Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер
Australian politician
Альберт Батурст Пиддингтон KC (9 қыркүйек 1862 – 5 маусым 1945) – австралиялық заңгер, саясаткер және судья. Ол 1913 жылы бір ай бойы Австралияның Жоғарғы сотының мүшесі болды, бұл оны сот тарихындағы ең аз қызмет еткен судья етті. Пиддингтон Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Батерст қаласында дүниеге келген. Ол Сидней университетінде классикалық әдебиетті оқыды, кейіннен заң білімін Сидней ұлдар гимназиясында оқытумен үйлестірді. Пиддингтон 1895 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығарушы жиналысына еркін сауда партиясынан сайланды. Бір мерзімнен кейін сайлауда жеңіліске ұшырады, содан кейін заңгерлік практикасына оралып, Сиднейдегі ең белгілі адвокаттардың бірі болды. Пиддингтон еңбек қозғалысына көңіл бөліп, 1913 жылдың сәуір айында Эндрю Фишер оны сотты толықтыру әрекетінің бөлігі ретінде Жоғарғы сотқа үміткер ретінде ұсынды. Оның тағайындалуына қатысты сын көп болды, ол бір айдан кейін сот отырысына қатыспай-ақ отставкаға кетті. 1913 жылдың соңында Пиддингтон штаттар аралық комиссияның алғашқы төрағасы болып тағайындалды және 1920 жылға дейін осы қызметте болды. 1913 жылы патшаның кеңесшісі болып тағайындалды және жетпіс жасқа дейін қоғамдық өмірде белсенді болды.
Albert Bathurst Piddington KC (9 September 1862 – 5 June 1945) was an Australian lawyer, politician and judge. He was a member of the High Court of Australia for one month in 1913, making him the shortest serving judge in the court's history. Piddington was born in Bathurst, New South Wales. He studied classics at the University of Sydney, and later combined his legal studies with teaching at Sydney Boys High School. Piddington was elected to the New South Wales Legislative Assembly in 1895, representing the Free Trade Party. He was defeated after a single term, and subsequently returned to his legal practice, becoming one of Sydney's best known barristers. Piddington was sympathetic to the labour movement, and in April 1913 Andrew Fisher nominated him to the High Court as part of a court packing attempt. His appointment was severely criticised, and he resigned a month later without ever sitting on the bench. Later in 1913, Piddington was made the inaugural chairman of the Inter State Commission, serving until 1920. He was appointed King's Counsel in 1913, and remained a public figure into his seventies.
Ерте өмір
Пиддингтон 1862 жылдың 9 қыркүйегінде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Батерст қаласында дүниеге келген. Ол Энни (құрмет аты Берджесс) мен Уильям Джонс Киллик Пиддингтонның үшінші ұлы болды. Оның әкесі Англияда туған, жас кезінде Тасмания колониясына келіп, методист шіркеуінің миссионері болған. Оның анасы Тасманияда дүниеге келген. Пиддингтон өмірінің алғашқы жылдарын Сиднейдің орталық аудандарында өткізді, онда оның әкесі методист миссионерлік қызметімен белсенді айналысқан. Әкесі кейін Англия шіркеуіне қосылып, Жаңа Оңтүстік Уэльстің түрлі қалаларында дін қызметкері болып жұмыс істеді, ал Тамвортта архидиакон қызметін аяқтады. Пиддингтон орта білімін Сидней грамматикалық мектебінде аяқтады. 1883 жылы Сидней университетін бітіріп, әдебиет бакалавры атағын алды және классика пәнінен университет медалін жеңіп алды. Кейін Рид Пиддингтонды жаңа парламенттің алғашқы сессиясында жауап сөз сөйлеуге таңдады. Өзінің бірінші сөйлеген сөзінде және басқа да парламенттік сөздерінде ол Австралия колонияларының бірігуін, Заң шығару кеңесін реформалауды, еркін сауданы және Георгист принципіне негізделген жер салығын қолдады. 1895 жылы Рид үкіметінің Мемлекеттік қызмет туралы заңына некеге шектеу енгізуге қарсы шығып, оны "көне заманға тән" деп сипаттады. Оның өмірбаяуын жазған Майкл Роудың айтуынша, "оның идеялары Еңбек партиясының идеяларына жақын болды, бірақ кез келген партияға мүше болу оған ұнамады; ол Ридтің жақсы қасиеттерін түсінді, бірақ өзі мен сол кездегі күшті тұлға арасындағы айырмашылық өте зор болды". Федерацияны қолдауына қарамастан, Пиддингтон 1897 жылы екінші конституциялық конвентте қабылданған федералды конституция жобасын қатты сынап, 1898 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы референдумда "Жоқ" деп дауыс беруге шақырып, үгіт жүргізді. Оның пікірінше, конституция жобасы провинциализмге бой алдырып, тым күшті және демократиялық емес Сенат құруға әкеп соқтырады. Пиддингтонның көзқарастары 1898 жылғы жалпы сайлауда бір парламенттік мерзімнен кейін Тамвортта жеңіліске ұшырауына ықпал етті. Федерация құрылғаннан кейін, ол 1901 жылғы сайлауда Тамуорттан қайта кандидат болды, бірақ тағы да сәттілікке жете алмады.
