Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық заманауи өнер тобы "The Antipodeans" – австралиялық заманауи суретшілердің ұжымы, бейнелеу өнерін қолдауымен және абстрактілі экспрессионизмге қарсылығымен танымал. Мельбурн қаласынан жеті суретші және өнер тарихшысы Бернард Смит кіретін бұл топ 1950 жылдардың соңында қызмет етті. 1959 жылдың тамызында Мельбурнда бір ғана көрме ұйымдастырғанына қарамастан, "Антиподеан" тобы халықаралық деңгейде танылды. Топ мүшелері: Чарльз Блэкман, Артур Бойд, Дэвид Бойд, Джон Брак, Роберт Дикерсон, Джон Персевал және Клифтон Пью, ал құрастырушысы – Смит. Топтың ұстанымы сол кезде қырқыс пікір тудырды, кейбіреулер оны халықаралық өнер бағыттарына қарсы консервативті реакция деп қарады. Бұған қарамастан, "Антиподеан" тобының ықпалы Австралия шегінен тысқары да тарады, олардың туындылары 1961 жылы Лондондағы Whitechapel Gallery-де өткен көрмеге қосылды.
Australian modern art group
The Antipodeans were a collective of Australian modern artists, known for their advocacy of figurative art and opposition to abstract expressionism. The group, which included seven painters from Melbourne and art historian Bernard Smith, was active in the late 1950s. Despite staging only a single exhibition in Melbourne in August 1959, the Antipodeans gained international recognition. The group's members were Charles Blackman, Arthur Boyd, David Boyd, John Brack, Robert Dickerson, John Perceval, and Clifton Pugh, with Smith compiling. The group's stance was controversial at the time, with some viewing it as a conservative reaction against international art trends. Despite this, the Antipodeans' influence extended beyond Australia, with their works included in a 1961 exhibition at the Whitechapel Gallery in London.
Тарих
Антиподалық топ жеті мельбурндық суретші мен өнер тарихшысы Бернард Смиттен тұрды. Ол 1959 жылы «Антиподалық манифест» жинағын жасады, бұл манифест суретшілердің пікірлерінен құрастырылған, көрмеге сүйемелдеме ретінде каталогқа жазылған эссе еді. Алберт Такер, топқа қатысы болмаған, 1957 жылы Еуропада «Antipodean Head» деп аталатын ұқсас бейнелі стильдегі серияны көрсетуді бастады. Топ мүшесі Джон Персевал 1959 жылдың мамырында Сиднейдегі Терри Клюн галереясында қолдарына қарап тұрған күліп тұрған «Антиподалық періште» керамикалық мүсінін көрсетті. Суретшілер Чарльз Блэкман, Артур Бойд, Дэвид Бойд, Джон Брак, Роберт Дикерсон, Джон Персевал және Клифтон Пью болды. Олардың барлығы Мельбурн негізді, тек Сиднейден келген Дикерсоннан басқа. 1959 жылы ешқайсысы 1940 жылдардың басынан бері Мельбурн филиалымен маңыздылығын сақтап келген Хайд тобының тікелей мүшелері болған жоқ, бірақ Сандей мен Джон Рид топты қолдады. Үшеуі Бойд отбасының мүшелері болды және барлығы өздерінің реалистік бейнелеу стильдерінде жұмыс істейтін белгілі бір дәрежедегі суретшілер еді. Айта кету керек, Персевал 1958 жылы онда көрсетілсе де, олар CAS-тің өз галереясында көрме өткізбеді (Рид 1958 жылдан бастап Австралия қазіргі заманғы өнер мұражайы ретінде басқарған), өйткені қоғам көрмеге қарсы болды, бірақ оның орнына бәсекелес Виктория суретшілер қоғамының үй-жайын пайдалануды таңдады, ол Мельбурндағы мәдени консерватизмнің берік бекінісі болды. «The Age» газеті олардың пайда болуын құттықтады: «Қазіргі заманғы өнерге қызығушылық танытқан қарапайым адам үшін жаңадан құрылған «Антиподеанс» тобының көрмесі ертең Виктория суретшілер қоғамының залдарында ашылады. «Антиподеанс» – жеті мельбурндық суретші мен бір университет оқытушысы өз замандастарының туындыларына қарсы наразылық білдіру үшін біріккен. Топтың суретшілеріне лектор Бернард Смит мырза қосылды (ол сонымен қатар төрағасы). Топтың идеясын түсіндіру үшін Смит мырза бізге топтың манифестінің көшірмесін көрсетті, бұл екі беттік, біздің ойымызша, бірде-бір дау тудырмайтын құжат». Олар өмір сүру себептерін «барлық жас суретшілерді таң қалдыратын абстрактілі және бейнесіз өнерге» қарсы тұру арқылы түсіндірді және «Антиподеанс» атауын таңдады, өйткені ол «біз тұратын жерді білдіреді, бірақ австралиялық сөздердегі ұлттық мән-жайлардан аулақ болады. Бұл бізді еуропалық дәстүрмен байланыстырады».
