Алабама тарихы: тұрғындар, даму және өзгерістер

Кіріспе

Қазіргі Алабама штатының тарихы мыңдаған жылдар бұрын, жергілікті халықтар мекендеген кезден басталады. Ормандық кезең шамамен б.з.д. 1000 жылдан бастап б.з. 1000 жылға дейін созылып, Шығыс ауыл шаруашылығы кешенінің дамуымен ерекшеленді. Одан кейін Миссисипи мәдениеті пайда болды, ол шамамен 1600 жылға дейін сақталды. Алабамамен алғашқы байланысқа шыққан еуропалықтар испандықтар болды, ал алғашқы тұрақты еуропалық қонысы 1702 жылы француздар құрған Мобил қаласы болды. Миссисипи территориясының (1798–1817) және одан кейін Алабама территориясының (1817–1819) бөлігі болғаннан кейін, Алабама 1819 жылдың 14 желтоқсанында АҚШ штатына айналды. Үнділерді күштеп көшіру салдарынан оңтүстік-шығыс тайпаларының көпшілігі Миссисипи өзенінің батысына, сол кездегі Үнділер аумағына (қазіргі Оклахома штаты) көшірілді. Осыдан кейін еуропалық американдықтар көптеп келді, олардың кейбіреулері африкалық американдықтарды отандық құл саудасы арқылы әкелді немесе сатып алды. 19-ғасырдың басынан ортасына дейін штаттың бай жер иелері құлдықты өз экономикасы үшін маңызды деп есептеді. Ең ірі құл ұстайтын штаттардың бірі ретінде Алабама Одақтан бөлінген алғашқы алты штаттың қатарында болды. Ол 1861 жылдың қаңтарында бөлінуді жариялап, 1861 жылдың ақпанында Америка Конфедерациялық Штаттарына қосылды. Азамат соғысы (1861–1865) кезінде Алабамада соғыс қимылдары орташа деңгейде болды. 1863 жылы Линкольннің бостандық жариялағы барлық құлдарды азат етті. 1865 жылы Оңтүстік капитуляциясы Конфедерация үкіметін аяқтады, содан кейін Алабама қайта құру дәуіріне (1865–1877) көшті. Осы кезеңде штаттың аралас нәсілдік үкіметі алғашқы мемлекеттік мектептер мен әлеуметтік мекемелерді құрды. Азамат соғысынан кейінгі жарты ғасыр бойы Алабама экономикалық жағынан кедей және ауылдық болды, өнеркәсіп өте аз дамыған. Ауыл шаруашылығы өндірісі, негізінен мақта экспортына негізделген, штаттың негізгі экономикалық күші болды. Көптеген шаруалар жер иелері емес, жалға алушылар, жалдамалы шаруалар немесе жұмысшылар болды. Қайта құру демократтардың өздерін "Құтқарушылар" деп атаған кезде аяқталды. Олар заңды және заңсыз жолдармен (зорлық-зомбылық пен мазақтауды қоса алғанда) штаттық заң шығарушы органды қайтадан бақылауға алды. 1901 жылы Алабама штатының оңтүстік демократтары штаттың конституциясын қабылдады, ол көптеген африкалық американдықтарды (1900 жылы штат халқының 45 пайыздан астамын құраған) және ондаған мыңдаған кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды. 1941 жылға қарай 600 000 кедей ақ және 520 000 афроамерикандық сайлау құқығынан айырылды және жақсы мүмкіндіктерді іздеп, көбінесе Солтүстік және Орта Батыстағы өнеркәсіптік қалаларға көшіп кетті. 20-ғасырдың алғашқы үш онжылдығында афроамерикандықтардың көшіп кетуі үдеп өсті: 1900 жылдан 1910 жылға дейін 22 100 адам, 1910 жылдан 1920 жылға дейін 70 800 адам және 1920 жылдан 1930 жылға дейін 80 700 адам көшіп кетті. Африкалық американдықтардың сайлау құқығынан айырылуы және ауылдық ақтардың заң шығарушы органды бақылауы нәтижесінде штат саясатында демократтар басым болды, ол "Тұтқыр Оңтүстік" құрамына кірді. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия Алабама штатының экономикасына ауыр соққы берді. Алайда, "Жаңа келісім" бағдарламалары мақта бағасын көтеруге көмектесті, бұл экономикалық жағынан біршама жеңілдетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Алабама экономикалық өркендеуге қол жеткізе бастады, өйткені штат өндіріс және қызмет көрсету базасын дамытты. 20-ғасырдың ортасында мақтаның экономикалық маңызы төмендеді, механикаландыру технологияларының, ауыл шаруашылығындағы жұмыс күшінің қажеттілігінің азаюының және әртүрлі салаларда жаңа жұмыс орындарының пайда болуының нәтижесінде. Көп жылдар бойы күрестен кейін 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң мен 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заң қабылданды, соның арқасында афроамерикандықтар өздерінің конституциялық сайлау құқығын қайтадан пайдалана алды. 20-ғасырдың ортасынан соңына дейін Хантсвиллде (Алабама штаты) НАСА-ның Маршалл ғарыш ұшу орталығының құрылуы аэроғарыш өнеркәсібін дамыту арқылы штаттың экономикалық өсуіне көмектесті. 1986 жылы Гуай Хант губернатор болып сайлануы Алабама штатында президенттік сайлауда республикашылдардың бекінісіне айналу бағытындағы өзгерістерді белгіледі, өйткені оның сайлаушылары штаттық сайлауда да республикашылдарға бейімделді. Демократиялық партия әлі де көптеген жергілікті және заңнамалық кеңселерге үстемдік етіп тұрды, бірақ демократтардың толық үстемдігі аяқталды. 21-ғасырдың басында Алабама штатының экономикасының өсуіне аэроғарыш, ауыл шаруашылығы, автокөлік өндірісі және қызмет көрсету салалары үлкен үлес қосты.

none

The history of what is now Alabama stems back thousands of years ago when it was inhabited by indigenous peoples. The Woodland period spanned from around 1000 BCE to 1000 CE and was marked by the development of the Eastern Agricultural Complex. This was followed by the Mississippian culture of Native Americans, which lasted to around the 1600 CE. The first Europeans to make contact with Alabama were the Spanish, with the first permanent European settlement being Mobile, established by the French in 1702. After being a part of the Mississippi Territory (1798–1817) and then the Alabama Territory (1817–1819), Alabama would become a U. S. state on December 14, 1819. After Indian Removal forcibly displaced most Southeast tribes to west of the Mississippi River to what was then called Indian Territory (now Oklahoma), European Americans arrived in large numbers, with some of them bringing or buying African Americans in the domestic slave trade. From the early to mid 19th century, the state's wealthy planter class considered slavery essential to their economy. As one of the largest slaveholding states, Alabama was among the first six states to secede from the Union. It declared its secession in January 1861, joining the Confederate States of America in February 1861. During the ensuing American Civil War (1861–1865) Alabama saw moderate levels of warfare and battles. Lincoln's Emancipation Proclamation in 1863 freed all remaining enslaved people. The Southern capitulation in 1865 ended the Confederate state government, in which afterwards Alabama would transition into the Reconstruction era (1865–1877). During that time, its biracial government established the first public schools and welfare institutions in the state. For a half century following the Civil War, Alabama was mostly economically poor and heavily rural, with few industries within the state. Agriculture production, based primarily on cotton exports, would be the state's main economic driver. Most farmers were tenants, sharecroppers or laborers who did not own land. Reconstruction ended when Democrats, calling themselves "Redeemers" regained control of the state legislature by both legal and extralegal means (including violence and harassment). In 1901, Southern Democrats in Alabama passed a state Constitution that effectively disfranchised most African Americans (who in 1900 comprised more than 45 percent of the state's population), as well as tens of thousands of Poor Whites in the state. By 1941, a total 600,000 poor whites and 520,000 African Americans had been disfranchised. and moved for better opportunities in industrial cities, mostly in the North and Midwest. The black exodus escalated steadily in the first three decades of the 20th century; 22,100 emigrated from 1900 to 1910; 70,800 between 1910 and 1920; and 80,700 between 1920 and 1930. As a result of African American disenfranchisement and rural white control of the legislature, state politics were dominated by Democrats, as part of the "Solid South." The Great Depression of the 1930s would hit Alabama's state economy hard. However, New Deal farm programs helped increase the price of cotton, bringing some economic relief. During and after World War II, Alabama started to see some economic prosperity, as the state developed a manufacturing and service base. In the mid 20th century cotton would fade in economic importance, with mechanization technologies, the reduced need for farm labor, as well as their now being new job opportunities in different industries. Following years of struggles, the passage of the Civil Rights Act of 1964 and Voting Rights Act of 1965 abolished segregation, along with African Americans being able to again exercise their constitutional right to vote. In the mid to late 20th century, the formation of NASA's Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama, would help the states economic growth by developing an aerospace industry. In 1986, the election of Guy Hunt as governor marked a shift in Alabama toward becoming a Republican stronghold in Presidential elections as its voters also leaned Republican in statewide elections. The Democratic Party still dominated many local and legislative offices, but total Democrat dominance had ended. In the early 21st century, Alabama's economy was fueled in part by aerospace, agriculture, auto production, and the service sector.

Байланыс алдындағы

Кем дегенде 12 000 жыл бұрын, Американың түпкі тұрғындары немесе Палео-индейлер қазіргі кезде "Оңтүстік" деп аталатын аймақта пайда болды. Оңтүстік-Шығыстағы Палео-индейлер аңшы-жинақшылар болып, кең ауқымдағы жануарларды, соның ішінде мегафаунаны қуған. Мегафауна Плейстоцен дәуірінің аяқталуынан кейін жойылып кетті. Олардың диетасы негізінен өсімдіктерден тұрды, оларды әйелдер жинап, өңдеді. Олар жаңғақтар, жидектер, басқа жемістер және көптеген өсімдіктердің тамырлары туралы білімді жинақтаған. 1000-1600 жылдар аралығында Миссисиппи аграрлық мәдениеті штатының көп бөлігін қамтыды. Оның маңызды орталықтарының бірі Алабама штатының Моундвилл қаласындағы Моундвилл археологиялық ескерткіші болды, ол АҚШ-тағы осы кезеңдегі екінші ірі кешен. Бұл жерде 29 жер үйіндісі сақталған. Моундвиллдегі археологиялық қазбалардан алынған артефакттарды талдау ғалымдардың Оңтүстік-Шығыс салтанатты кешенінің (SECC) сипаттамаларын жасауына негіз болды. Көптеген адамдардың ойынша, SECC-нің Мезоамерика мәдениетімен тікелей байланысы жоқ, ол дербес дамыған. Салтанатты кешен Миссисиппи халқының дінінің маңызды бөлігін құрайды және олардың дінін түсінудің негізгі құралы болып табылады. Ертедегі тарихи Мускогилер қазіргі Теннесси, Джорджия және Алабама штаттарындағы Теннесси өзені бойындағы Миссисиппи мәдениетінің ұрпақтары саналады. Олар Оңтүстік Джорджиядағы Утинахика тайпасымен туыс болуы мүмкін. Испандықтар Мексика шығанағының жағалауынан ішкі аймақтарға алғашқы жорықтарын жасаған кезде, Миссисиппилердің көптеген саяси орталықтары құлдырап, немесе тасталып кеткен еді. Еуропалықтармен алғашқы кездесу кезінде қазіргі Алабама аймағында тұратын түпкілікті американдықтардың тарихи тайпаларының арасында муског тілінде сөйлейтін Алабама (Алибаму), Чикасау, Чоктау, Крик, Коасати және Мобил халықтары болды. Сонымен қатар, аймақта ирокез тілінде сөйлейтін, басқа отбасы мен мәдени топқа жататын черокилер де болды. Олардың тілі Ирокез конфедерациясы мен Ұлы көлдер аймағындағы басқа ирокез тілдес тайпалардың тілдеріне ұқсас болғандықтан, Ұлы көлдер аймағынан ертерек оңтүстікке көшіп келген деп есептеледі. Алабаманың түпкілікті американдықтарының тарихы оның көптеген жер аттарында көрініс тапқан.

At least 12,000 years ago, Native Americans or Paleo Indians appeared in what is today referred to as "The South". Paleo Indians in the Southeast were hunter gatherers who pursued a wide range of animals, including the megafauna, which became extinct following the end of the Pleistocene age. Their diets were based primarily on plants, gathered and processed by women who learned about nuts, berries and other fruits, and the roots of many plants. The agrarian Mississippian culture covered most of the state from 1000 to 1600 AD, with one of its major centers being at the Moundville Archaeological Site in Moundville, Alabama, the second largest complex of this period in the United States. Some 29 earthwork mounds survive at this site. Analysis of artifacts recovered from archaeological excavations at Moundville were the basis of scholars' formulating the characteristics of the Southeastern Ceremonial Complex (SECC). Contrary to popular belief, the SECC appears to have no direct links to Mesoamerican culture, but developed independently. The Ceremonial Complex represents a major component of the religion of the Mississippian peoples; it is one of the primary means by which their religion is understood. The early historic Muscogee are considered likely descendants of the Mississippian culture along the Tennessee River in modern Tennessee, Georgia and Alabama. They may have been related to the Utinahica of southern Georgia. At the time the Spanish made their first forays inland from the shores of the Gulf of Mexico, many political centers of the Mississippians were already in decline, or abandoned. Among the historical tribes of Native American people living in the area of present day Alabama at the time of European contact were the Muskogean speaking Alabama (Alibamu), Chickasaw, Choctaw, Creek, Koasati, and Mobile peoples. Also in the region were the Iroquoian speaking Cherokee, from a different family and cultural group. They are believed to have migrated south at an earlier time from the Great Lakes area, based on their language's similarity to those of the Iroquois Confederacy and other Iroquoian speaking tribes around the Great Lakes. The history of Alabama's Native American peoples is reflected in many of its place names.