Piddington was born on 9 September 1862 in Bathurst, New South Wales. He was the third son born to Annie (née Burgess) and William Jones Killick Piddington. His father was born in England and arrived in the colony of Tasmania as a young man, where he was a Methodist lay preacher. His mother was born in Tasmania. Piddington spent his early years in inner Sydney where his father was active in Methodist missionary work. His father eventually joined the Church of England and served as an ordained minister in various towns in country New South Wales, ending his career as an archdeacon at Tamworth. Piddington completed his secondary education at Sydney Grammar School. He went on to attend the University of Sydney, graduating Bachelor of Arts in 1883 and winning the university medal in classics. Piddington was subsequently chosen by Reid to move the address in reply in the first session of the new parliament. In his maiden speech and other parliamentary speeches he supported federation of the Australian colonies, reform of the Legislative Council, free trade, and a land tax based on Georgist principles. In 1895 he opposed the inclusion of a marriage bar in the Reid government's Public Service Bill, describing it as "antediluvian". According to his biographer Michael Roe, "his ideas were akin to Labor but membership of any party probably repelled him; he grasped Reid's good points, but the personality gap between himself and that dominating figure of the day was immense". In spite of his support of Federation, Piddington was highly critical of the draft federal constitution adopted by the second constitutional convention in 1897 and campaigned for the "No" vote in the 1898 New South Wales referendum. In his view the draft constitution had succumbed to provincialism and would result in a Senate that was too powerful and undemocratic. Piddington's views likely contributed to his defeat in Tamworth after a single parliamentary term at the 1898 general election. Following Federation, he stood again in Tamworth at the 1901 election, but was again unsuccessful.
Жоғары сотқа тағайындалу
Пиддингтон 1913 жылы Жоғарғы Сотқа тағайындалған төрт судьяның бірі болды. Сол жылы сот құрамы бестен жеті судьяға дейін ұлғайтылды, ал негізін қалаушы судья Ричард О’Коннор 1912 жылдың соңында қайтыс болды. Премьер-министр Эндрю Фишердің басшылығымен бас прокурор Билли Хьюз осы мүмкіндікті пайдаланып, сотқа өз адамдарын тағайындауға тырысты. Фишердің еңбекші үкіметі 1911 жылы конституциялық референдум ұсынды, онда федералды үкіметтің корпорациялар мен еңбек қатынастары саласындағы билігін арттыру және монополияларды мемлекеттік меншікке алу қарастырылды. Бұл референдум Батыс Австралиядан басқа барлық штаттарда сәтсіз аяқталды. Фишер 1913 жылы сол мәселелер бойынша тағы бір референдум өткізді, бірақ ол да жеңіліске ұшырады. Осы жағдайға байланысты Фишер мен Хьюз Австралия Конституциясын, әсіресе федералды және штаттық үкіметтер арасындағы құзыретті бөлетін 51-бабын кеңінен түсіндіретін судьяларды іздестірді. Конституция кеңінен түсіндірілсе, референдумдер қажеттілігінен құтылуға болар еді. Хьюз Пиддингтонның жеңгесі, ақын және саясаткер Доуэлл О’Райлиге Пиддингтонның штаттардың құқықтарына қатысты пікірін сұрады. О’Райли нақты жауап бере алмады және Пиддингтонмен (сол кезде Лондондағы Корольдік Кеңесінде іс қарап жатқан) телеграмма арқылы байланысты. Хабар 2 ақпанда Египеттегі Порт-Саид қаласына жетті. Пиддингтон: «Доминион билігіне қатысты көзқарасым оң». Содан кейін Хьюз Пиддингтонға ресми түрде қызметке тағайындау туралы ұсыныс жасады, ол оны қабылдады. Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория адвокаттары, сондай-ақ баспасөз Пиддингтонның тағайындалуына қарсы шықты. «The Bulletin» газеті Пиддингтонға қарсы күшті ақпараттық науқан жүргізді. Уильям Ирвин Виктория адвокаттарының атынан Пиддингтонды судья ретінде қарсы алудан бас тартты. Ақырында Пиддингтон тағайындалғаннан бір ай өткен соң, сот отырысына қатыспай, Жоғарғы Соттан кетіп қалды. Сот құрамын өз адамдарымен толтыруға тырысқаны үшін сынға ұшыраған Хьюз оқиғадан кейін Пиддингтонды «қорқақ» деп атады және оны «үрейленген бала» деп сипаттады. Пиддингтон Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламентіне қызмет еткен Жоғарғы Соттың алты судьясының бірі болды, олармен бірге Эдмунд Бартон, Ричард О’Коннор, Адриан Нокс, Эдвард МакТирнан және Х.В. Эватт та болды.
