары Симпсон округі Бақылаушылар кеңесінде 1900 жылдың 1 наурызында тіркелді. 1901 жылдың 16 тамызында "D'Lo" деген атпен ауыл құрылып, шекарасы Миссисипи губернаторымен бекітілді. "D'Lo" ауылы 1905 жылдың 27 қазанында Миссисипи губернаторының жарлығымен "қала" мәртебесіне көтерілді. D'Lo атауы жергілікті АҚШ почта бөлімінің атын өзгерту нәтижесінде пайда болды, ол 1881 жылдан 1950 жылдың 1 қаңтарына дейін "Dlo" деп аталды. Почта бөлімі 1881 жылдың 17 маусымында "Dlo" деген атпен құрылып, бекітілді. Бірінші почта бастығы Мейдің әйелі, Мэри Фрэнсис Мей болды, ал почта бөлімі қала құрылғанға дейін Мейдің үйінен басқарылды. 1916 жылы Финкбайн ағаш компаниясы оны 1 миллион долларлық арақайық зауытының орналасқан жері ретінде таңдағанда қала кеңейді. Финкбайн жұмысшылары үшін қауымда көптеген үйлер, сондай-ақ құрғақ тауарлар, теміржол жабдықтары, азық-түлік дүкендері, шаруашылық тауарлары, мал азығы және тұқымдық өнімдер, сонымен қатар "Кью Меркантиль компаниясы" деп аталған жалпы дүкендер салды. 1916 және 1930 жылдар аралығында Финкбайн арақайық зауытының ең жақсы жұмыс істеген кезінде Миллхейвен Джексон мен Хаттисбург арасындағы ең ірі қала ретінде танылды. Онда екі үлкен YMCA ғимараты, кинотеатр, он азық-түлік дүкені, жиһаз дүкені, үш техника сатушысы, он бензин станциясы, жеті ет дүкені, құрғақ тазалау, бес кафе, үш автошех, қайық жасау және шкаф жасау шеберханасы, машина жасау цехы, үш дәріхана, банк, жарықтандырылған баскетбол алаңдары, кәсіби баскетбол және бейсбол командалары, сондай-ақ "The D'Lo Herald" газеті болды. Қалада баптист және методист шіркеулері, үш қабатты кірпіш мектеп болды, онда 550 оқушы мен 17 мұғалім білім алды. Оның үш қабатты Пайн Вью ауруханасы Жексон мен Миссисипи шығанағы арасындағы ең жақсы жабдықталған және дәрігерлері бар аурухана деп есептелді. Осы кезеңде Миллхейвен халқы шамамен 5000 адамды құрады, бұл оны АҚШ-тағы екінші ірі арақайық қалашығына айналдырды. Алайда, 1930 жылдары Финкбайн зауыты айналасындағы округтердегі барлық ағаштарды пайдаланды, соның салдарынан зауыт жабылды. Финкбайн арақайық зауыты жабылғаннан кейін D'Lo жұмыс орындарын жоғалтып, халық саны күрт төмендеді. Қала экономикасының қалпына келуіне бірнеше жыл кетті. Қала арқылы 49-шы АҚШ тас жолының салынуымен ағаш өндіруші компаниялар айналасындағы аймақтардағы екінші деңгейдегі ағаштарға қол жеткізе алды. Жаңадан ашылған ағаш кесу зауыты Екінші дүниежүзілік соғысқа қару-жарақ және жабдықтар шығаратын фирмаларға ағаш жеткізді. Бұл зауыт қаланы көп жылдар бойы қолдап тұрды, бірақ халықтың үлкен шығынын толығымен өтеуге жеткіліксіз болды. 1940 жылдары халқы 5000 адамды құраған қалада шамамен 400 тұрғын қалды. Бұл 21 ғасырдағы халық санының шамамен көрсеткіші. Қаланың 400-ге жуық тұрғынынан шамамен 150 ер адам Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қарулы күштерде қызмет етті. Пёрл-Харборға шабуыл жасалғанға дейін 46 ерікті де қызмет еткен. Соғысқа қала тұрғындарының көп саны қатысқандықтан, қала туралы мақала 1942 жылдың 6 шілдесінде шыққан "Life" журналында жарияланды. Мақалада D'Lo-ның бос көшелерінде тұрған екі жас жігіттің суреті жарияланып, "D'Lo еркектері соғысқа аттанды" деген тақырып берілді, ал суреттің астында: "Соғыс болып жатыр, ел қауіп-қатерде. Мұндай жағдайда ер адамдар өздерінің ісін тастап, Миссисипи штатының оңтүстігіндегі шағын D'Lo ауылынан кетеді" делінді. Қаланың қоғамдық орталығында орналасқан ескерткіште соғыста қызмет еткен D'Lo азаматтарының тізімі жазылған. Атауы 1950 жылдың 1 қаңтарынан бастап ресми түрде D'Lo болып өзгертілді.