Еуропалық отарлау

Испандар Алабамаға алғаш кірген еуропалықтар болды, өздерінің тәжі үшін жерді иеленді. Олар бұл аймақты Ла Флорида деп атады, ол қазіргі атауымен белгілі болған оңтүстік-шығыс жартылай аралына дейін созылды. 1528 жылы Панфило де Нарваез экспедициясының мүшесі оңтүстік Алабамаға кірген болса да, алғашқы толық құжатталған сапарды зерттеуші Эрнандо де Сото жасады. 1539 жылы ол Куса, Алабама және Томбигби өзендері бойымен қиын экспедиция жасады. Еуропалық байланыс кезеңіндегі Алабама аймағы орташа өлшемдегі жергілікті басшылықтардың жиынтығы ретінде сипатталады (мысалы, Куса өзенінің жоғары ағысындағы Куса басшылығы және төменгі Куса, Таллапуса және Алабама өзендеріндегі Тускалуса басшылығы), толық тәуелсіз ауылдар мен тайпалық топтармен араласқан. Де Сото кездескен көптеген елді мекендерде платформалы үйінділер және қорғаныс палисадаларымен қоршалған ауылдар болды. Оңтүстік Аппалачияның Миссисиппи мәдениетінің Биг Эдди кезеңі 1540 жылы де Сото экспедициясы кездескен Тускалуза провинциясы ретінде шартты түрде анықталды. Биг Эдди кезеңінің Таскиги үйіндісі – платформалы үйінді және бекітілген ауыл, ол Ветумпка қаласының жанындағы Куса, Таллапуса және Алабама өзендерінің қосылған жерінде орналасқан. Ол Форт-Тулуз Форт-Джексон мемлекеттік тарихи орнының бөлігі ретінде сақталған және Алабама университетінің мұражайларының «Алабама жергілікті үйінді жолына» кіретін орындардың бірі. Англия да Мексика шығанағының солтүстігіндегі аймаққа талап етті. Англия королі Карл II қазіргі Алабама жерінің көп бөлігін Каролина провинциясына қосты, ал 1663 және 1665 жылдардағы жарғылармен оның кейбір сүйіктілеріне жер берді. 1687 жылы Каролинадан келген ағылшын саудагерлері Алабама өзенінің аңғарына келіп, жергілікті американдықтардан елік терісімен сауда жасады. Француздар да бұл аймақты отарлап алды. 1702 жылы олар Мобил өзенінің сағасына жақын жерде қоныс тепті, Луи фортын салды. Келесі тоғыз жыл бойы бұл Жаңа Францияның, немесе Ла Луизиананың француз үкіметі болды. 1711 жылы олар қайта-қайта су тасудан кейін Луи фортын тастап кетті. Қоныс аударушылар биік жерде Форт Конде деп аталатын бекіністі қайта салды. Бұл қазіргі Мобилдің бастауы болды, Алабама штатындағы алғашқы тұрақты еуропалық қоныс. Билокси – қазіргі Миссисипи штатының батысында орналасқан Мексика шығанағының жағалауындағы алғашқы француз қонысы. Француздар мен ағылшындар бұл аймаққа таласты, әрқайсысы үнді тайпаларымен мықты одақтар құруға тырысты. Өздерінің позициясын нығайту, үнді одақтастарын қорғау және басқа тайпаларды өзіне тарту үшін француздар Куса мен Таллапуса өзендерінің қиылысында Форт-Тулуза және Томбигби өзенінде Форт-Томбекбе әскери бекеттерін құрды. Француздар мен ағылшындар шамамен 1690-1750 жылдар аралығында қазіргі Алабама штатында үнді саудасына қатысты бәсекеге түсті, осы кезде Француз-үнді соғысы басталды. Бұл Еуропадағы осы екі ел арасындағы Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка майданы болды. Француздар бұл аумақты өздері деп жариялап, оны Форт-Тулуздан басқаруға тырысқанмен, индейлермен сауда жасау үшін Каролинадан келген ағылшын саудагерлері аймаққа еніп, сауда-саттыққа кірісті. Чикасо тайпасы осы жарыста ағылшындарды жиі қолдады. Жалпы алғанда, осы кезеңде ағылшындар жақсы саудагерлер және отарлаушылар болып шықты. Олар тәуелсіз жұмыс істеді, ал француз үкіметі өз колонияларына тікелей араласты. Бұл туралы кейін Эдмунд Берк Америкадағы ағылшын отаршылдары өз бостандықтары үшін «оның жоспарына қарағанда [тақтың] немқұрайлылығына» көбірек қарыздар екенін айтты. Бұл «пайдалы бейжайлық» деп аталатын саясат болды. Колониялар мен ана елдері арасындағы қашықтық олар әрқашан белгілі бір еркіндікпен жұмыс істей алатынын білдірді. 1732 жылы Англия Оглеторп пен оның серіктестеріне Джорджияны бергенде, қазіргі солтүстік Алабама аймағының бір бөлігі де кірді. 1739 жылы Оглеторп Чаттахучи өзенінің батысындағы Крик индейлеріне барып, олармен келісім жасады. 1763 жылғы Париж келісімшарты Жеті жылдық соғысты Францияның Ұлыбританиядан жеңілісінен кейін аяқтады, нәтижесінде Франция Миссисипинің шығысындағы өзінің аумақтарын Ұлыбританияға берді. Ұлыбритания Чаттахучи мен Миссисипи өзендері арасындағы аймақты басқа еуропалық державалар тұрғысынан даусыз бақылауға алды. Әрине, ол «басқару» деп аталатын көптеген жергілікті халықтармен кеңеспеді. Алабама штатының 31-ші параллельден төменгі бөлігі Британдық Батыс Флориданың бөлігі болып саналды. Британдық тақ осы сызықтың солтүстігін «Иллинойс елінің» бөлігі деп белгіледі, ал Аппалач тауларының батысындағы аумақ үнді тайпаларының пайдалануына арналды. Еуропалық американдық қоныс аударушылар бұл аумаққа енуге тиіс болмады, бірақ олар жақын арада енді. 1767 жылы Ұлыбритания Батыс Флорида провинциясын солтүстікке қарай 32°28'N ендігіне дейін кеңейтті. Он жылдан астам уақыттан кейін, Американ революциялық соғысы кезінде британдықтар бұл Батыс Флорида аймағын Испанияға ресми түрде берді. 1783 жылғы 3 қыркүйектегі Версаль келісімшарты бойынша Ұлыбритания Батыс Флориданы Испанияға ресми түрде берді. Сол күні қол қойылған 1783 жылғы Париж келісімшарты бойынша Ұлыбритания жаңадан құрылған АҚШ-қа 31°N солтүстігіндегі бұл провинцияның барлық бөлігін берді, осылайша ұзақ даудың негізін қалады. 1795 жылғы Мадрид келісімшарты бойынша Испания АҚШ-қа Миссисипиден шығысқа қарай 31°N және 32°28'N арасындағы жерлерді берді. Үш жылдан кейін, 1798 жылы Конгресс бұл ауданды Миссисипи территориясы ретінде ұйымдастырды. Қазіргі Алабама мен Миссисипитің солтүстік шекарасының жанындағы 12 немесе 14 шақырымдық жолақ Солтүстік Каролина штатының бұрынғы батысқа қарай кеңейтуге жасаған үмітінің бөлігі ретінде талап етілді. 1787 жылы конституциялық келіссөздер кезінде Солтүстік Каролина бұл талапты федералдық үкіметке берді. Джорджия да 31-ші және 35-ші параллельдер арасындағы барлық жерлерді, қазіргі батыс шекарасынан Миссисипи өзеніне дейін талап етті және 1802 жылға дейін өзінің талабынан бас тартқан жоқ. Екі жылдан кейін Миссисипи территориясының шекарасы Джорджия берген жерлерді қамтитындай етіп кеңейтілді. 1812 жылы Конгресс Миссисипи территориясына Батыс Флориданың Мобил ауданын қосты, ол Луизиана сатып алуға кіргенін мәлімдеді. Келесі жылы генерал Джеймс Уилкинсон Мобил ауданын әскери күшпен басып алды. Испандықтар қарсылық көрсетпеді. Осылайша, қазіргі Алабама штатының барлық аумағы АҚШ-тың юрисдикциясына алынды. Бірнеше күшті үнді тайпалары әлі де жердің көп бөлігін иеленді, олардың кейбір меншігі АҚШ-пен жасалған келісімшарттармен мойындалды. Бес ірі тайпа «Бес өркениетті тайпалар» деп белгілі болды, өйткені олардың өте күрделі мәдениеттері болды және еуропалық американдық мәдениетінің кейбір элементтерін қабылдады. 1817 жылы Миссисипи территориясы екіге бөлінді. Халық тез қоныстанған батыс бөлігі Миссисипи штаты болды. Шығыс бөлігі Томбигби өзеніндегі Сент-Стивенс қаласын уақытша үкімет орны етіп, Алабама территориясы болды. Алабамадағы әртүрлі тайпалар мен американдық қоныс аударушылар арасындағы қақтығыс 19 ғасырдың басында күрт өсті, өйткені американдықтар үнді тайпаларының аумақтарына еніп жатты. 1811 жылы шамамен үлкен шауни басшысы Текумсе бұл тайпалар арасында оның Көлелер аймағындағы қарсыласуына қосылу үшін үнді одағын құруға тырысты. 1812 жылғы соғыс басталғанда, Ұлыбритания Текумсенің қарсыласу қозғалысын қолдады, Аппалачтың батысынан американдық қоныс аударушыларды қуу үмітімен. Бірнеше тайпалар пікірде бөлінді. Крик тайпасы азамат соғысына ұшырады (1813–1814). Криктің және американдықтардың арасындағы зорлық-зомбылық күшейді, нәтижесінде Форт Мимс қырғыны болды. АҚШ пен «Қызыл таяқ» криктері арасында толыққанды соғыс басталды, олар дәстүрлі мүшелер болды...