The Antipodeans group consisted of seven modern Melbourne painters and the art historian Bernard Smith, who compiled The Antipodean Manifesto in 1959, a declaration fashioned from the artists' comments as a catalogue essay to accompany their exhibit. Albert Tucker, not associated with the group, had begun exhibiting a series in a similar figurative style titled Antipodean Head in Europe in 1957. Member John Perceval exhibited a ceramic sculpture Antipodean Angel, a laughing figure standing on its hands, at Terry Clune Gallery in Sydney in May 1959. The artists were Charles Blackman, Arthur Boyd, David Boyd, John Brack, Robert Dickerson, John Perceval and Clifton Pugh. They were all Melbourne based, save Dickerson, who was from Sydney. In 1959 none were direct members of the Heide Circle that had maintained its importance with the Melbourne Branch of the Contemporary Art Society (CAS) since the early 1940s, though Sunday and John Reed championed the group. Three were Boyd family members and all were fraternal painters of some stature working within their maintained styles of realistic imagery. Notably, though Perceval showed there in 1958, they did not exhibit in the CAS's own gallery (directed by Reed from 1958 as the Museum of Modern Art Australia), as the Society opposed the show, but chose instead to use the premises of the rival Victorian Artists' Society, long a bastion for cultural conservatism in Melbourne. The Age, in its 'News of the Day' greeted their emergence;<blockquote>For the layman mystified by most modern art, the exhibition by a newly formed group called the Antipodeans, which opens at the Victorian Artists' Society rooms tomorrow, holds out real promise. The Antipodeans a group of seven Melbourne artists and one University Fine Arts lecturer have joined forces in a protest against the work of many of their contemporaries. The artists in the group are [joined by] the lecturer Mr. Bernard Smith (who is also their chairman) [ . ] To Illustrate the group's Idea, Mr. Smith showed us a copy of the group's manifesto, a strongly worded two page document which, we feel, is bound to provoke some argument somewhere." explaining their raison d'être as a stand against "abstract and non figurative art, which is dazzling young artists everywhere," and that they had chosen the name Antipodeans because it "signifies where we live, but avoids any national overtones in the word Australian. It also links us with the European tradition."
Манифест
Антипода манифесті – 1958–59 жылдары Еуропа бойынша гастрольдік сапармен жүрген Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайы ұйымдастырған абстрактті экспрессионизмге арналған беделді "Жаңа американдық сурет" музейлік көрмесінің үлкен жетістігіне жауап ретінде туды. Австралиялық суретшілер американдық абстракцияның жаңа догмаға айналып кетіп қалды деп қауіптенді.
The Antipodean Manifesto was a reaction to the considerable public success of the museum exhibition, The New American Painting, an authoritative survey of abstract expressionism organised by New York's Museum of Modern Art, which was touring Europe over 1958–59. The Australian painters feared that American abstraction was becoming the new orthodoxy,
Сыни қабылдау
Манифест сол кездегі кейбір жергілікті суретшілер мен сыншылар тарапынан консерватизм және реакцияны қолдайтын мәлімдеме ретінде, сондай-ақ Австралияны халықаралық өнерден оқшаулауға шақыру ретінде қабылданыпты. Олардың жағдайына олардың барлығының коммерциялық сәттіліктері көмектеспеді, себебі олардың тікелей бәсекелестері (жергілікті абстракционистер Роджер Кемп, Леонард Френч, Инге Кинг және Джордж Джонсон) қиындыққа тап болып жатқан еді. Көрме кезінде топтың бірнеше мүшесі «Антиподеандар» тобынан шығып кетті және содан бері оған қатысқандарына ұялады. «The Age» газетінің сыншысы Арнольд Шор сол кездегі шолуында топты «суретшілердің идеяларды білдіруге сенетін анти-абстракционистері» деп сипаттап, олардың «идеяларын» «тұңғиық», «комикстік» және «жаман суреттелген» деп сынады. Блэкманды ғана «өз идеяларына өмірлік сезім сыйлап, оларды көркемдік форманың нәзік тұстарымен жеткізген» деп атады, ал Персевалдің керамикасын оның Уильямстаун суреттерінен асып түсетінін, оны «түстің мәңгілік регатасы» деп бағалады. Артур Бойдтың «Келісім» сериясын «ескіше» деп, Дэвид Бойдтың жұмысын «гротесктік карикатура» деп, Джон Брактың суреттерін «иллюстративтік бұрмалау» деп, Диккерсонның туындыларын «трагикалық тереңдікке» жеткені деп, ал Пьюдің «Еуропаны зорлау» картинасында өзін жоғалтқанын айтты.