The town of D'Lo was founded by R. W. May on March 1, 1900, when a town plat was registered with the Simpson County Board of Supervisors, March 1, 1900. On August 16, 1901, a village by the name "D'Lo" was incorporated and boundaries identified by Governor of Mississippi. The village of "D'Lo" was raised to the rank of "town" on October 27, 1905, by proclamation and signed by the Governor Mississippi. The name D'Lo is a modification of the name of the local U. S. Post Office, which was named "Dlo" from 1881 to January 1, 1950. The Post Office was established and approved June 17, 1881, under the name "Dlo". The first postmaster was May's wife, Mary Frances May, and the post office was run from May's home until it moved with the establishment of the town. The town expanded in 1916 when the Finkbine Lumber Company chose it as the location for a $1,000,000 sawmill plant. Finkbine constructed many houses in the community for their workers, as well as a combination dry goods, hardware, grocery store, farm supply, feed and seed, and general store known as Kew Mercantile Company. During the peak of the Finkbine's sawmill plant operation, between 1916 and 1930, Millhaven was recognized as the largest town between Jackson and Hattiesburg. It had two large YMCA buildings, a movie theater, ten grocery stores, a furniture store, three appliance dealers, ten gas stations, seven butcher's markets, a dry cleaner, five cafes, three auto shops, a boat building and cabinet shop, a machine shop, three pharmacies, a bank, lighted basketball courts, professional basketball and baseball teams, and a newspaper called The D'Lo Herald. The town also had Baptist and Methodist churches, and a three story brick school with 550 students and 17 teachers. Its three story Pine View Hospital was considered the best hospital between Jackson and the Mississippi Gulf Coast, as far as equipment and doctors were concerned. During this time the population of Millhaven was estimated to be around 5,000, which made it the second largest milling town in the United States. However, by the 1930s the Finkbine Mill had consumed almost all the timber in the surrounding counties, and the plant was shut down. With the Finkbine sawmill closed, D'Lo lost jobs and suffered a major decline in population. It took several years for the town's economy to begin to recover. With the construction of U. S. Route 49 through the town, Lumber companies could reach second growth of timber in the surrounding areas. A new hardwood sawmill reportedly supplied timber to firms that built weapons and equipment for World War II. Although the mill was effective at keeping the town going for many years, it was never a large enough operation to recoup the huge loss of population. Once with a population of 5,000, during the 1940s, the town had around 400 residents. This is the estimated population in the 21st century. Of the town's population of about 400, around 150 males served in the Armed Forces during World War II. About 46 volunteers also served prior to the bombing of Pearl Harbor. So many citizens served in the war that the town's story was featured in the July 6, 1942, edition of Life magazine. The story featured a picture of two young boys standing in the deserted streets of D'Lo with the headline, "D'Lo Men Have Gone Off to War", with a caption that stated, "There is a war and a country is in danger. When that happens the men drop what they are doing and go off from the deep southern hamlet of D'Lo, Miss." A monument located at the town's community center lists the D'Lo citizens who served during the war. The name was changed to D'Lo effective January 1, 1950.
География
АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 0,7 шаршы миль (2 км²) және барлығы құрлықтан тұрады.
According to the United States Census Bureau, the town has a total area of 0.7 square miles (2 km2), all land.
Демография
2000 жылғы халық санауы бойынша қалада 394 адам, 179 шаруашылық және 114 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. Қаланың нәсілдік құрамы: 79,19% ақ нәсілді, 19,54% афроамерикалық, 0,51% американдық үндістер, 0,25% Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары және 0,51% екі немесе одан көп нәсілділер. 179 шаруашылықтың ішінде 24,0%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 50,3%-ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 10,6%-ы күйеуі жоқ әйелдер, ал 35,8%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 34,1%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 19,0%-ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,20 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,77 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 20,3%-ы 18 жасқа дейінгілер, 9,6%-ы 18-24 жас аралығындағылар, 22,6%-ы 25-44 жас аралығындағылар, 27,9%-ы 45-64 жас аралығындағылар және 19,5%-ы 65 жасқа толған немесе одан асқандар. Орташа жас 42 жас болды. Әр 100 әйелге 79,9 еркек шамасында. 18 жастан асқан әр 100 әйелге 81,5 еркек шамасында. Шаруашылықтың орташа табысы 28 750 доллар, ал отбасының орташа табысы 33 125 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 27 500 доллар, ал әйелдердің 21 731 доллар болды. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 15 469 долларға тең. Шаруашылықтың 11,7%-ы және халықтың 13,7%-ы кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 15,6%-ы және 65 жасқа толған немесе одан асқандардың 17,6%-ы.