The Spanish were the first Europeans to enter Alabama, claiming land for their Crown. They named the region as La Florida, which extended to the southeast peninsular state now bearing the name. Although a member of Pánfilo de Narváez's expedition of 1528 may have entered southern Alabama, the first fully documented visit was by explorer Hernando de Soto. In 1539 he made an arduous expedition along the Coosa, Alabama and Tombigbee rivers. The Alabama region at the period of European contact is best described as a collection of moderately sized native chiefdoms (such as the Coosa chiefdom on the upper Coosa River and the Tuskaloosa chiefdom on the lower Coosa, Tallapoosa, and Alabama Rivers), interspersed with completely autonomous villages and tribal groups. Many of the settlements de Soto encountered had platform mounds and villages fortified with defensive palisades with bastions for archers. The South Appalachian Mississippian culture Big Eddy phase has been tentatively identified as the protohistoric Province of Tuskaloosa encountered by the de Soto expedition in 1540. The Big Eddy phase Taskigi Mound is a platform mound and fortified village site located at the confluence of the Coosa, Tallapoosa, and Alabama Rivers near Wetumpka, Alabama. It is preserved as part of the Fort Toulouse Fort Jackson State Historic Site and is one of the locations included on the University of Alabama Museums "Alabama Indigenous Mound Trail". The English also laid claims to the region north of the Gulf of Mexico. Charles II of England included most of the territory of modern Alabama in the Province of Carolina, with land granted to certain of his favorites by the charters of 1663 and 1665. English traders from Carolina frequented the valley of the Alabama River as early as 1687 to trade for deerskins with the Native American peoples. The French also colonized the region. In 1702 they founded a settlement on the Mobile River near its mouth, constructing Fort Louis. For the next nine years this was the French seat of government of New France, or La Louisiane (Louisiana). In 1711, they abandoned Fort Louis because of repeated flooding. Settlers rebuilt a fort on higher ground known as Fort Conde. This was the start of what developed as present day Mobile, the first permanent European settlement in Alabama. Biloxi was another early French settlement on the Gulf Coast, to the west in what is now Mississippi. The French and the English contested the region, each attempting to forge strong alliances with Indian tribes. To strengthen their position, defend their Indian allies, and draw other tribes to them, the French established the military posts of Fort Toulouse, near the junction of the Coosa and Tallapoosa rivers, and Fort Tombecbe on the Tombigbee River. The French and the English engaged in competition for Indian trade in what is now the state of Alabama between roughly the 1690s and the 1750s, at which point the French and Indian War broke out. It was the North American front of the Seven Years' War between these two nations in Europe. Though the French claimed the territory as their own and attempted to rule it from Fort Toulouse, so as to engage in trade with the Indians, English traders based out of the Carolinas infiltrated the region, also engaging in trade. The Chickasaw frequently favored the English in this contest. Overall, during this time the English proved to be the better traders and colonizers. They operated independently, while the French government was more directly involved in its colonies. On this note Edmund Burke would later note that English colonists in America would owe their freedom more "to [the Crown's] carelessness than to its design". This was a policy referred to as "salutary neglect". The distance between the colonies and the home countries meant they could always operate with some freedom. The English Crown's grant of Georgia to Oglethorpe and his associates in 1732 included a portion of what is now northern Alabama. In 1739, Oglethorpe visited the Creek Indians west of the Chattahoochee River and made a treaty with them. The 1763 Treaty of Paris, which ended the Seven Years' War after France's defeat by Britain, resulted in France ceding its territories east of the Mississippi to Britain. Great Britain came into undisputed control of the region between the Chattahoochee and the Mississippi rivers, in terms of other European powers. Of course it had not consulted with any of the numerous indigenous peoples whom it nominally "ruled." The portion of Alabama below the 31st parallel was considered a part of British West Florida. The British Crown defined the portion north of this line as part of the "Illinois Country"; the area west of the Appalachian Mountains was to be reserved for use by Native American tribes. European American settlers were not supposed to encroach in that territory, but they soon did. In 1767, Britain expanded the province of West Florida northward to 32°28'N latitude. More than a decade later, during the American Revolutionary War, the British informally ceded this West Florida region to Spain. By the Treaty of Versailles, September 3, 1783, Great Britain formally ceded West Florida to Spain. By the Treaty of Paris (1783), signed the same day, Britain ceded to the newly established United States all of this province north of 31°N, thus laying the foundation for a long controversy. By the Treaty of Madrid in 1795, Spain ceded to the United States the lands east of the Mississippi between 31°N and 32°28'N. Three years later, in 1798, Congress organized this district as the Mississippi Territory. A strip of land 12 or 14 miles wide near the present northern boundary of Alabama and Mississippi was claimed by South Carolina, as part of the eastern colonies' previous hopeful extensions to the west. In 1787, during constitutional negotiations, South Carolina ceded this claim to the federal government. Georgia likewise claimed all the lands between the 31st and 35th parallels from its present western boundary to the Mississippi River, and did not surrender its claim until 1802. Two years later, the boundaries of Mississippi Territory were extended so as to include all of the Georgia cession. In 1812, Congress added the Mobile District of West Florida to the Mississippi Territory, claiming that it was included in the Louisiana Purchase. The following year, General James Wilkinson occupied the Mobile District with a military force. The Spanish did not resist. Thus the whole area of the present state of Alabama was taken under the jurisdiction of the United States. Several powerful Native American tribes still occupied most of the land, with some formal ownership recognized by treaty with the United States. Five of the major tribes became known as the Five Civilized Tribes, as they had highly complex cultures and adopted some elements of European American culture. In 1817, the Mississippi Territory was divided. The western portion, which had attracted population more quickly, became the state of Mississippi. The eastern portion became the Alabama Territory, with St. Stephens on the Tombigbee River as its temporary seat of government. Conflict between the various tribes in Alabama and American settlers increased rapidly in the early 19th century because the Americans kept encroaching on Native American territories. The great Shawnee chief Tecumseh visited the region in 1811, seeking to forge an Indian alliance among these tribes to join his resistance in the Great Lakes area. With the outbreak of the War of 1812, Britain encouraged Tecumseh's resistance movement, in the hope of expelling American settlers from west of the Appalachians. Several tribes were divided in opinion. The Creek tribe fell to civil war (1813–1814). Violence between Creeks and Americans escalated, culminating in the Fort Mims massacre. Full scale war between the United States and the "Red Stick" Creeks began; they were the more traditional members of their society who resisted US encroachment. The Chickasaw, Choctaw, Cherokee Nation and other Creek factions remained neutral to or allied with the United States during the war; they were highly decentralized in bands' alliances. Some warriors from among the bands served with American troops. Volunteer militias from Georgia, South Carolina and Tennessee marched into Alabama, fighting the Red Sticks. Later, federal troops became the main fighting force for the United States. General Andrew Jackson was the commander of the American forces during the Creek War and in the continuing effort against the British in the War of 1812. His leadership and military success during the wars made him a national hero. The Treaty of Fort Jackson (August 9, 1814) ended the Creek War. By the terms of the treaty, the Creek, Red Sticks and neutrals alike, ceded about one half of the present state of Alabama to the United States. Due to later cessions by the Cherokee, Chickasaw and Choctaw in 1816, they retained only about one quarter of their former territories in Alabama.

Ертедегі мемлекет

1819 жылы Алабама Одаққа 22-ші штат ретінде қабылданды. Оның конституциясы ақ еркектерге тең сайлау құқығын берді, бірақ 1901 жылғы конституциясы бұл қағиданы жойды, соның салдарынан кедей ақтар мен көптеген афроамерикандықтардың сайлау құқығы шектелді, ондаған мың сайлаушы сайлауға қатысудан шеттетілді. Жаңа штаттың алғашқы мәселелерінің бірі қаржылық жағдай болды. Халық санының өсуіне байланысты айналымдағы ақша жеткіліксіз болғандықтан, мемлекеттік банктер жүйесі құрылды. Мемлекеттік облигациялар шығарылып, капитал жинау үшін мемлекеттік жерлер сатылды, ал банктердің кепілмен берілген қарыздары айырбас құралына айналды. Банктерден күтілетін табыс 1836 жылғы заң шығарушы органды мемлекеттік мақсаттар үшін барлық салықты жоюға итермеледі. 1837 жылғы экономикалық дағдарыс банктердің активтерінің көп бөлігін жойып, штатты қаржылық қиын жағдайда қалдырды. Содан кейін басқарудағы өрескел бейхабарлық пен сыбайлас жемқорлық фактілері анықталды. 1843 жылы банктер таратылды. Барлық қолдағы активтерін сатқаннан кейін штат өзінің сенімділігімен кепілдік берген қалған міндеттемелерді өз мойнына алды. 1830 жылы Конгресс президент Эндрю Джексонның басшылығымен «Үндістерді көшіру туралы» заңды қабылдады, ол Миссисипи өзенінен батысқа оңтүстік-шығыс тайпаларын, соның ішінде Крик, Чероки, Чоктау, Чикасау және Флоридадағы Семиноль тайпаларын федералды түрде көшіруге рұқсат берді. 1832 жылы федералды үкімет Кьюсета шарты арқылы Крик тайпасын көшіруді қамтамасыз етті. 1834-1837 жылдар аралығында көшіру жүзеге асырылғанға дейін штаттық заң шығарушы орган көшірілетін жерлерде округтерді ұйымдастырды, ал еуропалық американдық қоныс аударушылар үндістер кеткенге дейін сол жерлерге ағылып келді. 1832 жылға дейін штаттың жалғыз саяси партиясы Джефферсон дәуірінен бастау алған Демократиялық-Республикалық партия болды. Штаттың федералды заңды жоюға бола ма деген мәселе бойынша туған келіспеушілік Демократиялық партияның ішінде жарылысқа әкелді. Осы кезеңде Виг партиясы оппозициялық күш ретінде пайда болды. Ол плантаторлар мен қала тұрғындарының қолдауын алды, ал демократтар Мобил аймағындағы кедей шаруалар мен католик қауымдастықтары (француз және испан отаршылдарының ұрпақтары) арасында ең күшті болды. Біраз уақыт бойы вигтер демократтармен шамалас болды, бірақ олар ешқашан штаттық билікті өз қолына алған жоқ. Штаттардың құқықтарын жақтаушылар азшылықта болды; алайда, олардың табанды көшбасшысы Уильям Л. Янси (1814-1863) 1848 жылы демократтарды ең радикалды көзқарастарын қабылдауға итермеледі. Мексика соғысының (1848) нәтижесінде Мексикадан алынған аумақтарда құлдыққа тыйым салатын Уилмот шарты туралы пікір таластары кезінде Янси 1848 жылғы Демократиялық штаттық конвенцияны «Алабама платформасын» қабылдауға итермеледі. Онда Конгресс пен территорияның үкіметі территориядағы құлдыққа араласуға құқығы жоқ екені, оған қарсы пікір білдіргендер демократ емес екені және Алабама демократтары олармен келіспейтін президенттікке үміткерді қолдамайтыны жарияланды. Бұл платформа Флорида және Вирджиниядағы конгрестермен, сондай-ақ Джорджия және Алабама штаттарының заң шығарушы органдарымен бекітілді. Соғысқа дейінгі Алабамада бай плантаторлар құл африкалықтардың еңбегіне негізделген өркендеуші орталық Қара белдеуде ірі мақта плантацияларын құрды. Он мыңдаған құлдар жоғарғы Оңтүстіктен сатып алынған құл саудагерлері арқылы штатқа тасымалданды және сатылды. Тауларда және төбелерде кедей ақтар көшпенді шаруашылықпен айналысты. 1860 жылы афроамерикандықтар (барлығы дерлік құлдар) штаттың 964 201 тұрғынының 45 пайызын құрады. Құлшылыққа байланысты шиеленістер Конгресстегі көптеген штаттық делегацияларды бөліп тастады, өйткені бұл орган Миссисипи өзенінен тыс аумақтардың болашағын анықтауға тырысты. Конгресс 1850 жылғы Компромисті қабылдағаннан кейін, кейбір аумақтар құл немесе еркін деп белгіленді, Алабама халқы саяси бағыттарын өзгерте бастады. Штаттардың құқықтарын жақтаушылар, көптеген демократтармен бірге, Оңтүстік құқықтары партиясын құрды, ол Компромисті жоюды талап етті, болашақ қол сұғушылыққа қарсы тұруды жақтады және бөлінуге дайындалды. Вигтерге қалған демократтар қосылды және өздерін «Одақтастар» деп атады. Партия Компромисті қабылдауға қарсы болды және Конституцияда бөлінуге рұқсат берілмейтінін жоққа шығарды. 19 ғасырдың басында мақта плантацияларын дамыту, мақта тазартқыш машинасының ойдағыдай жұмыс істеуінен кейін, жоғарғы Қара белдеуде кеңінен тарады, нәтижесінде қысқа талшықты мақта өнімділігі артып, штаттың байлығы күрт өсті. Иелердің байлығы жүз мыңдаған құл африкалық американдықтардың еңбегіне байланысты болды, олардың көпшілігі бастапқыда Жоғарғы Оңтүстіктен әкелінді, нәтижесінде миллионнан астам жұмысшы Оңтүстікке көшірілді. Штаттың басқа бөліктерінде топырақ тек көшпенді шаруашылыққа ғана қолданылды. Көбінесе шаруалар құлдары аз немесе мүлдем болмады. 1860 жылға қарай мақта өндірісіне салған инвестициялар мен пайда плантаторлардың 435 000 құл африкалық американдықтарға ие болуына әкелді, ол штат халқының 45% құрады. Штат құрылған кезде Алабаманың алғашқы қоныс аударушылары барлық ақтарға сайлау құқығын берді. Олар шекаралық демократия мен теңдік рухымен ерекшеленді, бірақ құл иелері қоғамы дамығаннан кейін бұл рух төмендеді. Дж. Миллс Торнтон вигтердің қоғамның игілігі үшін мемлекеттік шараларға жұмыс істегенін, ал демократтардың үкіметтің немесе мемлекеттік банктер сияқты мемлекеттік мекемелердің күшін арттырудан қорқып, олардың күшін арттыруға қарсы болғанын айтады. Алабамада банк ісінен Крик үндістерін көшіруге дейін әртүрлі мәселелер бойынша қатыгез саяси шайқастар болды. Торнтон штаттың басты мәселесі ақтардың бостандығы мен теңдігін қалай қорғау екенін айтты. Солтүстік агитаторларының олардың құндылық жүйесі мен құлдыққа қатысты бай экономикалық негіздеріне қауіп төндіретініне қорқыныш білдірген сайлаушылар 1860 жылы Авраам Линкольн сайланғанда бөлінуге дайын болды.