Piddington was one of four Justices appointed to the High Court in 1913. The bench had been expanded from five to seven justices that year, and foundation justice Richard O'Connor had died late in 1912. The Attorney General Billy Hughes, under Prime Minister Andrew Fisher, took the opportunity to try to stack the court. The Fisher Labor government put forward a constitutional referendum in 1911, proposing to give the federal government increased power over corporations and industrial relations, and to allow it to nationalise monopolies. It was defeated in all states but Western Australia. Fisher held another referendum in 1913 on the same issues, but that was also defeated. In this context, Fisher and Hughes were looking for justices who would have a broad interpretation of the Constitution of Australia, particularly of Section 51, which divides powers between the federal and state governments. If the constitution was interpreted broadly, then the need for referendums might be circumvented. Hughes contacted Piddington's brother in law, poet and politician Dowell O'Reilly, to ask about Piddington's view on states' rights. O'Reilly was not sure, and contacted Piddington (who was arguing a case before the Privy Council in London at the time) by telegram. The message reached him in Port Said, Egypt on 2 February. Piddington replied: "In sympathy with supremacy of Commonwealth powers." Hughes then officially offered Piddington an appointment, which he accepted. Both the New South Wales and Victorian Bars, and the press, spoke out against Piddington's appointment. The Bulletin led a strong media campaign against Piddington. William Irvine refused to welcome Piddington as a judge on behalf of the Victorian Bar. Ultimately Piddington resigned from the High Court one month after his appointment, having never sat at the bench. Hughes, who had been widely criticised for trying to stack the court, labelled Piddington a coward after the incident, and called him a "panic stricken boy". Piddington was one of six justices of the High Court to have served in the Parliament of New South Wales, along with Edmund Barton, Richard O'Connor, Adrian Knox, Edward McTiernan and H. V. Evatt.
Мемлекетаралық комиссия
1913 жылдың қыркүйегінде Пиддингтон Джозеф Кук, жаңа Ұлттық Либералдық партиясының премьер-министрі тарапынан Штаттар аралық комиссияның төрағасы болып тағайындалды. Бұл лауазымға Хьюз тағайындалатыны туралы әңгімелер тараған еді, және Кук Хьюзді ренжіту немесе Пиддингтонға қарсы бұрылған Хьюзді жазалау үшін Пиддингтонды тағайындады деген пікірлер айтылды. 1919 жылы ол қант өнеркәсібі жөніндегі Корольдік комиссияда және ең төменгі жалақы жөніндегі Корольдік комиссияда комиссар болып тағайындалды. 1913 жылы ол Корольдің кеңесшісі атанды.
In September 1913, Piddington was appointed as the chairman of the Interstate Commission by Joseph Cook, the new Commonwealth Liberal Party Prime Minister. It had been rumoured that Hughes would be appointed to that position, and it has been suggested that Cook appointed Piddington to spite Hughes, or to rebuke Hughes for turning on Piddington. In 1919 he was made a Commissioner in both the Royal Commission on the Sugar Industry and the Royal Commission on the Basic Wage. In 1913 he was made a King's Counsel.