The manifesto was seen by some local artists and critics at the time as a statement in favour of conservatism and reaction, and as a call to isolate Australia from international art. Their case was not helped by the fact that they were all enjoying some commercial success, as against their immediate rivals (the local abstractionists Roger Kemp, Leonard French, Inge King and George Johnson) who were struggling. Some members resigned from the Antipodeans group during the exhibition, and have viewed their participation in it with embarrassment ever since. The Age critic Arnold Shore in his contemporaneous review framed the group as "anti abstract painters who believe that art should express ideas" and condemned their "ideas" as "obscure," "comic strip" and "badly painted," singling out Blackman as the only one "to endow his ideas with a sense of existence and their presentation with subtleties of art form," and considered Perceval's ceramics superior to his paintings of Williamstown as a "perpetual regatta of colour." He dismissed Arthur Boyd's Bride series as "quaint," David Boyd's work as "grotesque cartooning," John Brack's as "illustrative distortion," Dickerson's as reaching "tragic depths," and concluded that Pugh had lost himself in painting his Rape of Europa.
Мұра
Дегенмен, британдық мұражай директоры Кеннет Кларктың көмегімен топ мүшелерінің туындылары 1961 жылы Лондондағы Уайтчепель галереясында өткен "Жаңа Австралиялық сурет" көрмесіне қосылды (Джон Молвиг, Альберт Такер, Сидни Нолан, Фред Уильямс және басқалармен бірге). Олар осы көрмеге ілігіп, өнердегі орнын нығайтқанын сезінді, бұл заманауи Австралия суретінің берік ұлттық ерекшелігі бар екенін көрсетті. "Антиподеандар" көрмесінен кейінгі айларда Бойд, Персевал және Блэкман Лондонға көшіп, Еуропа аренасында сәтті көрме өнерімен айналысты. "Антиподейлер" – Мельбурн қозғалысы болды. 1961 жылы өзін "Сидней 9" деп атаған топ – құрамында Австралия абстрактілі суретшілері Гектор Гиллиленд, Карл Плейт, Леонард Гессинг, Стэн Рапотек, Джон Олсен, Роберт Клиппел, Клемент Мидмор және Билл Роуз болған – "Антиподеандар" тобына қарсылық білдіріп, суреттер мен мүсіндер көрмесін ұйымдастырды. Топ сонымен қатар Бернард Смиттің позициясына қарсы шығу үшін жас сыншы Роберт Хьюзді шақырды. 1999 жылы халықаралық деңгейде танымал болған "Стукизм" өнер қозғалысы құрылды, ол өзінің негіздерін "Антиподеандар" қағидаларынан да алады.
Nevertheless, with the assistance of British museum director Kenneth Clark, works by group members were included in a 1961 exhibition entitled Recent Australian Painting at the Whitechapel Gallery in London (alongside that of Jon Molvig, Albert Tucker, Sidney Nolan, Fred Williams and others). They felt vindicated by their inclusion in this exhibition, which established that contemporary Australian painting had a well founded national identity. In the months after the Antipodeans exhibition, Boyd, Perceval and Blackman all moved to London, and established successful exhibiting careers on the European scene. The Antipodeans were a Melbourne movement. In 1961, a group calling themselves the Sydney 9 — which included the Australian abstract artists Hector Gilliland, Carl Plate, Leonard Hessing, Stan Rapotec, John Olsen, Robert Klippel, Clement Meadmore and Bill Rose — held an exhibition of paintings and sculpture to counter the Antipodeans group. The group also recruited a young critic, Robert Hughes, to oppose the stance of Bernard Smith. In 1999, the now internationally known art movement Stuckism was founded, which among other preceding art movements draws on the principles of The Antipodeans.