In 1819, Alabama was admitted as the 22nd state to the Union. Its constitution provided for equal suffrage for white men, a standard it abandoned in its constitution of 1901, which reduced suffrage of poor whites and most blacks, disenfranchising tens of thousands of voters. One of the first problems of the new state was finance. Since the amount of money in circulation was not sufficient to meet the demands of the increasing population, a system of state banks was instituted. State bonds were issued and public lands were sold to secure capital, and the notes of the banks, loaned on security, became a medium of exchange. Prospects of an income from the banks led the legislature of 1836 to abolish all taxation for state purposes. The Panic of 1837 wiped out a large portion of the banks' assets, leaving the state poor. Next came revelations of grossly careless and corrupt management. In 1843 the banks were placed in liquidation. After disposing of all their available assets, the state assumed the remaining liabilities, for which it had pledged its faith and credit. In 1830 Congress passed the Indian Removal Act under the leadership of President Andrew Jackson, authorizing federal removal of southeastern tribes to west of the Mississippi River, including the Five Civilized Tribes of Creek, Cherokee, Choctaw, Chickasaw, and Seminole (in Florida). In 1832, the national government provided for the removal of the Creek via the Treaty of Cusseta. Before the removal occurred between 1834 and 1837, the state legislature organized counties in the lands to be ceded, and European American settlers flocked in before the Native Americans had left. Until 1832, the Democratic Republican Party was the only one in the state, descended from the time of Jefferson. Disagreements over whether a state could nullify a federal law caused a division within the Democratic party. About the same time the Whig party emerged as an opposition party. It drew support from planters and townsmen, while the Democrats were strongest among poor farmers and Catholic communities (descendants of French and Spanish colonists) in the Mobile area. For some time, the Whigs were almost as numerous as the Democrats, but they never secured control of the state government. The States' Rights faction were in a minority; nevertheless, under their persistent leader, William L. Yancey (1814–1863), they prevailed upon the Democrats in 1848 to adopt their most radical views. During the agitation over the Wilmot Proviso, which would bar slavery from territory acquired from Mexico as a result of the Mexican War (1848), Yancey induced the Democratic State Convention of 1848 to adopt what was known as the "Alabama Platform". It declared that neither Congress nor the government of a territory had the right to interfere with slavery in a territory, that those who held opposite views were not Democrats, and that the Democrats of Alabama would not support a candidate for the presidency if he did not agree with them. This platform was endorsed by conventions in Florida and Virginia and by the legislatures of Georgia and Alabama. In antebellum Alabama, wealthy planters created large cotton plantations based in the fertile central Black Belt of the upland region, which depended on the labor of enslaved Africans. Tens of thousands of slaves were transported to and sold in the state by slave traders who purchased them in the Upper South. In the mountains and foothills, poorer whites practiced subsistence farming. By 1860 blacks (nearly all slaves) comprised 45 percent of the state's 964,201 people. Tensions related to slavery divided many state delegations in Congress, as this body tried to determine the futures of territories beyond the Mississippi River. Following the Congressional passage of the Compromise of 1850, which assigned certain territories as slave or free, in Alabama people began to realign politically. The States' Rights faction, joined by many Democrats, founded the Southern Rights Party, which demanded the repeal of the Compromise, advocated resistance to future encroachments, and prepared for secession. The Whigs were joined by the remaining Democrats and called themselves the "Unionists". The party unwillingly accepted the Compromise and denied that the Constitution provided for secession. Since the turn of the 19th century, development of large cotton plantations had taken place across the upland Black Belt after the invention of the cotton gin made short staple cotton profitable. Cotton had added dramatically to the state's wealth. The owners' wealth depended on the labor of hundreds of thousands of enslaved African Americans, many initially transported in the domestic trade from the Upper South, which resulted in one million workers being relocated to the South. In other parts of the state, the soil supported only subsistence farming. Most of the yeoman farmers owned few or no slaves. By 1860 the investment and profits in cotton production resulted in planters holding 435,000 enslaved African Americans, who made up 45% of the state's population. At the time of statehood, the early Alabama settlers adopted universal white suffrage. They were noted for a spirit of frontier democracy and egalitarianism, but this declined after the slave society developed. J. Mills Thornton argues that Whigs worked for positive state action to benefit society as a whole, while the Democrats feared any increase of power in government or in state sponsored institutions as central banks. Fierce political battles raged in Alabama on issues ranging from banking to the removal of the Creek Indians. Thornton suggested the overarching issue in the state was how to protect liberty and equality for white people. Fears that Northern agitators threatened their value system and slavery as the basis of their wealthy economy made voters ready to secede when Abraham Lincoln was elected in 1860.

Сецессия және Азамат соғысы (18611865)

"Одақтастар" 1851 және 1852 жылдардағы сайлауда жеңіске жетті. Канзас-Небраска заң жобасын қабылдау және құлдыққа қарсы агитацияның күмәнділігі 1856 жылы Демократиялық штаттық конвенцияны "Алабама платформасын" қайта жаңғыртуға итермеледі. 1860 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында өткен Демократиялық ұлттық конвент "Алабама платформасын" бекітпегенде, Алабама делегаттары, одан кейін басқа "мақта штаттарының" делегаттары кері шегінді. Абрахам Линкольн сайланғаннан кейін, губернатор Эндрю Б. Мур бұрынғы заң шығарушы органның нұсқауымен штаттық конвент шақырды. Көптеген белгілі тұлғалар Алабаманың бөлінуіне қарсы болды. Солтүстік Алабамада "Никджек" деп аталатын бейтарап штат құруға әрекет жасалды. 1861 жылдың сәуір айында президент Линкольн қаруға шақырғаннан кейін, бөлінуге қарсылықтың көп бөлігі аяқталды. 1861 жылдың 11 қаңтарында Алабама штаты Одақтан бөліну туралы жарлықты қабылдады (61–39 дауыспен). Алабама Америка Конфедерациялық Штаттарына қосылды, оның үкіметі алғаш рет 1861 жылдың 4 ақпанында Монтгомериде құрылды. CSA Монтгомериде уақытша астанасын орнатып, Джефферсон Дэвисті президент етіп тағайындады. 1861 жылдың мамырында Конфедерация үкіметі Монтгомериді ауру маусымы басталар алдында тастап, Вирджиния штатының астанасы Ричмондқа көшті. Америка Азамат соғысы кезінде Алабамада орташа деңгейде соғыс болды. Губернатор Мур Конфедерацияның соғыс күшін белсенді түрде қолдады. Соғыс басталғанға дейін ол федералдық нысандарды басып алып, қару-жарақ алу үшін агенттерін Солтүстік-Шығысқа жіберіп, штат бойынша қару-жарақ іздеді. Штаттың солтүстік бөлігіндегі кейбір қарсылықтарға қарамастан, Алабама Америка Конфедерациялық Штаттарына (CSA) қосылды. Конгрессмен Уильямсон Р. В. Кобб Одақшыл болды және келісімге шақырды. 1861 жылы Конфедерация конгресіне үміткер болғанда жеңіліске ұшырады. (1863 жылы Алабамада соғысқа қанағаттанбау сезімі күшейгенде, ол соғысқа қарсы көңіл күй толқынымен сайланды.) Конфедерацияның ағымдағы көлік жүйесі мен ауыр ішкі логистикалық проблемалары туралы бір идеяны Джефферсон Дэвистің Миссисипидегі плантациясынан Монтгомериге дейінгі сапарынан көруге болады. Аз жолдар мен теміржолдар болғандықтан, ол Миссисипи өзеніндегі плантациясынан Виксбургке дейін бу кемесімен саяхаттады, содан кейін Джексон, Миссисипиге пойызға отырды. Ол Grand Junctionға солтүстікке, Chattanooga, Теннессиге шығысқа және Атланта, Джорджияның негізгі хабына оңтүстікке екі пойызбен барды. Ол Алабама шекарасына және штаттың орталығындағы Монтгомериге соңғы пойызбен жол тартты. Соғыс барысында федералдылар Миссисипи өзені бойындағы порттарды басып алды, көпірлер мен теміржол көпірлерін өртеп, рельстерді қиратты. Конфедерацияның нашар теміржол жүйесі жөндеу мен ауыстыру бөлшектерінің жетіспеуінен құлдырап, дерлік тоқтап қалды. Азамат соғысының басында Алабамада әскери операциялар жүргізілмеді. Штат Конфедерация қызметіне шамамен 120 000 сарбаз берді. Көптеген сарбаздар жергілікті жерлерден шақырылып, таныс адамдармен бірге қызмет етті, бұл рухты көтеріп, үйге байланыстылығын арттырды. Барлық сарбаздар үшін медициналық жағдай ауыр болды. Өлімнің 15%-ы аурудан, 10%-дан астамы соғыстан болды. Алабамада жақсы жабдықталған ауруханалар аз болды, бірақ аурулар мен жарақат алғандарды күтіп-ұстауға еріктілер көп болды. Әскерлер, әсіресе 1863 жылдан кейін, нашар жабдықталған. Олар өлгендерден аяқ киімдерін, белбеулерін, асханаларын, жамылғыларын, шапқыштарын, көйлектерін және шалбарларын жиі тонап алып жатты. Конфедерация әскерлері үшін санаулы мыңдаған құлдар жұмыс істеуге тартылды; олар жылқыларға және жабдықтарға күтім жасады, тамақ пісірді және кір жуды, жабдықтарды тасыды және далалық ауруханаларда көмектесті. Басқа құлдар қорғаныс құрылыстарын, әсіресе Мобил маңында салды. Олар жолдарды жақсартты, теміржолдарды жөндеді, жүк таситын вагондарды жүргізді және темір кендерінде, темір құю зауыттарында және тіпті оқ-дәрі зауыттарында жұмыс істеді. Құлдардың қызметі ерікті емес еді: олардың еңбегі ақысыз қожайындарынан алынды. Штат ішінде 10 000-ға жуық құл қашып, Одақ армиясына қосылды. Алабамадан келген 2700 ақ жігіт Оңтүстік Одақшылдарының құрамында болды, олардың көпшілігі 1-ші Алабама кавалерия полкінде қызмет етті. Тридцать тоғыз Алабамалық полковниктерге дейін жетті, ең танымалдары генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит және адмирал Рафаэль Семмес. Пенсильваниядан Алабамаға келген Джосайя Горгас Конфедерацияның қару-жарақ басшысы болды. Ол Сельмада жаңа оқ-дәрі зауыттарын орналастырды, онда 1865 жылы Одақ әскері зауыттарды өртеп тастағанға дейін 10 000 жұмысшы жұмыс істеді. Сельма арсеналы Конфедерацияның көп бөлігін жасады. Сельма теңіздік қару-жарақ зауыты артиллерия жасады, бес күнде бір зеңбірек шығарды. Конфедерация теңіз кеме жасау кемесі кемелер салды және 1863 жылы Мобил шығанасын қорғау үшін CSS Tennesseeді іске қосуымен танымал болды. Сельманың Конфедерациялық нитр зауыты оқ-дәрі үшін нитр мен кен өндіру бюросынан әктас үңгірлерінен нитр сатып алды. Қорлар жетіспеген кезде ол үй шаруаларынан камераларының мазмұнын сақтауға шақыру жариялады, өйткені зәр азоттың бай көзі болды. 1863 жылы Одақ күштері генерал Натан Б. Форресттің қарсылығына қарамастан Солтүстік Алабамада бекініп алды. 1861 жылдан бастап Одақ блокадасы Мобилді жапты және 1864 жылы Мобилдің сыртқы қорғанысын Одақ флоты басып алды; қала 1865 жылдың сәуір айына дейін тұрды. Алабама сарбаздары жүздеген шайқастарда шайқасты; Геттисбург шайқасындағы штаттың шығындары 1750 қаза тапқан және тағы да көптеген тұтқындар мен жарақат алғандармен кез келген шайқастағы ең жоғары шығын болды; "Алабама бригадасы" 781 жарақат алды. 1865 жылдың шілде айында губернатор Льюис Е. Парсонс шығындарды алдын ала бағалады, ол 122 000 Алабама сарбазының шамамен 35 000-ы соғыс кезінде қайтыс болғанын көрсетті. Келесі жылы губернатор Роберт М. Паттон 20 000 ардагерлерге тұрақты мүгектікпен үйге оралғанын бағалады. Мақта бағасы төмен болғандықтан, фермалардың құны 1860 жылы 176 миллион доллардан 1870 жылы 64 миллион долларға дейін төмендеді. Мал саны да азайды, жылқы саны 127 000-нан 80 000-ға, есектің саны 111 000-нан 76 000-ға дейін азайды. Жалпы халық саны өсті, бірақ күтілген өсім өлім мен штаттан эмиграциямен теңестірілді.

The "Unionists" were successful in the elections of 1851 and 1852. Passage of the Kansas Nebraska Bill and uncertainty about agitation against slavery led the State Democratic convention of 1856 to revive the "Alabama Platform". When the Democratic National Convention at Charleston, South Carolina, failed to approve the "Alabama Platform" in 1860, the Alabama delegates, followed by those of the other "cotton states", withdrew. Upon the election of Abraham Lincoln, Governor Andrew B. Moore, as previously instructed by the legislature, called a state convention. Many prominent men had opposed Alabama secession. In North Alabama, there was an attempt to organize a neutral state to be called Nickajack. With President Lincoln's call to arms in April 1861, most opposition to secession ended. On January 11, 1861, the State of Alabama adopted the ordinances of secession from the Union (by a vote of 61–39). Alabama joined the Confederate States of America, whose government was first organized at Montgomery on February 4, 1861. The CSA set up its temporary capital in Montgomery and selected Jefferson Davis as president. In May 1861, the Confederate government abandoned Montgomery before the sickly season began and relocated to Richmond, Virginia, the capital of that state. During the ensuing American Civil War Alabama had moderate levels of warfare. Governor Moore energetically supported the Confederate war effort. Even before hostilities began, he seized Federal facilities, sent agents to buy rifles in the Northeast and scoured the state for weapons. Despite some resistance in the northern part of the state, Alabama joined the Confederate States of America (CSA). Congressman Williamson R. W. Cobb was a Unionist and pleaded for compromise. When he ran for the Confederate congress in 1861, he was defeated. (In 1863, with war weariness growing in Alabama, he was elected on a wave of antiwar sentiment.) Some idea of the current transportation patterns and severe internal logistic problems faced by the Confederacy can be seen by tracing Jefferson Davis' journey from his plantation in Mississippi to Montgomery. With few roads and railroads, he traveled by steamboat from his plantation on the Mississippi River down to Vicksburg, where he boarded a train to Jackson, Mississippi. He took another train north to Grand Junction, then a third train east to Chattanooga, Tennessee and a fourth train south to the main hub at Atlanta, Georgia. He took another train to the Alabama border and a last one to Montgomery in the center of the state. As the war proceeded, the Federals seized ports along the Mississippi River, burned trestles and railroad bridges and tore up track. The frail Confederate railroad system faltered and virtually collapsed for want of repairs and replacement parts. In the early part of the Civil War, Alabama was not the scene of military operations. The state contributed about 120,000 soldiers to Confederate service. Most soldiers were recruited locally and served with others they knew, which built esprit and strengthened ties to home. Medical conditions were severe for all soldiers. About 15% of deaths were from disease, more than the 10% from battle. Alabama had few well equipped hospitals, but it had many on the home front who volunteered to nurse the sick and wounded. Soldiers were poorly equipped, especially after 1863. Often they pillaged the dead for boots, belts, canteens, blankets, hats, shirts and pants. Uncounted thousands of slaves were impressed to work for Confederate troops; they took care of horses and equipment, cooked and did laundry, hauled supplies, and helped in field hospitals. Other slaves built defensive installations, especially those around Mobile. They graded roads, repaired railroads, drove supply wagons, and labored in iron mines, iron foundries and even in the munitions factories. The service of slaves was involuntary: their unpaid labor was impressed from their unpaid masters. About 10,000 slaves within the state escaped and joined the Union army. Around 2,700 white men from Alabama who were adherent Southern Unionists served in the Union Army, many of whom served in the 1st Alabama Cavalry Regiment. Thirty nine Alabamians attained flag rank, most notably Lieutenant General James Longstreet and Admiral Raphael Semmes. Josiah Gorgas, who came to Alabama from Pennsylvania, was the chief of ordnance for the Confederacy. He located new munitions plants in Selma, which employed 10,000 workers until the Union soldiers burned the factories down in 1865. Selma Arsenal made most of the Confederacy's ammunition. The Selma Naval Ordnance Works made artillery, turning out a cannon every five days. The Confederate Naval Yard built ships and was noted for launching the CSS Tennessee in 1863 to defend Mobile Bay. Selma's Confederate Nitre Works procured niter for the Nitre and Mining Bureau for gunpowder, from limestone caves. When supplies were low, it advertised for housewives to save the contents of their chamber pots—as urine was a rich source of nitrogen. In 1863, Union forces secured a foothold in northern Alabama in spite of the opposition of General Nathan B. Forrest. From 1861, the Union blockade shut Mobile, and, in 1864, the outer defenses of Mobile were taken by a Union fleet; the city itself held out until April 1865. Alabama soldiers fought in hundreds of battles; the state's losses at the Battle of Gettysburg were the highest loss of any battle with 1,750 dead plus more captured or wounded; the "Alabama Brigade" took 781 casualties. Governor Lewis E. Parsons in July 1865 made a preliminary estimate of losses, which totaled that around the 122,000 Alabamian soldiers who served, around 35,000 died during the war. The next year Governor Robert M. Patton estimated that 20,000 veterans had returned home with permanent disabilities. With cotton prices low, the value of farms shrank, from $176 million in 1860 to only $64 million in 1870. The livestock supply shrank too, as the number of horses fell from 127,000 to 80,000, and mules from 111,000 to 76,000. The overall population growth remained the same, the growth that might have been expected was neutralized by death and emigration out of the state.