Жеке практикаға және басқа да қызметке қайта оралу
1934 жылы Пиддингтонды чехословакиялық жазушы Эгон Киш өзінің солшыл саяси көзқарастары үшін депортациялауға тырысқан Австралия үкіметіне қарсы істерін жүргізу үшін жалдады. Киштің Австралиядан шығарылуға жасаған әрекеті көпке танымал мәселеге айналды. Пиддингтон Жоғары Соттың алдында R v Carter; ex parte Kisch ісінде пайда болды және иммиграция министрі Томас Патерсонды тексеруге рұқсат алды, нәтижесінде судья Х.В. Эватт үкімет Киштің «тыйым салынған иммигрант» екенін дәлелдемегенін анықтады. Тарихшы Николас Хаслук Пиддингтонның «іске қатысқандардың барлығына әсер етпегенін» және Эватттың Пиддингтонның жас әріптесіне оның аргументін бағыттау үшін араласып алғанын айтты. Эватттың шешімінен кейін үкімет Киштің депортациясын қамтамасыз ету үшін оған 1901 жылғы Иммиграцияны шектеу заңы бойынша шотланд гаэль тілінде диктант сынағын тапсырды. Бұл Жоғары Соттың тағы бір ісіне, R v Wilson; ex parte Kisch ісіне әкелді, онда сот шотланд гаэль тілі заңның талаптарына сәйкес тіл емес деп шешті. Тағы бір іс бойынша, R v Fletcher; ex parte Kisch, Пиддингтон Киштің өкілі ретінде The Sydney Morning Herald газетінен Вильсон шешімін сынағандығы үшін келтірген зиянды өтеуді талап етті. Эватт Кишке шығындарды төледі, бірақ газетті сотқа сыйқысыздық жасағаны үшін жазаламады. 1940 жылы Пиддингтон Жоғары Сотқа талапкер ретінде қайта оралды. Екі жыл бұрын ол Сиднейдегі Филипп көшесінен өтіп бара жатқанда мотоциклдің соққысына ұшырап, ауыр жарақат алған еді; ол салдарынан келген зиянды өтеуді талап етті. Жаңа Оңтүстік Уэльс Жоғарғы Сотында жеңіліске ұшыраған ол Жоғары Сотқа шағымданып, апелляциялық сотта жеңіске жетті, бірақ Жоғарғы Сотта қайта қарағанда жеңіске жетпеді. Пиддингтонның «Абыройлы ұстаздар» атты естеліктері 1929 жылы жарық көрді.
In 1934, Piddington was engaged by Czechoslovak writer Egon Kisch to represent him in his cases against the Australian government, which sought to deport him for his left wing political views. Kisch's attempted exclusion from Australia had become a cause célèbre. Piddington appeared before the High Court in R v Carter; ex parte Kisch and was allowed to cross examine immigration minister Thomas Paterson, with Justice H. V. Evatt ultimately that the government had not demonstrated that Kisch was a "prohibited immigrant". Historian Nicholas Hasluck has suggested that Piddington "did not necessarily impress all of those associated with the case" and that Evatt had intervened with Piddington's junior to guide his argument. Following Evatt's ruling, the government then attempted to secure Kisch's deportation by administering him a dictation test in Scottish Gaelic under the Immigration Restriction Act 1901. This prompted a further High Court case, R v Wilson; ex parte Kisch, where the full court ruled that Scottish Gaelic was not a language under the terms of the act. In a further case, R v Fletcher; ex parte Kisch, Piddington represented Kisch in seeking damages from The Sydney Morning Herald for scandalising the court in its criticism of the Wilson ruling. Evatt awarded costs to Kisch but did not punish the newspaper for contempt. In 1940, Piddington returned to the High Court as a plaintiff. Two years earlier, he had been seriously injured when struck by a motorcycle while crossing Phillip Street in Sydney; he sued for negligence. Unsuccessful in the Supreme Court of New South Wales, he appealed to the High Court. Piddington won the appeal but was unsuccessful in the retrial in the Supreme Court. Piddington's memoirs, "Worshipful Masters" was published in 1929.
Жеке өмір
1896 жылы Пиддингтон англикандық канониктің қызы Марион Луиза О'Райлиге үйленді. Ол либералды жыныстық білім беруді реформалау және евгениканы қолдау ісінде белсенділік танытты. Олардың ұлы Ральф Окленд университетінде антропология профессоры болды. Пиддингтон 1945 жылғы 5 маусымда Мосман қаласында қайтыс болды.
In 1896, Piddington married Marion Louisa O'Reilly, the daughter of an Anglican canon. She was active in the social reform of liberal sex education and as a promoter of eugenics. Their son Ralph became professor of anthropology at the University of Auckland. Piddington died in Mosman on 5 June 1945.