As of the census of 2000, there were 394 people, 179 households, and 114 families residing in the town. The population density was There were 206 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 79.19% White, 19.54% African American, 0.51% Native American, 0.25% Pacific Islander, and 0.51% from two or more races. There were 179 households, out of which 24.0% had children under the age of 18 living with them, 50.3% were married couples living together, 10.6% had a female householder with no husband present, and 35.8% were non families. 34.1% of all households were made up of individuals, and 19.0% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.20 and the average family size was 2.77. In the town, the population was spread out, with 20.3% under the age of 18, 9.6% from 18 to 24, 22.6% from 25 to 44, 27.9% from 45 to 64, and 19.5% who were 65 years of age or older. The median age was 42 years. For every 100 females, there were 79.9 males. For every 100 females age 18 and over, there were 81.5 males. The median income for a household in the town was $28,750, and the median income for a family was $33,125. Males had a median income of $27,500 versus $21,731 for females. The per capita income for the town was $15,469. About 11.7% of families and 13.7% of the population were below the poverty line, including 15.6% of those under age 18 and 17.6% of those age 65 or over.
Саябақтар мен демалыс
Д'Ло Стронг өзенінде Д'Ло су паркіне ие. "Люкс Театры" деп аталған бір экранды кинотеатр 1950 жылдары жабылды.
D'Lo has a water park on the Strong River, called D'Lo Water Park. A one screen movie theatre, called the "Lux Theatre", closed in the 1950s.
Білім
D'Lo қаласын Симпсон округі мектеп округі қамтамасыз етеді.
The Town of D'Lo is served by the Simpson County School District.
Танымал мәдениетте
2000 жылы түсірілген "О, аға, қайдасың?" фильмінің "Сирена сахнасы" деп белгілі бір бөлігі Strong өзенінің жағасында, D'Lo су паркінде түсірілді.
A portion of the 2000 film O Brother, Where Art Thou?, known as the "Siren Scene", was filmed on the banks of the Strong River at the D'Lo Water Park.
Этимология
D'Lo тарихындағы ең даулы мәселе – атаудың өзінің шығу тегі. Осы есімнің қалай пайда болғанын үш түрлі әңгіме түсіндіреді. Ең көне және, басымдықпен, ең көп таралған әңгіме бойынша, ерте мекендеуші Strong өзені бойындағы, су тасқынына жиі ұшырайтын осы аймақты "тынышсыздық тудыратындей төмен" деп атаған. Ауылға пошта бөлімі ашу керек болғанда, ол ауылды "тынышсыздық тудыратындей төмен" деп атауды ұсынды, бірақ пошта органдары осы атауды оның әдепсіздік қамтитындығына байланысты мақұлдамады. Бір кісі "D Low" деген атауды ұсынды, ол жылдар өте "D'Lo" деп қысқартылды. Тағы бір мәліметте Миллхейвенді пошта органдары қала атауы ретінде қабылдамады. Шамамен, АҚШ пошта қызметі ауыл тұрғындарына таңдау үшін төрт әріптен тұратын атаулардың тізімін ұсынды. Олардың ішінде "Delo" деп жазылған есім де болды. Азаматтар осы есімді таңдағаннан кейін, қаламгер ресми органдарға олар таңдаған есім туралы хабарлайтын хат дайындады. Хаттағы жазу стилі Делодағы кішкентай "е" әрпін "lo" жолынан жоғарырақ жазуға мүмкіндік берген. Оқиғаның соңында кішкентай "е" әрпі апостроф ретінде қате түсінілді, сондықтан пошта бөлімі ауылдың атын D'Lo деп тіркеді. Соңғы нұсқа француз тіліндегі сөздің бейімделуін қамтиды: "See".
The most controversial piece of D'Lo history is the origins of the name itself. Three different stories explain how the odd name originated. The oldest and probably the most common story claims that an early settler referred to this area along the Strong River, where it commonly floods, as being "too damn low". When it came time for the village to get a post office, he suggested that the village be named "too damn low", but the postal authorities would not approve of the name because of the profanity. Someone supposedly suggested the name "D Low", which over the years was shortened to "D'Lo". Another account said that Millhaven was rejected by the postal authorities as a town name. Purportedly the US Postal Service provided the village with a list of alternative four letter names for the residents to choose from. Among these names was one spelled "Delo". After the citizens chose this name, a penman prepared a letter to be sent back to the authorities informing them of the name they had chosen. The letter was written in a script that may have put the lower case "e" in Delo above the "lo". The story concludes that the little "e" was probably misinterpreted as an apostrophe and therefore the post office documented the village name as being D'Lo. The last version involves the adaptation of a French phrase: See .