Демократиялық саясат және сайлау құқығынан айыру

1874 жылдан кейін Демократиялық партия штаттық басқаруды үздіксіз бақылап отырды. Республикалық партияны сол кезде негізінен афроамерикандықтар қолдады. Республикалық партияның жергілікті немесе штаттық деңгейде өкілдігі болмады, бірақ партияның федералдық деңгейде белгілі бір ықпалы болды. 1878 және 1880 жылдары партия кандидаттарды тікелей ұсынбады, ал 1882 жылы «Гринбек» партиясының тізімін қолдады. Кен өндіру және өндіріс дамуы шаруалардың арасында экономикалық қиындықтарға әкеп соқты, бұл 1892 жылы құрылған Джефферсон Демократиялық партиясында көрініс тапты. Демократиялық партияның ресми тізімі сайланды және жаңа партия Популистік партияға біріктірілді. 1894 жылы республикашылар популистермен бірігіп, үш конгресс депутатын сайлады және көптеген округтерде басымдыққа ие болды. Бірақ олар штатты бақылауға қол жеткізе алмады. Популистік коалиция келесі сайлау кампанияларында үлкен жетістікке жете алмады. Партиялық тартыс күшейді, демократтардың қара нәсілді сайлаушылардың жемқорлығына қатысты айыптаулары республикашылар мен популистердің демократтардың алаяқтық пен зорлық-зомбылыққа қатысты айыптауларымен жауапталды. Республикашылар мен популистердің қарсылығына қарамастан, демократтар 1901 жылы жаңа конституцияны қабылдау арқылы үстемдігін толықтырды, ол сайлау құқығын шектеді және сайлаушы тіркеуіне қойылатын талаптар (бас салығы, сауаттылық сынақтары және тұру мерзіміне қатысты шектеулер) арқылы көптеген афроамерикандықтар мен кедей ақтарды сайлаудан шеттетуге әкеп соқты. 1900 жылдан 1903 жылға дейін халық санының өсуіне қарамастан, тіркелген ақ сайлаушылардың саны 40 мыңнан астамға төмендеді – 232 821-ден 191 492-ге дейін. 1941 жылға қарай, ақ сайлаушылардың саны қара сайлаушылардан көп болды: 600 000 аққа қарсы 520 000 қара. Бұл негізінен жинақталған бас салығының салдарынан болды. Афроамерикандық қауымға келтірілген зиян ауыр және кең таралған болды, өйткені олардың дерлік барлық сайлауға қабілетті азаматтары дауыс беру құқығынан айырылды. 1900 жылы Алабама халқының 45%-ын афроамерикандықтар құрады – 827 545 азамат. 1900 жылы он төрт «Қара белдеу» округінде (негізінен афроамерикандықтар тұратын) 79 000-нан астам сайлаушы тіркелген. 1903 жылдың 1 маусымына қарай тіркелген сайлаушылардың саны 1081 адамға дейін төмендеді. Даллас және Лоундес округтерінің әрқайсысы халқының 75%-ын қара нәсілділер құраса, олардың арасында бар болғаны 103 афроамерикандық сайлаушы тіркеле алды. 1900 жылы Алабама штатында дауыс беруге құқығы бар 181 000-нан астам афроамерикандық болды. 1903 жылға қарай бар болғаны 2980 адам тіркеуге «қабілетті» деп танылды, бірақ кем дегенде 74 000 қара нәсілді сайлаушылар сауатты болды. Бұл жағдай ұзаққа созылды. Афроамерикандықтардың сегрегация салдарынан ұшыраған зияны ауыр болды. Мысалы, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Бирмингемдегі қара «Колледжвилл» қауымдастығында 8000 афроамерикандықтан тек 11 сайлаушы ғана дауыс беруге «қабілетті» деп танылды. Қабылданған реформалардың арасында 1915 жылғы жемқорлыққа қарсы заң; 1915 жылғы тіркеу заңы; АҚШ сенаторларын тікелей сайлау; қалалар мен қалаларда комиссиялық үкімет құруға ынталандыру; және әйелдерге дауыс беру құқығын беру үшін 19-шы түзетуді ратификациялау болды. Партиялық конвенция арқылы кандидаттарды ұсыну партиялық праймеризбен алмастырылды. Прогрессивтер қара нәсілділер мен көптеген кедей ақтардың дауыс беру құқығын жоққа шығарғанмен, олар орта таптық ақтарға үкіметке қатысуға көбірек мүмкіндік берді. Б. Б. Комер (1848–1927) штаттың ең көрнекті прогрессивті көшбасшысы болды, әсіресе губернаторлық қызметін атқарган кезінде (1907–1911). Орта тап реформаторлары өздерінің күн тәртібіне темір жолдарды реттеуді, жақсартылған мектеп жүйесін, міндетті білім беруді және балалар еңбегін тыйым салуды қойды. Комер теміржол комиссиясын нығайту, саясаткерлерге тегін билеттер беруді, лоббистік әрекеттерді және артықшылықты жүк тасымалдаушыларға құпия жеңілдіктерді азайту үшін 20 түрлі теміржол заңдарын іздеді. Заң шығарушы орган оның ұсыныстарын мақұлдады, бірақ жексенбі күні жүк пойыздарын пайдалануға тыйым салуға тырысқан ережеден басқа. Нәтижесінде жүк және жолаушылар тасымалы бағасы төмендеді. Темір жолдар сотта және қоғамдық пікірде қарсы күресті. Бұл мәселе көп жыл бойы қызу талқыланды, Алабаманы теміржол тарифтерін бақылау тұрғысынан оңтүстік штаттарының арасында артта қалдырды. Ақыры 1914 жылы келісімге қол жеткізілді, онда темір жолдар төмендетілген жолаушылар тарифтерін қабылдады, бірақ сот жүйесі арқылы жоғары жүк тарифтерін алуға құқылы болды. Прогрессивті реформаларға қаржы жұмсалды, әсіресе жақсартылған мектеп жүйесіне. Салық жинау жүйесінің тиімсіздігін жою біршама көмектесті. Реформаторлар сотталу жүйесін жоюды қалады, бірақ ол үкіметке жыл сайын бірнеше жүз мың доллар пайда әкелді. Бұл пайдалы болғандықтан оны жоюға бармады, бірақ прогрессивтер сотталу жүйесін аудандық деңгейден мемлекеттік деңгейге көшірді. Соңында заң шығарушы орган мектептерді қаржыландыруды арттырды және әр округте кем дегенде бір орта мектеп құру саясатын белгіледі; 1911 жылға қарай округтердің жартысы ақтарға арналған мемлекеттік орта мектептерді іске қосты. Міндетті білім беру жұмысшы табының балаларының ақша табуын қалаған және орта таптың талап еткен білім беруге сенімсіздікпен қараған отбасылары тарапынан қарсылыққа ұшырады. Бірақ ол 1915 жылы қабылданды; ол тек ақтарға қатысты және шаруашылықтарға қолданылмады. 1910 жылға қарай Алабаманың балаларының 62 пайызы мектепке барып, ұлттық орташа көрсеткіш 71 пайызды құрады. Прогрессивтер аурухана және денсаулық сақтау жүйесін жаңғырту үшін туған және қайтыс болғандарды тіркеуді міндетті етуді көздеді. Рокфеллер қорымы оңтүстік жұмысшыларының күшін әлсірететін маңызды фактор ретінде ішек құртын анықтағанда, Алабама штатының барлық округтерінде, 60 пайызға дейін жететін ішек құртының жағдайларын анықтады. Денсаулық сақтау саласында прогрессивті ұйымдастыру және қоғамдық игілікке берілгендік ең аз дау тудырды және, мүмкін, ең табысты болды. Арақты тыйым салу бүкіл ел бойынша протестант шіркеулері үшін сүйікті реформа болды, ал 1970 жылдардан 1920 жылдарға дейін Алабама Әйелдердің христиан тәтемділік одағы (WCTU) және басқа реформалық элементтердің талаптарымен сәйкес келетін бірқатар шектеуші заңдарды қабылдады. Қалалардағы орта таптық бизнес және кәсіби белсенділер ескішіл саяси қалалық үкіметтерге наразылық білдірді және муниципалдық істерді саясаткерлер емес, сарапшылар басқаратын комиссия құруды талап етті. 1910 жылы губернатор болып сайланған Эммет О’Нил комиссиялық жүйені өзінің сүйікті реформасы етіп қабылдады және 1911 жылы заң шығарушы орган арқылы оны қабылдады. Бирмингем, Монтгомери және Мобил қалалары комиссиялық форманы жылдам қабылдады.

After 1874, the Democratic party had constant control of the state administration. The Republican Party by then was chiefly supported by African Americans. Republicans held no local or state offices, but the party did have some federal patronage. It failed to make nominations for office in 1878 and 1880 and endorsed the ticket of the Greenback party in 1882. The development of mining and manufacturing was accompanied by economic distress among the farming classes, which found expression in the Jeffersonian Democratic party, organized in 1892. The regular Democratic ticket was elected and the new party was merged into the Populist party. In 1894, the Republicans united with the Populists, elected three congressional representatives, and secured control of many of the counties. They did not succeed in carrying the state. The Populist coalition had less success in the next campaigns. Partisanship became intense, and Democratic charges of corruption of the black electorate were matched by Republican and Populist accusations of fraud and violence by Democrats. Despite opposition by Republicans and Populists, Democrats completed their dominance with passage of a new constitution in 1901 that restricted suffrage and effectively disenfranchised most African Americans and many poor whites, through requirements for voter registration, such as poll taxes, literacy tests and restrictive residency requirements. From 1900 to 1903, the number of white registered voters fell by more than 40,000, from 232,821 to 191,492, despite a growth in population. By 1941 a total of more whites than blacks had been disenfranchised: 600,000 whites to 520,000 blacks. This was due mostly to effects of the cumulative poll tax. The damage to the African American community was severe and pervasive, as nearly all its eligible citizens lost the ability to vote. In 1900 45% of Alabama's population were African American: 827,545 citizens. In 1900 fourteen Black Belt counties (which were primarily African American) had more than 79,000 voters on the rolls. By June 1, 1903, the number of registered voters had dropped to 1,081. While Dallas and Lowndes counties were each 75% black, between them only 103 African American voters managed to register. In 1900 Alabama had more than 181,000 African Americans eligible to vote. By 1903 only 2,980 had managed to "qualify" to register, although at least 74,000 black voters were literate. The shut out was long lasting. The effects of segregation suffered by African Americans were severe. At the end of WWII, for instance, in the black Collegeville community of Birmingham, only eleven voters in a population of 8,000 African Americans were deemed "eligible" to register to vote. Reforms that were enacted included the corrupt practices act of 1915; the registration law of 1915; the direct election of U. S. senators; encouraging the establishment of commission government in the towns and cities; and the ratification of the 19th amendment to allow women the right to vote. They replaced nomination by party convention with primary elections for nominating candidates. While the Progressives denied Blacks and many poor white people the right to vote, they did facilitate much more opportunity for participation in the government to middle class whites. B. B. Comer (1848–1927) was the state's most prominent progressive leader, especially during his term as governor (1907–1911). Middle class reformers placed high on their agenda the regulation of railroads, and a better school system, with compulsory education and the prohibition of child labor. Comer sought 20 different railroad laws, to strengthen the railroad commission, reduce free passes handed out to grasping politicians, lobbying, and secret rebates to favored shippers. The Legislature approved his package, except for a provision that tried to forbid freight trains operating on Sundays. The result was a reduction in both freight and passenger rates. Railroads fought back vigorously in court, and in the arena of public opinion. The issue was fiercely debated for years, making Alabama laggard among the southern states in terms of controlling railroad rates. Finally in 1914 a compromise was reached, in which the railroads accepted the reduced passenger rates, but were free to seek higher freight rates through the court system. Progressive reforms cost money, especially for the improved school system. Eliminating the inefficiencies of the tax collection system helped a bit. Reformers wanted to end the convict lease system, but it was producing a profit to the government of several hundred thousand dollars a year. That was too lucrative to abolish; however the progressives did move control over convict lease from the counties to a statewide system. Finally the legislature increased statewide funding for the schools, and established the policy of at least one high school in every county; by 1911 half the counties operated public high schools for whites. Compulsory education was opposed by working class families who wanted their children to earn money, and who distrusted the schooling the middle class was so insistent upon. But it finally passed in 1915; it was enforced for whites only and did not apply to farms. By 1910 Alabama still lagged with 62 percent of its children in school, compared to a national average of 71 percent. The progressives worked hard to upgrade the hospital and public health system, with provisions to require the registration of births and deaths to provide the information needed. When the Rockefeller Foundation identified the hookworm as a critical element in draining energy out of Southern workers, Alabama discovered hookworm cases in every county, with rates as high as 60 percent. The progressive genius for organization and devotion to the public good was least controversial in the public health area and probably most successful there. Prohibition was a favorite reform for Protestant churches across this entire country, and from the 1870s to the 1920s, Alabama passed a series of more restrictive laws that were demanded by the Women's Christian Temperance Union (WCTU) and other reform elements. Middle class business and professional activists in the cities were frustrated with the old fashioned politicized city governments and demanded a commission formed in which municipal affairs would be very largely run by experts rather than politicians. Emmet O'Neal, elected governor in 1910, made the commission system his favored reform, and secured its passage by the legislature in 1911. The cities of Birmingham, Montgomery and Mobile quickly adopted the commission form

Арақты тыйым салу соғысынан күш алған әйелдер өздерінің күрескерлік энергияларын әйелдерге дауыс беру құқығына бұрды. Олар ұлттық қозғалыс 19-шы түзетуді қабылдағанға дейін еркектердің үстемдігін жеңе алмады, бұл 1920 жылы әйелдерге дауыс беру құқығын берді.

Темір жол және өнеркәсіп

Алабама экономикасы 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында негізінен ауыл шаруашылығы мен өнеркәсіпке негізделген. Мақта штатта өсірілетін басты өнім болды, оны жүгері және мал шаруашылығымен толықтырды. Ағаш та экономиканың маңызды бөлігі болды, себебі қарағай ормандарының кең аумақтары ағаш өңдеу және терентин, розин сияқты теңіздік жабдықтар үшін пайдаланылды. Темір кені Аппалач тауларынан қазылып, штаттың болат зауыттарына тасымалданды. 1880 жылдары Алабама көмірдің ірі өндірушісіне айналды, ал штаттың теміржолдары көмірді басқа нарықтарға жеткізуге көмектесті. Сондай-ақ, мақта фабрикалары, ағаш кесу фабрикалары және басқа да өнеркәсіптердің құрылуымен өндіріс саласы да дами бастады. 1920 жылдарға қарай қалалық экономика негізінен өндіріске негізделді, мақта-мата, ағаш өнімдері, темір және болат өндірісі басты салалар болып табылды. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия штат экономикасында елеулі төмендеуге әкелді. Бірмингем өте қарқынды өсімге ие болды, сондықтан оған "Сиқырлы қала" деген лақап ат берілді. 1920 жылдарға қарай Бирмингем АҚШ-тың 19-шы ірі қаласы болды және штат халқының 30% астамын құрады. Экономиканың негізін ауыр өнеркәсіп және кен өндіру құрады. Химиялық және құрылымдық факторлар Алабаманың темірінен және көмірінен өндірілетін болаттың сапасын шектеді. Дегенмен, бұл материалдар бірлесіп, құюға арналған темір жасауға өте қолайлы болды. Төмен көлік және еңбекақысының есебінен Бирмингем тез арада ең ірі және ең арзан құю темірін өндіретін аймаққа айналды. 1915 жылға қарай елдің құю цехында өндірілген темірдің 25 пайызы Бирмингемде жасалған.

Жаңа Оңтүстік дәуірінің басталуы (19141945)

Бірмингемнің қуатты өнеркәсіптік өсуіне және штат экономикасына қосқан үлесіне қарамастан, оның азаматтары мен басқа да жаңадан дамып келе жатқан аймақтардың өкілдері жылдар бойы штат заң шығарушы органында жеткіліксіз өкілдік етілді. 1901 жылдан 1960 жылға дейін ауылдық үстемдік құрған заң шығарушы орган штаттық палата мен сенаттың орындықтарын қайта бөлуден бас тартты. Сонымен қатар, штат заң шығарушы органы әр округке бір сенаттан тұратын жүйені құрды. Штаттық заң шығарушы делегациялар округтерді бақылады, бұл нәтижесінде ақ нәсілді ауыл тұрғындарының штат билігіне басымдығы орнады. Қалалардың өнеркәсіптік дамуы мен ондаған мың азаматтардың қазіргі мүдделері үкіметте тиісті деңгейде ескерілмеді. Мысалы, Бирмингемнің өнеркәсіптік және экономикалық қуатының ортасы болған Джефферсон округі штаттың салық кірісінің үштен бірінен астамын құрады, бірақ ол салық ақшасының тек 1/67 бөлігін ғана алды, себебі штат заң шығарушы органы халық санына қарамастан, салықтардың барлық округтерге тең үлестірілуін қамтамасыз етті. 1910 жылдан 1940 жылға дейін ондаған мың афроамерикалықтар Солтүстік және Орта Батыс қалаларында – Сент-Луис, Чикаго, Детройт және Кливленд сияқты жерлерде жұмыс, балаларына білім беру және линчтен құтылу мақсатымен Алабамадан Ұлы көші-қон кезінде көшіп кетті. Бұл қалаларда көптеген өнеркәсіптік жұмыс орындары болды, бірақ көшіп келгендер еуропалық иммигранттардың жаңа толқындарымен де бәсекелесуге мәжбүр болды. Алабама штатының халық санының өсу қарқыны 1900 жылы 20,8%, 1910 жылы 16,9% болса, 1920 жылы 9,8% дейін төмендеді, бұл сыртқа көші-қонның салдары болды. Ресми түрде сайлау құқығынан айыру 1960 жылдардың ортасынан кейін ғана афроамерикалықтар Азаматтық құқық қозғалысын жетекшілік еткеннен және олардың дауыс беру және азаматтық құқықтарын қорғау үшін федералды заңнама қабылдағаннан кейін тоқтатылды. Бірақ штат олардың саяси күшін азайтудың жаңа жолдарын ойлап тапты. Сол кезде афроамерикалықтар ғасыр басындағыдан азшылықты құрады, бірақ кейбір ауылдық округтерде көпшілікке ие болды. Ел бойынша, әсіресе өсіп келе жатқан қалалардағы қарқынды өзгерістер, иммиграцияның жаңа толқындары және ауылдық ақ және қара халықтың қалаларға көшіп келуі тұрақсыз әлеуметтік ортаға және 1915 жылдан кейін Оңтүстік пен Орта Батыста екінші Ку-Клукс-Кланның (KKK) пайда болуына әкелді. Көптеген жерлерде ол өзін қоғамдыққа көмек көрсету үшін бауырластық ұйым ретінде көрсетті. Фельдман (1999) екінші ККК тек жеккөрушілік ұйым емес екенін көрсетті; ол кедей ақ халық үшін саяси және әлеуметтік реформалар жасауға шынайы ниет білдірді. Мысалы, Алабама Клансмендері, Хьюго Блэк сияқты, жақсы мемлекеттік мектептерді, тиімді тыйым салуды, жол құрылысын кеңейтуді және кедей ақ халыққа пайдасы тиетін басқа да "прогрессивті" шараларды ынталандырды. 1925 жылға қарай Клан штаттағы қуатты саяси күшке айналды, өйткені қалалық саясаткерлер, Дж. Томас Хефлин, Дэвид Бибб Грейвс және Хьюго Блэк сияқтылар, ККК мүшелерін "Үлкен мысық" өнеркәсіпшілерінің және ұзақ жылдар бойы штатқа үстемдік еткен Қара белдеу плантаторларының күшіне қарсы пайдаланды. 1926 жылы демократ Бибб Грейвс, бұрынғы бөлім басшысы, ККК мүшелерінің қолдауымен губернатор лауазымына сайланды. Ол штат тарихындағы ең прогрессивті әкімшіліктердің бірін басқарды, білім беруді қаржыландыруды арттыруға, қоғамдық денсаулық сақтауды жақсартуға, жаңа автомобиль жолдары құрылысын және еңбекшілерді қолдайтын заңнаманы қабылдауға ұмтылды. Сонымен қатар, ККК-ның өзін-өзі қорғаушы топтары, үкімет тарапынан қорғауға ие деп ойлап, 1927 жылы Алабама штатында қаралар мен ақтарды нысанаға алған террорлық толқынды бастады. Республикашылар жауап берді: Басты газеттер Кланды зорлықшыл және америкалық емес деп айыптап, оған қарсы тұрақты, қатты шабуылдар жасады. Шерифтер Кланның зорлық-зомбылығын тоқтатты, ал 1920 жылдары Клан басшылары арасында болған ұлттық жанжал көптеген мүшелерді одан алыстатты. Штат 1928 жылы демократ Ал Смит үшін дауыс берді, бірақ ол католик болды (KKK нысанасы). 1930 жылға қарай Кланның ресми мүшелері алты мыңнан төмен болды.

Despite Birmingham's powerful industrial growth and its contributions to the state economy, its citizens, and those of other newly developing areas, were underrepresented in the state legislature for years. The rural dominated legislature refused to redistrict state House and Senate seats from 1901 to the 1960s. In addition, the state legislature had a senate based on one for each county. The state legislative delegations controlled counties. This led to a stranglehold on the state by a white rural minority. The contemporary interests of urbanizing, industrial cities and tens of thousands of citizens were not adequately represented in the government. One result was that Jefferson County, home of Birmingham's industrial and economic powerhouse, contributed more than one third of all tax revenue to the state. It received back only 1/67th of the tax money, as the state legislature ensured taxes were distributed equally to each county regardless of population. From 1910 to 1940, tens of thousands of African Americans migrated out of Alabama in the Great Migration to seek jobs, education for their children, and freedom from lynching in northern and midwestern cities, such as St. Louis, Chicago, Detroit, and Cleveland. These cities had many industrial jobs, but the migrants also had to compete with new waves of European immigrants. The rate of population growth in Alabama dropped from 20.8% in 1900 and 16.9% in 1910, to 9.8% in 1920, reflecting the impact of the outmigration. Formal disenfranchisement was ended only after the mid 1960s after African Americans led the Civil Rights Movement and gaining Federal legislation to protect their voting and civil rights. But the state devised new ways to reduce their political power. By that time, African Americans comprised a smaller minority than at the turn of the century, and a majority in certain rural counties. A rapid pace of change across the country, especially in growing cities, combined with new waves of immigration and migration of rural whites and blacks to cities, all contributed to a volatile social environment and the rise of a second Ku Klux Klan (KKK) in the South and Midwest after 1915. In many areas it represented itself as a fraternal group to give aid to a community. Feldman (1999) has shown that the second KKK was not a mere hate group; it showed a genuine desire for political and social reform on behalf of poor whites. For example, Alabama Klansmen such as Hugo Black were among the foremost advocates of better public schools, effective Prohibition enforcement, expanded road construction, and other "progressive" measures to benefit poor whites. By 1925, the Klan was a powerful political force in the state, as urban politicians such as J. Thomas Heflin, David Bibb Graves, and Hugo Black manipulated the KKK membership against the power of the "Big Mule" industrialists and especially the Black Belt planters who had long dominated the state. In 1926, Democrat Bibb Graves, a former chapter head, won the governor's office with KKK members' support. He led one of the most progressive administrations in the state's history, pushing for increased education funding, better public health, new highway construction, and pro labor legislation. At the same time, KKK vigilantes—thinking they enjoyed governmental protection—launched a wave of physical terror across Alabama in 1927, targeting both blacks and whites. The Republicans responded: The major newspapers kept up a steady, loud attack on the Klan as violent and un American. Sheriffs cracked down on Klan violence, and a national scandal among Klan leaders in the 1920s turned many members away. The state voted for Democrat Al Smith in 1928, although he was Roman Catholic (a target of the KKK). The Klan's official membership plunged to under six thousand by 1930.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Алабама Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың ішкі майданында маңызды рөл атқарды. Штат әскериге мыңдаған сарбаз, теңізші және әуеші берді. Ол көп мөлшерде азық-түлік, оқ-дәрі және басқа да жабдықтармен қамтамасыз етті. Алабамада көптеген әскери базалар мен әскери жабдықтар мен кемелерді өндіретін зауыттар орналасқан. Сонымен қатар, штатта бірнеше әскери тұтқын лагерлері мен Армия және Әскери-теңіз ауруханалары болды. Бірмингемдегі темір және болат өнеркәсібі соғысқа қажет өндіріске оңай көшті, Ұлы депрессия кезінде жабылып қалған домендік пештер Соғыс өндірісі жөніндегі кеңестің келісімшарттарына сәйкес қайта ашылды. Алабама штатының Ингаллс темір зауыты 1940 жылғы қазан айында алғашқы толық дәнекерленген кемесін жасап, кеме жасау саласында революция жасады және Либерти кемелерін салуда жетекші болды. 1945 жылдың 12 ақпанында АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы штаттарда жойқын дауыл болды, оның салдарынан 45 адам қаза тауып, 427 адам жарақат алды. Бұл дауылға Монтгомериде (Алабама штаты) 26 адамның өмірін қиған апатты торнадо да кірді. Мақтадан соя, құс және сүт өнімдеріне көшу кедейлерді жерінен қуды. Штаттың 35 Аппалачи округінің 21-і 1950 мен 1960 жылдар аралығында халқының қысқаруын бастан өткерді. Бұрын ауылдық штат болған Алабама көбірек өнеркәсіптік және қалалық аймаққа айналды. Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен көптеген афроамерикалықтар азаматтық құқықтар үшін күрескендерге айналып, заң алдындағы өз құқықтарын талап етті. 1955-1956 жылдар аралығындағы Монтгомери автобустарын бойкоттау штаттағы нәсілдік сегрегация саясатына қарсы ең маңызды афроамерикалық наразылықтардың бірі болды. Автобустағы жолаушылардың көп бөлігін құраса да, афроамерикалықтар орындықтарды бөлу саясатында кемсітілді. Бұл наразылық қалалық автобус жүйесін банкротқа дейін жеткізіп, өзгерістер туралы келіссөздер жүргізілді. Сот арқылы шешілген мәселе Браудерге қарсы Гейл (1956) ісінде қарастырылды, онда Алабама штатының орталық округінің АҚШ округтік соты сегрегация саясатын Конституцияның 14-ші түзетуінің теңдікпен қарау ережелеріне қайшы деп тапты және Алабамадағы қоғамдық көліктің сегрегациясын жоюға бұйрық берді. Бірақ ауылдық ақ нәсілділердің заң шығарушы органдағы билігі сақталды, бұл штатты жаңартуға тырысқан прогрессивті күштердің әрекеттерін тоқтатып тұрды. 1960 жылы жасалған зерттеуде ауылдық аймақтардың үстемдігінен "Алабама штатының заң шығарушы органының көп бөлігін штат халқының шамамен 25 пайызы құрайды" деген қорытынды жасалды. Бірмингем Алабама штатының өнеркәсіп және халық орталығы болғандықтан, 1963 жылы азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшілері сегрегацияны жою науқанын осы қалада бастауды шешті. Мектептер, мейрамханалар мен дүкендер бөлінген еді, ал олар сатып алатын дүкендерде немесе олардың салығымен қаржыландырылатын қалалық үкіметте афроамерикалықтар жұмысқа алынбады. Полиция құрамында афроамерикалықтар болған жоқ. Сегрегацияға қарамастан, афроамерикалықтар экономикалық жағынан дамып жатты. Бірақ 1947 жылдан 1965 жылға дейін Бирмингем "расалық жеккөрушіліктен туған 50-ге жуық бомбалық шабуылға" ұшырады. Науқанға көмектесу және ұлттық назар аудару үшін Фред Шаттлсворт Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясының (SCLC) мүшелерін Бирмингемге шақырды, өйткені зорлықсыз әрекеттер басқа қалаларда жақсы нәтижелер бергендіктен, оның басшылығының саясатын өзгертуге көмектесу үшін. SCLC президенті және атқарушы директоры Мартин Лютер Кинг және Уайт Ти Уокер басқа да азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшілерімен бірге көмектесу үшін Бирмингемге келді. 1963 жылдың көктемі мен жазында бүкіл елдің назары Бирмингемге ауды. БАҚ Бирмингем полициясының комиссары Булл Коннор басқаратын бейбіт шерулер сериясын көрсетті. Кинг түрмелерді зорлықсыз наразылық білдірушілермен толтыруды жоспарлағандықтан, ол оқушыларды шеруге шақырды, бұл АҚШ-қа моральдық аргумент келтіру үшін жасалды. Бирмингем полициясының полицей иттерін және балаларға қарсы судың күшті ағынын қолдануының драматикалық кадрлары газеттерде және теледидарда жарияланып, бүкіл елде наразылық тудырды. Жексенбі күнгі қызмет кезінде 16-шы көше баптист шіркеуіне жасалған бомбалық шабуыл төрт афроамерикалық қыздың қаза табуына себеп болды, бұл ұлттық наразылықты тудырды және штаттағы азаматтық құқықтар ісіне қолдау көрсетті. 16-шы көше баптист шіркеуі Бирмингемдегі азаматтық құқықтар қозғалысы үшін жиналатын орын және бастапқы нүкте болды. Соңында, Бирмингемнің жетекшілері Кинг пен Шаттлсворт шерулерді тоқтатуға келісті, өйткені бизнесмендер тобы дүкендер мен қоғамдық орындардағы сегрегацияны жоюға міндеттенді. 1963 жылғы қарашадағы қанысты оқиғадан бұрын, президент Джон Ф. Кеннеди азаматтық құқықтар заңнамасын қолдаған. 1964 жылы президент Линдон Джонсон оның қабылдануына көмектесіп, Азаматтық құқықтар заңын қол қойды. 1965 жылғы Сельмадан Монтгомериге дейінгі шерулер ұлттық және халықаралық баспасөздің және теледидардың назарына ілікті. Елдің халқы округке кіргенде бейбіт наразылық білдірушілерді ұрып-сапалаған көріністерге қорқынышпен қарады. Осы жылы Джонсон 1965 жылғы Дауыс беру құқығы заңының қабылдануына көмектесіп, барлық азаматтардың дауыс беру мүмкіндігін қамтамасыз ету үшін федералдық бақылауды және күшін күшейтті. "Бір адам, бір дауыс" және 1965 жылғы Дауыс беру құқығы заңына қатысты сот процестері, ақырында, федералдық сот шешімдеріне негіз болды. 1972 жылы федералдық сот заң шығарушы органдағы өкілдіктің теңсіздігін түзету үшін штат бойынша қайта бөлу жоспарын жасауды талап етті. 1974 жылы Джордж Уоллес, 1963 жылы Алабама университетіне афроамерикалық студенттердің қабылдануын тоқтату үшін университет есігінде тұрған, үшінші рет штат басшысы болып сайланды. Бірақ Уоллес енді сегрегацияшыл емес еді. Ол өзінің соңғы мерзімінде экономикалық даму және білім беруді қолдау сияқты мәселелерге көбірек назар аударды. Ауыл шаруашылығының маңыздылығы азайған сайын, өндіріс және қаржы секторлары гүлденді. Gulf Shores және Orange Beach сияқты туристік орындар елдің түкпір-түкпірінен келушілерді тартты. Азаматтық құқықтар дәуіріндегі дағдарыстық орындар туристік орындарға айналды.

Alabama was an important player in the United States home front during World War II. The state provided thousands of soldiers, sailors and airmen to the military. It provided large amounts of food, ammunition, and other supplies. Alabama was also the site of numerous military bases and factories that produced military supplies and equipment and warships. In addition, the state was home to several prisoner of war camps and Army and Navy hospitals. The iron and steel industries in Birmingham smoothly transitioned to wartime production, with furnaces that had closed during the Great Depression reopening to meet the demands of War Production Board contracts. Alabama's Ingalls Iron Works became a leader in the construction of Liberty ships, launching the first fully welded ship in October 1940, helping revolutionize the ship building industry. On February 12, 1945, a devastating tornado outbreak occurred across the Southeastern United States, which killed 45 people and injured 427 others. This outbreak included a devastating tornado that struck Montgomery, Alabama, which killed 26 people. Diversification from cotton into soybeans, poultry and dairy products also drove more poor people off the land. In the state's thirty five Appalachian counties, twenty one lost population between 1950 and 1960. What was once a rural state became more industrial and urban. Following service in World War II, many African American veterans became activists for civil rights, wanting their rights under the law as citizens. The Montgomery bus boycott from 1955 to 1956 was one of the most significant African American protests against the policy of racial segregation in the state. Although constituting a majority of bus passengers, African Americans were discriminated against in seating policy. The protest nearly brought the city bus system to bankruptcy and changes were negotiated. The legal challenge was settled in Browder v. Gayle (1956), a case in which the United States District Court for the Middle District of Alabama found the segregation policy to be unconstitutional under Fourteenth Amendment provisions for equal treatment; it ordered that public transit in Alabama be desegregated. The rural white minority's hold on the legislature continued, however, suppressing attempts by more progressive elements to modernize the state. A study in 1960 concluded that because of rural domination, "A minority of about 25 per cent of the total state population is in majority control of the Alabama legislature." As Birmingham was the center of industry and population in Alabama, in 1963 civil rights leaders chose to mount a campaign there for desegregation. Schools, restaurants and department stores were segregated; no African Americans were hired to work in the stores where they shopped or in the city government supported in part by their taxes. There were no African American members of the police force. Despite segregation, African Americans had been advancing economically. But from 1947 to 1965, Birmingham suffered "about 50 racially motivated bomb attacks.") To help with the campaign and secure national attention, the Rev. Fred Shuttlesworth invited members of the Southern Christian Leadership Conference (SCLC) to Birmingham to help change its leadership's policies, as non violent action had produced good results in some other cities. The Reverends Martin Luther King Jr. and Wyatt Tee Walker, SCLC's president and executive director, respectively, joined other civil rights movement leaders who travelled to Birmingham to help. In the spring and summer of 1963, national attention became riveted on Birmingham. The media covered the series of peaceful marches that the Birmingham police, headed by Police Commissioner Bull Connor, attempted to divert and control. He invited high school students to join the marches, as King intended to fill the jails with nonviolent protesters to make a moral argument to the United States. Dramatic images of Birmingham police using police dogs and powerful streams of water against children protesters filled newspapers and television coverage, arousing national outrage. The 16th Street Baptist Church bombing during a Sunday service, which killed four African American girls, caused a national outcry and gained support for the civil rights cause in the state. 16th Street Baptist Church had been a rallying point and staging area for civil rights activities in Birmingham prior to the bombing. Finally, Birmingham leaders King and Shuttlesworth agreed to end the marches when the businessmen's group committed to end segregation in stores and public facilities. Before his November 1963 assassination, President John F. Kennedy had supported civil rights legislation. In 1964 President Lyndon Johnson helped secure its passage and signed the Civil Rights Act. The Selma to Montgomery marches in 1965 attracted national and international press and TV coverage. The nation was horrified to see peaceful protesters beaten as they entered the county. That year, Johnson helped achieve passage of the 1965 Voting Rights Act to gain federal oversight and enforcement to ensure the ability of all citizens to vote. Court challenges related to "one man, one vote" and the Voting Rights Act of 1965 finally provided the groundwork for federal court rulings. In 1972, the federal court required the legislature to create a statewide redistricting plan to correct the imbalances in representation in the legislature related to population patterns. In 1974, George Wallace, who as governor stood in the doorway of the University of Alabama in 1963 to block the enrollment of African American students, was re elected to the governorship for a third term. However, Wallace was no longer the segregationist. He now focused more on issues such as economic development and support for education during his final terms in office. As agriculture faded in importance, the manufacturing and finance sectors flourished. Tourist attractions such as Gulf Shores and Orange Beach drawing visitors from across the country. Crisis locations in the Civil Rights era became tourist attractions.

XXI ғасыр (2001 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

XXI ғасырда Алабама экономикалық өсімге және демократтардан республикалықтарға қарай саяси өзгеріске басымдық берді, штат және ұлттық сайлауларда. Ол білім беру, денсаулық сақтау, инфрақұрылым және экономикалық дамуға маңызды инвестициялар жасады. 2002 жылы Алабама Реконструкциядан бергі алғашқы республикалық губернатор Боб Райлиді сайлады. Ол қазіргі губернатор Дон Сигельманды, демократтардың соңғы губернаторын, шамалы айырмамен жеңді. Райли мемлекеттік білім беру жүйесін жақсартты, Medicaid бағдарламасын кеңейтті және салық реформасын іске асырды. Ол 2006 жылы қайта сайланды. 2007 жылдың мамырында ол неміс компаниясы ThyssenKrupp Мобилден солтүстікке қарай заманауи болат зауытын салмақ екенін хабарлады. Жалпы құны 5 миллиард долларды құрады, бұл АҚШ бизнес тарихындағы ең ірі шетелдік жоба. Қазіргі таңда зауытта 2700 жұмысшы жұмыс істейді. Автомобиль өндірушілер Алабамаға келді, олардың ішінде Tuscaloosa округінде Mercedes-Benz, Montgomery округінде Hyundai Motors. Әуе-ғарыш саласындағы алып Airbus компаниясы Mobile округінде ірі өндіріс орнын салды. Алабама штатының солтүстігіндегі Теннесси өзені аңғарында орналасқан Huntsville, Алабама штатының ең қарқынды өсіп келе жатқан қалалық аймағы, және ол АҚШ-тағы жан басына шаққанда ең білімді аймақтардың біріне ие. Huntsville қаласында NASA-ның АҚШ Ғарыш және Зымыран орталығы мен Ғарыш лагері орналасқан. Huntsville қаласында сонымен қатар ірі қорғаныс өнеркәсібі де бар. 2015 жылы штаттық бюджеттің 83 миллион долларға қысқартылуы Алабама Табиғи ресурстар және табиғатты қорғау департаментінің 5 саябағының жабылуына әкелді (3 миллион доллар). Бұған қоса, штат жүргізуші куәлігін алу орталықтарындағы қызметтерді қысқартты, олардың көпшілігі афроамерикандықтар көп шоғырланған округтерде жабылды. Бұл сайлауға тіркелуді қиындатты, себебі бұл орталықтар екі қызметті де ұсынған. 2018 жылдан бастап Алабама штаты онлайн тіркеуді ұсынады.

Жалпы түсінік

Алабама энциклопедиясы (2008) Тарих, мәдениет, география және табиғи ортаны онлайн қамтиды. Роджерс, Уильям Уоррен, Роберт Дэвид Уорд, Лия Роулз Аткинс және Уэйн Флинт. Алабама: Теңіз Оңтүстігі штатының тарихы (3-ші басылым, 2018; 1-ші басылым, 1994), 816 б.; стандартты ғылыми тарих, онлайн ескі басылымы; онлайн 2018 басылымы. Алабама штатының білім департаменті. Алабамадағы білім беру тарихы (Бюллетень 1975, № 7. O) Онлайн, тегін. Бриджес, Эдвин К. Алабама: Америка штатының қалыптасуы (2016), 264 б., үзінді. Додд, Дональд Б. Алабама тарихи атласы (1974) Онлайн, тегін. Флинт, Уэйн. Алабама ХХ ғасырында (2004). Флинт, Дж. Уэйн. "Алабама". Сэмюэл С. Хилл редакциялаған "Оңтүстік штаттарындағы дін: Тарихи зерттеу" еңбегінде. (1983). Флинт, Дж. Уэйн. Кедей болғанмен мақтан тұтатын: Алабаманың кедей ақ халықтары (1989). Флинт, Дж. Уэйн. Алабама баптистері: Дикси жүрегіндегі Оңтүстік баптистері (1998). Гамильтон, Вирджиния. Алабама, екі жүз жылдық тарих (1977) Онлайн; қысқаша, танымал тарих. Холли, Говард Л. Алабамадағы медицина тарихы (1982). Оуэн, Томас М. Алабама тарихы және Алабама өмірбаянының сөздігі, 4 томдық (1921) Онлайн. Джексон, Харви Х. Алабаманың ішінде: Менің штатымның жеке тарихы (2004). Томас, Мэри Марта. Көлеңкеден шығу: Алабама әйелдері, 1819–1990 (1995). Торнтон, Дж. Миллс. Менің Оңтүстігімнің архипелагы: Аймақтың қалыптасуындағы эпизодтар, 1830–1965 (2016) Онлайн; саяси эпизодтар туралы ғылыми мақалалар. Вебб, Сэмюэл Л. және Маргарет Армбрестер, редакторлар. Алабама губернаторлары: Штаттың саяси тарихы (Алабама университетінің баспасы, 2001). Виггинс, Сара Вулфолк, редактор. Азамат соғысынан азаматтық құқықтарға дейін – Алабама, 1860–1960: Алабама шолуынан құрастырылған антология (Алабама университетінің баспасы, 1987). 29 сарапшының ғылыми мақалалары. Уильямс, Бенджамин Бьюфорд. Алабама әдеби тарихы: XIX ғасыр (1979). WPA. Алабамаға арналған нұсқаулық (1939).

Жергілікті тарих

Әрбір елді мекен туралы жеке мақалаларды қараңыз. Брауннелл, Блейн А. "Бирмингем, Алабама: 1920-жылдардағы Жаңа Оңтүстік қаласы". Оңтүстік тарихы журналы 38 (1972): 21–48. JSTOR-да. Инглиш, Бертис Д. Азамат соғыстары, азаматтық тұлғалар және Алабаманың қара белдеуіндегі азаматтық құқықтар: Перри округінің тарихы (Алабама университетінің баспасы, 2020). Феллин кіші, Уилсон. Бирмингем, Алабама, 1815–1963 жылдардағы Африкалық американдық шіркеу: Дауылдағы пана (Routledge, 2017). Фицджеральд, Майкл В. Қалалық эмансипация: Мобильді қайта құру кезеңіндегі халықтық саясат, 1860–1890 ж. (2002). 301 бет. Фицджеральд, Майкл В. "Темір жолға берілген субсидиялар және қара нәсілділердің ұмтылыстары: Мобильді қайта құру кезеңіндегі экономикалық даму саясаты, 1865–1879 ж.". Азамат соғысы тарихы 39#3 (1993): 240–256. Харрис, Карл В. Бірмингемдегі саяси билік, 1871–1921 ж. 1977. Норрелл, Роберт Дж. "Болаттағы касталар: Бирмингем, Алабамадағы Джим Кроудың мансабы". Америка тарихы журналы 73 (1986 жылғы желтоқсан): 669–94. JSTOR-да. Торнтон III, Дж. Миллс. Бөлу сызықтары: Монтгомери, Бирмингем және Сельмадағы муниципалдық саясат және азаматтық құқықтар үшін күрес (2002) үзінді. WPA. Алабамаға арналған нұсқаулық (1939).

1876 жылдан бастап

Барнард, Уильям Д. Диксикраттар мен демократтар: Алабама саясаты, 1942–1950 (1974)
Бонд, Хорас Манн. Алабамадағы негрлердің білім беруі: Мақта мен болат туралы зерттеу (1939). Онлайндағы танымал классикалық туынды.
Кроненберг, Аллен. "Құдіретті қақтығысқа бет бұру: Алабама және Екінші дүниежүзілік соғыс" (Алабама университетінің баспасы, 2003).
Фелдьман, Глен. Алабамадағы саясат, қоғам және клан, 1915–1949 (1999)
Фелдьман, Глен. "Демократиялық партияға оңтүстік штаттарының көңілі толуы: мәдени үйлесім және Алабамадағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі нәсілдік және экономикалық консерватизмнің 'үлкен бірігуі'", Journal of American Studies 43 (тамыз, 2009), 199–230.
Фелдьман, Глен. The Irony of the Solid South: Democrats, Republicans, and Race, 1865–1944 (Алабама университетінің баспасы, 2013) 480 бет; Оңтүстік демократтар үшін қалай "бір жақты" болды, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыспен бірге өзгере бастады.
Фредерик, Джефф. Алабама үшін тұр: Губернатор Джордж Уоллес (Алабама университетінің баспасы, 2007).
Гraftон, Карл және Энн Пермалофф. Үлкен қасқырлар мен тармақ басшылары: Джеймс Э. Фолсом және Алабамадағы саяси билік, 1985.
Хакни, Шелдон. Алабамадағы популизмнен прогрессивизмге дейін, 1969.
Гамильтон, Вирджиния. Листер Хилл: Оңтүстік штатының мемлекет қайраткері, 1987.
Джетт, Брэндон Т. " 'Біз осы қауымдастықта маңызды күшке айналуға құштармыз': Полицияның зорлық-зомбылығы және Бирмингемде, Алабама штатындағы афроамерикандық белсенділік, 1920–1945" Alabama Review (2022) 75#1, 50–72 б. DOI: 10.1353/ala.2022.0013
Джонс, Аллен. "Прогрессивті дәуірдегі саяси реформалар" Alabama Review (1968) 21#3, 173–194 б.
Ключ, В. О. Жр. Оңтүстік саясаты штатта және елде. 1949.
Лешер, Стефан. Джордж Уоллес: Америкалық популист (1995)
Норрелл, Роберт Дж. "Сайлау бюллетеніндегі еңбекшілер: Алабама саясаты Жаңа келісімнен Диксикрат қозғалысына дейін" Journal of Southern History 57 (1991 жылғы мамыр), 201–34. JSTOR-да.
Олифф, Мартин Т., ред. Диксидің жүрегіндегі Ұлы соғыс: Алабама Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде (2008)
Пермалофф, Энн және Карл Гraftон. Алабамадағы саяси билік (Джорджия университетінің баспасы, 1995)
Селлерс, Джеймс Б. Алабамадағы тыйым салу қозғалысы, 1702–1943, 1943.
Томас, Мэри Марта. Алабамадағы жаңа әйелдер: әлеуметтік реформа және сайлау құқығы, 1890–1920 (1992)
Томас, Мэри Марта. Диксидегі резеңкелеу және рациондау: Алабама әйелдері және Екінші дүниежүзілік соғыс (1987)

Barnard, William D. Dixiecrats and Democrats: Alabama Politics, 1942–1950 (1974)
Bond, Horace Mann. Negro Education in Alabama: A Study in Cotton and Steel (1939). online, a famous classic
Cronenberg, Allen. Forth to the Mighty Conflict: Alabama and World War II (University of Alabama Press, 2003). Feldman, Glenn. Politics, Society, and the Klan in Alabama, 1915–1949 (1999)
Feldman, Glenn. "Southern Disillusionment with the Democratic Party: Cultural Conformity and 'the Great Melding' of Racial and Economic Conservatism in Alabama during World War II," Journal of American Studies 43 (Aug. 2009), 199–230. Feldman, Glenn. The Irony of the Solid South: Democrats, Republicans, and Race, 1865–1944 (University of Alabama Press; 2013) 480 pages; how the South became "solid" for the Democrats, then began to shift with World War II. Frederick, Jeff. Stand Up For Alabama: Governor George Wallace (University of Alabama Press, 2007). Grafton, Carl, and Anne Permaloff. Big Mules and Branchheads: James E. Folsom and Political Power in Alabama 1985. Hackney, Sheldon. Populism to Progressivism in Alabama 1969. Hamilton, Virginia. Lister Hill: Statesman from the South 1987. Jett, Brandon T. " 'We Crave to Become a Vital Force in this Community': Police Brutality and African American Activism in Birmingham, Alabama, 1920 1945" Alabama Review (2022) 75#1 pp. 50–72 DOI: 10.1353/ala.2022.0013
Jones, Allen. "Political reforms of the progressive era" Alabama Review (1968) 21#3 pp 173–194. Key, V. O. Jr. Southern Politics in State and Nation. 1949. Lesher, Stephan. George Wallace: American Populist (1995)
Norrell, Robert J. "Labor at the Ballot Box: Alabama Politics from the New Deal to the Dixiecrat Movement." Journal of Southern History 57 (May 1991): 201–34. in JSTOR
Oliff, Martin T., ed. The Great War in the Heart of Dixie: Alabama During World War I (2008)
Permaloff, Anne, and Carl Grafton. Political Power in Alabama (University of Georgia Press, 1995)
Sellers, James B. The Prohibition Movement in Alabama, 1702–1943 1943. Thomas, Mary Martha. The New Women in Alabama: Social Reform and Suffrage, 1890–1920 (1992)
Thomas, Mary Martha. Riveting and Rationing in Dixie: Alabama Women and the Second World War (1987)

Тарихнама және есте сақтау

Аткинс, Лия Роулз. «Алабама тарихи қауымдастығы: алғашқы елу жыл». *Алабама шолуы* 50#4 (1997): 243–266. Браун, Линда және басқалар, ред. *Алабама тарихы: Түсіндірмелі библиография* (Гринвуд, 1998). Бриджес, Эдвин С. «Миллс Торнтонға құрмет». *Алабама шолуы* (2014) 67#1, 4–9 бб. Кокс, Ричард Дж. «Алабаманың мұрағаттық мұрасы, 1850–1985». *Алабама шолуы* 40#4 (1987): 284–307. Кеннингтон, Келли. «Алабамадағы құлдық: әрекетке шақыру». *Alabama Review* 73.1 (2020): 3–27. Үзінді. Матис, Рей. «Алабамада азат болғандар, саясат және прогрессивті тарихнама: эссеге шолу». *Georgia Historical Quarterly* 58.4 (1974): 414–421. Онлайн. Маккензи, Роберт Х. «Клионың серіктестері: Алабама тарихының маңызы және оның заманауи тарихшыларының үлесі». *Alabama Review* (1975) 28#4: 243–259. Пирсон, Джозеф В. «Дж. Миллс Торнтонмен әңгіме». *Southern Historian* (2013), 34 том, 7–25 бб. Ригдон, Джон. *Алабамадағы Азамат соғысы зерттеулеріне нұсқаулық* (2011). Рудер, Джастин А. «Алабамадағы халықтан шыққан тарихшылар және афроамерикалық тарихнамасы». *Alabama Review* 72.4 (2019): 259–300. Үзінді. Симпсон, Роберт Р. «Алабама архивтері мен тарих департаментінің пайда болуы». *Алабама тарихи тоқсандығы* 34#2 (1972 жылғы жаз): 155–170. Стивенсон, Венделл Х. «Алабаманың пионер тарихшылары III: Томас М. Оуэн». *Алабама шолуы* 2#1 (1949): 45–62. Сулзби, Джеймс Ф. кіші. «Алабама тарихи қауымдастығы: қырық жылдық адам ретроспективасы». *Алабама шолуы* 41#2 (1988): 83–102. Виггинс, Сара Вулфолк, ред. *Азамат соғысынан азаматтық құқықтарға дейін, Алабама 1860–1960: Алабама шолуынан антология* (Алабама университетінің баспасы, 1987) 29 ғылыми мақала.